Mooie en sterke kritiek op de dominantie van gezondheidsdenken en wat voor effecten dat heeft op onze relatie tot sterven en sterfelijkheid. Via denkers zoals Foucault, Nietzsche, Arendt, De Beauvoir en Agamben pleit Huijer voor een minder controlerende en meer open en accepterende houding tot onze eindigheid en het lijden dat onderdeel is van menszijn, zowel op existentieel en politiek vlak.