Είχα χρόνια να πάω σε θεατρική παράσταση και στο τέλος αυτής να δω θεατές δακρυσμένους. Η Ελένη Ράντου έχει πάρει το ομώνυμο έργο και το έχει απογειώσει.
Από τότε που είδα την παράσταση έψαχνα το πρωτότυπο κείμενο. Ένα βιβλιαράκι 50 σελίδων που όταν τελείωσα απορούσα πώς δεν είναι ευρέως γνωστό. Αφηγήτρια ένα κορίτσι που μας εξιστορεί την ζωή του απο την ηλικία των 7 ετών ως την ενηλικίωση της. Το κορίτσι βιώνει τις απόπειρες αυτοκτονίες της μητέρας της
και για να προστατευτεί αρχίζει να συντάσσει μια λίστα με όλα τα απλα πράγματα στην ζωή για τα οποία αξίζει κανένας να ζει. Η μικρή ενηλικιώνεται όπως και η λίστα της και μέσα από αυτην την ενηλικίωση μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε και εμείς. Αλήθεια τι μας κάνει ευτυχισμένους; Ένα παγωτό χωνάκι, η μυρωδιά των μωρών, να κάνεις μπάνιο στην θάλασσα γυμνός, να ακούς τον Kurt Cobain να τραγουδάει " the man who sold the world ", ένα βράδυ Τετάρτης με φίλους, πίτσες και champion league; Η επιλογή ποικίλλει ανάλογα τα άτομα, το φύλο, την ηλικία και αυτό λίγη σημασία έχει.
Η ιστορία, τα μηνύματα και ο τρόπος που μας δίνονται με συγκίνησε βαθιά ,όμως εδώ οφείλω να πω ότι η Ράντου -που δεν της το είχα καθόλου- μέσα απο την προσθήκη προσωπικών βιωμάτων λόγω της ιστορίας με τη μητέρα της, έχει πάει την ιστορία και τη ...."λίστα των πραγμάτων που αξίζει να ζεις" σε άλλο επίπεδο. Δεν έχω λόγια ούτε για την παράσταση ούτε για το αρχικό κείμενο.
Υγ όταν ακούσαμε τον τελευταίο αριθμό της λίστας στο θέατρο, που είναι διαφορετικός από αυτόν στο αρχικό κείμενο, στερεψαμε από χαρτομάντιλα ....