Ο Πέτρος Τατσόπουλος γεννήθηκε στο Ρέθυμνο τον Δεκέμβριο του 1959. Σπούδασε οικονομικά και πολιτικές επιστήμες. Εργάστηκε ως ασκούμενος κοινωνικός λειτουργός, συν-σεναριογράφος (Οι απέναντι [1981] του Γιώργου Πανουσόπουλου, Υπόγεια διαδρομή [1983] του Απόστολου Δοξιάδη), δημοσιογράφος, σύμβουλος εκδόσεων και παρουσιαστής πολιτιστικών εκπομπών στη δημόσια και ιδιωτική τηλεόραση: Πνεύμα αντιλογίας (ΕΤ-1, 1999-2000), Μεγάλοι Έλληνες (Ελ. Βενιζέλος, ΣΚΑΪ, 2009), 1821 (ΣΚΑΪ, 2011), Μπρα Ντε Φερ (Action24, 2014). Μαζί με τον Κώστα Μουρσελά, τον Γιώργο Σκούρτη και τον Αντώνη Σουρούνη μετείχε στο Παιχνίδι των τεσσάρων (1998). Έχει εκδώσει τα βιβλία: Οι ανήλικοι (1980), Το παυσίπονο (1982), Κινούμενα σχέδια (1984), Η καρδιά του κτήνους (1987 – μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Ρένο Χαραλαμπίδη το 2005), Η πρώτη εμφάνιση (1994), Ανάλαφρες ιστορίες (1995), Κομεντί (1999), Πιπέρι στη γλώσσα (2000), Το ραβδί και το καρότο (2004), Ο ουρανός στο κεφάλι μας (2004), Τιμής ένεκεν (2004), Πικάντικες ιστορίες (2005), Η καλοσύνη των ξένων (2006), Νεοέλληνες (2007), O Σίσυφος στο μπαλκόνι (2009 – Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών), Το βιβλίο για τα βιβλία (2010), Ήμουν κι εγώ εκεί (2016), Γκαγκάριν (2016), Τα διηγήματα (2018), Η κυρία που λυπάται (2018).
Διηγήματα και μυθιστορήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, τουρκικά και τσεχικά. Υπήρξε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Συγγραφέων της περίοδο 2001-3, υπό την προεδρία του Βασίλη Βασιλικού, και βραχύβιος αντιπρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου το 2010.
Τον Μάιο του 2012 εκλέχτηκε βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ. Εκπρόσωπος στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Από τον Ιανουάριο του 2014 ως το τέλος της ίδιας χρονιάς ήταν ανεξάρτητος βουλευτής.
Το βιβλίο το κέρδισα πέρυσι σε διαγωνισμό των εκδόσεων Μεταίχμιο και έτυχε την μέρα και την ώρα που πήγα να το παραλάβω από το βιβλιοπωλείο τους, να είναι εκεί ο συγγραφέας και να μου το υπογράψει. Κάτι ωραίες συμπτώσεις, ε;
Λοιπόν, αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του Τατσόπουλου που διαβάζω και απ'όσο ξέρω το πιο γνωστό του, μαζί με το "Η καλοσύνη των ξένων". Είχα ακούσει αρκετά καλά λόγια πριν το πιάσω και ήξερα ότι είναι από τα "κλασικά" σύγχρονα βιβλία ελληνικής λογοτεχνίας, οπότε είχα κάποιες προσδοκίες. Δεν έπεσα έξω, το βιβλίο μου άρεσε. Σίγουρα δεν είναι αριστούργημα, όμως απόλαυσα την κάθε σελίδα του.
Όσον αφορά την ιστορία, έχουμε τον ωραιοπαθή και ερωτευμένο με τον εαυτό του, Στέφανο Τζουτζέ, ο οποίος απολύεται από τον στρατό. Αν και σπουδαγμένος και μορφωμένος, δουλειά δεν έχει και η αφραγκία τον βαράει αλύπητα. Έτσι θα υποκύψει στην πίεση δυο συμμαθητών του που τον πλησίασαν και μαζί τους θα περάσει στην σκοτεινή πλευρά της ζωής, με σκοπό τα φράγκα. Η συνέχεια προμηνύεται αρκετά τραγελαφική και επεισοδιακή...
Ωραία και ενδιαφέρουσα η πλοκή, κρατάει το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος, όμως το βασικό προσόν του βιβλίου είναι οι περιγραφές της ελληνικής πραγματικότητας, που βρίσκουν στόχο, καθώς και το απίθανο ύφος γραφής, με τον σαρκασμό, την σατιρική διάθεση, τις απίθανες ατάκες και τις πολλές προτάσεις που ρέπουν προς την φιλοσοφία και αξίζουν υπογράμμισης. Επίσης ο αφηγητής της ιστορίας, ο Στέφανος, είναι αν μη τι άλλο ένας αντιπαθής τύπος, λίγο μαλάκας, που σίγουρα όλοι μας έχουμε γνωρίσει στην πραγματικότητα κάποιον που να του μοιάζει, όμως, με την τροπή των πραγμάτων, ίσως τελικά τον συμπαθήσουμε λιγάκι ή, έστω, κατανοήσουμε την σκέψη του.
Δεν ξέρω πως φάνηκε ή θα φανεί σε άλλους αναγνώστες, προσωπικά πέρασα πολύ καλά και χάρηκα που το διάβασα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα προμηθευτώ στο άμεσο μέλλον το "Η καλοσύνη των ξένων", που πλέον το βρίσκει κανείς πάμφθηνα. Επίσης κάποια στιγμή σκοπεύω να δω και την ταινία του Ρένου Χαραλαμπίδη, που βασίζεται στο βιβλίο. (7.5/10)
Αρχικά βρήκα τον αφηγητή αντιπαθητικό, φαφλατά και φλύαρο. Αρκετές φορές έπιασα τον εαυτό μου να ξαναδιαβάζει δύο και τρεις φορές την ίδια πρόταση-σιδηρόδρομο αναφωνώντας "Τί είπε πάλι αυτός ο μαλάκας;". Στη συνέχεια ο Τατσόπουλος με κέρδισε με την κινηματογραφική πλοκή, το καυστικό του χιούμορ, τους ζωντανούς χαρακτήρες και την σπιρτόζικη πρόζα. Ήδη έχω στα χέρια μου το επόμενο του έργο, το "Παυσίπονο".
Πόσο μου άρεσε η γραφή του συγγραφέα! Απλή ιστορία, καλογραμμένη και με ανατροπές (όχι τεράστιες, αλλά μικρές και μη αναμενόμενες). Διαβάστηκε "νερό" και μου άφησε την εντύπωση μιας ταινίας που εξελισσόταν μπροστά μου. Έξυπνο κείμενο και απολαυστικό. Θα διαβάσω κι άλλα του ίδιου συγγραφέα στο μέλλον ;)
Αφηγηματικό ύφος αλά Philip Marlowe, γλώσσα από λόγια έως του πεζοδρομίου, πλοκή απλή χωρίς περικοκλάδες, και ένας ήρωας κωμικοτραγικός, πνευματώδης, ευφυής-ηλίθιος. Ένα έξυπνο και ευχάριστο αστυνομικό μυθοστόρημα.
Δεν ήξερα τι να περιμένω από το βιβλίο, που ήταν το πρώτο του Πέτρου Τατσόπουλου που έπιανα στα χέρια μου. Ήμουν αρνητικά προκατειλημμένος από την αλλοπρόσαλλη πορεία του στην πολιτική, από την άλλη όμως γνώριζα πόσο καλή πένα έχει, από τα άρθρα του που έχω διαβάσει σποραδικά στα «Νέα».
Τελικά το βιβλίο μου άρεσε. Ο συγγραφέας σε κερδίζει με την άριστη χρήση της ελληνικής, χωρίς να καταφεύγει σε βερμπαλισμούς, η ιστορία και οι χαρακτήρες είναι καλά πλασμένοι και το μαύρο χιούμορ του βασικού ήρωα/αφηγητή δίνει το κάτι παραπάνω στην ανάγνωση. Προφανώς δεν πρόκειται για κάποιο αριστούργημα (ομολογώ ότι και το τέλος μου φάνηκε λιγότερο αληθοφανές σε σχέση με την έξυπνη πλοκή που είχε προηγηθεί), αλλά δεν παύει να ένα ωραίο σύγχρονο μυθιστόρημα, που αξίζει να διαβαστεί.
Αν άφηνε μισά αστεράκια το goodreads μάλλον θα του έβαζα 3,5 - σίγουρα πάντως η ευχαρίστηση που μου πρόσφερε ήταν πιο κοντά στα 4 παρά στα 3 (γι' αυτό και βαθμολόγησα αναλόγως).
Ξεκινά σχεδόν απογοητευτικά μπορώ να πω και μάλλον μέχρι τη μέση, συνεχίζει κάπως έτσι. Ο αφηγητής-πρωταγωνιστής σου γίνεται αμέσως αντιπαθής, ένας επηρμένος ηλίθιος για σφαλιάρες. Και, ξαφνικά -τι περίεργο!- αποκτά ενδιαφέρον. Σίγουρα δεν περιμένεις με τίποτα μια τέτοια εξέλιξη (ειδικά η κατάληξη για εμένα ήταν απλώς απολαυστική!). Πέρα από την πλοκή όμως, σιγά σιγά αυτός ο μαλάκας ο Στέφανος γίνεται συμπαθητικός, όχι γιατί τον βλέπεις από άλλη σκοπιά, αλλά γιατί βγαίνει από τη γυάλα του και σκονίζεται. Αν βαθμολογούσα μόνο το δεύτερο μισό θα έπαιρνε 5 αστεράκια. (καλά κι αν βαθμολογούσα την αρχή θα έπαιρνε ένα.. οπότε ας το ισορροπίσουμε!)
Πέτρος Τατσόπουλος και Η Καρδιά του Κτήνους , το πρώτο και σίγουρα όχι το τελευταίο βιβλίο που διαβάζω του συγκεκριμένου συγγραφέα . Δουλεμένοι χαρακτήρες και ενδιαφέρουσα πλοκή που άπτεται ζητημάτων που προκύπτουν στις διαπροσωπικές σχέσεις . Η γλώσσα του Τατσόπουλου σε δυσκολεύει στην αρχή μέχρι να την συνηθίσεις και να συνειδητοποιήσεις λίγο αργότερα πως διάβασες πενήντα σελίδες μονοκοπανια στον ηλεκτρικό οκτώ η ώρα το πρωι.
Υ.Γ Διαβάστε πρώτα το βιβλίο και μετά δείτε την ταινία του Χαραλαμπίδη αν δεν θέλετε κάθε φορά που διαβάζεται το όνομα Τσακίρης να κάνετε συνειρμό με το "Χλεμπουρας" aka Γιώργος Βουλτζατής
Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του Τατσόπουλου που διάβασα. Την πλοκή θα την χαρακτήριζα απλοϊκή χωρίς ιδιαίτερες επιπλοκές αλλά με καλό χιούμορ που σώζει την παρτίδα.
Έχω μείνει άναυδη με την κατάληξη του βιβλίου! Ήταν ενα αρκετά ευχάριστο μυθιστορία με έξυπνους διαλόγους, καυστικό έως ειρωνικό χιούμορ. Μια απεικόνιση της ελληνικής κοινωνίας. Η πλοκή παρόλα αυτά ήταν απλοϊκή χωρίς ιδιαίτερες επιπλοκές. Συμπάθησα ιδιαίτερα τον Τσακίρη, αυθεντικός χαρακτήρας και μεγάλη καρδιά...ίσως σε αυτον αναφέρετε και ο τίτλος του βιβλιου "η καρδιά του κτήνους" !
Αν συνηθίσεις την γραφή του Τατσόπουλου, με τις πολλές επεξηγήσεις τις ανακατεμένες σκέψεις και τα σχόλια μέσα σε μια (και κάθε) παράγραφο, τότε η πλοκή, το χιούμορ και το αναπάντεχο τέλος της ιστορίας θα σε αποζημιώσουν. Επίσης μικρό σε μέγεθος διαβάζεται σε δύο απογεύματα.
Πολύ ενδιαφέρουσα η ιστορία, αλλά ο τρόπος της περιγραφής (σε πρώτο πρόσωπο και με ακαδημαϊκή γλώσσα του πρωταγωνιστή) είναι που ανεβάζει επίπεδο όλο το βιβλίο. Πραγματική απόλαυση.
Ο Στέφανος ξεκινάει ως ένας από τους πιο αντιπαθητικούς χαρακτήρες βιβλίου ever, ή με επηρέασε ότι τον φανταζόμουν μία με τη φάτσα του Τατσόπουλου και μία με εκείνη του Ρένου Χαραλαμπίδη, που στο μεταξύ είχα διαβάσει ότι τον είχε υποδυθεί στην ταινία;
Σε κάθε περίπτωση ένα πολύ ωραίο και αναπάντεχα διασκεδαστικό βιβλίο.
Σας έχω ανάγνωσμα εξαιρετικό, ανάλαφρο (αν και το αδικώ) άκρως χιουμοριστικό και μικρουλι. Το τελείωσα μόλις σε μια μερα γιατί είχε εξαιρετική ροη και αυτά τα μικρά κεφαλαιακια που λες άντε θα διαβάσω άλλο ένα ακόμα και θα το κλείσω μετά και καταλήγεις να το κλείσεις ύστερα από 60 σελίδες!!! Τεράστιος πρόλογος, καμία πληροφορία!!!Μπαινω στο ζουμί: πρόκειται για το «η καρδιά του κτήνους» του Πέτρου Τατσόπουλου. Ο Στέφανος μόλις απολύεται από το στρατό βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να κηδέψει τη μάνα τπυ και εκεί συναντά έναν παλιό του γνώριμο... μέχρι εκεί θα σας πω και θα σας αφήσω να ανακαλύψετε μόνοι σας την συνέχεια και εύχομαι να σας συνεπάρει όπως συνεπήρε και μένα! Να πω οτι ζήλεψα και τόσο δα το ταλέντο του συγγραφέα να γράψει κάτι τέτοιο στα 30 του! Να σας δώσω και ένα έξτρα τριβια ότι πριν χρόνια το έκανε και ταινία και ο Ρένος Χαραλαμπιδης, το οποίο ήταν και ο λόγος που το αγόρασα όταν το βρηκα τυχαία! https://www.instagram.com/p/CCyRzXKpe4Z/