Animal triste

by Monika Maron, Brigitte Goldstein (Translation)

In an autumnal love story of erotic obsession, possessiveness, remembrance, oblivion, and time, an elderly woman dwells upon a failed love affair of some time past, when she was no longer young but not yet old. The narrator relives meeting her lover, Franz, at the natural history museum, when, for the first time in her life, she experiences all-consuming love and absolute happiness. Ultimately the affair ceases because of her inability to believe that Franz will actually leave his wife. After he disappears from her life, she withdraws from the world, waiting for his return and revisiting their time together over and over in a never-ending cycle of obsession. Her love for Franz becomes a compulsive suffering from which she can neither free herself nor withhold anything.

Genres: Fiction, German Literature, Classics, Roman, Novels, Autumn, Germany

148 pages, Paperback

First published January 1, 1996

About the author

Monika Maron is a German author, formerly of the German Democratic Republic. She moved in 1951 from West to East Berlin with her stepfather, Karl Maron, the GDR Minister of the Interior.

She studied theatre and spent time as a directing assistant and as a journalist. In the late 1970s, she began writing full-time in East Berlin. In her early novels written in East Berlin, her primary theme was life and loathing inside a totalitarian surveillance state. But despite Maron's criticism of the GDR regime, it turned out that she had worked as an informer for the Ministry of State Security, or Stasi — a fact that she addressed in her 1999 novel, Pawels Briefe (Pawel's Letters).

She left the GDR in 1988 with a three-year visa. After living in Hamburg, Germany, until 1992, she returned to a reunited Berlin, where she currently lives and writes.

Her works deal to a large degree with confrontation with the past and explore the threats posed both by memory and isolation. Her prose is sparse, bleak, and lonely, conveying the sensitivity and desperation of her narrators.

In 1992, she was distinguished with the renowned Kleist Prize, awarded annually to prominent German authors, and, in 2003, with the Friedrich Hölderlin Prize.

Her latest novel, Artur Lanz (2020), delves into the emasculation of men as "heroes," and the evolution of "cancel culture" in a liberal mainstream that polices speech and opinions. Maron's characters' views on gender, immigration and Islam made some wonder if the once leftist writer had become Islamophobic or anti-feminist. Maron has also railed against the "gender gibberish" of woke liberals in political essays. She has criticized an "unenlightened Islam" and warned against "tolerance in the face of intolerance." Her political rhetoric echoes the far-right AFD party. Is the opinionated author turning herself into a mouthpiece for the alt right?

"I say what I think," she explained in an interview with public broadcaster Deutschlandfunk. "I arrive at my convictions or opinions by looking at the world or reading about it, or by weighing one opinion against another and somehow orienting myself. Whether that's right-wing or not doesn't matter to me in the end."

Reviews

[Pia G.]

"forgetting is the soul fainting."

ever since i read this sentence, i've been thinking about what forgetting really means. is it leaving behind the things that happened to us, or simply no longer feeling the same pain every time we return to them? maybe what we call forgetting doesn't really erase anything. maybe it only means that certain memories lose their claim over us. something that once pulled us out of ourselves, woke us in the middle of the night, made us live an entire day differently, can still be there one day, and yet when we look at it, nothing inside us moves anymore.

our narrator can't do that. maybe she doesn't even want to, i'm never entirely sure.

"there weren't very many things in my life that didn't deserve to be forgotten" she says and you can't help thinking about your own life. is this what we all do in the end, live through the years and then choose a few days, a few faces, a few touches from among them, quietly letting the rest go? if the length of a life is measured not by the years we've lived but by the moments we can't forget, some of us may have lived much shorter lives than we think.

her life doesn't quite divide itself into before franz and after franz either. something stranger happens. the time she spent with franz becomes the measure of her whole life. everything before him seems to have been moving toward him, and everything after him away from him.

when we lose someone we love, do we really lose only them?

"i suffer terribly because i've lost the one joy of my life, that sacred, life-giving energy around which i created worlds; it's gone." more than franz, i got stuck on i created worlds . maybe that's one of the most dangerous things about love. someone enters your life and, because they exist, the streets look different, time moves differently, you even begin to live inside your own body as someone else. then that person leaves. but with them, the whole world we built around them is suddenly left without an owner.

maybe that's why the narrator can't let franz go. because if she forgets him, she won't only be forgetting a person, but also the version of herself that existed with him. and then i don't know which loss is greater. the absence of the person we loved, or the realization that we'll never again be the person we were beside them?

after a certain point, remembering becomes strange too. the more often we visit the past, the more we think we're preserving it, but maybe the opposite is happening. when we think about the same memory hundreds of times, are we still remembering what actually happened, or only the latest version of it, altered a little more with every return? as the years pass, franz stops being simply a man left behind in the past and becomes something else that continues to live inside the narrator's mind. maybe something even more enduring than the real franz. because living people can change, grow distant, disappoint us. the people we remember stay where we placed them.

is forgetting really a betrayal?

sometimes we act as though it is. as though no longer thinking about someone every day, no longer remembering their voice perfectly, no longer being hurt quite as much by something that once destroyed us somehow proves that we loved them less. but maybe forgetting isn't a lack of love. maybe it's the most merciful thing the mind does so that it can go on living.

our narrator knows this too, really. there's a reason she compares forgetting to fainting in the face of physical pain. the body shuts consciousness down in certain kinds of pain because it knows it couldn't endure them otherwise. why shouldn't the soul do the same?

but knowing is one thing, being able to do it is another.

maybe we're afraid that if we let certain memories go, something of ourselves will disappear with them. maybe even the pain itself eventually becomes the last remaining bond with the person we loved, and healing no longer feels like being freed, but like losing them all over again.

that's why the narrator's attachment to the past never felt to me like simply a great love. it was something mixed at times with love, at times with grief, and at times with the desperation of having frozen her whole life around that one happiness. at what point does remembering stop being a continuation of love and become a way of postponing life? i don't know.

maybe there isn't a precise boundary at all.

if forgetting is the soul fainting, our narrator never fainted. and i think that's what consumed her in the end.

●

"unutmak ruhun bayılmasıdır."

bu cümleyi okuduğumdan beri unutmanın gerçekten ne olduğunu düşünüyorum. insanın başına gelenleri geride bırakması mı, yoksa artık onlara her döndüğünde aynı acıyı hissetmemesi mi? belki unutmak sandığımız şey hiçbir şeyi gerçekten silmiyordur. yalnızca bazı anıların üzerimizdeki hakkını kaybetmesidir. bir zamanlar bizi yerimizden kaldıran, gecenin ortasında uyandıran, bütün bir günü başka türlü yaşamamıza neden olan şey bir gün hâlâ orada durur ama artık ona baktığımızda içimizde hiçbir şey hareket etmez.

anlatıcımız bunu yapamıyor. belki yapmak da istemiyor, bundan hiçbir zaman tam emin olamadım.

"benim yaşamımda, unutulmayı hak etmemiş olan çok fazla şey yoktu" diyor ve insan ister istemez kendi hayatını düşünüyor. sonunda hepimizin yaptığı şey bu mu acaba, yılları yaşayıp sonra içlerinden birkaç günü, birkaç yüzü, birkaç dokunuşu seçip geri kalanını sessizce bırakmak? ömrün uzunluğunu yaşadığımız yıllar değil de unutamadığımız anlar belirliyorsa, bazılarımız sandığımızdan çok daha kısa yaşıyor olabilir.

onun hayatı da franz’dan önce ve franz’dan sonra diye ayrılmıyor sanki. daha tuhaf bir şey oluyor. franz’la geçirdiği zaman bütün hayatın ölçüsüne dönüşüyor. öncesindeki her şey ona doğru gelmiş gibi, sonrasındaki her şeyse ondan uzaklaşmış gibi. 

acaba sevdiğimiz insanı kaybettiğimizde yalnızca onu mu kaybediyoruz?

"çok ıstırap çekiyorum çünkü yaşamımın yegâne sevincini kaybettim, etrafımda dünyaları yarattığım o kutsal, canlandırıcı enerjiydi; gitti o." burada franz’dan çok dünyaları yarattığım kısmında kaldım. belki aşkın en tehlikeli taraflarından biri de bu. bir insan geliyor ve onun varlığıyla sokaklar başka türlü görünüyor, zaman başka türlü akıyor, insan kendi bedeninde bile başka biri gibi yaşamaya başlıyor. sonra o kişi gidiyor. fakat onunla birlikte onun etrafında kurduğumuz bütün dünya da bir anda sahipsiz kalıyor.

belki anlatıcı franz’ı bu yüzden bırakamıyor. çünkü onu unutursa bir insanı değil, onunla birlikte var olmuş kendi halini de unutacak. o zaman hangisi daha büyük kayıp oluyor bilmiyorum. sevdiğimiz kişinin yokluğu mu, yoksa onun yanında olduğumuz kişiye artık hiçbir zaman geri dönemeyeceğimizi anlamak mı?

bir noktadan sonra hatırlamak da tuhaflaşıyor zaten. insan geçmişi ne kadar çok ziyaret ederse onu o kadar iyi koruduğunu düşünüyor ama belki tam tersi oluyor. aynı anıyı yüzlerce kez düşününce artık yaşanmış olan şeyi mi hatırlıyoruz, yoksa her dönüşümüzde biraz daha değiştirdiğimiz son hâlini mi? franz yıllar geçtikçe geçmişte kalan bir adam olmaktan çıkıp anlatıcının zihninde yaşamaya devam eden başka bir şeye dönüşüyor. belki gerçek franz’dan bile daha dayanıklı bir şeye. çünkü yaşayan insanlar değişebilir, uzaklaşabilir, bizi hayal kırıklığına uğratabilir. hatırladığımız insanlar ise onlara verdiğimiz yerde kalıyor.

unutmak gerçekten ihanet midir?

bazen sanki öyle davranıyoruz. birini artık her gün düşünmemek, onun sesini tam hatırlayamamak, bir zamanlar bizi mahveden bir şeyin yıllar sonra canımızı eskisi kadar yakmaması sevgimizin eksildiğini kanıtlıyormuş gibi. oysa belki unutmak sevgisizlik değildir. belki zihnin yaşamaya devam edebilmek için yaptığı en merhametli şeydir.

anlatıcımız da bunu biliyor aslında. unutmayı bedensel acı karşısında bayılmaya benzetmesi boşuna değil. beden bazı acıların içinde bilinci kapatıyor çünkü başka türlü dayanamayacağını biliyor. ruh neden aynısını yapmasın?

ama bilmek başka, yapabilmek başka.

belki insan bazı anıları bırakırsa kendisinden de bir şey eksileceğinden korkuyor. belki acının kendisi bile zamanla sevdiğimiz kişiden kalan son bağa dönüşüyor ve iyileşmek artık kurtulmak değil, bir kez daha kaybetmek gibi geliyor.

bunun için anlatıcının geçmişe tutunması bana yalnızca büyük bir aşk gibi gelmedi. bazen sevgiyle, bazen yasla, bazen de kendi hayatını o tek mutluluğun çevresinde dondurmuş olmanın çaresizliğiyle karışan bir şeydi. hangi noktada hatırlamak sevmenin devamı olmaktan çıkıp yaşamayı ertelemenin bir biçimine dönüşüyor. bilmiyorum.

belki bunun kesin bir sınırı da yok.

unutmak ruhun bayılmasıysa, anlatıcımız hiç bayılmadı. ve sanırım onu asıl tüketen de buydu.

[Deniz Balcı]

Çok beğendim. Yaklaşık yüz yaşına gelmiş anlatıcının geçmişi, tanıklıkları hakkındaki sayıklamalarından meydana gelen, anlatı formunda bir roman olan eser; istenileni anlatma noktasında kullandığı dil ile nitelik şovu yapıyor resmen. 150 sayfalık kısa ama kurşun gibi bir kitap. Altı çizilebilecek bir sürü cümle var. Ne anlattığı, hikayenin özünün ne olduğu hiç önemli değil, tek başına Monika Maron'un cümleleri yetiyor.

8/10

[Özgür Atmaca]

2017 yılından beni etkilemiş birkaç kitaptan olacak.

Bu kadar sanrılı, tutkulu, mazoşist bir anlatım ve ilişki gerçekten insanı düşünmeye sevk ediyor.
Kısacık bir kitap düşünün, giriş kısmında anlatıcının yüzlerce yıl yaşadığını döne döne söylediği fakat ilerleyen sayfalarda öyle saplantılı bir aşkın içerisinde kendini buluyor ki kitabın sonuna geldiğinizde 100 yıl geri dönmüş gibi hissediyorsunuz.

Kitapta aşk ve ilişki kavramının en diplerinde en dramatik ve sancılı süreçlerini yaşıyorsunuz fakat buna rağmen anlatımdan veya dilden mi olduğunu kestiremediğim bir şekilde gerçekten yaşanılması gerekenin bu olduğunu düşünmeye başlıyorsunuz.

Çok etkili bir anlatımı var. Uzun süre gözümün önüne gelir o sahneler ve diyaloglar.
Çok küçük de olsa karakter ve mekân algısı biraz beni boğdu sanırım bu sebepten bir yıldızcık cebime sakladım.

[merixien]

“Savaşlar olmasaydı erkekler de kadınlar gibi yalnızca insan olurlardı, erkeklere atfedilen ölümden korkmama ve şövalye sadakati gibi belirli özelliklerin yalnızca savaş aracılığıyla yüceltilmesi değildir bunun tek nedeni; savaş, erkeklerin kökünü kazıyarak onları çok kıymetli kılmıştır. Böylece bu en korkunç eylemleri karşılığında kadınlar tarafından en hararetle sevilmişlerdir, bu yüzden savaşçı özelliklerinin en iyi özellikleri olduğuna inanmak zorunda kalmışlardır.
..... bütün savaşların en kötüsü olan bu sonuncu savaştan eve döndüklerinde, yorgunluktan ölmek üzereyken ve kanla, kendilerinin ve yabancıların kanıyla kirlenmişken, nasıl olur da gelecek kuşağı eğitmek için tam da kendilerinin görevlendirildiğini varsayabilirlerdi?”

[Banu Yıldıran Genç]

monika maron aşka dair acıyı inanılmaz bir biçimde betimliyor, sanki başka çağda yaşamış gibi...
bunun yanında savaş, berlin duvarı, duvarın iki yakasında kalanlar, erkeksiz kalan kadınlara dair müthiş cümleler, son derece alçakgönüllü cümleler var romanda.
böyle aşklar kaldı mı? insan orta yaşlarda böyle aşık olur mu dedirten bir roman.
her şeyden vazgeçmek, zamandan uzamdan... öylesi bir aşk, kaybediş ve acı...

[Sevgi K.]

Son ana kadar okuyucuyu kendine çekiyor oluşu eserin asıl başarısı olmalı, çünkü dinlemek istemeyeceğiniz türden bir hayat öyküsü anlatılıyor. Yine de önünde sonunda hafızanızın bir köşesinde hep var olacak bir eser.
"Yoksa ben yaşamayı unutmuş muydum?"

[Papatya ŞENOL]

i-na-nıl-maz hatta muh-te-şem.
kapağına bakmaktan kendinizi alıkoyamayacağınız bu küçük kitap, duygusu, dili ve anlatımıyla göründüğünden çok daha büyük bir değer taşıyor. berlin duvarı'nın öncesi ve sonrasında zaman da dahil birçok kavramın yittiği veya karıştığı bir aşk hikayesi. ruhunuzu delecek kadar gerçek.
şiddetle tavsiye ederim.

[pilarentrelibros]

¿Cuánto podemos fiarnos de nuestros recuerdos? ¿Y qué ocurre cuando llevamos décadas volviendo una y otra vez sobre ellos? Animal triste, de Monika Maron, está narrada desde una memoria llena de huecos, contradicciones y certezas que quizá no lo sean tanto.

Su narradora no sabe si tiene noventa años o cien. No recuerda si con Franz pasó un verano o fueron varios. Confunde momentos, altera nombres y, de vez en cuando, reconoce algo todavía más inquietante: quizá algunas cosas no las recuerde porque sucedieron, sino porque durante tantos años quiso que hubieran sucedido así.
Y ahí es donde Animal triste me ha resultado más interesante.

Porque ¿qué queda de un recuerdo después de repetirlo durante décadas? ¿Seguimos recordando lo ocurrido o terminamos recordando la historia que nos hemos contado sobre ello?

Franz pertenece además a un momento en el que todo alrededor de la narradora está cambiando. El Muro ha caído, la RDA desaparece y con ella se deshace el mundo en el que había construido buena parte de su identidad. Maron introduce esos cambios históricos en lo cotidiano de una manera que me ha encantado: las calles, las costumbres, los nombres, las pequeñas cosas que permanecen y aquellas que de pronto dejan de tener sentido.

Mientras contempla todo esto con fascinación —incluso preguntándose por qué los cambios no son todavía más radicales—, hay algo que se empeña en mantener intacto: su recuerdo de Franz.

Y quizá ahí esté la contradicción que más me ha interesado de la novela. Una mujer que acepta que el mundo puede transformarse por completo pero que intenta conservar un amor como si pudiera dejarlo fuera del tiempo.

Esa idea del amor absoluto, casi animal y prehistórico, es precisamente lo que menos me ha convencido. Me cuesta creer en esos amores devastadores que parecen sobrevivir intactos durante toda una vida.
Pero entonces vuelvo a la memoria.

Porque quizá tampoco haya sobrevivido intacto.
Quizá simplemente lleva toda una vida reescribiéndolo.


Buscaré algo más de Monika Maron.
⭐️⭐⭐️(3,75/5)

[Jin]

Ich finde einfach die Art wie Monika Maron Geschichten erzählt faszinierend und unterhaltsam. Sie schafft es präzise und manchmal fast schon schmerzhaft die Wahrheit auf das Papier zu bringen. Diese Geschichte über eine alte, scheinbar verwirrte Frau erzählt von ihrem Leben über Liebe, Partnerschaft und wie ihr Leben verlaufen ist. Die Geschichte scheint sich um ihre eigene Achse zu drehen und die Protagonistin erzählt durcheinander von ihrem Leben und ihrer Liebe zum letzten Liebhaber bis er sich nicht mehr blicken lässt. Es geht nicht nur um Liebe, sondern auch um die Selbstwahrnehmung und auch das Altwerden insbesondere für eine Frau. Der Titel spiegelt eigentlich die Hauptthematik der Geschichte wieder: Wer ist in dieser Geschichte eigentlich das traurige Tier? Das auf dem Cover dargestellte Skelett? Oder die Protagonistin? Oder doch einfach den Menschen an sich?

Insgesamt hat es sehr viel Spaß gemacht das Buch zu lesen und ich fand es toll, dass die Protagonistin eine alte Frau war, die trotz ihres Alters genug Drama und Feuer hatte um noch eine dramatische Geschichte zu erzählen. Übrigens finde ich den Titel perfekt für die Story, aber das Cover finde ich etwas lieblos. Irgendwie finde ich es schade, dass für diese Geschichte kein besseres Cover genutzt wurde.

** Dieses Buch wurde mir über NetGalley als E-Book zur Verfügung gestellt **

[Elise Pype]

Der Mensch gehört dem Leben


Oké nu hier vlug een essay over schrijven tegen middernacht🙏🫡

Update: mooi 1 minuut voor middernacht ingediend en een banger van een essay geschreven (nu hopen dat Elke dat ook vindt)🙏🙏

[Cansu Kargı]

Anlatım biçimi orijinal bir roman. Aşk tanımınızı bilmem, her hikaye insana farklı tanımlar sunar hep, okurken aşk üzerine, unutmak ya da hatırlamak üzerine sorgulamanızı vaat eden bir metin.
Farklı bir roman arayanlara önerimdir. Dağınık bir anlatım biçimi ile kaleme alınışıyla bana göre kurulmuş iyi bir bütün.
Tekrarlı yazım hatası ile dolu metin okumayı sevmem, bu olmasaydı eklemekten kaçınmayacağım husus.

[EGe]

Son zamanlarda en çok etkilendiğim kitaplardan. Hüzünlü hayvanlardan insan, birleşme sonrası hüznü. Şehrin birleşmesi, iki bedenin birleşmesi... Monika Maron'dan sarsıcı anımsamalarla savaşı, savaş sonrasını, aynı ülkede kültürlere ayrışmayı ve bir insana duyulan tutkuyu anlatan bir roman.
http://egecita.com/animal-triste

[Ercan Gurses]

Oldukça değişik bir kurgusu olan çok hüzünlü bir aşk hikayesiydi. Doksan-yüz yaşlarında ve geçmişi çok iyi hatırlamayan kadının ağzından orta yaşlarda yaşadığı ve kadının terk edilmesi ile biten bir aşk hikayesi kopuk kopuk bölümler halinde anlatılıyor. Kitabın finali oldukça etkileyiciydi. Maron’un okuduğum ilk kitabıydı. Diğer kitaplarına da bakmayı düşünüyorum.

[Matt]

I remember my lover very clearly. I know what he looked like when he entered my apartment, reticent, with the measured steps of a high jumper taking aim for a precise jumping-off spot. I can still sense his smell as if he had just left this room; when I'm lying in the dark, tired and weary, I can feel his arms around me. I have forgotten only his name and why he left me.

The woman who narrates this story is a hundred years old, perhaps only ninety, she doesn’t know for sure. She tells about her last loveŗ whom she now calls Franz. Her only daughter was already grown up when she met Franz, and is now living in Australia, or maybe Canada. She says her husband must have vanished shortly after she met Franz. This is because Franz was able to visit her anytime in the apartment in which she has lived forever. One day Franz walked out on her, and she is waiting for him to return ever since. She came from East-Germany, Franz from the West. She says they met by chance in the summer after the Wall fell, at the Natural History Museum where they both worked, beneath the towering skeleton of the Brachiosaurus. He said “A beautiful animal.” And she said “Yes, a beautiful animal.”

This woman is obviously a bona fide unreliable narrator. And she admits. Her story hooked me right from the start and I read it in a day. It is first and foremost a love story, albeit not with a Happy Ending. But it is also a story about getting old, about physical and mental decay, about unfulfilled dreams and excessive expectations, about jealousy and hate. It even has a mythic touch to it. In addition it’s a story about the union of two countries into a single one, exemplified by the two main protagonists.

Literary critic Marcel Reich-Ranicki called this book “highly erotic”, to which I can only partly subscribe. There are a few scenes I would call erotic, but they are not essential ones. Or maybe I’m not sensitive enough and couldn’t read between the lines/sheets well enough. In any case, the author left for us enough room for interpretation.

I read the original German text, but the English translation seems to be quite good as well. I found the first chapter on the NY-Times website along with a professional review.


This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0 Unported License.

[Bern]

Saplantılı, eskiden yaşanmamışlıkların yerine konulan, çok geç gelen -uğruna neredeyse çocuğunu bile hiçe saydıran- aşk, doğanın en büyük hayvanı ve en küçük hayvanını seven iki kişi arasındaki ulaş(ama)ma, aşılamayan hatlar-sınırlar, savaş ve yıkımları (ölü sıçanlardan oyuncak ikamesi olması, yabancı biyolojik babalar), gerçek olamayan birleşmeler (iki Berlin'in, iki bedenin sözde birleşmesi), ebeveynlerin yaptıklarının vebalini çocukların çekmesi, duvarın aşılamaması (kurtarıcının Sovyetler ya da Amerikalılar olmasının tezat halleri, duvarın farklı yerinde olmanın neticesinde sözlerin-şarkıların farklılıkları) anne-babaya benzeme korkusu, yaşlanmanın zoraki kabulü ....169 sayfalık incecik romanda hepsi var..."Animal Triste-Hüzünlü Hayvan", okuyun-okutturun.

[Núria Ribas]

a mi sempre em funciona tot el que sigui turmentós i obsessiu així que llegir aquest llibre ha estat perfecte

[Özge]

“Hayatta aşktan başka bir şey kaçırılmış olamaz.

Hatırlamaya çalışmanın cazibesine kapılarak yaşadığı andan kopma pahasına, ya da şimdiki anın zorluğuna dayanamamanın getirdiği kaçışla geçmişteki her küçük güzel anının oyalayıcılığına deve kuşu misali kafasını gömse de kişi hatırlamakta zorlandığı detaylar vardır aşkın içinde. Acaba bunlar ile insanın hafızasına kazınmasından kaçınamadığı anların bir ‘toplamı’ mıdır aşk? Yoksa olması muhtemel olanlar ve kafada kurulanlarlarla sahiden yaşanmış olanların birbirinden ‘çıkarılması’ mı? Ya da kişinin sevdiğiyle birlikte geçirdiği süre ile tek başınayken içinde bir yerlerde onu onun yokluğunda bile yaşattığı sürenin ‘çarpımı’ mı, yoksa bir şehri ortadan ikiye bölen ya da barbar akınlarına karşı örülen duvarların yaptığı gibi imkansızlıkların zorunlu sınırları yüzünden iki kişinin ‘bölünmesi’yle ortaya çıkan sonuç mudur aşk? Bittiğinde bu soruları beraberinde getiren bir kitap Animal Triste’. Hiçbir işleme ve hesaplamaya tabi tutulamayan, sağlaması yapılamayan, hiçbir tanıma sığmayan ‘aşk’ın bir romanı bu ve okuduğum en güçlü aşk romanlarından biri.

Karakterimiz yaşını artık hayli almış bir kadın ve daha önce hiç denk gelemediği ve ancak orta yaşlarında bulabildiği ‘gençlik aşkı’nı kronolojik olmayan geri dönüşlerle aktarıyor kitap boyunca. Ancak romanın arka planında Berlin Duvarı, savaştan geri dönen ama dönmeseler daha iyi olurdu diye düşündüren savaş artığı kocalar ve babalar da var:

“Savaşlar olmasaydı erkekler de kadınlar gibi yalnızca insan olurlardı, erkeklere atfedilen ölümden korkmama ve şövalye sadakati gibi belirli özelliklerin yalnızca savaş aracılığıyla yüceltilmesi değildir bunun tek nedeni; savaş, erkeklerin kökünü kazıyarak onları çok kıymetli kılmıştır. Böylece bu en korkunç eylemleri karşılığında kadınlar tarafindan en hararetle sevilmişlerdir, bu yüzden savaşçı özelliklerinin en iyi özellikleri olduğuna inanmak zorunda kalmışlardır.”

Sırf bu ve benzeri Monika Maron cümleleri için bile okunmaya değer bir kitap ‘Animal Triste’ ama inanın ki daha fazlasını vadediyor. Emir kipi kullanmak istemem fakat okuyun okuyun okuyun:)

[Serap Topdag]

Böyle bir sonu hiç beklemiyordum, hiç tahmin etmemiştim. Çok ilginç bir şekilde kitabı hem sevdim hem sevmedim derken o hiç beklemediğim son kısım okurken sıkıldığım yerler için utandırdı beni.

Yüz yaşına merdiven dayamış anlatıcımız geriye dönüp hayatının aşkı Franz’ı anlatıyor bize. Kendi tabiriyle hayatını bitmeyen bir aşk hikayesi olarak sürdürmeye karar veriyor. Dediği gibi de yapıyor. Hatırladıklarıyla melankolik bir biçimde sürüyor anlatı. Kısa süren ilişkileri, adamın evli olmasının getirdiği sorunlar ve bir sonbahar akşamı Franz’ın ‘geleceğim’ diye gidip bir daha dönmeyişini aktarıyor. Artık bir takıntı haline gelen bu adamı yaşamın sonlarında hala böyle yoğun hatırlaması, onun yokluğunu, sözlerini, bakışlarını ve birlikte geçirdikleri her anı tekrar tekrar zihninde canlandırdığı kısımlar çok çarpıcı.

Kitapta belli bir olay örgüsü yok. Arka planda Doğu Almanya’nın çöküşünden, savaşlar dolayısıyla erkeklerini yitiren kadınlardan, toplumsal değişimlerin yarattığı sarsıntılardan bahsediyor. Tüm bu çalkantılar, değişmeler içerisinde o sadece Franz’ı seviyor ve bekliyor. Kendi kızını unutacak kadar hem de!

Arka kapakta yer aldığı gibi ‘son yılların en güzel aşk romanı’ olduğunu düşünmüyorum. Ama benim gibi melankolik anlatıları, olay beklentisinden uzak iç monologların olduğu hikayeleri sevenler beğenecektir.

[Raquel]

3’5 ⭐️ que suben a 4⭐️porque una de mis mejores amigas ha diseñado esta preciosidad de cubierta

[Bahar]

Farklı düşünülmüş, farklı işlenmiş bir öykü, yalın ama çarpıcı bir son... Beni çok etkiledi.

[kübra terzi]

"Ne o mevsimde havanın nasıl olduğunu biliyorum, ne de bizim ilk yazımız mı yoksa üçüncü ya da son yazımız mı olduğunu; ne Franz'la benim tek bir yazı mı yoksa birden fazla yazı mı birlikte geçirdiğimizi ne de belki tüm mevsimleri bile bir arada yaşayamadığımızı söyleyebilirim. Franz'la geçirdiğim zaman benim için zamansız bir zaman olarak kaldı; hiçbir sayma sistemiyle düzenlenmemiş o zamandan beri bir kürenin havadar iç yüzeyindeymiş gibi içinde bulunduğum bir zaman."

Yüz yaşına yaklaşmış anlatıcının koşulsuz ve zamansız aşkı anlatılıyor.

İmrendirici güzellikte net duygular, keskin cümleler..


Böyle aşklar kaldı mı yahu? Ya da başına gelenler gerçekten var mı?

Ben bilemem..

Muhakkak kalbimde eksikliğini hissettirdi:)

Keyifli okumalar.

[Sinem]

normalde hiç dikkatimi çekecek bir kitap değildi, hediye gelmesi sayesinde okudum. iyi ki okumuşum, anlatım şeklini çok beğendim. anlattığı şeyi de beğendim. diyalogları da düzyazıya gömmesi ve kitle halinde anlatması hikayenin etkisini arttırmış. unutmak ve hayattayken yaşamamak üzere minik bir hikaye, finali bağlama şeklini de çok beğendim. call me by your name'den sonra ikinci defa çevirisini beğenmediğim bir kitabı çok sevdim.

[Sesili]

sve što imam da kažem o ovoj knjizi je: tose nisam nado.

[Meritxell Català Dordal - llegirperviurevides]

Serien 3,5 estrelles, però està tan ben escrit que arrodoniré a l'alça :)

Ressenya completa aquí: https://llegirperviurealtresvides.blo...

"Animal trist" no és una novel·la trepidant de passar pàgines sense parar, sinó que és una mena de monòleg d’una protagonista sense nom que t’embolcalla i t’arrossega com una rierada. La protagonista, una dona d’edat incerta (ni ella mateixa sap l’edat que té) i que viu aïllada del món voluntàriament després de l’abandonament del seu amant, ens narra una història d’amor i passió folla. Malgrat no ser joves, la protagonista viu aquest amor boig com si fos un amor de joventut, però amb el fantasma de l’edat darrere l’orella.
Els records del que va ser realment es barregen amb el desig del que podria haver estat en una relació que no sabem exactament quan va durar. De fet, ella viu tan ancorada en el record que com a lectora m’he arribat a preguntar si ell realment havia existit o era fruit de la seva imaginació. A partir dels records, la protagonista ens presenta personatges força pintorescos i ens contextualitza la trama al Berlín dividit pel mur.

La lectura no és especialment àgil, malgrat que el text flueix perfectament en la traducció catalana que n’ha fet Carlota Gurt. Tanmateix, aquest fil de pensament, que va a la deriva i s’embranca en idees més profundes requereixen una lectura atenta.

Com deia, la protagonista i el seu amant es coneixen als peus de l’esquelet d’un braquiosaure i m’ha agradat especialment el símbol dels dinosaures relacionat amb l’amor: quelcom que imposa, que és poderós, però que alhora es pot extingir i desaparèixer per sempre.
"Animal trist" val la pena de llegir perquè està molt ben escrit. Les imatges i els símils amb l’amor són espectaculars; com ens fa canviar, com canvia el significat de les coses i objectes a mesura que hi passa el tsunami de l’amor, com es pot convertir en un sentiment malaltís i com ens pot aïllar.

Confesso que no coneixia Monika Maron fins que aquest llibre em va arribar a les mans, però entenc que sigui una de les escriptores més importants d’Alemanya. Animal trist és una novel·la amb un estil peculiar, que s’hi ha d’entrar (potser no tothom hi connectarà), però amb una força narrativa que t’arrossega llibre endins. Ai, l’amor!

[Mustafa Rushan]

Sevgisini yaşatmaq üçün bir əsr yaşamağı seçən qadın.
Sevgilisindən yeganə xatirə olan eynəyi taxa-taxa gözünü kor edən qadın.
Ətrini duymaq üçün yataq dəstini heç vaxt dəyişməyən qadın...
Segili üçün ailəsini, uşağını özünü tərk edən qadın...

Bir vaxtların Leylisi, Məcnunu, bir zamanların Romeosu, Culyettası ülvi bir məhəbbətdi...
Doğrudanmı ülvi idi?.. Bəlkə toksik idi?
Dövrlərin məvhumlara vurduğu bütün bu etiketlər həqiqəti əyib-bükmürmü?..
Romanı çox bəyəndim, təkrar oxunmağa layiq kitablar siyahısına əlavə etdim.
Girişində erotik əsər kimi qələmə verilən romanda bircə sevişmə səhnəsinə rast gəlmədim. Amma olduqca erotik romandı. Duyğular zirvədə idi.
Hisslərin köklərinə, dərin qatlarına getməyi sevənlər, qazıb-qazıb hər birinə məntiqi cavablar tapmaq üçün alışıb-yananlar və ən əsası da ləzzətli bir təfəkkür süfrəsinin arxasında əyləşib acgözlüklə monoloqa qulaq asmaq istəyənlər üçün əvəzolunmaz mətndir...

Bu kitabı aşağıdakı oxucu dostlarıma tövsiyə edirəm:
Lamiya Goycayeva
və
Nigar Makhmud

[Fulya]

Monika Maron'un daha önce Acayip Bir Başlangıç kitabını okumuştum. Bu kitabın çok daha başarılı olduğunu eleştirilerden görmüştüm. Ben her ikisini de çok sevdim. Sadece bu kitap daha çok zaman ve hafıza üzerine yoğunlaştığı için konusu yönünden daha çok ilgimi çekti. Takıntılı bir aşk hikayesi kitap evet ama bence hafızamızın bize oynadığı oyunlar ve unutmayı seçmek hatta unutabilmenin bir lütuf olması daha çok vurgulanan temalar. Sonu da beni sarstı. Ancak çevirisine dair şikayetlerim var. Bazı cümleler düşük ve anlaşılmaz. Geneli oldukça iyi çevrilmiş ama o düşük cümleler iyi bir çeviriye yakışmamış. Redaksiyonda gözden geçirilmesi gerekirdi diye düşünüyorum.

[Merve Eflatun]

3.5 /5
Yaşlılık ve gençlikle ilgili anlatılar mükemmele yakın olmakla beraber, anlatıcının obsesyonu bana tam olarak işlemedi. Bu durum ekseni direk aşk üzerinden dönen romanlara tam yaklaşamamamdan da kaynaklı olabilir.

[Burcu]

Yazım dilini çok etkileyici bulduğum fakat çok hassas olduğum bir konunun geçmesi sebebiyle okuyamadığım nadir kitap...
Düzelti: Önyargımı kırıp yeniden okumayı denedim iyi ki de öyle yapmışım!

[Joan Roure]

3,5⭐​

[zoe arenós]

No hi he acabat de connectar, però m'ha agradat molt com descriu l'obsessió amorosa fins a un punt malaltís. Si bé al principi em va desconcertar la perspectiva de la narració – una dona gran que ja no recorda ni quants anys té ni el nom de l'amant amb el qual està completament obsessionada – el final crec que li dona tot el sentit del món.