Ονειρεύτηκα τη Σανγκάη

by Γιάννης Ξανθούλης

Ένα απρόσμενο γράμμα από τη Γερμανία θα αναστατώσει τον Πετρόκαμπο. Το ξεχασμένο, όλο πέτρες και σκορπιούς, χωριό στην ενδοχώρα. Κάποτε διέθετε προοπτικές ευημερίας σαν κεφαλοχώρι, όμως μετά ακολούθησε κι αυτό τη μοίρα άλλων ελληνικών χωριών. Παρ’ όλα αυτά, διατηρούσε μια αποκλειστικότητα άγνωστη στους πολλούς: την υπνοβασία. Με το γράμμα, απέκτησε και μια δεύτερη, χάρη στον αποστολέα, τον Απόστολο (Λάκη) Μπούγα, γιο της θρυλικής μαμής Σεβαστιανής, που είχε αναδειχθεί σε αστέρα ερωτικών ταινιών. Έφυγε σχεδόν παιδί από το χωριό για τη Γερμανία, όπου και διέπρεψε. Ετοιμοθάνατος, συντάσσει τη διαθήκη του, αφήνοντας τη σχεδόν αμύθητη περιουσία του στον Πετρόκαμπο. Με προϋποθέσεις. Πρώτη και καλύτερη, από μια άποψη, να ιδρυθεί μουσείο στο όνομά του με τις καλλιτεχνικές επιδόσεις του – και όχι μόνο.

Αποδέκτης της επιστολής με τα καυτά νέα, ο μακρινός (και μόνος εν ζωή) συγγενής του στο χωριό, ο Πέτρος Μακκαβαίος. Ο Μακκαβαίος, που θα γίνει ο «συναισθηματικός κρίκος» μεταξύ του αείμνηστου σταρ και των φιλόδοξων έργων στον Πετρόκαμπο, μόλις διάβασε τις επιθυμίες του Απόστολου, ένιωσε κάτι παραπάνω από ρίγος να διατρέχει τη ραχοκοκαλιά του. Κι ας ήταν Ιούλιος, κατακαλόκαιρο. Διαισθάνθηκε αμέσως ότι η ζωή του θα άλλαζε, χωρίς όμως να φαντάζεται πόσο. Γιατί μιας τέτοιας ευεργεσίας… μύρια άλλα περίεργα έπονται. Όταν μάλιστα στην ιστορία ανακατευτεί και η Σανγκάη, ε, τότε τα πράγματα υπερβαίνουν προκλητικά τη φαντασία ενός συνηθισμένου μοναχικού άντρα που δροσιζόταν με λεμονάδες…

400 pages, Paperback

First published May 25, 2022

About the author

Ο Γιάννης Ξανθούλης (English: Giannis Xanthoulis) είναι Έλληνας μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε το 1947 στην Αλεξανδρούπολη από οικογένεια προσφύγων και σπούδασε δημοσιογραφία, σχέδιο και ενδυματολογία θεάτρου. Από το 1969 εργάζεται ως δημοσιογράφος και χρονογράφος, ενώ το πρώτο του μυθιστόρημα, Μεγάλος Θανατικός, κυκλοφόρησε το 1981. Έγινε ευρύτερα γνωστός από τα χρονογραφήματά του στην Ελευθεροτυπία, καθώς και από τα σατιρικά του κείμενα και θεατρικά έργα, πολλά από τα οποία ανέβηκαν σε ελληνικές σκηνές. Έχει επίσης γράψει και εικονογραφήσει παιδικά βιβλία. Βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της ΕΣΗΕΑ.

Reviews

[. . . _ _ _ . . . · Rating 2 out of 5]

Όχι κουκλίτσα μου, δεν είμαι "ηθικολογος" αν δεν μου άρεσε. Δεν έχω πρόβλημα με το σεξουαλικο χιούμορ, ακόμη και με το κακόγουστο, με το γκροτεσκο, και δη το αποτυχημένο, όμως έχω. Αυτά τα επωνυμα των χαρακτήρων...ούτε οι Ρεππας-Παπαθανασιου στους Συμπεθερους από τα Τίρανα. Δηλαδή πχ τον Μητροπολίτη τον λένε "Τεκνοπνικτωρ"? Κατουρηθηκαμε στα γέλια. Όλο το βιβλίο τσαλαβουταει στο φτηνό χιούμορ, και το λεω εγω που έχω δει Σεφερλη στο YouTube, και γέλασα! Αλλά αλήθεια τώρα,
στη Γερμανίδα με την βοηθό της, δεν ντραπηκες λίγο ρε Ξανθούλη να ξεπατικωσεις Ντενη Μαρκορα-Μαρουσκα?
Κάτι πήγε να πει, αλλά τι έμεινε στο τέλος? ΠΟΥΤΣΑ ΣΕ ΦΟΡΜΟΛΗ. Στην κυριολεξία.

[Despoina Paschalidou · Rating 2 out of 5]

Δεν είχα ξαναδιαβάσει Γιάννη Ξανθούλη. Δεν ξέρω αν θα ξαναδιαβάσω Γιάννη Ξανθούλη. Βαρετό σαν σεξουαλικό ανέκδοτο μεσήλικα... Κρίμα!

[Pelio Papadia · Rating 5 out of 5]

Το ανήσυχο πνεύμα του Γιάννη Ξανθούλη ενσαρκώνεται στο νέο του πληθωρικό μυθιστόρημα με τίτλο "Ονειρεύτηκα τη Σανγκάη", ένα βιβλίο που καταρχάς με έκανε να γελάσω με την ψυχή μου [νιώθοντας φυσικά την πανταχού παρούσα αέναη θλίψη και μοναξιά των ηρώων του και όλων ημών] και κατά δεύτερον ίσως και να εκθρόνισε την "Οικογένεια Μπες-Βγες" από την πρώτη θέση της δικής μου λίστας αγαπημένων βιβλίων του συγγραφέα, ακροβατώντας μεταξύ ρεαλισμού και σουρεαλισμού.

Ένα απρόσμενο γράμμα από τη Γερμανία θα αναστατώσει τον μαγκούφη εβδομηντάρη Πέτρο Μακκαβαίο και έπειτα όλο τον Πετρόκαμπο, ένα ξεχασμένο, όλο πέτρες και σκορπιούς, χωριό στην ενδοχώρα. Παρά την παρακμή του, το χωριό διατηρεί μια αποκλειστικότητα άγνωστη στους πολλούς: την υπνοβασία, που λέγεται πως οφείλεται στα ιδιαίτερα νερά του. Με το γράμμα, αποκτά και μια δεύτερη, χάρη στον αποστολέα, τον Λάκη Μπούγα, γιο της θρυλικής μαμής Σεβαστιανής, που, εν αγνοία των συγχωριανών του, που είχαν παραπεταμένο και τον ίδιο και τη μάνα του στο Πουτανόρεμα, όπου ζούσαν, αναδείχτηκε σε αστέρα ερωτικών ταινιών στη Γερμανία, ως Φικιφίκας –συνεργάστηκε δε με τον Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ. Η καριέρα του ξεπέρασε τα ευρωπαϊκά σύνορα και εκτοξεύτηκε στη Σανγκάη, που τον έχρησε επίτιμο πολίτη της.

Έτοιμοθάνατος, συντάσσει τη διαθήκη του, αφήνοντας την αμύθητη περιουσία του στον Πετρόκαμπο. Με προϋποθέσεις. Πρώτη και καλύτερη, από μια άποψη, να ιδρυθεί μουσείο τέχνης στο όνομά του με τις καλλιτεχνικές επιδόσεις του – και όχι μόνο. Ο Μακκαβαίος, μακρινός συγγενής του Φικιφίκα, ορίζεται ως ο «συναισθηματικός κρίκος» μεταξύ του αείμνηστου σταρ και των φιλόδοξων έργων στον Πετρόκαμπο, βλέπει ξαφνικά τη ζωή του να αλλάζει. Χωρίς να μπορεί να φανταστεί πόσο. Γιατί μιας τέτοιας ευεργεσίας… μύρια άλλα περίεργα έπονται.

Διαβάστε το. Εκτός αν σοκάρεστε εύκολα. Σε τέτοια περίπτωση, διαβάστε το αφού αναθεωρήσετε τα όριά σας.

[Angel · Rating 4 out of 5]

Αγαπημένος καταπληκτικός Ξανθούλης!

[Vasilis Kalandaridis · Rating 4 out of 5]

Πεθαίνει ένας πορνοστάρ,αποφασίζει να κάνει δωρεά,στη γενέτειρα του με τον όρο ομως να γίνει μουσείο με το όνομα του με κύριο έκθεμα το εργαλείο του μέσα σε φορμόλη.Όλος ο κόσμος του Ξανθούλη μπροστά μας.Ξεκαρδιστικό.

[Chrysella Lagaria · Rating 4 out of 5]

Ξανθούλης ις back!
Απολαυστικό βιβλίο, «ύμνος» στην ελληνική επαρχία, στην εκκλησία, στην κυβέρνηση, στην ανθρώπινη μας φύση…
Σε κάποια σημεία ίσως λίγο πλάτιασε και ήθελα ένα λίγο διαφορετικό τέλος για την Ζόζη
Πριν μερικά χρόνια θα έβλεπα τους Ρέππα Παπαθανασίου να το έχουν ήδη σκεφτεί για σήριαλ

[George Makridakis · Rating 1 out of 5]

Όλα σε αυτό το βιβλίο είναι μια φάρσα, από τα ονόματα έως και την πλοκή (;), αλλά στην πραγματικότητα η μεγαλύτερη φάρσα είναι το ίδιο το βιβλίο. Μαλλον ο Ξανθούλης ήθελε να παίξει ψάχνοντας το κατώτερο όριο του εκδότη - με δεδομένο ότι τελικά το βιβλίο εκδόθηκε, μάλλον δεν το κατάφερε.

Στενάχωρο (με την κυριολεκτική, και όχι την ειρωνική έννοια του όρου) αποτέλεσμα, για ένα συγγραφέα με αυτή τη γραφή και το χιούμορ όσο σε πολλά προηγούμενα βιβλία του.

[Takisx · Rating 3 out of 5]

Ωραία γάργαρη γραφή,σε ένα μυθιστόρημα πολυβόλο.Δεν έχει σημασία που το ξεχνάς σύντομα, σημασία έχει που πέρασες καλά,όσο πέρασες,αν πέρασες.Παμε για τα επόμενα.

[Κρίτων Γρηγοράκης · Rating 3 out of 5]

Κλασικό ανατρεπτικό και σουρεαλιστικό χιούμορ Ξανθούλη, με ενδιαφέρουσα ιστορία. Διαβάζεται ευχάριστα και γρήγορα.
Χαρακτήρες καρικατούρες, αλλά χαριτωμένες καρικατούρες.
Ωστόσο κάποια μείον εντόπισα στη ροή της ιστορίας, όπου κάπου κούραζε η επανάληψη συγκεκριμένων πραγμάτων, ιδεών και κλισέ φράσεων. Μείον και η υπερβολική η χρήση "αστείων ονομάτων" σχετιζόμενων ή μη με την ιδιότητα του ατόμου.

Αρκετοί φθηνοί αστεϊσμοί που παραπέμπουν σε κωμωδίες με "κουφό" (και κάπως γκροτέτσκο) χιούμορ τύπου "άκρως τρελό και απόρρητο", τρελές σφαίρες κλπ. Για παράδειγμα (ένα από τα πολλά) όταν η Ζόζι επανειλημμένα χαστουκίζει τη Φράου Τσίτσος και αυτή αποκρίνεται με Ντάνκεσεν και μία βρισιά στα Ελληνικά, όταν η Φράου Τσίτσος αυτοχαστουκίζεται ελλείψει χαστουκιού της αφεντικού της. Γκροτέσκα υπερβολή που γίνεται συχνά πολύ γκροτέσκα και πολύ υπερβολή. Επίσης θεωρώ ότι η υπερβολή των διαφόρων μεταφυσικών φαινομένων του Μαρμαρόγκα, χρησιμοποιείται επίσης πολύ, περισσότερο από όσο πρέπει - προσωπικό γούστο βέβαια.
Αυτά στερούν από τη συνολική ποιότητα πιστεύω ενός κατά τα άλλα ευκολοδιάβαστου και ωραίου αναγνώσματος που θα σε κάνει να γελάσεις κάμποσες φορές (ειδικά αν είσαι φαν του Ξανθούλη).

[Δημήτρης Κώτσος · Rating 4 out of 5]

H ζωή στο Πετρόκαμπο κυλάει μονότονα. Ο Πέτρος Μακκαβαίος είναι ένας μοναχικός άνθρωπος που μοναδική του συντροφιά είναι η γάτα του. Ένα γράμμα από έναν μακρινό συγγενή του του προκαλεί ταραχή. Ο Λάκης Μπούγας υπήρξε πρωταγωνιστής ερωτικών ταινιών στη Γερμανία. Επιθυμία του είναι να κάνουν ένα μουσείο στη μνήμη του που να περιέχει στιγμές από την καριέρα του και ένα ιατρικό κέντρο για τις ανάγκες των κατοίκων.

Η τοπική κοινωνία θορυβείται με το νέο και το ερώτημα είναι αν θα καταφέρει να ξεπεράσει τα ταμπού της.

Ο Γιάννης Ξανθούλης μέσω της ιστορίας του μας χαρίζει άφθονο γέλιο με τις κωμικοτραγικές καταστάσεις που εκτυλίσσονται. Τα διλήμματα που θέτει στους χαρακτήρες του βιβλίου δείχνουν τον καθωσπρεπισμό και τους φόβους στους οποίους γαλουχείται ένας άνθρωπος σε μία κλειστή κοινωνία. Κυρίως βλέπουμε πως οι επιθυμίες φιμώνονται και ο κόσμος επιλέγει να κρυφτεί.

Ένα βιβλίο που θα σας κάνει να γελάσετε και να ξεχαστείτε.

Αναζητήστε το και καλή ανάγνωση.

[Nantia PapiMaf · Rating 2 out of 5]

Δεν τρελάθηκα, εντάξει είχε κάποιο χιουμοράκι.

[Marianna · Rating 3 out of 5]

2.5*

[Costas Manolakis · Rating 5 out of 5]

Διασκεδαστικό και απολαυστικό!

[Βυζαντία Πυριόχου-Γκυ · Rating 2 out of 5]

Δηλώνω φαν του Ξανθούλη, αλλά το εν λόγω του ήταν ένα παραληρηματικό συνονθύλευμα παλιών του βιβλίων. Πολύ κακό για το τίποτα, παρά το γαργαλιστικο θέμα.

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Ο Απόστολος ή Λάκης Μπούγας, γιος της θρυλικής μαμής Σεβαστιανής, μετανάστεψε σχεδόν παιδί στη Γερμανία, όπου αργότερα διέπρεψε στις ερωτικές ταινίες. Τώρα είναι ετοιμοθάνατος και ετοιμάζεται να χαρίσει την περιουσία του στον Πετρόκαμπο, οπότε στέλνει στον μοναδικό εν ζωή συγγενή του, τον ξάδελφο Πέτρο Μακκαβαίο, μια επιστολή όπου εκφράζει την επιθυμία του και τους όρους που πρέπει να αποδεχτεί η κοινότητα για να το κάνει, με προεξάρχον ένα μουσείο αφιερωμένο στις καλλιτεχνικές του επιδόσεις. Πώς μπορεί μια τέτοια επιστολή να αλλάξει τη ζωή ενός μοναχικού ανθρώπου; Πώς θα δεχτεί τα νέα το χωριό; Θα είναι αποδεκτό ένα μουσείο ερωτικών επιδόσεων σε αυτόν τον παλαιών αρχών τόπο; Και πού κολλάει η Σανγκάη σε όλα αυτά;

Ο κύριος Γιάννης Ξανθούλης γράφει άλλο ένα σουρεαλιστικό, ξεκαρδιστικό μυθιστόρημα γεμάτο αναπάντεχες εξελίξεις και ανατροπές και μας ταξιδεύει στον ιδιόρρυθμο Πετρόκαμπο, ένα χωριό όπως όλα της ελληνικής επαρχίας, που πλέον φυτοζωεί με τα φώτα της δημοσιότητας και φυσικά των επιδοτήσεων να τα τραβάει η κοντινή πόλη της Τσακιστής. Χωρίς ίχνος σκιάς, έρημος τόπος, με εξαίρεση το φημισμένο Πουτανόρεμα, όπου ζούσαν κάποτε οι πόρνες που εξυπηρετούσαν τα στρατεύματα που στρατοπέδευαν στα πέριξ. Δυστυχώς όμως κι αυτό, με τα χρόνια, «είχε μια υποψία νερού, ίσα για να γλεντούν τα βατράχια» (σελ. 14). Βγάζει μόνο πέτρες και σκορπιούς, έχει μια μίζερη πλατεία που τον χειμώνα γίνεται λασπωμένη λίμνη και κάποιες φορές το νερό από το κοντινό βουνό για κάποιο μυστηριώδη λόγο δημιουργεί μεγάλης διάρκειας φαινόμενα υπνοβασίας στους κατοίκους. Και χάρη σε αυτές αυξάνεται ο ντόπιος πληθυσμός, πατεράδες μην ψάχνετε, είπαμε, κοιμούνται οι άνθρωποι.

Το χωριό έχει έναν βαριεστημένο δάσκαλο και δυο-τρία παιδιά, έχει τον παπα-Τσιλιβήθρα, τον οποίο ο Μητροπολίτης Τσακιστής Αμβρόσιος (κατά κόσμον Βρασίδας Τεκνοπνίκτωρ) έχει βάλει στο μάτι και περιμένει ανά πάσα ώρα μια στραβοτιμονιά του για να βάλει στη θέση του νεότερους κληρικούς της αρεσκείας του, τον πρόεδρο Τραμπάλα, τον μπακάλη Πέτρο Κακαρέντζο («η κατακόμβη των βερεσέδων»), τον κουρέα Πέτρο Ταράκα, «ένα θεόκλειστο γραφείο κτηνιάτρου που ψιθυριζόταν ότι μέσα βρισκόταν το λείψανο του γιατρού εδώ και δεκαετίες» (σελ. 32), τη μοδίστρα Πιπίνα Τραχανά, τον καφετζή Πετράκη Γκαβό, τον Πέτρο Χούφτα με το λουκουματζίδικο που πηγαίνει από πάππου προς πάππο και ελάχιστους ακόμη κατοίκους. Μόνο δύο επιφανείς προσωπικότητες γέννησε, τον Ελληνο-αμερικανό Πίτερ Πεπίνο, ρεπουμπλικάνο γερουσιαστή και τον σκηνοθέτη Πετρούλη Νταρντάνη. Α, συγνώμη, ξέχασα τον Λάκη Μπούγα ή Φικιφίκα, που διέπρεψε στις ερωτικές ταινίες, αποκτώντας διεθνή αναγνωρισιμότητα, μεγάλη γκάμα προϊόντων με την υπογραφή του και μια τεράστια περιουσία, με την Ιταλίδα ηθοποιό Καβλόττα Πορτσίνι να είναι η μόνιμη καλλιτεχνική του παρτενέρ. Και ο Λάκης θέλει να χαρίσει την περιουσία του στο χωριό αρκεί να φτιάξουν ένα μουσείο αφιερωμένο στην κινηματογραφική του καριέρα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται καθώς κι ένα πλήρως εξοπλισμένο ιατρικό κέντρο.

Γνωστό κι αγαπημένο το στυλ γραφής του κυρίου Ξανθούλη, με πρωτότυπα ονόματα, με αιχμές, με χαρακτηριστικό σουρεαλισμό, με παρεμβάσεις στο κείμενο («Μακρηγορούμε, αλλά μερικά πράγματα που θα παίξουν καίριο ρόλο στην αφήγησή μας πρέπει να αναφερθούν», σελ. 13), με άφθονο γέλιο λόγω των αναπάντεχων εξελίξεων στα κεφάλαια και των ευρηματικών λέξεων στις προτάσεις. Μέτριας έντασης βωμολοχίες, αρμονικά ταιριαστές με το κυρίως κείμενο, οι ευφάνταστοι τίτλοι των πορνοταινιών, καθαρά ξανθούλειας έμπνευσης και τόσο εύστοχοι («Το τρίτο πόδι του Ρήνου», «Φάκβεθ», «Το λιλί της Μαρλέν», «Πηδάω και στο Τείχος» κ. π. ά.), η ίδια η δωρεά του Φικιφίκα στο χωριό με την επιθυμία, μεταξύ άλλων, να τοποθετηθεί το ευμέγεθες όργανό του σε περίοπτη θέση βυθισμένο σε φορμόλη, προκαλούν άφθονα γέλια (αγάπησα ιδιαίτερα τα ευφάνταστα δώρα του πωλητηρίου). Ξεχωριστοί, ολοκληρωμένοι και διαλεχτοί χαρακτήρες, γεμάτοι αντιθέσεις, δημιουργούν ένα θεότρελο σύμπαν που δε σταματάει να βγάζει γέλιο με τις μικρές και μεγάλες παλαβομάρες. Και σ’ όλα αυτά υπάρχει χώρος να στολιστεί το κείμενο με όμορφες παρομοιώσεις και μεταφορές: «Μαλάκωνε η ζέστη όσο προχωρούσε η ώρα και α μεταξωτά βιολετιά χρώματα της νύχτας του μεσοκαλόκαιρου τύλιγαν το χωριό και τους ορίζοντές του. Τα σκυλιά αλυχτούσαν από πλήξη, μερικά σπίτια φωτίζονταν από τον γαλαζωπό καταναγκασμό της τηλεόρασης, τα κουνούπια αναζητούσαν θυμωμένα το αίμα που δικαούνταν» (σελ. 37). Πού κολλάει όμως, όπως έγραψα πιο πριν, η Σανγκάη: «Και, παρά το κομμουνιστικό καθεστώς, που είχε επιβάλει για χρόνια σε όλους ένα αντιπαθητικό pret-a-porterρούχο που θύμιζε στολή φυλακής, στον καινούργιο αιώνα η Σανγκάη εξελισσόταν σε μια πολιτεία πολύχρωμη και επιβλητική, που ανάσαινε τη νοσταλγία και τις μελλοντικές υποσχέσεις μιας αέναης ευτυχίας με σάουντρακ κελαηδήματα καναρινιών» (σελ. 253); Αυτό θα το αφήσω στον Πέτρο Μακκαβαίο να σας το πει.

Με μαεστρία και ταλέντο ο συγγραφέας ζωντανεύει μια πόλη φανταστική, γεμάτη όμως με αληθινούς χαρακτήρες που όλοι έχουμε συναντήσει κάποτε στη ζωή μας, μωροφιλόδοξους, κουτοπόνηρους, πιστούς χριστιανούς, ευκολόπιστους, λάτρεις του κουτσομπολιού των άλλων, γιατί αν αφορά αυτούς τα κρύβουν κάτω από το χαλί. Μέσα όμως από αυτά τα κωμικοτραγικά περιστατικά δε γίνεται να μη σκεφτείς πως το μυθιστόρημα ζωντανεύει ουσιαστικά την αλλοίωση του πολιτισμού, την υποδόρια αλλοτρίωση όπου αφοσιωνόμαστε στο όνομα της προόδου και πως ουσιαστικά περιγράφονται γεγονότα που αλλοιώνουν για πάντα τη φυσιογνωμία του τόπου και την ήσυχη καθημερινότητα των κατοίκων όχι από αγάπη ή ενδιαφέρον για το μέρος και την κουλτούρα του αλλά για το χρήμα. Δεν είναι αυτά τα κίνητρα του δωρητή Φικιφίκα βέβαια, απλώς το χωριό άρχισε να τη βλέπει αλλιώς και η ευεργεσία ξεκίνησε να βάζει φωτιές και να ξυπνάει από τον λήθαργό τους νοοτροπίες, αντιλήψεις και κίνητρα που ποτέ δε θα επιβίωναν στον Πετρότοπο υπό άλλες συνθήκες. «Το χωριό βρισκόταν πλέον σε κανονική πολιορκία ανάπτυξης ενώ οι αναθυμιάσεις του χρήματος ερέθισαν αρκετά καλλιτεχνίζοντα ρουθούνια» (σελ. 215).

Κάπου εκεί χαλκεύεται το πόσο εξίσου εύκολα, γρήγορα και απερίσκεπτα γίνονται τέτοιες αλλαγές σε απομακρυσμένους και όχι μόνο τόπους για ένα καλύτερο αύριο που όμως διαγράφει για πάντα το πολύτιμο χτες. Ο συγγραφέας βέβαια δεν κουνάει το δάχτυλο, ούτε δίνει ηθικοπλαστικές απαντήσεις, ο σκοπός του είναι να διασκεδάσει τον αναγνώστη και να τον ξεκουράσει από τις σκοτούρες του, πάντα με σεβασμό και αγάπη για κείνον. Σα να μη φτάναν όλα αυτά, οι Γερμανοί ξανάρχονται, αφού η δωρεά θέλει και τοποτηρητές και μουσειολόγους και… και… και το καταπίστευμα πρέπει κάποιος να το διαχειρίζεται. Και ιδού, έρχεται η μίνιμαλ αισθητική, μπαίνει η Ευρώπη στις αυλές και στα σαλόνια των κατοίκων, βρίσκουν αρχαία στα θεμέλια του ιατρείου, το μουσείο στήνεται εξιτάροντας τον κόσμο και ξεσηκώνοντας πουριτανικούς συλλόγους και ξεκινάει ένα συνονθύλευμα γεγονότων κι ένα γαϊτανάκι δράσης-αντίδρασης που κανείς δεν ξέρει πού θα οδηγήσει!

Το μυθιστόρημα «Ονειρεύτηκα τη Σανγκάη» είναι ένα ξεκαρδιστικό σουρεαλιστικό μυθιστόρημα γεμάτο ευφάνταστες σκηνές, ενδιαφέροντες κύριους και δευτερεύοντες χαρακτήρες, έξυπνες ανατροπές και διαχρονικά μηνύματα. Οι κάτοικοι του χωριού αλλιώς ξεκινάνε και αλλιώς καταλήγουν, ο Πετρόκαμπος μεταμορφώνεται κυριολεκτικά εκ βάθρων και μόλις ολοκληρωθούν τα έργα τίποτα δε θα είναι πια το ίδιο. Γέλασα, σκέφτηκα, απόλαυσα κι αγάπησα (όχι απαραίτητα με αυτήν τη σειρά). Κι αν δεν είναι αρκετές οι γλωσσοπλαστικές περιγραφές του κυρίου Ξανθούλη, στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν εκπληκτικές ζωγραφιές του τόπου και των νέων κτηρίων από τον ίδιο τον συγγραφέα που οι αναγνώστες θα χαζεύουν ξανά και ξανά.

Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%ce%bf%ce%bd%c...

[R.L. · Rating 4 out of 5]

Κριτική στα Ελληνικά πιο κάτω...
This is an author hard to translate due to his very Greek and very unique themes, expressions and writing style. I enjoyed it a lot!

Γενικά θεωρώ ότι πρέπει να ξεπεράσουμε διάφορες ρατσιστικές, σεξιστικές, θρησκόληπτες και μισογυνικές αηδίες και να ανοίξουμε τα μυαλά μας επιτέλους σε αυτή τη χώρα. Ωστόσο η επανάσταση δεν θα έρθει από τα μυθιστορήματα του Γιάννη Ξανθούλη κι αν περιμένετε ένα σοβαροφανές και πολιτικώς ορθόν ανάγνωσμα, δεν είναι για 'σας.

Το "Ονειρεύτηκα τη Σανγκάη" είναι -ως συνήθως για τον συγγραφέα- μέσα στην υπερβολή και στα σουρεαλιστικά στοιχεία, ωστόσο μεταφέρει ακριβώς το κλίμα που επικρατούσε πριν δύο δεκαετίες στην βαθιά επαρχία και δυστυχώς ω�� ένα βαθμό ακόμα επικρατεί. Η πλοκή ακούγεται εντελώς "κουφή" αλλά η εκτέλεσή της και οι ζωντανοί χαρακτήρες (ακόμα κι αν είναι καρικατούρες, είναι όμως ταυτόχρονα ανθρωπότυποι υπαρκτοί και οικείοι σε όλους μας), ο σπιρτόζικος ρυθμός και μία ελαφρά προσμονή για το "που πάει το πράγμα" κάνουν το ανάγνωσμα απολαυστικό.
Πάντως πιο πολύ από τα διάφορα ευτράπελα, "πύρκαβλα" και "σαρδανάπαλα" ευχαριστήθηκα τη σάτιρα και το χιούμορ στις μικρές λεπτομέρειες κι εκφράσεις (π.χ. οι Γερμανοί φούσκωσαν από τα στιφάδα και το πρόβλημα αντιμετωπίστηκε άμεσα ομοιοπαθητικώς με μπίρες).

Θα ήθελα να δοθεί μία διαφορετική και πιο ανατρεπτική λύση στο πρόβλημα που ακούει στο όνομα "φράου Χούγκεν" και θα ήθελα κάποιους πιο ζωντανούς και λιγότερο στερεότυπους χαρακτήρες εκ μέρους των Γερμανών. Τα χοντροκομμένα αστεία με τις μεγάλες πούτσες και τα γαμήσια είναι απολύτως αντιπροσωπευτικά της εποχής, αλλά κατάντησαν και λίγο κουραστικά κι επαναλαμβανόμενα προς το τέλος. Περίμενα κάποιο πιο ανατρεπτικό κλείσιμο στη ιστορία από το "Ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα", αλλά όλα αυτά δεν μειώνουν την αξία του βιβλίου. Το διασκέδασα κι αν είστε "Ξανθουλικοί" θα το διασκεδάσετε κι εσείς.

ΥΓ: Ενδιαφέροντα σκίτσα για το πως οραματίστηκε ο συγγραφέας τον Πετρόκαμπο. Μου αρέσει ο τρόπος που ζωγραφίζει.

[Andromachi Matsouliadi · Rating 4 out of 5]

Κάπου διάβασα ότι αν ο Ξανθούλης ζούσε στην Αγγλία θα είχε ανακηρυχθεί εθνικός συγγραφέας. Δυστυχώς ζει στην Ελλάδα....
Αν κάποιος δεν έχει διαβάσει Ξανθούλη ας μη ξεκινήσει καλύτερα με αυτό το βιβλίο, καθώς δεν έχει ασπαστεί το πνεύμα και την τρέλα που κουβαλάει.
Επίσης, απαγορεύεται αυστηρά να το διαβάσει οποιοσδήποτε σοβαροφανής.
Πιστεύω μόνο ο Ξανθούλης θα μπορούσε να σκαρφιστεί και να οικοδομήσει μια τέτοια "γελοία" υπόθεση, που όμως κρύβει πικρές αλήθειες. Απολαύστε τον!!!!!!

[Stratos · Rating 2 out of 5]

Κλασικός Ξανθούλης. Δηκτικό χιούμορ απέναντι σε σύγχρονες κοινωνικές καταστάσεις. Ενώ σαν ιδέα ήταν καταπληκτική η αρχή της πλοκής μετά παρασύρθηκε σε ανούσιες φλυαρίες και ακατανόητες καταστάσεις. Ένα διάλειμμα των συγγραφέων, όλων ανεξαιρέτως ακόμα και του αγαπημένου μου Στήβεν Κινγκ, είναι σαν εμβολιασμός της γραφής.
Ο τίτλος του βιβλίου καθώς και το εξώφυλλο κάτω του μετρίου....

[Yannis]

Drinking game: ένα σφηνάκι τεκίλα κάθε φορά που αναφέρεται η λέξη "σκορπιός". Ή μάλλον ένα σφηνάκι ακουαφόρτε.

[Meropi Kyriakidou · Rating 4 out of 5]

Μ’ αρέσουν τα βιβλία με χάπι έντ. Φτάνει βέβαια, εκτός από το τέλος, να είναι και το περιεχόμενο ενδιαφέρον. Το βιβλίο αυτό του Γιάννη Ξανθούλη έχει και τα δύο. Και χάπι εντ και ενδιαφέρον περιεχόμενο.
Ο τίτλος, σουρεαλιστικός, παραπέμπει στο εξίσου σουρεαλιστικό περιεχόμενο του βιβλίου. Είναι ένα χωριό, ο Πετρόκαμπος, ξεχασμένο, που το δέρνει το καλοκαίρι ο ήλιος και το χειμώνα ο χιονιάς. Οι μόνιμοι κάτοικοι του λίγοι, αλλά τον πληθυσμό συμπληρώνουν και άφθονοι σκορπιοί. Οι κάτοικοι καταπιεσμένοι, όπως άλλωστε και σε όλη την ελληνική επαρχία, βρήκαν ένα ευφάνταστο τρόπο να ξεδίνουν. Την «υπνοβασία» που τάχα προκαλείται από μια φλέβα νερού από το βουνό Μαρμαρόγκα. Χρησιμοποιώντας την «υπνοβασία» ως άλλοθι οι κάτοικοι του χωριού ξεδίνουν πού και πού, απελευθερώνοντας την καταπιεσμένη λίμπιντο τους. Κανείς δεν παρεξηγεί ό,τι γίνεται κατά τη διάρκεια της «υπνοβασίας». Και έτσι βαίνουν τα πράγματα μέχρι που συμβαίνει το απίστευτο, μάλλον το ακόμα πιο απίστευτο. Όπως πληροφορείται, με μια επιστολή από δικηγορικό γραφείο, ο Πετροκαμπιώτης Πέτρος Μακκαβαίος, επονομαζόμενος και «Μπαλαρίνος», ο μακρινός συγγενής του Λάκης Μπουγάς, ξενιτεμένος στη Γερμανία, αφήνει, με τη διαθήκη του, μια αμύθητη περιουσία στο ξεχασμένο χωριό του. Με δύο όρους: Να γίνει το σπίτι της μαμής μητέρας του ιατρικό κέντρο και να ιδρυθεί ένα Μουσείο της Τέχνης του κινηματογράφου. Ποιας τέχνης όμως και ποιου κινηματογράφου ακριβώς; Εδώ είναι το ζουμί. Της τέχνης των πορνοταινιών. Ενός τομέα που ο Λάκης Μπουγάς διακρίθηκε ιδιαίτερα με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «Φικιφίκας». Οι ταινίες του Φικιφίκα είχαν τη μεγαλύτερη επιτυχία στη μακρινή Σανγκάη. Η ταινία του «Το τρίτο πόδι του Ρήνου» ξεπέρασε τα 9.000.000 εισιτήρια στην κινέζικη αυτή πόλη.
Με πρωτοστατούντες τον «Μπαλαρίνο», τον παπά του χωριού «Τσιλιβήθρα» (πολύ συμπαθητική φιγούρα αυτός), τον Πρόεδρο και τους αφιχθέντες από τη Γερμανία μηχανικούς, επιστάτες κλπ, τα έργα προχωρούν και, μετά από διάφορες αναποδιές, έχουν τελικά, αίσιο τέλος.
Το βιβλίο το απόλαυσα. Αν σας αρέσουν οι σουρεαλιστικές ιστορίες θα το απολαύσετε κι εσείς.

[Vassilis MJ · Rating 2 out of 5]

2,4/5*

Σε ένα (φανταστικό) άγονο και ξεχασμένο χωριό της ελληνικής υπαίθρου, οι ισορροπίες ανατρέπονται όταν ένας παλιός κάτοικος, μετανάστης παλαιόθεν, κληροδοτεί στον τόπο του ένα τεράστιο χρηματικό ποσό για τον εξωραϊσμό και τον εκσυγχρονισμό του, οι οποίοι περιλαμβάνουν -μεταξύ άλλων- και την ανέγερση ιατρείου στη μνήμη της μαμής μητέρας του αλλά και ενός ιδιότυπου μουσείου, το οποίο θα αναδείκνυε τις καλλιτεχνικές πτυχές του εκλιπόντος.

Τα πράγματα παίρνουν αμήχανη και ξεκαρδιστική τροπή όταν αποκαλύπτεται ότι ο μυστηριώδης ευπατρίδης είναι ένας άκρως επιτυχημένος στην αλλοδαπή πορνοστάρ -με το διακριτικό ψευδώνυμο «Fikifikas»- γνωστός για τις επιδόσεις του από τη Γερμανία ως τη …Σανγκάη. Απαράβατος όρος για την εκτέλεση της διαθήκης είναι η τοποθέτηση ως κεντρικού εκθέματος στο προς ανέγερση «καλλιτεχνικό» μουσείο, του ….υπερμεγέθους μορίου του αποθανόντος σταρ.

Όταν στρατιές Ελλήνων και Γερμανών δικηγόρων, μηχανικών, συμβούλων κ.λπ. καταφθάνουν στον απομονωμένο Πετρόκαμπο, αναρωτιέσαι πραγματικά τι από όλα (δε) γίνεται να πάει στραβά.
Στο βιβλίο αυτό, ο πάντα γκροτέσκο Ξανθούλης δοκιμάζει να αφήσει ακόμη πιο χαλαρά τα όρια δηκτικού, πρόστυχου χιούμορ του και να εντάξει τη μυθοπλασία του στο κάδρο μίας πρωτότυπης φάρσας/παρωδίας. Η οποία ξεκινάει όντως πρωτότυπη, για να καταλήξει σε μεγάλο βαθμό προσχηματική και διεκπεραιωτική.

Ως φαν του Ξανθούλη, ανιχνεύω αρκετά από τα δυνατά του στοιχεία όπως η νοσταλγία (αντάμα με τη λήθη), η επιμονή στις οσμές, η διεισδυτική ματιά στην ελληνική ύπαιθρο, οι πειστικοί (αν και κάπως επιφανειακοί) χαρακτήρες. Παρά την ύπαρξή τους όμως, η πλοκή υπονομεύεται από την έλλειψη οποιουδήποτε βάθους, οποιουδήποτε αξιόλογου αναστοχασμού και κριτικής ματιάς, με τη γνώριμη σκωπτική πένα του Ξανθούλη.

Σε συνδυασμό με το πολλές φορές «γυμνασιακό» χιούμορ, την απουσία αξιομνημόνευτων συγγραφικών κρεσέντο, αλλά και χαρακτήρων που ακροβατούν ανάμεσα στο γκροτέσκο και την καρικατούρα, έχουμε ένα από τα ίσως πιο αδύναμα μυθιστορήματά του.

Οι πιστοί του αναγνώστες θα βρουν κάποιες διασκεδαστικές στιγμές. Οι υπόλοιποι, εκτιμώ πως θα ήταν καλύτερο να ξεκινήσουν με κάποιο άλλο του έργο.

[Βαγγέλης Μαργιωρής · Rating 2 out of 5]

Ονειρεύτηκα τη Σαγκάη, του Γιάννη Ξανθούλη, μυθιστόρημα που γυρίζει πέριξ του ελληνικού επαρχιωτισμου από μια πιο κωμική σκοπιά.
Μια κληρονομιά πέφτει ουρανοκατέβατη σε ένα χωριό της Ελλάδας, η οποία έχει σκοπό να το αναβαθμίσει ριζικά. Ο Πετρόκαμπος-το τυχερό χωριό- μέχρι εκείνη τη στιγμή διαθέτει μόλις και με τα βίας τα βασικά. Ένα λαμπρό μέλλον όμως τον περιμένει...θέλει δε θέλει! Βασικός πρωταγωνιστής ο Πέτρος Μακκαβαιος, ο μοναδικός εν ζωή συγγενής του εκλιπόντος είναι ο πρώτος που μαθαίνει για την κληρονομιά και για τους όρους που τη συνοδεύουν. Όροι απαράβατοι που θα αυξήσουν άμεσα τα επίπεδα άγχους του Πέτρου και των τοπικών αρχόντων.
Βρήκα τη βάση της ιστορίας πολύ καλή και ελπιδοφόρα, δίχως όμως να μπορώ να πω το ίδιο και για την ανάπτυξη της. Ο συγγραφέας προσπαθεί να μετακινήσει τη ροή της αφήγησης περισσότερο στο χιουμοριστικο και κά��ου χάνει το μετρό. Ενώ οι πρώτες σελίδες έχουν ωραίες ατάκες και περιγραφές, η συνέχεια δεν είναι ανάλογη. Τα αστεία τεντωνουν σε υπερβολικό βαθμό και "τρώνε" μεγάλο κομμάτι της ροής. Επίσης δε βρήκα καθόλου επιτυχημένα τα λογοπαίγνια με τα επίθετα των ηρώων της ιστορίας. Ευτυχώς όμως, κάτι η περιέργεια για την πορεία της κληρονομιάς, λίγο το ενδιαφέρον για την τύχη των βασικών χαρακτήρων, αναλαμβάνουν να πάρουν από το χέρι τον αναγνώστη και να τον οδηγήσουν ως την τελευταία σελίδα. Ο Γιάννης Ξανθούλης περιγράφει παραστατικά την μετατροπή του χ��ριού και των ανθρώπων που κατοικούν σε αυτό. Από την απόλυτη ανυποληψία κι εγκατάλειψη στο κάτι... Ότι κι αν είναι αυτό το κάτι.
Γράφοντας ένα χιουμοριστικο μυθιστόρημα είναι δύσκολο να γίνεις αρεστός σε όλους. Οι άνθρωποι κλαίμε, αγωνιουμε, φοβόμαστε με τα ίδια σχεδόν πράγματα, αλλά γελάμε με διαφορετικά. Με αυτό ως δεδομένο είναι λογικό ένα τέτοιο βιβλίο να μη βρίσκει στόχο σε όλους. Δε θα πω ότι δεν βρήκα καλό το "Ονειρεύτηκα τη Σαγκάη" ,σίγουρα όμως δεν μπόρεσε να ανέλθει στο ύψος που προσδοκουσα. Γούστα είναι αυτά!

[Searchingthemeaningoflife Greece · Rating 5 out of 5]

[...]Αλλά ο Πρόεδρος δεν φαινόταν να ανησυχεί: «Αντιδράσεις; Ας γελάσω! Έμαθα κιόλας ότι τρεις ή τέσσερις πούλησαν τα σπίτια τους σε μια εταιρεία γερμανική. Μέχρι αύριο, μη σας πέσει κεραμίδα στο κεφάλι αν έχει πουληθεί το μισό χωριό στους Γερμαναράδες του Φικιφίκα. Παίζεται περίεργο παιχνίδι...»

«Για να κάνουν τι, βρε Πέτρο, τον Πετρόκαμπο;» απόρησε ο ξάδερφος.

«Να τον κάψουν, να τον κάνουν στάχτη, να βγάλει το άχτι του ο πεθαμένος και να γίνουμε βούκινο ότι ο μεγαλύτερος Ευρωπαίος πορνοστάρ γεννήθηκε σε τούτον τον βρομότοπο. Ξέρω κι εγώ; Κάπως έτσι δεν ξεκίνησε μες στην έρημο και το Λας Βέγκας, κι έγινε το χωριό του Πάρτα Όλα, με τα καζίνα και τους τζόγους; Μη χασκογελάτε! Εμένα το μυαλό μου τρέχει σαν Φεράρι κι όχι σαν Χόντα...»[...]

[...]«Δεν καταλαβαίνω, Πρόεδρε, τι ακριβώς θέλουν από μας όλοι τους: δικηγόροι, Γερμανοί κι όλα τα σκατά...» Ο Μακκαβαίος είχε κόψει ήδη δυο κουμπιά από το πουκάμισο, τράβα τράβα από τα νεύρα του.

«Συναίνεση. Θέλουν συναίνεση, αν έχεις ακουστά τη λέξη...» είπε με επίσημο ύφος ο ξάδερφος. «Η συναίνεση είναι η μοντέρνα μπανανόφλουδα για κάθε σενάριο παλιανθρωπιάς...»[...]

[Maria Stavroula Sal · Rating 3 out of 5]

Έχω διαβάσει πολλά βιβλία του Ξανθούλη, αλλά το πρώτο σε αυτό το τρελό ύφος κωμωδίας.
Γέλασα με την καρδιά μου και σαν βιβλίο κριτική για την ζωή της επαρχίας, της εκκλησίας, της πολιτικής, της γερμαικής νοοτροπίας σίγουρα παίρνει 4 αστεράκια.
Η ιστορία και τα ονόματα των ηρώων ευφάνταστα, ακραία και προκλητικά. Όπως εξελισσόταν το βιβλίο ήμουν πολύ περίεργη για το χαρακτήρα του παπα-Τσιλιβήθρα. Νομίζω ότι ο Ξανθούλης τελικά του έδωσε την καλοσυνάτη μορφή του παπά που θα ήθελε κάθε τόπος να έχει.

Δεν είναι σίγουρα ένα λογοτεχνικό βιβλίο με την ιδιαίτερη γραφή του Ξανθούλη που θα αφήσει κάποιο προβληματισμό, γι αυτό του έδωσα τρία αστεράκια.
Εαν σε κάποιον αρέσει το black humor είναι ένα βιβλίο που θα αρέσει.

[Elpida Petmeza · Rating 2 out of 5]

Δεν ξέρω αν με τα χρόνια άλλαξε η γραφή του αγαπημένου κατά τα αλλά Γιάννη Ξανθούλη, ή το δικό μου κριτήριο για το τι συνιστά ένα καλό βιβλίο. Μάλλον και τα δυο. Το συγκεκριμένο ωστόσο βιβλίο, μόνο προς το τέλος του με κέρδισε. Μόνο εκεί βρήκα τα ίχνη της νοσταλγίας και της περισυλλογής που αγάπησα στα παλιότερα βιβλία του, αφού στο μεγαλύτερο μέρος του έκρινα πως αναλώθηκε σε χαζομαριτσες και αστειάκια ανατομικού περιεχομένου. Εξού και το βιβλίο μου πήρε μισο χρόνο να βρω το κουράγιο να το ολοκληρώσω. Χαλάλι, έστω για το τέλος του.

[Bloody Mary · Rating 1 out of 5]

Δεν ξέρω αν αυτό το βιβλίο ήθελε να είναι μια αριστοφανική παρωδία για τα νεοελληνικά ήθη, πάντως εμένα μου φάνηκε σαν να ήρθε ο που@%€#!άρης μπάρμπας από την πόλη με το και καλά έξυπνο χιούμορ να μας δείξει εμάς τους χωριάτες το πώς μας τη φόρεσαν οι Γερμανοί , αραδιάζοντας ένα κάρο σεξουαλικές χοντράδες. Παρωχημένο χιούμορ, τουλάχιστον δεκαετίας '80, το μόνο που μου άρεσε ήταν το εξώφυλλο και οι ζωγραφιές στο τέλος του βιβλίου. Γενικά η φάση πολύ κριντζ!
#Iknowwhatyoudidduringlockdown
#Μπήκα_μονη_μου_στη_μαύρη_λίστα
#

[Ach Tis · Rating 1 out of 5]

Βαρετό. Δεν κατάφερα καν να το τελειώσω και το άφησα κάπου στη μέση. Οκ, ο Ξανθούλης είναι συγγραφέας με πορεία, ξέρει να γράφει καλά, όμως εδώ έχει επιδοθεί σε ένα παλιομοδίτικο,κακό χιούμορ, χαρακτήρες που θυμίζουν Αμάν τα καθάρματα (με πολλή αγάπη προς τους Αμάν) κουράζοντας με τις ίδιες και τις ίδιες αναφορές, φτιάχνοντας ήρωες που μες στην υπερβολή τους δεν παρουσιάζουν καθόλου ενδιαφέρον, με μια υπόθεση που προχωράει κούτσα κούτσα και με σπρώξιμο. Μου θύμισε όλο ένα κακόγουστο αστείο. Κρίμα

[KONSTANTINOS ANASTASILAKIS · Rating 4 out of 5]

Κατατρεγμενος στην παιδική του ηλικία και μετέπειτα διεθνούς φήμης πορνοσταρ, αποφασίζει να δωρίσει στην γενέτειρα του αμύθητο ποσό με τον όρο να ανεγερθεί μουσείο των επιτευγμάτων του. Βιβλίο που θυμίζει παλιά καλή ελληνική ηθογραφική κωμωδία με πινελιές ιερόσυλου χιούμορ τύπου Μοντυ Παιθον, που ισοπεδώνει πολιτικούς, ψευτοπουριτανους, δήθεν ηθικολογους και ιδεολογους. Ίσως δεν είναι υψηλή λογοτεχνία... είναι όμως σίγουρα μια διασκεδαστική ένοχη απόλαυση..

[Jarjar · Rating 3 out of 5]

Χαριτωμένο, το διάβασα πολύ ευχάριστα. Την πλοκή και το χιούμορ τα βρήκα κάπως παιδικά αλλά χασκογέλασα κι εγώ με τα ονόματα/λογοπαίγνια και τα σεξοαστειάκια ωσαν παιδάκι (άντε εφηβάκι). Επίσης ίσως επειδή θυμόμουν συνεχώς ένα παιδικό θεατρικό βιβλίο του Ξανθούλη που είχαμε ανεβάσει στο δημοτικό σε παράσταση, ίσα που θα μπορούσε η κακιά Ασπιρίνη από εκεί να είναι η καρικατούρα κακιάς φράου Χούγκεν εδώ.

[Eleftheria Lampousaki · Rating 4 out of 5]

Πέθανε ο πορνοστάρ ο προικισμένος και αποφάσισε να προικίσει και τον τόπο του. Για άλλη μια φορά διαπιστώνουμε ότι ο κ. Ξανθούλης έχει τα ζητήματα του με τα «πονηρά» υπονοούμενα ή νοούμενα. Μου θύμιζαν λίγο του «θείου που θα κάτσει με την νεολαία», αλλά ήταν ομολογουμένως ένα ευχάριστο ανάγνωσμα με όλο του τον σουρεαλισμό, γιατί εντάξει έχει ωραία γραφή ο συγγραφέας. Σε καμία περίπτωση δεν ξεκαρδίστηκα, αλλά πέρασα ωραία με την ιστορία.