What do you think?
Rate this book
Wzorzec
Przypadkowa śmierć. Zaplanowane zabójstwo. W co wierzysz?
W trójmiejskim mieszkaniu znaleziono zwłoki mężczyzny. Ślady na jego szyi wskazują na uduszenie, ale wokół jest pełno krwi. Adam Hinz był notowany, miał wrogów, mieszkanie opłacała mu fundacja wspierająca osoby doświadczające przemocy. Na policję zgłasza się Sawa Bogucka, prezeska fundacji, twierdząc, że zabiła Hinza w obronie własnej. Mężczyzna miał mieć na jej punkcie obsesję.
Czy Sawa jest psychopatką, czy niewinną ofiarą, która przypadkiem stała się sprawcą?
W trójmiejskim mieszkaniu znaleziono zwłoki mężczyzny. Ślady na jego szyi wskazują na uduszenie, ale wokół jest pełno krwi. Adam Hinz był notowany, miał wrogów, mieszkanie opłacała mu fundacja wspierająca osoby doświadczające przemocy. Na policję zgłasza się Sawa Bogucka, prezeska fundacji, twierdząc, że zabiła Hinza w obronie własnej. Mężczyzna miał mieć na jej punkcie obsesję.
Czy Sawa jest psychopatką, czy niewinną ofiarą, która przypadkiem stała się sprawcą?
368 pages, ebook
Published January 1, 2022
1 person is currently reading
54 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 28 of 28 reviews
December 29, 2022
Wow, to była naprawdę dobra historia.👍Petarda wśród thrillerów, odstrzelona przez Panią Karolinę Głogowską, autorkę, której pióro miałam przyjemność poznać dzięki wydawnictwu Mięta.
Pod płaszczykiem kryminalnej opowieści kryje się mocna historia o przemocy. A zatrważające statystyki nie są fikcją. Przemoc obrzydliwa, brutalna, wzbudzająca skrajne emocje ma płeć i jest to płeć męska, choć w skrajnych przypadkach przemocy domowej doświadcza również pewien procent mężczyzn.
To również historia o zdradzie, żądzy i "mrocznym pasażerze", który tkwi w każdym z nas.
Sawa Bogudzka to piękna, przebojowa, pewna siebie kobieta. Pracuje dla Fundacji Junona, która skupia się na pomocy osobom doświadczającym przemocy domowej.
Jest autorką vloga o psychopatach, a jej kariera rozwija się w zawrotnym tempie.
Sama w dzieciństwie doświadczyła przemocy i wyrwała się z toksycznego środowiska. Ale czy da się całkowicie odciąć od wzorców i schematów, które nas kształtowały?
Każdy z nas ma wdrukowany pewien wzorzec postępowania, który kształtuje się w procesie dojrzewania, wychowania i nabytych doświadczeń. Wzorzec, który powstał w okresie dzieciństwa wywiera istotny wpływ na całe życie. Nabyte wzorce determinują sposób myślenia, odczuwania i zachowania w różnych sytuacjach. Jedno jest pewne destrukcyjne schematy są trudne do zmian, wymagają pracy i samorefleksji.
Kiedy w brutalny sposób zostaje zamordowany Adam Hinz, korzystający z pomocy fundacji, Sawa zgłasza się na policję, twierdząc, że to ona zabiła.
Jakie motywy nią kierowały? Czy działała w obronie własnej, czy ta znajomość miała głębsze podłoże, mroczne drugie dno?
Autorka powoli odkrywa karty i robi to w sposób mistrzowski, a ty coraz szerzej otwierasz oczy ze zdumienia.
Ile w tym brudu, manipulacji, kłamstwa i pogmatwanych ludzkich relacji.
Genialnie skonstruowane postaci, z rewelacyjnym rysem psychologicznym. Świetna konstrukcja fabuły, fantastyczne pióro i historia, która zmrozi cię od środka.
Dobra, mocna, zaskakująca.
Jedna z lepszych książek z tego gatunku, które udało mi się przeczytać w tym roku.
Polecam 👍.
Pod płaszczykiem kryminalnej opowieści kryje się mocna historia o przemocy. A zatrważające statystyki nie są fikcją. Przemoc obrzydliwa, brutalna, wzbudzająca skrajne emocje ma płeć i jest to płeć męska, choć w skrajnych przypadkach przemocy domowej doświadcza również pewien procent mężczyzn.
To również historia o zdradzie, żądzy i "mrocznym pasażerze", który tkwi w każdym z nas.
Sawa Bogudzka to piękna, przebojowa, pewna siebie kobieta. Pracuje dla Fundacji Junona, która skupia się na pomocy osobom doświadczającym przemocy domowej.
Jest autorką vloga o psychopatach, a jej kariera rozwija się w zawrotnym tempie.
Sama w dzieciństwie doświadczyła przemocy i wyrwała się z toksycznego środowiska. Ale czy da się całkowicie odciąć od wzorców i schematów, które nas kształtowały?
Każdy z nas ma wdrukowany pewien wzorzec postępowania, który kształtuje się w procesie dojrzewania, wychowania i nabytych doświadczeń. Wzorzec, który powstał w okresie dzieciństwa wywiera istotny wpływ na całe życie. Nabyte wzorce determinują sposób myślenia, odczuwania i zachowania w różnych sytuacjach. Jedno jest pewne destrukcyjne schematy są trudne do zmian, wymagają pracy i samorefleksji.
Kiedy w brutalny sposób zostaje zamordowany Adam Hinz, korzystający z pomocy fundacji, Sawa zgłasza się na policję, twierdząc, że to ona zabiła.
Jakie motywy nią kierowały? Czy działała w obronie własnej, czy ta znajomość miała głębsze podłoże, mroczne drugie dno?
Autorka powoli odkrywa karty i robi to w sposób mistrzowski, a ty coraz szerzej otwierasz oczy ze zdumienia.
Ile w tym brudu, manipulacji, kłamstwa i pogmatwanych ludzkich relacji.
Genialnie skonstruowane postaci, z rewelacyjnym rysem psychologicznym. Świetna konstrukcja fabuły, fantastyczne pióro i historia, która zmrozi cię od środka.
Dobra, mocna, zaskakująca.
Jedna z lepszych książek z tego gatunku, które udało mi się przeczytać w tym roku.
Polecam 👍.
August 6, 2022
Inteligentny thriller z przesłaniem, w którym nic nie jest tym, czym mogłoby się wydawać.
Tematem przewodnim „Wzorca” jest przemoc w każdej możliwej odsłonie. Przemoc domowa, przemoc małżeńska i rodzinna. Ale także przemoc i mobbing, który spotyka człowieka w pracy. Przemoc fizyczna i przemoc psychiczna. Przemoc, która kreuje pewne schematy, buduje osobowość, rozbudza konkretne instynkty. Przemoc zarówno mężczyzn względem kobiet, ale też kobiet względem mężczyzn. Ze względu na statystyki policyjne, temat znęcania się nad mężczyznami wciąż pozostaje w pewnym sensie tematem tabu. Wspomina się o nim niekiedy, trochę pobieżnie, wciąż nieco wstydliwie. Karolina Głogowska pokazuje, że statystyki to jedno, a rzeczywistość drugie. Czasami same ofiary nie potrafią nazwać tego, co im się przytrafia.
„Wzorzec” jest inteligentny, jest zgrabnie napisany, jest wciągający i niesie konkretne społeczno-obyczajowe przesłanie na dokładkę. Karolina Głogowska rozplanowała zarys zbrodni, skonkretyzowała motywację każdej z postaci, rozrysowała zresztą takie portrety bohaterów, w których znajdziemy więcej twardo stąpającej rzeczywistości niż fikcji literackiej. Nie ma w tym thrillerze banałów – jest nowocześnie i dynamicznie, każdy szczegół ma swoje miejsce, a tło sprawia, że zanurzamy się w lekturze z prawdziwą przyjemnością. A posmak opowieści zostaje z nami na dłużej.
Tematem przewodnim „Wzorca” jest przemoc w każdej możliwej odsłonie. Przemoc domowa, przemoc małżeńska i rodzinna. Ale także przemoc i mobbing, który spotyka człowieka w pracy. Przemoc fizyczna i przemoc psychiczna. Przemoc, która kreuje pewne schematy, buduje osobowość, rozbudza konkretne instynkty. Przemoc zarówno mężczyzn względem kobiet, ale też kobiet względem mężczyzn. Ze względu na statystyki policyjne, temat znęcania się nad mężczyznami wciąż pozostaje w pewnym sensie tematem tabu. Wspomina się o nim niekiedy, trochę pobieżnie, wciąż nieco wstydliwie. Karolina Głogowska pokazuje, że statystyki to jedno, a rzeczywistość drugie. Czasami same ofiary nie potrafią nazwać tego, co im się przytrafia.
„Wzorzec” jest inteligentny, jest zgrabnie napisany, jest wciągający i niesie konkretne społeczno-obyczajowe przesłanie na dokładkę. Karolina Głogowska rozplanowała zarys zbrodni, skonkretyzowała motywację każdej z postaci, rozrysowała zresztą takie portrety bohaterów, w których znajdziemy więcej twardo stąpającej rzeczywistości niż fikcji literackiej. Nie ma w tym thrillerze banałów – jest nowocześnie i dynamicznie, każdy szczegół ma swoje miejsce, a tło sprawia, że zanurzamy się w lekturze z prawdziwą przyjemnością. A posmak opowieści zostaje z nami na dłużej.
November 9, 2022
Zbyt przypominała mi 'Śpiewaczkę', a jakoś nie mam serca do tego typu historii. W formie audiobooka umiliła mi kilka godzin, ale nic poza tym 🤷🏻♀️
Liczyłam na coś bardziej angażującego.
Liczyłam na coś bardziej angażującego.
July 17, 2022
„Wzorzec” był moim pierwszym spotkaniem z autorką. I w sumie to nawet udanym. Pojawiły się lekkie zgrzyty, ale całość jako całość była naprawdę dobra!
To była przypadkowa smierć czy zaplanowane zabójstwo?
„Wzorzec” to historia Sawy Boguckiej, która pracuje w fundacji dla osób doświadczających przemocy. I Adama Hinza, który jest naszym denatem. To była przypadkowa smierć czy zaplanowane zabójstwo? Co łączy Sawę z Adamem?
Musicie dowiedzieć się tego sami i raczej odradzam czytanie opisu bo niestety zdradza on fakty, których dowiadujemy się z późniejszych części powieści. Ja osobiście przeczytałam go dopiero po lekturze i bardzo się z tego cieszę.
Historia przeplatana jest teraźniejszością i przeszłością. Wydarzenia wymieszane są z czasem przed śmiercią Adama i po jego śmierci, co w ciekawy sposób pozwala czytelnikowi zagłębić się w sprawę. Bliżej poznajemy życie Sawy, która bardzo aktywnie działa w mediach społecznościowych pokazując walkę z przemocą oraz właśnie Hinza, którego małżeństwo rozpadało się już doszczętnie. Krok po kroku autorka odkrywa przed nami karty, które doprowadziły bohaterów do momentu w którym się teraz znajdują. Czego mężczyzna szukał w fundacji, w której pracuje Sawa? Jak doszło do tego, że nagle wącha kwiatki od spodu? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie podczas lektury.
To była intrygująca historia, choć momentami trochę mnie nużyła. Może wydawała mi się za bardzo rozwleczona. Jednak sam pomysł naprawdę przypadł mi do gustu. Pióro autorki czytało się bardzo przyjemnie.
Trochę słuchałam jej również w audio. I tutaj muszę Wam polecić również formę słuchaną bo lektor „odwalił” kawał dobrej roboty.
To była przypadkowa smierć czy zaplanowane zabójstwo?
„Wzorzec” to historia Sawy Boguckiej, która pracuje w fundacji dla osób doświadczających przemocy. I Adama Hinza, który jest naszym denatem. To była przypadkowa smierć czy zaplanowane zabójstwo? Co łączy Sawę z Adamem?
Musicie dowiedzieć się tego sami i raczej odradzam czytanie opisu bo niestety zdradza on fakty, których dowiadujemy się z późniejszych części powieści. Ja osobiście przeczytałam go dopiero po lekturze i bardzo się z tego cieszę.
Historia przeplatana jest teraźniejszością i przeszłością. Wydarzenia wymieszane są z czasem przed śmiercią Adama i po jego śmierci, co w ciekawy sposób pozwala czytelnikowi zagłębić się w sprawę. Bliżej poznajemy życie Sawy, która bardzo aktywnie działa w mediach społecznościowych pokazując walkę z przemocą oraz właśnie Hinza, którego małżeństwo rozpadało się już doszczętnie. Krok po kroku autorka odkrywa przed nami karty, które doprowadziły bohaterów do momentu w którym się teraz znajdują. Czego mężczyzna szukał w fundacji, w której pracuje Sawa? Jak doszło do tego, że nagle wącha kwiatki od spodu? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie podczas lektury.
To była intrygująca historia, choć momentami trochę mnie nużyła. Może wydawała mi się za bardzo rozwleczona. Jednak sam pomysł naprawdę przypadł mi do gustu. Pióro autorki czytało się bardzo przyjemnie.
Trochę słuchałam jej również w audio. I tutaj muszę Wam polecić również formę słuchaną bo lektor „odwalił” kawał dobrej roboty.
June 8, 2022
Od dawna miałam ochotę na thriller, który zmusi do rozmyślań i próby odgadnięcia zagadki w nim osadzonej. Thriller "Wzorzec" autorstwa Karoliny Głogowskiej został wydany nakładem Wydawnictwa Mięta, i to na niego padł mój wybór. Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki.
Sawa Bogucka przyznaje się do zamordowania Adama Hinza. Jest prezeską fundacji wspierającej osoby, które doświadczyły przemocy, a jej ofiarą był jeden z podopiecznych. Sawa przedstawia Adama jako człowieka, który był jej przyjacielem, ale miał również obsesję na jej punkcie. Robi z siebie ofiarę prześladowania i oskarża denata o próbę gwałtu. Prokurator trudno uwierzyć, że taka drobna kobieta mogłaby udusić postawnego mężczyznę. Jednakże wszystkie dowody wskazują na nią. Psycholog sądowy kwestionuje zeznania oskarżonej i uważa iż rany na jej ciele zadała sobie sama. Prokurator podejrzewa romans między Sawą a Adamem, który mógłby być motywem zabójstwa. Kto jest prawdziwą ofiarą, a kto oprawcą w tym przypadku? By poznać szczegóły tej sprawy sięgnijcie po ten thriller i zatopcie się w powieść by dowiedzieć się jaka jest prawda.
Zacznijmy od oprawy graficznej, która jest moim zdaniem świetna! Okładka, która od pierwszych chwil działa na wyobraźnię plus wewnątrz przy rozdziałach "kwiat", który możemy dostrzec również na okładce. Kolejną rzeczą, którą chcę pochwalić w tej powieści to zawiłość fabuły. Poznajemy przeszłość i teraźniejszość, a pod koniec dostaniemy wyjaśnienie całej zbrodni z perspektywy denata. To dla mnie ogromny plus, bo znamy całość historii i wszystko staje się niezwykle jasne. Może podejrzewałam taki obrót sprawy, a może nie, ale zdecydowanie bardzo fajnie zostało przedstawiona cała zbrodnia i jej motywacja w powieści. Książka pokazuje nam trudną prawdę, że nie zawsze kara spadnie na przestępcę, kata czy oprawcę. Co więcej ukazuje złożoność ludzkiej natury i jak skutecznie można odgrywać w społeczeństwie kogoś kim się nie jest. Marzenia głównej bohaterki o karierze aktorskiej zakończyły się tym, że grała przez całe swoje życie kogoś kim nie była.
Powieść porusza również trudne tematy jakim jest przemoc w rodzinie, ta którą widać i którą skutecznie niektórzy ukrywają. Ofiarą przemocy może być nie tylko kobieta ale również i mężczyzna. Przyjęło się stawać po stronie kobiet jako poszkodowanych i obwiniać mężczyzn, ale często jest odwrotnie. Co nawet pokazała nam ostatnio głośna sprawa pomiędzy znanymi aktorami. Często wina leży po obu stronach, jednakże kto pierwszy dopuści się przemocy niekoniecznie fizycznej nie zawsze jest determinowane przez płeć.
Ogromnie polecam Wam tą powieść i zgłębienie problemu jaki porusza. Być może ktoś w Waszym otoczeniu jest ofiarą przemocy i boi się prosić o pomoc. Pióro autorki mi bardzo przypadło do gustu i chętnie sięgnę po inne jej powieści.
Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję bardzo wydawnictwu.
Sawa Bogucka przyznaje się do zamordowania Adama Hinza. Jest prezeską fundacji wspierającej osoby, które doświadczyły przemocy, a jej ofiarą był jeden z podopiecznych. Sawa przedstawia Adama jako człowieka, który był jej przyjacielem, ale miał również obsesję na jej punkcie. Robi z siebie ofiarę prześladowania i oskarża denata o próbę gwałtu. Prokurator trudno uwierzyć, że taka drobna kobieta mogłaby udusić postawnego mężczyznę. Jednakże wszystkie dowody wskazują na nią. Psycholog sądowy kwestionuje zeznania oskarżonej i uważa iż rany na jej ciele zadała sobie sama. Prokurator podejrzewa romans między Sawą a Adamem, który mógłby być motywem zabójstwa. Kto jest prawdziwą ofiarą, a kto oprawcą w tym przypadku? By poznać szczegóły tej sprawy sięgnijcie po ten thriller i zatopcie się w powieść by dowiedzieć się jaka jest prawda.
Zacznijmy od oprawy graficznej, która jest moim zdaniem świetna! Okładka, która od pierwszych chwil działa na wyobraźnię plus wewnątrz przy rozdziałach "kwiat", który możemy dostrzec również na okładce. Kolejną rzeczą, którą chcę pochwalić w tej powieści to zawiłość fabuły. Poznajemy przeszłość i teraźniejszość, a pod koniec dostaniemy wyjaśnienie całej zbrodni z perspektywy denata. To dla mnie ogromny plus, bo znamy całość historii i wszystko staje się niezwykle jasne. Może podejrzewałam taki obrót sprawy, a może nie, ale zdecydowanie bardzo fajnie zostało przedstawiona cała zbrodnia i jej motywacja w powieści. Książka pokazuje nam trudną prawdę, że nie zawsze kara spadnie na przestępcę, kata czy oprawcę. Co więcej ukazuje złożoność ludzkiej natury i jak skutecznie można odgrywać w społeczeństwie kogoś kim się nie jest. Marzenia głównej bohaterki o karierze aktorskiej zakończyły się tym, że grała przez całe swoje życie kogoś kim nie była.
Powieść porusza również trudne tematy jakim jest przemoc w rodzinie, ta którą widać i którą skutecznie niektórzy ukrywają. Ofiarą przemocy może być nie tylko kobieta ale również i mężczyzna. Przyjęło się stawać po stronie kobiet jako poszkodowanych i obwiniać mężczyzn, ale często jest odwrotnie. Co nawet pokazała nam ostatnio głośna sprawa pomiędzy znanymi aktorami. Często wina leży po obu stronach, jednakże kto pierwszy dopuści się przemocy niekoniecznie fizycznej nie zawsze jest determinowane przez płeć.
Ogromnie polecam Wam tą powieść i zgłębienie problemu jaki porusza. Być może ktoś w Waszym otoczeniu jest ofiarą przemocy i boi się prosić o pomoc. Pióro autorki mi bardzo przypadło do gustu i chętnie sięgnę po inne jej powieści.
Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję bardzo wydawnictwu.
June 12, 2022
Temperament – zespół cech osobowości, zdeterminowanych genetycznie i ujawniających się już w pierwszym roku życia człowieka. Okazuje się, że to zespół dziedziczonych cech osobowości kształtuje nasz temperament. Jak myślicie, czy można zmienić coś, co jest zakorzenione głęboko w nas? Wręcz przekazane w genach?
Można. To nasze życiowe doświadczenie kształtuje w większym stopniu to, kim jesteśmy, jednakże często (nie zawsze!) powielane schematy, podpatrzone w dzieciństwie powodują, że lądujemy w tym samym miejscu, co nasi bliscy. A co, jeśli w tym okresie doświadcza się przemocy?
“Mówią, że jesteś tępa, więc się nie uczysz, bo po co. Twierdzą, że się szmacisz, no to proszę bardzo, potwierdzasz tylko fakt (...) Na tym etapie masz już o sobie bardzo złe zdanie, wręcz siebie nienawidzisz, tak jak nauczyli cię kochani rodzice. No to kogo możesz sobie znaleźć na męża, jeśli nie kolejnego przemocowca, który całe życie będzie potwierdzał to, co już wiesz, to, co już sama o sobie myślisz? Że jesteś głupia, zła i nikogo lepszego nie znajdziesz. Niczego nie osiągniesz!”
A może jednak? Może po prostu nie wierzymy we własne możliwości i wyjście z szarej strefy życia wydaje się nam czymś nieosiągalnym… A jeśli trafimy na kogoś, kto nam pomoże? Pokaże drogę, na której końcu znajduje się światełko i sprawia, że zaczynamy widzieć nie tylko ciemność, ale też piękne kolory życia?
A jeśli już odcięliśmy się od przeszłości, ile jesteśmy w stanie zrobić, by ona nigdy więcej nas nie dopadła?
Zapraszam Was na recenzję świetnej książki autorstwa Katarzyny Głogowskiej #wzorzec
#recenzjaksiążki #wydawnictwomięta #bookstagrammer #bookstagrampolska #recenzjemax #molksiążkowy #czytaniejestsexy #bookaddicted #współpracarecenzencka
Prokurator Barbara Modra prowadzi śledztwo w sprawie zabójstwa Adama Hinza. Mężczyzna był podopiecznym Fundacji Junona, walczącej z przemocą w rodzinie i pomagającej jej ofiarom. Większością “klientów” tej instytucji to kobiety, jednakże należy pamiętać, że mężczyźni również wielokrotnie są ofiarami przemocy. Adam zgłasza się po pomoc prawnika, ponieważ jego żona utrudnia mu kontakty z dwójką synów. Tam trafia na Sawę Bogucką, zatwardziałą obrończynię kobiet, celebrytkę, która nie przebiera w słowach, a jej nagrania motywują wiele kobiet do walki o własną godność.
“Jak mógłby podnieść na ciebie rękę? On? Może przypadkiem, może był pijany, może wyolbrzymiasz? I w ogóle czemu od razu mówisz o rozwodzie? Bo to jest koronny argument: małżeństwo. Na dobre ei na zła, i na najgorsze. Przysięgałaś, to masz. Nie odpuszczę ci, kur…, do śmierci. Masz to jak w banku, że ten ch… ci nie odpuści. Ani ci, którzy tak bardzo kochają oceniać (...) Ale wiesz, co ci jeszcze powiem? Pier… ich. Wszystkich. Niech gadają.”
Pracujący jako szef kuchni Adam, sięgający po używki, gdy rzeczywistość zaczyna go przytłaczać, trafia na Sawę. Kobietę z przeszłością. Kobietę, która popełniała wiele błędów. Tą, która dzięki pomocy fundacji pokonała PTSD. Piękną, na poziomie, w szczęśliwym związku z mężczyzną marzeń. Żyje jak w bajce… Jednak przeszłość daje o sobie znać i Sawa zaczyna popełniać błąd za błędem.... A największym z nich jest poddanie się namiętności, która nią owładnęła.
Dlaczego największym?
Bo Sawa nie przewidziała, dokąd doprowadzi ją chwila słabości.
Czy to był przypadek, że Sawa i Adam się spotkali? A co, jeśli dwa tak odmienne światy łączy coś, czego Sawa nie jest w stanie wyjaśnić? A jeśli doświadczenia przeszłości przejmą kontrolę nad ułożoną kobietą i zagrożą jej przyszłości… Jak myślicie, okiełzna tkwiącego w niej demona?
W książce znajdziemy kilka kluczowych postaci: Sawę i Adama, wokół których kręci się cała historia oraz Filipa - faceta, z którym Sawa jest w związku. Nie wspominam tu o nim bez powodu… Pod koniec recenzji dam Wam małe wyzwanie, a teraz powiem, że to był pokręcony trójkąt, a cała akcja doprowadza do tragedii.
Prokurator Modra, młodziutka patolog Hanna i biegły psycholog Izabela Kostka próbują rozwiązać zagadkę śmierci Adama Hinza, a prawdopodobnym narzędziem zbrodni jest… damska apaszka.
"– Jak widzimy, ślad jest bardzo nierówny, wręcz poszarpany. Brak zaznaczonych
wyraźnych brzegów, więc możemy wykluczyć linkę czy kabel – mówiła, pochylając się nad
denatem.
– Pasek? – zapytała Barbara Modra.
– Też nie. Sprawca prawdopodobnie użył jakiegoś miękkiego materiału.
– Krawata? – zapytała Modra.
– Możliwe. Albo apaszki.
– Elegant – skomentowała prokurator."
Sprawa nabiera na ciekawości, gdy na komisariat zgłasza się Sawa i przyznaje się do morderstwa. Wydaje się zbyt kolorowe? Macie rację. Bo jak oskarżyć o zabójstwo kobietę, która walczy z przemocą, jest boginią i obrończynią słabszych, a jej podcasty dają nadzieję i siłę do walki wielu osobom? Zapewnia, że zrobiła to w obronie własnej…
Czy kobieta ma w sobie tyle siły, by udusić postawnego i silniejszego mężczyznę? I dlaczego właściwie była razem z nim w mieszkaniu?
Tego dowiecie się z książki Wzorzec, którą bardzo polecam. Mamy podział na “Wcześniej” i “Teraz”, dzięki czemu można zagłębić się w relację Adama i Sawy, a także na bieżąco uczestniczyć w kontrowersyjnym śledztwie i procesie sądowym.
Czy prokurator Modra postawi na swoim i Sawę dosięgnie sprawiedliwość?
O ile imię Sawa jest piękne, a przeczytane wzniosłe wypowiedzi (tutaj zwracam się do Autorki: w punkt! Z tym trzeba się po prostu zapoznać!), o tyle nie polubiłam tej bohaterki. Nie chcę Wam spojlerować, nie chcę Wam narzucać swojego zdania, powiem tylko jedno: Sawa jest zdeterminowana i dąży do osiągnięcia celu… Nawet idąc po trupach. Nie zważając nawet na to, że w tym dążeniu do sławy i rozgłosu może pogrążyć własnego mężczyznę… Sawa wielokrotnie używa określenia: psychopata… I tu małe wyzwanie dla Was. Przeczytajcie książkę, bo jestem bardzo ciekawa, czy gdy zapoznam się z Waszymi recenzjami (specjalnie do żadnej jeszcze nie zajrzałam), to dostrzegę podobne odczucia.
Zachęcam Was do sięgnięcia po lekturę, nie tylko ze względu na świetną fabułę czy przyjemny styl Autorki… Wzorzec porusza ważny temat - przemoc domową, która niestety jest bardzo częstym zjawiskiem w naszym (i nie tylko) kraju.
Pani Karolinie oraz Wydawnictwu Mięta dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji.
Można. To nasze życiowe doświadczenie kształtuje w większym stopniu to, kim jesteśmy, jednakże często (nie zawsze!) powielane schematy, podpatrzone w dzieciństwie powodują, że lądujemy w tym samym miejscu, co nasi bliscy. A co, jeśli w tym okresie doświadcza się przemocy?
“Mówią, że jesteś tępa, więc się nie uczysz, bo po co. Twierdzą, że się szmacisz, no to proszę bardzo, potwierdzasz tylko fakt (...) Na tym etapie masz już o sobie bardzo złe zdanie, wręcz siebie nienawidzisz, tak jak nauczyli cię kochani rodzice. No to kogo możesz sobie znaleźć na męża, jeśli nie kolejnego przemocowca, który całe życie będzie potwierdzał to, co już wiesz, to, co już sama o sobie myślisz? Że jesteś głupia, zła i nikogo lepszego nie znajdziesz. Niczego nie osiągniesz!”
A może jednak? Może po prostu nie wierzymy we własne możliwości i wyjście z szarej strefy życia wydaje się nam czymś nieosiągalnym… A jeśli trafimy na kogoś, kto nam pomoże? Pokaże drogę, na której końcu znajduje się światełko i sprawia, że zaczynamy widzieć nie tylko ciemność, ale też piękne kolory życia?
A jeśli już odcięliśmy się od przeszłości, ile jesteśmy w stanie zrobić, by ona nigdy więcej nas nie dopadła?
Zapraszam Was na recenzję świetnej książki autorstwa Katarzyny Głogowskiej #wzorzec
#recenzjaksiążki #wydawnictwomięta #bookstagrammer #bookstagrampolska #recenzjemax #molksiążkowy #czytaniejestsexy #bookaddicted #współpracarecenzencka
Prokurator Barbara Modra prowadzi śledztwo w sprawie zabójstwa Adama Hinza. Mężczyzna był podopiecznym Fundacji Junona, walczącej z przemocą w rodzinie i pomagającej jej ofiarom. Większością “klientów” tej instytucji to kobiety, jednakże należy pamiętać, że mężczyźni również wielokrotnie są ofiarami przemocy. Adam zgłasza się po pomoc prawnika, ponieważ jego żona utrudnia mu kontakty z dwójką synów. Tam trafia na Sawę Bogucką, zatwardziałą obrończynię kobiet, celebrytkę, która nie przebiera w słowach, a jej nagrania motywują wiele kobiet do walki o własną godność.
“Jak mógłby podnieść na ciebie rękę? On? Może przypadkiem, może był pijany, może wyolbrzymiasz? I w ogóle czemu od razu mówisz o rozwodzie? Bo to jest koronny argument: małżeństwo. Na dobre ei na zła, i na najgorsze. Przysięgałaś, to masz. Nie odpuszczę ci, kur…, do śmierci. Masz to jak w banku, że ten ch… ci nie odpuści. Ani ci, którzy tak bardzo kochają oceniać (...) Ale wiesz, co ci jeszcze powiem? Pier… ich. Wszystkich. Niech gadają.”
Pracujący jako szef kuchni Adam, sięgający po używki, gdy rzeczywistość zaczyna go przytłaczać, trafia na Sawę. Kobietę z przeszłością. Kobietę, która popełniała wiele błędów. Tą, która dzięki pomocy fundacji pokonała PTSD. Piękną, na poziomie, w szczęśliwym związku z mężczyzną marzeń. Żyje jak w bajce… Jednak przeszłość daje o sobie znać i Sawa zaczyna popełniać błąd za błędem.... A największym z nich jest poddanie się namiętności, która nią owładnęła.
Dlaczego największym?
Bo Sawa nie przewidziała, dokąd doprowadzi ją chwila słabości.
Czy to był przypadek, że Sawa i Adam się spotkali? A co, jeśli dwa tak odmienne światy łączy coś, czego Sawa nie jest w stanie wyjaśnić? A jeśli doświadczenia przeszłości przejmą kontrolę nad ułożoną kobietą i zagrożą jej przyszłości… Jak myślicie, okiełzna tkwiącego w niej demona?
W książce znajdziemy kilka kluczowych postaci: Sawę i Adama, wokół których kręci się cała historia oraz Filipa - faceta, z którym Sawa jest w związku. Nie wspominam tu o nim bez powodu… Pod koniec recenzji dam Wam małe wyzwanie, a teraz powiem, że to był pokręcony trójkąt, a cała akcja doprowadza do tragedii.
Prokurator Modra, młodziutka patolog Hanna i biegły psycholog Izabela Kostka próbują rozwiązać zagadkę śmierci Adama Hinza, a prawdopodobnym narzędziem zbrodni jest… damska apaszka.
"– Jak widzimy, ślad jest bardzo nierówny, wręcz poszarpany. Brak zaznaczonych
wyraźnych brzegów, więc możemy wykluczyć linkę czy kabel – mówiła, pochylając się nad
denatem.
– Pasek? – zapytała Barbara Modra.
– Też nie. Sprawca prawdopodobnie użył jakiegoś miękkiego materiału.
– Krawata? – zapytała Modra.
– Możliwe. Albo apaszki.
– Elegant – skomentowała prokurator."
Sprawa nabiera na ciekawości, gdy na komisariat zgłasza się Sawa i przyznaje się do morderstwa. Wydaje się zbyt kolorowe? Macie rację. Bo jak oskarżyć o zabójstwo kobietę, która walczy z przemocą, jest boginią i obrończynią słabszych, a jej podcasty dają nadzieję i siłę do walki wielu osobom? Zapewnia, że zrobiła to w obronie własnej…
Czy kobieta ma w sobie tyle siły, by udusić postawnego i silniejszego mężczyznę? I dlaczego właściwie była razem z nim w mieszkaniu?
Tego dowiecie się z książki Wzorzec, którą bardzo polecam. Mamy podział na “Wcześniej” i “Teraz”, dzięki czemu można zagłębić się w relację Adama i Sawy, a także na bieżąco uczestniczyć w kontrowersyjnym śledztwie i procesie sądowym.
Czy prokurator Modra postawi na swoim i Sawę dosięgnie sprawiedliwość?
O ile imię Sawa jest piękne, a przeczytane wzniosłe wypowiedzi (tutaj zwracam się do Autorki: w punkt! Z tym trzeba się po prostu zapoznać!), o tyle nie polubiłam tej bohaterki. Nie chcę Wam spojlerować, nie chcę Wam narzucać swojego zdania, powiem tylko jedno: Sawa jest zdeterminowana i dąży do osiągnięcia celu… Nawet idąc po trupach. Nie zważając nawet na to, że w tym dążeniu do sławy i rozgłosu może pogrążyć własnego mężczyznę… Sawa wielokrotnie używa określenia: psychopata… I tu małe wyzwanie dla Was. Przeczytajcie książkę, bo jestem bardzo ciekawa, czy gdy zapoznam się z Waszymi recenzjami (specjalnie do żadnej jeszcze nie zajrzałam), to dostrzegę podobne odczucia.
Zachęcam Was do sięgnięcia po lekturę, nie tylko ze względu na świetną fabułę czy przyjemny styl Autorki… Wzorzec porusza ważny temat - przemoc domową, która niestety jest bardzo częstym zjawiskiem w naszym (i nie tylko) kraju.
Pani Karolinie oraz Wydawnictwu Mięta dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji.
June 22, 2022
„Wzorzec” to książka Karoliny Głogowskiej, wydana przez Wydawnictwo Mięta.
Adam Hinz, podopieczny Fundacji Junona, pomagającej ofiarom przemocy w rodzinie, zgłasza się po pomoc do prawnika ze względu na nieciekawe stosunki z żoną i utrudniony kontakt z dziećmi. W takich okolicznościach poznaje Sawę Bogucką, która motywuje kobiety do walki o swoje prawo do normalnego, spokojnego życia. Sawa jest prezeską fundacji, obrończynią kobiet, celebrytką, można powiedzieć, że influencerką, która stawia na przekaz z jednej strony prosty, a z drugiej – mocny, przemawiający do rozsądku, trafiający prosto w serce i motywujący.
I tak oto głównym tłem dla książki jest śledztwo w sprawie zabójstwa… Adama Hinza. Był to człowiek zagubiony, który nie radził sobie z wieloma problemami. Był notowany, miał wielu wrogów… Jednak jeśli myślicie, że został zamordowany w typowy sposób, charakteryzujący porachunki szemranych typków, to nic bardziej mylnego. Na policję bowiem zgłasza się nikt inny jak Sawa Bogucka, która informuje, że to ona zabiła Hinza w obronie własnej. Zagadkę próbuje rozwiązać prokurator Barbara, psycholog Izabela i patolog Hanna. Czy Sawa naprawdę jest niewinną ofiarą, czy sprawa ma głębsze dno?
Co ciekawe, narzędzie zbrodni jest również nietypowe jak i cała sytuacja – jest to najprawdopodobniej apaszka. Swoją drogą, gdy Wydawnictwo przysłało mi książkę z wydrukowanym cytatem z książki i z dodatkiem w postaci apaszki, przeszły mnie ciarki. Momentalnie poczułam się tak, jakby w stu procentach książka przemawiała do mnie, jakbym zbliżyła się do mordercy.
W książce mamy perspektywę „teraz” i „wcześniej”, dzięki którym otrzymujemy pełen ogląd na sytuację. Autorka dawkuje napięcie, nie pędząc na łeb, na szyję, a stopniowo sprawiając, że raz czujemy się zaintrygowani, a raz aż jeżą nam się włosy na rękach. Wynika to głównie ze sposobu pisania autorki i przedstawiania przez nią rzeczywistości, a także z kreacji postaci – nikt tutaj nie jest albo dobry, albo zły. Nic nie jest białe lub czarne. Wraz z biegiem akcji, dowiadujemy się coraz więcej o bohaterach. Poznajemy profile psychologiczne bohaterów, ich motywacje, cele w życiu, ich przeszłość. Wszystko to składa się na solidne zrozumienie postaci. Co prawda na początku ciężko mi było zapamiętać, kto jest kim, bo pojawia się sporo nazwisk i stanowisk, ale szybko można się połapać, co i jak.
Dosadność stylu pisania autorki sprawia, że nie jest to lektura odrealniona. Dodatkowo autorka porusza w swojej książce problem przemocy domowej, która dotyka zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Temat ten również nie jest jednoznaczny i poprowadzony jednotorowo. Karolina Głogowska nie myśli schematycznie, nie wrzuca wszystkich do jednego worka. W ciekawy sposób pisze również o zjawisku nierówności płci. Autorka, ze względu na otwartość i szerokie spojrzenie na omawiane problemy, jest w stanie dotrzeć do czytelnika. Z jednej strony wie, że człowiek człowiekowi nierówny, a z drugiej – że sprawcami mogą być wszyscy, niezależnie od płci. To, jacy jesteśmy, nie rodzi się znikąd. Wpływ na naszą osobowość, na nasz temperament ma wiele czynników, zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych. Wzorce, przykłady i doświadczenia z dzieciństwa i czasu dorastania również mają wpływ na nas w przyszłości.
Bardzo podobało mi się to, że autorka skupiła się właśnie na pokazaniu profili psychologicznych postaci, ich teraźniejszości, przeszłości i zmian w ich zachowaniu. Stopniowo odkrywała przed nami karty, pozwalając poukładać wszystko w głowie. Autorka bazowała na doświadczeniach z przeszłości, niekiedy traumatycznych i wpływających na osobowość bohaterów. Kurczowo trzymała się przeżyć, ich konsekwencji i uczuć bohaterów. Nic tutaj nie było sztywne.
Dodatkowym plusem jest również to, że autorka pisze w sposób niewymuszony. Książkę czyta się dzięki temu bardzo szybko. Otrzymujemy wartką akcję, ciekawe dialogi, dwie perspektywy czasowe i pogłębione profile psychologiczne bohaterów. Czytając książkę, z jednej strony chcemy już poznać rozwiązanie zagadki, a z drugiej – książki nie chcemy kończyć. Autorka dostarcza nam kawał porządnej lektury, dzięki której odczuwamy napięcie i zaciekawienie, ale wszystko wykreowane jest realnie. Poznając nowe fakty, możemy stworzyć sobie potencjalne rozwiązanie sprawy, a i też niekiedy mocno się zaskoczyć.
Jeśli macie ochotę na przyjemny, stopniowo dawkujący napięcie thriller, który porusza ważne tematy, to sięgnijcie po „Wzorzec”.
Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Mięta.
Adam Hinz, podopieczny Fundacji Junona, pomagającej ofiarom przemocy w rodzinie, zgłasza się po pomoc do prawnika ze względu na nieciekawe stosunki z żoną i utrudniony kontakt z dziećmi. W takich okolicznościach poznaje Sawę Bogucką, która motywuje kobiety do walki o swoje prawo do normalnego, spokojnego życia. Sawa jest prezeską fundacji, obrończynią kobiet, celebrytką, można powiedzieć, że influencerką, która stawia na przekaz z jednej strony prosty, a z drugiej – mocny, przemawiający do rozsądku, trafiający prosto w serce i motywujący.
I tak oto głównym tłem dla książki jest śledztwo w sprawie zabójstwa… Adama Hinza. Był to człowiek zagubiony, który nie radził sobie z wieloma problemami. Był notowany, miał wielu wrogów… Jednak jeśli myślicie, że został zamordowany w typowy sposób, charakteryzujący porachunki szemranych typków, to nic bardziej mylnego. Na policję bowiem zgłasza się nikt inny jak Sawa Bogucka, która informuje, że to ona zabiła Hinza w obronie własnej. Zagadkę próbuje rozwiązać prokurator Barbara, psycholog Izabela i patolog Hanna. Czy Sawa naprawdę jest niewinną ofiarą, czy sprawa ma głębsze dno?
Co ciekawe, narzędzie zbrodni jest również nietypowe jak i cała sytuacja – jest to najprawdopodobniej apaszka. Swoją drogą, gdy Wydawnictwo przysłało mi książkę z wydrukowanym cytatem z książki i z dodatkiem w postaci apaszki, przeszły mnie ciarki. Momentalnie poczułam się tak, jakby w stu procentach książka przemawiała do mnie, jakbym zbliżyła się do mordercy.
W książce mamy perspektywę „teraz” i „wcześniej”, dzięki którym otrzymujemy pełen ogląd na sytuację. Autorka dawkuje napięcie, nie pędząc na łeb, na szyję, a stopniowo sprawiając, że raz czujemy się zaintrygowani, a raz aż jeżą nam się włosy na rękach. Wynika to głównie ze sposobu pisania autorki i przedstawiania przez nią rzeczywistości, a także z kreacji postaci – nikt tutaj nie jest albo dobry, albo zły. Nic nie jest białe lub czarne. Wraz z biegiem akcji, dowiadujemy się coraz więcej o bohaterach. Poznajemy profile psychologiczne bohaterów, ich motywacje, cele w życiu, ich przeszłość. Wszystko to składa się na solidne zrozumienie postaci. Co prawda na początku ciężko mi było zapamiętać, kto jest kim, bo pojawia się sporo nazwisk i stanowisk, ale szybko można się połapać, co i jak.
Dosadność stylu pisania autorki sprawia, że nie jest to lektura odrealniona. Dodatkowo autorka porusza w swojej książce problem przemocy domowej, która dotyka zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Temat ten również nie jest jednoznaczny i poprowadzony jednotorowo. Karolina Głogowska nie myśli schematycznie, nie wrzuca wszystkich do jednego worka. W ciekawy sposób pisze również o zjawisku nierówności płci. Autorka, ze względu na otwartość i szerokie spojrzenie na omawiane problemy, jest w stanie dotrzeć do czytelnika. Z jednej strony wie, że człowiek człowiekowi nierówny, a z drugiej – że sprawcami mogą być wszyscy, niezależnie od płci. To, jacy jesteśmy, nie rodzi się znikąd. Wpływ na naszą osobowość, na nasz temperament ma wiele czynników, zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych. Wzorce, przykłady i doświadczenia z dzieciństwa i czasu dorastania również mają wpływ na nas w przyszłości.
Bardzo podobało mi się to, że autorka skupiła się właśnie na pokazaniu profili psychologicznych postaci, ich teraźniejszości, przeszłości i zmian w ich zachowaniu. Stopniowo odkrywała przed nami karty, pozwalając poukładać wszystko w głowie. Autorka bazowała na doświadczeniach z przeszłości, niekiedy traumatycznych i wpływających na osobowość bohaterów. Kurczowo trzymała się przeżyć, ich konsekwencji i uczuć bohaterów. Nic tutaj nie było sztywne.
Dodatkowym plusem jest również to, że autorka pisze w sposób niewymuszony. Książkę czyta się dzięki temu bardzo szybko. Otrzymujemy wartką akcję, ciekawe dialogi, dwie perspektywy czasowe i pogłębione profile psychologiczne bohaterów. Czytając książkę, z jednej strony chcemy już poznać rozwiązanie zagadki, a z drugiej – książki nie chcemy kończyć. Autorka dostarcza nam kawał porządnej lektury, dzięki której odczuwamy napięcie i zaciekawienie, ale wszystko wykreowane jest realnie. Poznając nowe fakty, możemy stworzyć sobie potencjalne rozwiązanie sprawy, a i też niekiedy mocno się zaskoczyć.
Jeśli macie ochotę na przyjemny, stopniowo dawkujący napięcie thriller, który porusza ważne tematy, to sięgnijcie po „Wzorzec”.
Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Mięta.
October 17, 2022
Do przeczytania książki zachęciła mnie po pierwsze urokliwa okładka, po drugie tajemniczy opis, a po trzecie rekomendacja Maxa Czornyja, którego twórczość bardzo lubię. Przeczuwałam, że książka może mi się spodobać i tak w istocie było. Autorka miała świetny pomysł na powieść, w której od początku do końca nie wiadomo, kto tak naprawdę jest ofiarą, a kto katem. I chociaż czytelnik chciałby poukładać wszystkie puzzle i znaleźć rozwiązanie zagadki przed czasem, nie da się, bo intryga jest genialnie skonstruowana. Na posterunek policji przychodzi niejaka Sawa Bogucka, prezeska fundacji pomagającej osobom doświadczającym przemocy i twierdzi, że w obronie własnej zabiła człowieka, a właściwie dlatego, że Adam Hinz – ten zabity, miał na jej punkcie obsesję. Niby wszystko się zgadza. Jest ofiara, jest sprawca, nawet motyw jest. Ale to jakoś nie trzyma się kupy. Nawet prokuratura nie daje wiary temu, że Hinza mogła udusić ta drobna kobieta. Poza tym ślady owszem wskazują na uduszenie, ale dlaczego wokół jest pełno krwi? Wątpliwości zaczynają się mnożyć.
Powieść rozpoczyna się mocnym akcentem, bo od razu otrzymujemy trupa. A potem jest jeszcze ciekawiej, bo zawiązana na początku intryga rozkręca się, akcja pędzi, a jej zwroty zaskakują czytelnika z każdą stroną coraz bardziej. Nie jest łatwo rozgryźć, o co tu tak naprawdę chodzi. Nie ułatwia tego fakt, że autorka doskonale potrafi mylić tropy i bez wysiłku wyprowadza czytelnika w pole. Nawet okiem nie mrugnie. Nieco światła na sprawę rzuca przeszłość bohaterów, którą poznajemy dzięki temu, że akcja prowadzona jest nie z jednej, a z dwóch perspektyw czasowych. To pozwala nam śledzić rozwój relacji Sawy i Adama, chociaż przez cały czas to, co dzieje się między nimi owiane jest tajemnicą. Dużym plusem powieści jest kreacja postaci, a dokładniej pogłębione, przekonujące portrety psychologiczne bohaterów. Są oni stawiani w różnych sytuacjach, które wymagają podjęcia decyzji. Widzimy ich rozterki i szargające nimi emocje. Łatwo jest odnaleźć się w ich skórze, głowimy się też nad tym, co sami zrobilibyśmy w danej sytuacji. Autorka bardzo skrupulatnie zarysowała sylwetki bohaterów, wprawnie ukazując pęknięcia w poszczególnych postaciach, co z kolei dość mocno angażuje czytelnika do myślenia. Fabuła jest przemyślana, a akcja dynamiczna. Książka wciąga i absorbuje, dlatego najlepiej zarezerwować sobie na nią kilka godzin, bo jak już się rozpocznie lekturę, ciężko jest przestać czytać. Autorka poruszyła w książce istotny społecznie temat przemocy domowej, nie ograniczając się przy tym do przemocy wobec kobiet, ale poszerzając to zagadnienie również na mężczyzn, którzy też padają ofiarą przemocy domowej, a mówi się o tym problemie dużo mniej. Jeśli chodzi o bohaterów, mam nieco mieszane odczucia odnośnie Sawy. O ile kreacja bohaterki jest dobra, o czym już pisałam, wzbudza ona skrajne emocje u czytelnika. Z jednej strony chce być widziana jako ktoś wspierający osoby doświadczające przemocy i sama taki swój wizerunek kreuje, głównie w mediach społecznościowych, robiąc wokół swojej osoby dużo szumu. Z drugiej ten jej wykreowany na potrzeby mediów wizerunek nie za bardzo chce zgodzić się z tym rzeczywistym. Coś tu wyraźnie nie gra. Co, to już musicie sprawdzić sami.
„Wzorzec” to ciekawy thriller, który czyta się szybko i z rosnącym zainteresowaniem. Warto sprawdzić ze względu na trzymającą w napięciu fabułę, doskonale dopracowane portrety psychologiczne bohaterów, unikalny klimat i dynamiczny, dopracowany styl narracji. Serdecznie polecam!
Powieść rozpoczyna się mocnym akcentem, bo od razu otrzymujemy trupa. A potem jest jeszcze ciekawiej, bo zawiązana na początku intryga rozkręca się, akcja pędzi, a jej zwroty zaskakują czytelnika z każdą stroną coraz bardziej. Nie jest łatwo rozgryźć, o co tu tak naprawdę chodzi. Nie ułatwia tego fakt, że autorka doskonale potrafi mylić tropy i bez wysiłku wyprowadza czytelnika w pole. Nawet okiem nie mrugnie. Nieco światła na sprawę rzuca przeszłość bohaterów, którą poznajemy dzięki temu, że akcja prowadzona jest nie z jednej, a z dwóch perspektyw czasowych. To pozwala nam śledzić rozwój relacji Sawy i Adama, chociaż przez cały czas to, co dzieje się między nimi owiane jest tajemnicą. Dużym plusem powieści jest kreacja postaci, a dokładniej pogłębione, przekonujące portrety psychologiczne bohaterów. Są oni stawiani w różnych sytuacjach, które wymagają podjęcia decyzji. Widzimy ich rozterki i szargające nimi emocje. Łatwo jest odnaleźć się w ich skórze, głowimy się też nad tym, co sami zrobilibyśmy w danej sytuacji. Autorka bardzo skrupulatnie zarysowała sylwetki bohaterów, wprawnie ukazując pęknięcia w poszczególnych postaciach, co z kolei dość mocno angażuje czytelnika do myślenia. Fabuła jest przemyślana, a akcja dynamiczna. Książka wciąga i absorbuje, dlatego najlepiej zarezerwować sobie na nią kilka godzin, bo jak już się rozpocznie lekturę, ciężko jest przestać czytać. Autorka poruszyła w książce istotny społecznie temat przemocy domowej, nie ograniczając się przy tym do przemocy wobec kobiet, ale poszerzając to zagadnienie również na mężczyzn, którzy też padają ofiarą przemocy domowej, a mówi się o tym problemie dużo mniej. Jeśli chodzi o bohaterów, mam nieco mieszane odczucia odnośnie Sawy. O ile kreacja bohaterki jest dobra, o czym już pisałam, wzbudza ona skrajne emocje u czytelnika. Z jednej strony chce być widziana jako ktoś wspierający osoby doświadczające przemocy i sama taki swój wizerunek kreuje, głównie w mediach społecznościowych, robiąc wokół swojej osoby dużo szumu. Z drugiej ten jej wykreowany na potrzeby mediów wizerunek nie za bardzo chce zgodzić się z tym rzeczywistym. Coś tu wyraźnie nie gra. Co, to już musicie sprawdzić sami.
„Wzorzec” to ciekawy thriller, który czyta się szybko i z rosnącym zainteresowaniem. Warto sprawdzić ze względu na trzymającą w napięciu fabułę, doskonale dopracowane portrety psychologiczne bohaterów, unikalny klimat i dynamiczny, dopracowany styl narracji. Serdecznie polecam!
October 13, 2022
‘Wzorzec’ to zaskakujący thriller napisany przez Karolinę Głogowską. Wciągająca, poruszająca i przede wszystkim zaskakująca historia, od której nie byłam w stanie się oderwać. Jedno na wstępie muszę Wam zaznaczyć, autorka w swojej powieści nie bawi się w konwenanse oraz słodkie słówka. Jest dobitnie, jest mocno i jednocześnie treść daje do myślenia. Nic tylko dać porwać się fabule.
Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Pani Karoliny i powiem Wam, że jestem bardzo pozytywnie zaskoczona. Dobrze przemyślana fabuła, prosty i dobitny język oraz wciągająca akcja. Od pierwszych stron byłam zaintrygowana wydarzeniami a im dalej w książkę, tym bardziej historia Sawy mnie pochłaniała. A skoro już przy bohaterce jesteśmy, to wielkie brawa i ukłony dla autorki za fenomenalne wykreowanie postaci. Mamy tu do czynienia z realistycznymi i bardzo złożonymi osobowościami. Na ich przykładzie oraz na podstawie przedstawionej fabuły autorka świetnie ukazuje bardzo ważne, oraz ciężkie tematy takie jak przemoc domowa.
Ogromnym atutem powieści jest trzymanie czytelników w napięciu oraz niepewności i tutaj mogę Was zaskoczyć, gdyż spowodowane jest to nie tyle poszukiwaniem sprawcy, lecz samym odkrywaniem motywu. Świetne zagranie ze strony autorki, sprawia to, że nie tylko historia jest głęboka oraz złożona – bo tacy są ludzie - ale także wciągająca i intrygująca.
Kolejnym ogromnym plusem jest to, iż autorka postawiła na dwutorowość w przedstawianiu wydarzeń. Mamy tu przeskoki między teraźniejszością a przeszłymi wydarzeniami. Wszystko bardzo sprawnie poprowadzone, więc od razu uspokajam nie da się zgubić podczas czytania. Wszystko jest klarowne i bardzo jasne. Tak poprowadzona akcja pozwala nam spojrzeć na wydarzenia z różnych perspektyw, poznać motywy oraz poczynania bohaterów, a także lepiej ich zrozumieć. Ponadto w taki oto sposób autorka bardzo powoli odkrywa karty przed czytelnikiem, aby ten mógł wczuć się w wydarzenia.
Na uwagę zasługuje również samo zakończenie. Oczywiście nie zdradzę na jego temat nic, lecz powiem tylko, że nie spodziewałam się takiego obrotu spraw. Zdaje sobie też sprawę, że nie jedna osoba nie będzie umieć zgodzić się z takim zakończeniem. Tutaj mogę dodać, tylko iż takim obrotem wydarzeń autorka świetnie pokazała jak działa społeczność, presja tłumu oraz system. Nic więcej nie mówię, wiecie, gdzie zajrzeć po więcej informacji.
‘Wzorzec’ to zaskakujący, wciągający i genialnie napisany thriller. Widać, że autorka nie boi się poruszać kontrowersyjnych tematów i ta pozycja jest tego dobrym dowodem. Jest to idealna propozycja dla fanów świetnie napisanych thrillerów oraz książkowych detektywów. Polecam serdecznie.
Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Pani Karoliny i powiem Wam, że jestem bardzo pozytywnie zaskoczona. Dobrze przemyślana fabuła, prosty i dobitny język oraz wciągająca akcja. Od pierwszych stron byłam zaintrygowana wydarzeniami a im dalej w książkę, tym bardziej historia Sawy mnie pochłaniała. A skoro już przy bohaterce jesteśmy, to wielkie brawa i ukłony dla autorki za fenomenalne wykreowanie postaci. Mamy tu do czynienia z realistycznymi i bardzo złożonymi osobowościami. Na ich przykładzie oraz na podstawie przedstawionej fabuły autorka świetnie ukazuje bardzo ważne, oraz ciężkie tematy takie jak przemoc domowa.
Ogromnym atutem powieści jest trzymanie czytelników w napięciu oraz niepewności i tutaj mogę Was zaskoczyć, gdyż spowodowane jest to nie tyle poszukiwaniem sprawcy, lecz samym odkrywaniem motywu. Świetne zagranie ze strony autorki, sprawia to, że nie tylko historia jest głęboka oraz złożona – bo tacy są ludzie - ale także wciągająca i intrygująca.
Kolejnym ogromnym plusem jest to, iż autorka postawiła na dwutorowość w przedstawianiu wydarzeń. Mamy tu przeskoki między teraźniejszością a przeszłymi wydarzeniami. Wszystko bardzo sprawnie poprowadzone, więc od razu uspokajam nie da się zgubić podczas czytania. Wszystko jest klarowne i bardzo jasne. Tak poprowadzona akcja pozwala nam spojrzeć na wydarzenia z różnych perspektyw, poznać motywy oraz poczynania bohaterów, a także lepiej ich zrozumieć. Ponadto w taki oto sposób autorka bardzo powoli odkrywa karty przed czytelnikiem, aby ten mógł wczuć się w wydarzenia.
Na uwagę zasługuje również samo zakończenie. Oczywiście nie zdradzę na jego temat nic, lecz powiem tylko, że nie spodziewałam się takiego obrotu spraw. Zdaje sobie też sprawę, że nie jedna osoba nie będzie umieć zgodzić się z takim zakończeniem. Tutaj mogę dodać, tylko iż takim obrotem wydarzeń autorka świetnie pokazała jak działa społeczność, presja tłumu oraz system. Nic więcej nie mówię, wiecie, gdzie zajrzeć po więcej informacji.
‘Wzorzec’ to zaskakujący, wciągający i genialnie napisany thriller. Widać, że autorka nie boi się poruszać kontrowersyjnych tematów i ta pozycja jest tego dobrym dowodem. Jest to idealna propozycja dla fanów świetnie napisanych thrillerów oraz książkowych detektywów. Polecam serdecznie.
August 29, 2022
Mocne 7/10! Fabuła ma miejsce w Polsce, czas akcji to współczesność. Akcja ma miejsce w Gdańsku, gdzie zostaje znalezione ciało postawnego mężczyzny. Dowody w jego mieszkaniu ani ewidentne ślady uduszenia na szyi nie pozostawiają wątpliwości - ofiara została zamordowana. Mężczyzna był notowany i miał wielu wrogów, pozostaje, więc pytanie, kto mógł to zrobić? Czy jedna z osób, z którymi pozostawał w konflikcie? Wtedy na policję zgłasza się drobna kobieta prowadząca fundację. Twierdzi, że... to ona zamordowała mężczyznę. Problem tkwi w tym, że wydaje się to mało prawdopodobne, nawet jeśli dowody wskazują, że faktycznie broniąc się, napadła na mężczyznę. Podważa się jej prawdomówność, odkrywa na jej ciele ślady samookaleczeń i podejrzewa, że mogła być psychopatką, a nie potencjalną ofiarą, która dokonała zabójstwa w obronie własnej. Ale jak było naprawdę? Czy prawdopodobna morderczyni i jej ofiara mieli romans? A może to nie prezeska fundacji dokonała morderstwa? Jesteście ciekawi/ciekawe?
Jeśli tak - musicie sięgnąć po "Wzorzec" autorstwa Karoliny Głogowskiej. Książka, choć ma fantastyczny wątek kryminalny, dzięki napięciu i skupieniu na relacjach oraz psychologii postaci spokojnie może być nazywana thrillerem psychologicznym. Postacie były wykreowane i opisane jak realni ludzie, ale momentami niektórzy bohaterowie wydawali się mi się irytujący. Język był prosty, oszczędny i zrozumiały. Podobała mi się forma, ale nie obraziłabym się, gdyby autorka wzbogaciła ją bardziej poetyckim lub po prostu mocniej rozbudowanym i różnorodnym językiem. Jednocześnie doceniam ile ciekawych cytatów i przemyśleń można odkryć w książce oraz jak mocno skłania do refleksji i kieruje uwagę na ważne tematy, np. psychopatii czy przemocy psychicznej oraz fizycznej. Przeszkadzała mi liczba przekleństw, niektóre z nich nie były konieczne. Poza tym książka jest naprawdę ciekawa i dobra. Nie jest długa, ale dobrze rozłożono rozwój akcji w czasie i nie ma się wrażenia pędzącej akcji lub ciągnących się wątków. Nie mogę też nie docenić ciekawego zakończenia i niecodziennego pomysłu na fabułę. Na całości nie trzeba się mocno skupiać, dzięki czemu książkę czyta się szybko, zwłaszcza, że jest interesująca. Dzięki temu, że akcja dzieje się współcześnie, a w książce wspomina się, choćby o dostępnej powszechnie technologii, w fabułę łatwiej się zaangażować. Jeśli szukacie tego typu literatury - serdecznie polecam "Wzorzec"!
Jeśli tak - musicie sięgnąć po "Wzorzec" autorstwa Karoliny Głogowskiej. Książka, choć ma fantastyczny wątek kryminalny, dzięki napięciu i skupieniu na relacjach oraz psychologii postaci spokojnie może być nazywana thrillerem psychologicznym. Postacie były wykreowane i opisane jak realni ludzie, ale momentami niektórzy bohaterowie wydawali się mi się irytujący. Język był prosty, oszczędny i zrozumiały. Podobała mi się forma, ale nie obraziłabym się, gdyby autorka wzbogaciła ją bardziej poetyckim lub po prostu mocniej rozbudowanym i różnorodnym językiem. Jednocześnie doceniam ile ciekawych cytatów i przemyśleń można odkryć w książce oraz jak mocno skłania do refleksji i kieruje uwagę na ważne tematy, np. psychopatii czy przemocy psychicznej oraz fizycznej. Przeszkadzała mi liczba przekleństw, niektóre z nich nie były konieczne. Poza tym książka jest naprawdę ciekawa i dobra. Nie jest długa, ale dobrze rozłożono rozwój akcji w czasie i nie ma się wrażenia pędzącej akcji lub ciągnących się wątków. Nie mogę też nie docenić ciekawego zakończenia i niecodziennego pomysłu na fabułę. Na całości nie trzeba się mocno skupiać, dzięki czemu książkę czyta się szybko, zwłaszcza, że jest interesująca. Dzięki temu, że akcja dzieje się współcześnie, a w książce wspomina się, choćby o dostępnej powszechnie technologii, w fabułę łatwiej się zaangażować. Jeśli szukacie tego typu literatury - serdecznie polecam "Wzorzec"!
June 8, 2022
"Wzorzec" to pierwsza powieść Karoliny Głogowskiej, którą miałam okazję przeczytać. Zaintrygowała mnie delikatna na pierwszy rzut oka okładka, która jednak po dokładniejszym przyjrzeniu się ukazuje drapieżne akcenty.
Każdy człowiek ma wgrany pewien wzorzec zachowań, odziedziczony po rodzicach. Z czasem wprowadzamy ten wzorzec do własnego zachowania. Wniosek jest zatem taki, że to, czego nauczymy się w dzieciństwie, co otrzymamy od rodziców, będzie miało wpływ na to, jakimi będziemy ludźmi. Istnieje również konkretny wzorzec ran, na podstawie którego można stwierdzić, czy ktoś jest ofiarą przemocy, czy raczej okaleczył się sam. Czy miało to znaczenie dla sytuacji, w której znalazła się Sawa Bogucka, bohaterka powieści Karoliny Głogowskiej?
Sawa zgłasza się na policję z informacją, że zabiła mężczyznę. Twierdzi, że facet miał obsesję na jej punkcie. Problem w tym, że ofiara została uduszona, a Sawa nie należy do postawnych kobiet. Jak więc taka krucha istota mogła udusić rosłego mężczyznę? Coś tu ewidentnie nie gra... Rozpoczyna się akcja, mająca na celu uświadomić czytelnikowi... no właśnie, co? Czy Bogucka rzeczywiście zamordowała Adama Hinza z zimną krwią? A może zrobiła to w afekcie? Chyba że sprawcą jest ktoś inny, bo niby jaki Sawa mogłaby mieć motyw? A może miała romans z Adamem? No ale jak? Przecież była w związku z innym mężczyzną! Im dalej w powieść, tym więcej pojawia się pytań i niepewności.
Kolejne rozdziały to przeskoki między teraz a wtedy. Rozdziały zatytułowane Teraz zawierają aktualne wydarzenia, a Wtedy to przywołanie chwil, w których Adam jeszcze żył. Autorka powoli dawkuje czytelnikowi informacje, które mogą pomóc w rozwiązaniu psychologicznych zagwozdek i wytypowaniu prawidłowego zakończenia tej historii.
Styl autorki przypadł mi do gustu, chociaż sporo w tym tekście wulgaryzmów. Ale myślę, że zostały po prostu wymuszone sytuacją i konkretnymi dialogami, w których buzuje sporo emocji, nie zawsze pozytywnych. Lubię przeskoki w fabule. Ten zabieg sprawia, że czytanie nie nuży i chce się jak najszybciej dowiedzieć, co wydarzyło się w kolejnych rozdziałach. Wprawdzie domyśliłam się tego i owego, o czym nie wspomnę, żeby nie rzucać spojlerami, ale nie przeszkodziło mi to czekać z niecierpliwością na finał.
Zdecydowanie polecam i kto wie, może sięgnę w przyszłości również po wcześniejsze powieści autorki :-)
Każdy człowiek ma wgrany pewien wzorzec zachowań, odziedziczony po rodzicach. Z czasem wprowadzamy ten wzorzec do własnego zachowania. Wniosek jest zatem taki, że to, czego nauczymy się w dzieciństwie, co otrzymamy od rodziców, będzie miało wpływ na to, jakimi będziemy ludźmi. Istnieje również konkretny wzorzec ran, na podstawie którego można stwierdzić, czy ktoś jest ofiarą przemocy, czy raczej okaleczył się sam. Czy miało to znaczenie dla sytuacji, w której znalazła się Sawa Bogucka, bohaterka powieści Karoliny Głogowskiej?
Sawa zgłasza się na policję z informacją, że zabiła mężczyznę. Twierdzi, że facet miał obsesję na jej punkcie. Problem w tym, że ofiara została uduszona, a Sawa nie należy do postawnych kobiet. Jak więc taka krucha istota mogła udusić rosłego mężczyznę? Coś tu ewidentnie nie gra... Rozpoczyna się akcja, mająca na celu uświadomić czytelnikowi... no właśnie, co? Czy Bogucka rzeczywiście zamordowała Adama Hinza z zimną krwią? A może zrobiła to w afekcie? Chyba że sprawcą jest ktoś inny, bo niby jaki Sawa mogłaby mieć motyw? A może miała romans z Adamem? No ale jak? Przecież była w związku z innym mężczyzną! Im dalej w powieść, tym więcej pojawia się pytań i niepewności.
Kolejne rozdziały to przeskoki między teraz a wtedy. Rozdziały zatytułowane Teraz zawierają aktualne wydarzenia, a Wtedy to przywołanie chwil, w których Adam jeszcze żył. Autorka powoli dawkuje czytelnikowi informacje, które mogą pomóc w rozwiązaniu psychologicznych zagwozdek i wytypowaniu prawidłowego zakończenia tej historii.
Styl autorki przypadł mi do gustu, chociaż sporo w tym tekście wulgaryzmów. Ale myślę, że zostały po prostu wymuszone sytuacją i konkretnymi dialogami, w których buzuje sporo emocji, nie zawsze pozytywnych. Lubię przeskoki w fabule. Ten zabieg sprawia, że czytanie nie nuży i chce się jak najszybciej dowiedzieć, co wydarzyło się w kolejnych rozdziałach. Wprawdzie domyśliłam się tego i owego, o czym nie wspomnę, żeby nie rzucać spojlerami, ale nie przeszkodziło mi to czekać z niecierpliwością na finał.
Zdecydowanie polecam i kto wie, może sięgnę w przyszłości również po wcześniejsze powieści autorki :-)
June 5, 2022
"Wzorzec" to kryminał z pogranicza thrillera psychologicznego, poruszający temat przemocy psychicznej i fizycznej. Postarajcie się nie czytać opisu książki z ostatniej strony. Pozwoli wam to odkrywać poszczególne wydarzenia bez wstępnego nastawienia się na to, co się wydarzy.
Adam Hinz był podopiecznym fundacji wspierającej osoby doświadczające przemocy. Był, bo wszystko wskazuje na to, że został uduszony. Ślady krwi na ścianach i wyposażeniu mieszkania należącego do fundacji oraz porozrzucane przedmioty wskazują, że doszło do poważnej bijatyki.
Sawa Bogucka to młoda, drobniutka kobieta, mocno zaangażowana w pomoc ludziom ulegającym przemocy. Pracuje w Fundacji Junona, gdzie udziela profesjonalnych porad. Ale prywatnie prężnie działa w mediach społecznościowych. Jest bezwzględna w swoich zapatrywaniach i nie przebiera w słowach, a dzięki temu ma wielu fanów. I to właśnie z nią, późnym wieczorem, rozpoczynamy historię "Wzorca". Tyle, że kobieta jest w szoku, zdezorientowana, w podartym ubraniu, zakrwawiona, być może ranna.
Fabułę przedstawiono z dwóch perspektyw czasowych, teraźniejszej i przeszłej, dzięki temu poznajemy losy bohaterów. Widzimy, co mogło nimi kierować i doprowadzić do obecnej sytuacji. Czy wzór do naśladowania jaki dostaliśmy w dzieciństwie od rodziców i otoczenia, determinuje nasze czyny i szufladkuje nas na całe życie?
W książce jest poruszanych wiele wątków: przemocy, zdrady, morderstwa, lojalności, zawodowego profesjonalizmu i konfliktu między porywami serca, a obowiązkami i ograniczeniami związanymi z pracą.
Nie będę ukrywać, że Sawa Bogucka strasznie mnie irytowała, a im więcej się o nie dowiadywałam, tym mniejszą obdarzałam ją sympatią. Być może taki był zamysł autorki. "Wzorzec" był intrygujący, wciągający, wzbudzający emocje. A przecież o to w książce chodzi, aby przyciągnąć czytelnika, zyskać jego uznanie. To naprawdę bardzo dobra pozycja.
Adam Hinz był podopiecznym fundacji wspierającej osoby doświadczające przemocy. Był, bo wszystko wskazuje na to, że został uduszony. Ślady krwi na ścianach i wyposażeniu mieszkania należącego do fundacji oraz porozrzucane przedmioty wskazują, że doszło do poważnej bijatyki.
Sawa Bogucka to młoda, drobniutka kobieta, mocno zaangażowana w pomoc ludziom ulegającym przemocy. Pracuje w Fundacji Junona, gdzie udziela profesjonalnych porad. Ale prywatnie prężnie działa w mediach społecznościowych. Jest bezwzględna w swoich zapatrywaniach i nie przebiera w słowach, a dzięki temu ma wielu fanów. I to właśnie z nią, późnym wieczorem, rozpoczynamy historię "Wzorca". Tyle, że kobieta jest w szoku, zdezorientowana, w podartym ubraniu, zakrwawiona, być może ranna.
Fabułę przedstawiono z dwóch perspektyw czasowych, teraźniejszej i przeszłej, dzięki temu poznajemy losy bohaterów. Widzimy, co mogło nimi kierować i doprowadzić do obecnej sytuacji. Czy wzór do naśladowania jaki dostaliśmy w dzieciństwie od rodziców i otoczenia, determinuje nasze czyny i szufladkuje nas na całe życie?
W książce jest poruszanych wiele wątków: przemocy, zdrady, morderstwa, lojalności, zawodowego profesjonalizmu i konfliktu między porywami serca, a obowiązkami i ograniczeniami związanymi z pracą.
Nie będę ukrywać, że Sawa Bogucka strasznie mnie irytowała, a im więcej się o nie dowiadywałam, tym mniejszą obdarzałam ją sympatią. Być może taki był zamysł autorki. "Wzorzec" był intrygujący, wciągający, wzbudzający emocje. A przecież o to w książce chodzi, aby przyciągnąć czytelnika, zyskać jego uznanie. To naprawdę bardzo dobra pozycja.
August 18, 2022
Książka “Wzorzec” Karoliny Głogowskiej to bardzo dobry kryminał obok, którego nie możecie przejść obojętnie. Historia opowiada losy Sawy Boruckiej, która pewnego dnia zgłasza się na policję i informuje o tym, że jest winna śmierci Adama Hinza. Mężczyzna rzekomo miał obsesję na punkcie kobiety, a ta w geście samoobrony zamordowała Adama. Czy Sawa jest ofiarą, a może perfidną psychopatką?
Brzmi intrygująco, prawda? Ja jestem bardzo pozytywnie zaskoczona tą pozycją. Autorka od samego początku trzyma czytelnika w swoich szponach i tylko podsyca jego zainteresowanie. Czy byłam zaintrygowana tą pozycją? Oczywiście, że tak! Czytałam tą historię z ogromnym zaciekawieniem i nie mogłam uwierzyć w to, gdy wszystkie puzzle tej układanki zaczęły się łączyć w jedno.
Autorce z pewnością udało się stworzyć bardzo interesującą fabułę i tajemniczych bohaterów. W tej książce nie ma miejsca na nudę, ciągle dzieje się coś co sprawia, że od książki nie chce się odchodzić. Cała otoczka przestępstwa, również jest dla mnie ukazana w bardzo ciekawy sposób. A w dodatku w tej książce liczy się coś więcej niż tylko popełniona zbrodnia!
Dla mnie ta książka jest ciekawa w dużej mierze dzięki wątkowi psychologicznemu, który pojawia się w środku. Śmiało mogę przyznać, że autorce udało się go bardzo dobrze przedstawić. W pewnych momentach miałam wrażenie, że autorka nami manipuluje i nie pozwala poznać prawdy. Jednak mi ten zabieg bardzo się podobał.
I tak jak wspomniałam wcześniej, mnie autorka tą historią jak najbardziej kupiła. Jeśli tak jak ja lubicie książki, które są zarówno kryminałem jak i thrillerem psychologicznym to "Wzorzec” jest idealną pozycją dla Was. Dla mnie to idealna pozycja na letnie wieczory, która wzbudziła u mnie dreszczyk adrenaliny i niepewności. Gdy przeczytacie tą książkę nie będziecie żałować!
Brzmi intrygująco, prawda? Ja jestem bardzo pozytywnie zaskoczona tą pozycją. Autorka od samego początku trzyma czytelnika w swoich szponach i tylko podsyca jego zainteresowanie. Czy byłam zaintrygowana tą pozycją? Oczywiście, że tak! Czytałam tą historię z ogromnym zaciekawieniem i nie mogłam uwierzyć w to, gdy wszystkie puzzle tej układanki zaczęły się łączyć w jedno.
Autorce z pewnością udało się stworzyć bardzo interesującą fabułę i tajemniczych bohaterów. W tej książce nie ma miejsca na nudę, ciągle dzieje się coś co sprawia, że od książki nie chce się odchodzić. Cała otoczka przestępstwa, również jest dla mnie ukazana w bardzo ciekawy sposób. A w dodatku w tej książce liczy się coś więcej niż tylko popełniona zbrodnia!
Dla mnie ta książka jest ciekawa w dużej mierze dzięki wątkowi psychologicznemu, który pojawia się w środku. Śmiało mogę przyznać, że autorce udało się go bardzo dobrze przedstawić. W pewnych momentach miałam wrażenie, że autorka nami manipuluje i nie pozwala poznać prawdy. Jednak mi ten zabieg bardzo się podobał.
I tak jak wspomniałam wcześniej, mnie autorka tą historią jak najbardziej kupiła. Jeśli tak jak ja lubicie książki, które są zarówno kryminałem jak i thrillerem psychologicznym to "Wzorzec” jest idealną pozycją dla Was. Dla mnie to idealna pozycja na letnie wieczory, która wzbudziła u mnie dreszczyk adrenaliny i niepewności. Gdy przeczytacie tą książkę nie będziecie żałować!
June 6, 2022
"Wzorzec" to książka, która intryguje od samego początku. Choć zaliczyłabym ją do wolniejszych thrillerów, to ani przez chwilę nie jest nudno. Wchodzimy coraz głębiej w psychikę bohaterów, mamy poruszony temat przemocy domowej, są też narkotyki, widzimy rozkręcającą się żądzę i narastającą obsesję, która prowadzi do nieprzyjemnych incydentów i szantażu. Dodatkowo jest tu tajemnica do odkrycia i oczywiście zagadka dotycząca śmierci Adama. Niezły pakiet się uzbierał, prawda?
Nie polubiłam się z Sawą Bogucką, choć jej historia była tu najciekawsza. Moją jedynką została prokurator Barbara Modra, która jest fajną, pewną siebie i nieco sarkastyczną babką. Wyrazista postać, a ja takie w książkach lubię. Warto zaznaczyć, że "Wzorzec" ma pakiet wyróżniających i różniących się od siebie osób, które nie są płaskie i nijakie.
Plusem książki jest również styl pisania autorki. Karolina Głogowska nie owija w bawełnę i wali wszystko prosto z mostu. Jest napisana lekko i zarazem prosto, co powoduje, że książkę szybko się czyta. Dodatkowo akcja dzieje się w Gdańsku, w którym sama mieszkam, więc to, co znane pozwoliło jeszcze łatwiej się wkręcić w fabułę.
Jak wspomniałam wcześniej, historia budowana jest stopniowo i tak też się rozkręca - choć zbrodnia popełniona jest już na samym początku. Śledząc losy poszczególnych bohaterów, dostajemy też małe wskazówki, które potem w finale ładnie się ze sobą łączą. A zakończenie - dla mnie totalne zaskoczenie, bo takiego rozwiązania się nie spodziewałam.
"Wzorzec" wciąga i trzyma przy sobie do ostatniej strony. Jest to naprawdę bardzo dobra książka, którą - mimo zawartych w niej tematów - przyjemnie się czytało. Jak najbardziej polecam!
Wydawnictwu Mięta bardzo dziękuję za książkę.
Nie polubiłam się z Sawą Bogucką, choć jej historia była tu najciekawsza. Moją jedynką została prokurator Barbara Modra, która jest fajną, pewną siebie i nieco sarkastyczną babką. Wyrazista postać, a ja takie w książkach lubię. Warto zaznaczyć, że "Wzorzec" ma pakiet wyróżniających i różniących się od siebie osób, które nie są płaskie i nijakie.
Plusem książki jest również styl pisania autorki. Karolina Głogowska nie owija w bawełnę i wali wszystko prosto z mostu. Jest napisana lekko i zarazem prosto, co powoduje, że książkę szybko się czyta. Dodatkowo akcja dzieje się w Gdańsku, w którym sama mieszkam, więc to, co znane pozwoliło jeszcze łatwiej się wkręcić w fabułę.
Jak wspomniałam wcześniej, historia budowana jest stopniowo i tak też się rozkręca - choć zbrodnia popełniona jest już na samym początku. Śledząc losy poszczególnych bohaterów, dostajemy też małe wskazówki, które potem w finale ładnie się ze sobą łączą. A zakończenie - dla mnie totalne zaskoczenie, bo takiego rozwiązania się nie spodziewałam.
"Wzorzec" wciąga i trzyma przy sobie do ostatniej strony. Jest to naprawdę bardzo dobra książka, którą - mimo zawartych w niej tematów - przyjemnie się czytało. Jak najbardziej polecam!
Wydawnictwu Mięta bardzo dziękuję za książkę.
June 9, 2022
Spójrzcie tylko na okładkę tej książki… Co widzicie? Mi od razu skojarzyła się z kadrem z czołówki serialu Dexter, który swojego czasu namiętnie oglądałam. 😏
Morderstwo z zimną krwią, a może przypadkowa śmierć? Co tak naprawdę spotkało Adama Hinza? Sawa Bogucka nie kryje faktu, że to właśnie ona zabiła mężczyznę, ale czy miała ku temu powód, może broniła się? Sama twierdziła, że Adam miał obsesję na jej punkcie…
Początkowo trochę gubiłam się w fabule, pojawiało się wiele nazwisk, musiałam kartkować strony i sprawdzać kto kim jest. Potem na szczęście udało mi stanąć niemalże ramię w ramię z bohaterami i czujnie przypatrywać się całemu przebiegowi zdarzeń. Historie poznajemy w dwóch wymiarach, tego co jest teraz i tego co wydarzyło się przed śmiercią Adama. Zagłębiamy się w myśli, pragnienia Boguckiej I Hinza, którzy odsłaniają przed czytelnikami prawdę o swoim życiu. Autorka porusza w książce trudny temat, jakim jest przemoc domowa, w tym przypadku ukierunkowana w stronę mężczyzny, to właśnie on staje się ofiarą, Jak zatem radzi sobie z problemem? I czy w ogóle?
@karoglogowska bardzo realnie przedstawiła swoich bohaterów, „weszła” głęboko w ich psychikę, co spowodowało, że tu nie ma czasu na nudę.
To bardzo dobry thriller! Już na początku mamy solidną dawkę emocji w postaci trupa, a potem jest tego więcej i więcej.. nie nie zwłok 😉 emocji, które rozdzierały od środka bohaterów.
Ogromnie spodobała mi się budowa klamrowa książki. Pierwszy i ostatni rozdział opowiedziany jest z perspektywy tej samej osoby, co więcej zaczynają się one od tych samych słów: „Mówią, że w życiu trzeba mieć szczęście. […]”
Też tak uważacie? 😉
Morderstwo z zimną krwią, a może przypadkowa śmierć? Co tak naprawdę spotkało Adama Hinza? Sawa Bogucka nie kryje faktu, że to właśnie ona zabiła mężczyznę, ale czy miała ku temu powód, może broniła się? Sama twierdziła, że Adam miał obsesję na jej punkcie…
Początkowo trochę gubiłam się w fabule, pojawiało się wiele nazwisk, musiałam kartkować strony i sprawdzać kto kim jest. Potem na szczęście udało mi stanąć niemalże ramię w ramię z bohaterami i czujnie przypatrywać się całemu przebiegowi zdarzeń. Historie poznajemy w dwóch wymiarach, tego co jest teraz i tego co wydarzyło się przed śmiercią Adama. Zagłębiamy się w myśli, pragnienia Boguckiej I Hinza, którzy odsłaniają przed czytelnikami prawdę o swoim życiu. Autorka porusza w książce trudny temat, jakim jest przemoc domowa, w tym przypadku ukierunkowana w stronę mężczyzny, to właśnie on staje się ofiarą, Jak zatem radzi sobie z problemem? I czy w ogóle?
@karoglogowska bardzo realnie przedstawiła swoich bohaterów, „weszła” głęboko w ich psychikę, co spowodowało, że tu nie ma czasu na nudę.
To bardzo dobry thriller! Już na początku mamy solidną dawkę emocji w postaci trupa, a potem jest tego więcej i więcej.. nie nie zwłok 😉 emocji, które rozdzierały od środka bohaterów.
Ogromnie spodobała mi się budowa klamrowa książki. Pierwszy i ostatni rozdział opowiedziany jest z perspektywy tej samej osoby, co więcej zaczynają się one od tych samych słów: „Mówią, że w życiu trzeba mieć szczęście. […]”
Też tak uważacie? 😉
June 12, 2022
“Wzorzec” to nie tylko bardzo dobry thriller, który wartką akcją i ciągłymi jej zwrotami trzyma czytelnika w napięciu przez cały czas. Jest to także książka poruszająca problem przemocy, szczególnie w rodzinie, ale nie tylko. Problem znęcania się nad partnerem czy partnerką przez drugą osobę i problem tkwienia w toksycznej relacji, bez nadziei na zmianę swojej sytuacji. Problem, który dotyczy mnóstwa osób, nawet tych, po których byśmy się tego nie spodziewali.
Autorka podeszła jednak do tematu w sposób dość niestandardowy. Do tej pory trafiałam głównie na książki, gdzie to mężczyzna był oprawcą, a kobieta ofiarą. Karolina Głogowska - chociaż w posłowiu wyraźnie zaznacza, że rzeczywiście to kobiety częściej stają się ofiarami przemocy - przedstawia drugą stronę tego problemu. Opisuje historię mężczyzny, który w swoim domu jest ofiarą i wyraźnie zaznacza, że tego typu sytuacje często spotykają się z lekceważeniem. No bo jak to, kobieta znęca się nad facetem? Niemożliwe! A jednak…
Jestem pod ogromnym wrażeniem tej książki, bo dostarcza ona czytelnikowi nie tylko sporo rozrywki jako bardzo dobry thriller, ale zwraca też uwagę na problem, o którym często mało się mówi. W dodatku portret psychologiczny Sawy, głównej bohaterki, jest świetnie opracowany. Ta kobieta nie raz zrobiła mi wodę z mózgu, bo nie miałam pojęcia, jaka jest naprawdę i w co powinnam wierzyć.
“Wzorzec” to bardzo dobra książka, o której powinno być głośno. Gratulacje dla autorki (@karoglogowska) oraz dla @wydawnictwo_mieta, którego książka po raz kolejny zrobiła na mnie duże wrażenie!
Autorka podeszła jednak do tematu w sposób dość niestandardowy. Do tej pory trafiałam głównie na książki, gdzie to mężczyzna był oprawcą, a kobieta ofiarą. Karolina Głogowska - chociaż w posłowiu wyraźnie zaznacza, że rzeczywiście to kobiety częściej stają się ofiarami przemocy - przedstawia drugą stronę tego problemu. Opisuje historię mężczyzny, który w swoim domu jest ofiarą i wyraźnie zaznacza, że tego typu sytuacje często spotykają się z lekceważeniem. No bo jak to, kobieta znęca się nad facetem? Niemożliwe! A jednak…
Jestem pod ogromnym wrażeniem tej książki, bo dostarcza ona czytelnikowi nie tylko sporo rozrywki jako bardzo dobry thriller, ale zwraca też uwagę na problem, o którym często mało się mówi. W dodatku portret psychologiczny Sawy, głównej bohaterki, jest świetnie opracowany. Ta kobieta nie raz zrobiła mi wodę z mózgu, bo nie miałam pojęcia, jaka jest naprawdę i w co powinnam wierzyć.
“Wzorzec” to bardzo dobra książka, o której powinno być głośno. Gratulacje dla autorki (@karoglogowska) oraz dla @wydawnictwo_mieta, którego książka po raz kolejny zrobiła na mnie duże wrażenie!
July 20, 2022
Nie miałam jeszcze przyjemności książkowego spotkania z Karoliną Głogowską — dziennikarką i redaktorką, która nie boi się niewygodnych, trudnych i zamiecionych pod dywan spraw. Więc gdy nadarzyła się okazja, postanowiłam z niej skorzystać i sięgnęłam po najnowszą książkę autorki pod tytułem Wzorzec wydaną przez Wydawnictwo Mięta.
Obsesja?
"W trójmiejskim mieszkaniu znaleziono zwłoki mężczyzny. Ślady na jego szyi wskazują na uduszenie, ale wokół jest pełno krwi. Adam Hinz był notowany, miał wrogów, mieszkanie opłacała mu fundacja wspierająca osoby doświadczające przemocy. Na policję zgłasza się Sawa Bogucka, prezeska fundacji, twierdząc, że zabiła Hinza w obronie własnej. Mężczyzna miał mieć na jej punkcie obsesję.
Czy Sawa jest psychopatką, czy niewinną ofiarą, która przypadkiem stała się sprawcą?"
Od pierwszej strony wciąga.
Nie przypuszczałam, że ta książka pochłonie mnie do tego stopnia, że „wciągnę” ją w zaledwie dwa wieczory.
Bo jak się tu oderwać od lektury, gdy poszukuje się mordercy, a główna bohaterka nie tylko gra na emocjach czytelnika, jak na najlepszych organach, ale dodatkowo ciężko ją „zaszufladkować”.
Przyznaję, iż do samego końca miałam wątpliwości co do osoby Sawy Boguckiej. Zastanawiałam się, czy jest ona rzeczywiście bezbronną ofiarą, która zabiła w trosce o własne zdrowie i życie, czy może jednak szaloną psychopatką, która zmyślnie manipuluje otoczeniem i doskonale ukrywa swoje zamiary oraz czyny.
Fenomenalni wykreowana postać, która dzięki bardzo dobrze poprowadzonej fabule przybliżyła nam bardzo ważny i ciężki temat przemocy domowej. Ta, jak będziemy mogli przekonać się dzięki lekturze, nie dotyczy tylko kobiet, ale również dotyka sporej ilości mężczyzn.
Dlatego jeżeli macie ochotę na dobry i mocny thriller, który porusza ważny temat społeczny i dodatkowo odkryje przed Wami Wzorzec ludzkich zachowań, to koniecznie sięgnijcie po powieść Karoliny Głogowskiej. Ja jestem zachwycona lekturą i stylem autorki.
Polecam!
https://unserious.pl/2022/07/wzorzec-...
Obsesja?
"W trójmiejskim mieszkaniu znaleziono zwłoki mężczyzny. Ślady na jego szyi wskazują na uduszenie, ale wokół jest pełno krwi. Adam Hinz był notowany, miał wrogów, mieszkanie opłacała mu fundacja wspierająca osoby doświadczające przemocy. Na policję zgłasza się Sawa Bogucka, prezeska fundacji, twierdząc, że zabiła Hinza w obronie własnej. Mężczyzna miał mieć na jej punkcie obsesję.
Czy Sawa jest psychopatką, czy niewinną ofiarą, która przypadkiem stała się sprawcą?"
Od pierwszej strony wciąga.
Nie przypuszczałam, że ta książka pochłonie mnie do tego stopnia, że „wciągnę” ją w zaledwie dwa wieczory.
Bo jak się tu oderwać od lektury, gdy poszukuje się mordercy, a główna bohaterka nie tylko gra na emocjach czytelnika, jak na najlepszych organach, ale dodatkowo ciężko ją „zaszufladkować”.
Przyznaję, iż do samego końca miałam wątpliwości co do osoby Sawy Boguckiej. Zastanawiałam się, czy jest ona rzeczywiście bezbronną ofiarą, która zabiła w trosce o własne zdrowie i życie, czy może jednak szaloną psychopatką, która zmyślnie manipuluje otoczeniem i doskonale ukrywa swoje zamiary oraz czyny.
Fenomenalni wykreowana postać, która dzięki bardzo dobrze poprowadzonej fabule przybliżyła nam bardzo ważny i ciężki temat przemocy domowej. Ta, jak będziemy mogli przekonać się dzięki lekturze, nie dotyczy tylko kobiet, ale również dotyka sporej ilości mężczyzn.
Dlatego jeżeli macie ochotę na dobry i mocny thriller, który porusza ważny temat społeczny i dodatkowo odkryje przed Wami Wzorzec ludzkich zachowań, to koniecznie sięgnijcie po powieść Karoliny Głogowskiej. Ja jestem zachwycona lekturą i stylem autorki.
Polecam!
https://unserious.pl/2022/07/wzorzec-...
June 7, 2022
Gdy na policję zgłasza się Sawa Bogucka, prezeska fundacji na rzecz osób doświadczających przemocy, twierdząc, że jest winna zabójstwa w samoobronie swojego prześladowcy. Ale czy ta drobna kobieta udusiłaby postawnego mężczyznę apaszką? Sposób zabójstwa i zebrane poszlaki stawiają duży znak zapytania pod prawdomównością Sawy - jest ona niewinną ofiarą, czy bezwzględnym sprawcą w tej sprawie?
Jest to jedna z tych historii, w których nie ma szybkiego tempa zdarzeń, czy dynamicznych scen - i to jest tutaj plus! Akcja toczy się powoli na dwóch płaszczyznach - zdarzeń obecnych już po zabójstwie i tym, co działo się wcześniej. Kolejne urywki budują narastające napięcie, a czytelnik ma czas, żeby doskonale poznać bohaterów, ich motywy czy namiętności. Psychologia odgrywa tu kluczową rolę, zaglądamy do głębi świadomości, myśli i skrywanych uczuć - wielokrotnie zastanawiając się, kto tu tak naprawdę zawinił, bo nie ma postaci czarno-bialych. Finału się domyślałam, że może się tak potoczyć, ale mimo to był satysfakcjonujący.
Autorka zwraca też uwagę na problem przemocy domowej i często błędnych przekonań jej dotyczących, zakorzenionych w myśli społecznej - głos w tej sprawie jest zgrabnie wpleciony w fabułę i warty uwagi.
Ja polecam - jeśli szukacie dobrego thrillera ze świetnymi portretami psychologicznymi bohaterów, to dobrze trafiliście 😊
Jest to jedna z tych historii, w których nie ma szybkiego tempa zdarzeń, czy dynamicznych scen - i to jest tutaj plus! Akcja toczy się powoli na dwóch płaszczyznach - zdarzeń obecnych już po zabójstwie i tym, co działo się wcześniej. Kolejne urywki budują narastające napięcie, a czytelnik ma czas, żeby doskonale poznać bohaterów, ich motywy czy namiętności. Psychologia odgrywa tu kluczową rolę, zaglądamy do głębi świadomości, myśli i skrywanych uczuć - wielokrotnie zastanawiając się, kto tu tak naprawdę zawinił, bo nie ma postaci czarno-bialych. Finału się domyślałam, że może się tak potoczyć, ale mimo to był satysfakcjonujący.
Autorka zwraca też uwagę na problem przemocy domowej i często błędnych przekonań jej dotyczących, zakorzenionych w myśli społecznej - głos w tej sprawie jest zgrabnie wpleciony w fabułę i warty uwagi.
Ja polecam - jeśli szukacie dobrego thrillera ze świetnymi portretami psychologicznymi bohaterów, to dobrze trafiliście 😊
June 20, 2022
Moje drugie spotkanie z autorką, i książka o podobnym temacie. Nie wiem, jak reszta powieści ma się do tego, ale ja trafiam na te o przemocy wobec kobiet. I jeśli chodzi o "Wzorzec" to ten problem został tutaj mocno naświetlony, chociaż autorka nie boi się rownież mówić o przemocy wobec mężczyzn.
Książka jest reklamowana jako thriller, kryminał, jednak dla mnie bardziej to dramat. Historia dwójki ludzi, po przejściach, z różnymi, ale podobnymi historiami, których łączy namiętność. Romans wymyka się się jednak spod kontroli, a całość kończy się w dość przewidywywalny (dla mnie) sposób. Nie można jednak odmówić autorce specyficznego, dającego do myślenia, sposobu przedstawienia sytuacji. Mamy podział na teraźniejszość i przeszłość, te wątki się mieszają, dając szerszy obraz sytuacji. Co do stylu pisania, jest mocny i dosadny, momentami prosty, ale idealnie pasujący do fabuły. Książkę czyta się szybko, bo szybko chcemy dowiedzieć się czy sprawca, rzeczywiście jest sprawcą, czy może ofiarą?
Może nie jest to historia, która mnie w jakikolwiek sposób zaskoczyła, jednak na tle innych dramatów wypada całkiem dobrze. Doceniam jej specyfikę i autentyczność.
Książka jest reklamowana jako thriller, kryminał, jednak dla mnie bardziej to dramat. Historia dwójki ludzi, po przejściach, z różnymi, ale podobnymi historiami, których łączy namiętność. Romans wymyka się się jednak spod kontroli, a całość kończy się w dość przewidywywalny (dla mnie) sposób. Nie można jednak odmówić autorce specyficznego, dającego do myślenia, sposobu przedstawienia sytuacji. Mamy podział na teraźniejszość i przeszłość, te wątki się mieszają, dając szerszy obraz sytuacji. Co do stylu pisania, jest mocny i dosadny, momentami prosty, ale idealnie pasujący do fabuły. Książkę czyta się szybko, bo szybko chcemy dowiedzieć się czy sprawca, rzeczywiście jest sprawcą, czy może ofiarą?
Może nie jest to historia, która mnie w jakikolwiek sposób zaskoczyła, jednak na tle innych dramatów wypada całkiem dobrze. Doceniam jej specyfikę i autentyczność.
August 22, 2023
Pierwszą książką Karolina Głogowskiej, z jaką miałam przyjemność się spotkać, jest wydany przez Wydawnictwo Mięta Wzorzec. Chociaż nie należy on do gatunków, po które zazwyczaj sięgam, nie potrafiłam się od niego oderwać.
Autorka wprowadza pozornie proste wydarzenia, zbrodnię, która nie powinna nieść za sobą większej tajemnicy, a jednak nic nie jest tym, czym się wydaje. Wyraźnie zarysowane portrety psychologiczne sprawiają, że zwykła sprawa kryminalna zamienia się w pole minowe.
Wzorzec jest niczym okno, przez które można zajrzeć do wnętrza umysłu psychopaty. Pokazuje to, czego na co dzień ludzie starają się nie zauważać albo udają, że nie widzą. Wszystkie asy są stopniowo wykładane z rękawa, a każdy z nich wprowadza coraz więcej kłamstw, manipulacji i tajemnic. Co jednak ważniejsze, książka porusza tematy, które są ważne, ale i trudne. A na dodatek robi to w sposób wszechstronny, czym jedynie udowadnia, że nic nie jest tak proste, jak się może wydawać.
Jest to książka, która pochłonęła mnie w ciągu kilku rozdziałów. Podział narracji na teraz i wcześniej sprawił, że nie sposób było wziąć oddechu na uspokojenie. Czytając, miałam poczucie, jakbym oglądała genialnie skonstruowany serial.
Jako czytelniczka miałam szansę śledzić wydarzenia dotyczące zarówno samej zbrodni z perspektywy ofiary i sprawcy, choć toczyły mną wątpliwości, kto właściwie jest kim, oraz oczami śledczych, którzy próbowali dojść do sedna w czasie śledztwa i rozprawy. Najwięcej światła na prawdę rzuca jednak pojawiająca się perspektywa denata - chociaż wszystko wyjaśnia, równocześnie zmusza do refleksji.
Autorka wprowadza pozornie proste wydarzenia, zbrodnię, która nie powinna nieść za sobą większej tajemnicy, a jednak nic nie jest tym, czym się wydaje. Wyraźnie zarysowane portrety psychologiczne sprawiają, że zwykła sprawa kryminalna zamienia się w pole minowe.
Wzorzec jest niczym okno, przez które można zajrzeć do wnętrza umysłu psychopaty. Pokazuje to, czego na co dzień ludzie starają się nie zauważać albo udają, że nie widzą. Wszystkie asy są stopniowo wykładane z rękawa, a każdy z nich wprowadza coraz więcej kłamstw, manipulacji i tajemnic. Co jednak ważniejsze, książka porusza tematy, które są ważne, ale i trudne. A na dodatek robi to w sposób wszechstronny, czym jedynie udowadnia, że nic nie jest tak proste, jak się może wydawać.
Jest to książka, która pochłonęła mnie w ciągu kilku rozdziałów. Podział narracji na teraz i wcześniej sprawił, że nie sposób było wziąć oddechu na uspokojenie. Czytając, miałam poczucie, jakbym oglądała genialnie skonstruowany serial.
Jako czytelniczka miałam szansę śledzić wydarzenia dotyczące zarówno samej zbrodni z perspektywy ofiary i sprawcy, choć toczyły mną wątpliwości, kto właściwie jest kim, oraz oczami śledczych, którzy próbowali dojść do sedna w czasie śledztwa i rozprawy. Najwięcej światła na prawdę rzuca jednak pojawiająca się perspektywa denata - chociaż wszystko wyjaśnia, równocześnie zmusza do refleksji.
July 10, 2022
Wzorzec to książka, którą mogłabym określić mianem specyficznej. Z jeden strony wątek kryminalny był mniej więcej przeciętny, ale z drugiej cała jego otoczka była naprawdę świetna i poruszała ważny społecznie temat. Wątki przemocy domowej, fundacji, która pomaga ofiarom i kobiety, która zabiła z wyższej konieczności były ze sobą genialnie połączone. I chyba właśnie to sprawiło, że tak dobrze mi się ją czytało. Bo rzeczywiście skupiałam się bardziej na tle niż na realnej zbrodni. Jednak muszę przyznać, że całość była bardzo dobrze napisana, bo do samego końca nie mieliśmy pewności, co właściwie się stało, kto jest ofiarą, a kto mordercą. Całości pikanterii dodawał fakt, że wątki teraźniejsze wyjaśnia nam przeszłość i to właśnie wydarzenia z przedtem nadają bieg całej książce. Dodatkowo Sawa jest tak świetnie skonstruowaną i dobrze napisaną postacią, że bez względu na to, co się dzieje ufamy jej i chcemy jej dobra. Dla czy powinniśmy?
Jeśli lubicie kryminały mocno związane z psychiką człowieka, traumą i prawdziwym życiem to z pewnością jest to książka dla Was!
Jeśli lubicie kryminały mocno związane z psychiką człowieka, traumą i prawdziwym życiem to z pewnością jest to książka dla Was!
June 5, 2022
To była naprawdę wciągająca pozycja. Sawa Bogucka to jedna z lepiej wykreowanych książkowych bohaterek z jakimi miałam styczność.
Intryga, tajemnica, pożądanie i morderstwo. Takie połączenie może sugerować tylko jedno-ta książka to strzał w 10🔥
Intryga, tajemnica, pożądanie i morderstwo. Takie połączenie może sugerować tylko jedno-ta książka to strzał w 10🔥
January 1, 2023
Generalnie taka sobie była ta książka. Jak dla mnie trochę za nudna i za mało się działo. Końcówka do przewidzenia, chociaż był jeden malutki element zaskoczenia.Więcej historii życia bohaterów niż samego motywu śledztwa.
January 20, 2023
1,5⭐️
Dlaczego autorzy pisząc kryminał czy thriller dają ostatnimi czasy tyle scen erotycznych? Po co?? Jestem stanowczo na nie. Nie tędy droga.
Myślałam, że fabuła będzie znaczniej zagmatwana, ale nie była. Sama w sobie historia jest nudna. Szkoda, bo opis „mówił” coś zupełnie innego.
Dlaczego autorzy pisząc kryminał czy thriller dają ostatnimi czasy tyle scen erotycznych? Po co?? Jestem stanowczo na nie. Nie tędy droga.
Myślałam, że fabuła będzie znaczniej zagmatwana, ale nie była. Sama w sobie historia jest nudna. Szkoda, bo opis „mówił” coś zupełnie innego.
July 20, 2022
2,75
Bardzo poprawna książka, chociaż nie do końca wsadziłabym ją do kategorii kryminał/thriller. Zakończenie trochę podniosło końcową ocenę
Bardzo poprawna książka, chociaż nie do końca wsadziłabym ją do kategorii kryminał/thriller. Zakończenie trochę podniosło końcową ocenę
July 21, 2022
⭐ 4,25
Podobało mi się dużo bardziej, niż się spodziewałam. Przeczytałam za jednym podejściem.
Podobało mi się dużo bardziej, niż się spodziewałam. Przeczytałam za jednym podejściem.
September 17, 2023
http://neavecreations.com/recenzja-100/
Pomimo tego, że od początku mamy trupa, to jednak widać, że Wzorzec absolutnie nie jest kryminałem. Autorka skupia się bardziej na tym by stworzyć profil psychologiczny bohaterów – Sawy i Adama, niż na dojściu do odkrycia prawdy. Z kolei wprowadzenie prokurator jako bohaterki prowadzącej śledztwo wprowadza trochę chaosu, bo z jednej strony niewiele wprowadza do historii głównych bohaterów. Ta część historii toczy się w przeszłości, byśmy mogli zrozumieć pewne współczesne zachowania Sawy lub postawić jej zachowanie pod jeszcze większym znakiem zapytania. Chwilami miałam wrażenie, że autorka wręcz bawi się i żongluje informacjami w taki sposób byśmy mieli wrażenie, że przekazuje nam coś ważnego, co wyjaśni zagadkę by za chwilę zdziwić się, że to jednak nie tak.
Jeśli lubicie thrillery psychologiczne myślę, że ta pozycja Wam się spodoba – będzie trzymała w napięciu do ostatniej strony. Dla mnie jako wielbicielki typowego kryminału, gdzie zagadka jest rozwikłana w sposób jasny i przejrzysty, a tok myślenia jasny, klarowny i mający swój logiczny rytm czegoś tu jednak zabrakło. Raczej nie chodziło o jakieś znaczące błędy to raczej moje nowe doświadczenie z tym gatunkiem, który chyba nie do końca spełnia moje oczekiwania w stosunku do wciągającej literatury – raczej nie groziło mi zarwanie nocy, chociaż historia bardzo mnie wciągnęła. Tak jak już pisałam wątek prokurator Barbary Modrej zupełnie mi nie podszedł. Modra prowadzi śledztwo i póki się na tym skupia jest ok, z kolei wątek jej życia prywatnego niewiele wnosi i do śledztwa i do zagadki która pozostaje do rozwiązania.
Nie powiem jednak, że zupełnie mi się nie podobała, o to to nie! Połączenie współczesnej historii prowadzonego śledztwa przeplatanego wcześniejszą burzliwą historią miłosną Sawy i Adama bardzo wciągała. Autorka nie komplikowała tej opowieści długimi, nic nie wnoszącymi opisami. Było zwięźle i konkretnie, chociaż nadal potrafiła pożonglować naszymi myślami i sprawić by to co jest oczywiste przestało się takie wydawać. Bo jak inaczej wytłumaczyć zaserwowane nam zakończenie historii? Mnie dość mocno zaskoczyło, chociaż w pewnym momencie zbliżając się do końca śledztwa, wiedziałam, że nie mogę się spodziewać oczywistego zamknięcia historii i spodziewałam się, że zakończenie mnie zaskoczy. I tak też było.
Jeśli thriller psychologiczny to Wasz gatunek, myślę, że będziecie usatysfakcjonowani tą historią i tym jak się potoczyła. To po prostu debiut po który Warto sięgnąć mimo wszystko! A nuż się okaże, że to idealna pozycja dla Was. Ja się cieszę, że zdałam się na swój instynkt i spróbowałam poznać historię trochę inną niż te dotychczasowe.
Pomimo tego, że od początku mamy trupa, to jednak widać, że Wzorzec absolutnie nie jest kryminałem. Autorka skupia się bardziej na tym by stworzyć profil psychologiczny bohaterów – Sawy i Adama, niż na dojściu do odkrycia prawdy. Z kolei wprowadzenie prokurator jako bohaterki prowadzącej śledztwo wprowadza trochę chaosu, bo z jednej strony niewiele wprowadza do historii głównych bohaterów. Ta część historii toczy się w przeszłości, byśmy mogli zrozumieć pewne współczesne zachowania Sawy lub postawić jej zachowanie pod jeszcze większym znakiem zapytania. Chwilami miałam wrażenie, że autorka wręcz bawi się i żongluje informacjami w taki sposób byśmy mieli wrażenie, że przekazuje nam coś ważnego, co wyjaśni zagadkę by za chwilę zdziwić się, że to jednak nie tak.
Jeśli lubicie thrillery psychologiczne myślę, że ta pozycja Wam się spodoba – będzie trzymała w napięciu do ostatniej strony. Dla mnie jako wielbicielki typowego kryminału, gdzie zagadka jest rozwikłana w sposób jasny i przejrzysty, a tok myślenia jasny, klarowny i mający swój logiczny rytm czegoś tu jednak zabrakło. Raczej nie chodziło o jakieś znaczące błędy to raczej moje nowe doświadczenie z tym gatunkiem, który chyba nie do końca spełnia moje oczekiwania w stosunku do wciągającej literatury – raczej nie groziło mi zarwanie nocy, chociaż historia bardzo mnie wciągnęła. Tak jak już pisałam wątek prokurator Barbary Modrej zupełnie mi nie podszedł. Modra prowadzi śledztwo i póki się na tym skupia jest ok, z kolei wątek jej życia prywatnego niewiele wnosi i do śledztwa i do zagadki która pozostaje do rozwiązania.
Nie powiem jednak, że zupełnie mi się nie podobała, o to to nie! Połączenie współczesnej historii prowadzonego śledztwa przeplatanego wcześniejszą burzliwą historią miłosną Sawy i Adama bardzo wciągała. Autorka nie komplikowała tej opowieści długimi, nic nie wnoszącymi opisami. Było zwięźle i konkretnie, chociaż nadal potrafiła pożonglować naszymi myślami i sprawić by to co jest oczywiste przestało się takie wydawać. Bo jak inaczej wytłumaczyć zaserwowane nam zakończenie historii? Mnie dość mocno zaskoczyło, chociaż w pewnym momencie zbliżając się do końca śledztwa, wiedziałam, że nie mogę się spodziewać oczywistego zamknięcia historii i spodziewałam się, że zakończenie mnie zaskoczy. I tak też było.
Jeśli thriller psychologiczny to Wasz gatunek, myślę, że będziecie usatysfakcjonowani tą historią i tym jak się potoczyła. To po prostu debiut po który Warto sięgnąć mimo wszystko! A nuż się okaże, że to idealna pozycja dla Was. Ja się cieszę, że zdałam się na swój instynkt i spróbowałam poznać historię trochę inną niż te dotychczasowe.
Displaying 1 - 28 of 28 reviews