«Ξέρω ποιος σκότωσε τον Ταχτσή», ψιθυρίζει ο παλαιοβιβλιοπώλης, ενώ ένας καθηγητής του Ποινικού Δικαίου, υποψήφιος για την Ακαδημία Αθηνών, βρίσκεται νεκρός στη μονοκατοικία του στο Ψυχικό, δίπλα σε γυναικεία ρούχα, σε έναν τόπο εγκλήματος που μοιάζει με θεατρικό σκηνικό. Ο αστυνόμος Χάρης Κόκκινος επιστρέφει εσπευσμένα από τις διακοπές του στην Πάρο σε μια φλεγόμενη πόλη, για να βρεθεί αντιμέτωπος με μια περίπλοκη υπόθεση, που ξεδιπλώνεται σαν μια μεγάλη παρτίδα σκάκι.
Θα χρειαστεί να φωτιστεί το παρελθόν, η μυστική ζωή θυτών και θυμάτων, αλλά και του ίδιου του αστυνόμου, προκειμένου να ξετυλιχτεί το κουβάρι αυτής της υπόθεσης, που τον φέρνει αντιμέτωπο με τον μικρόκοσμο του πανεπιστημίου, με κυκλώματα παράνομων υιοθεσιών, σχέσεις εξουσίας, πάθους και εκδίκησης, στόματα που παραμένουν ερμητικά κλειστά, όταν χρειάζεται να προστατεύσουν το δικό τους μυστικό, και σκιές που κυκλοφορούν στο υπόγειο δίκτυο των αγωγών της Αθήνας.
Οι ναυαγοί του Αυγούστου, το τρίτο μέρος της «Τριλογίας του βυθού», ισορροπεί στο λεπτό όριο όπου ένα πραγματικό και ανεξιχνίαστο έγκλημα, η δολοφονία του συγγραφέα Κώστα Ταχτσή, και ένα χαμένο χειρόγραφο τρυπώνουν στη μυθοπλασία, πυροδοτώντας μια ιστορία για όσους παλεύουν με τη φωτιά.
Η Ευτυχία Γιαννάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε πληροφορική, μουσική τεχνολογία, επικοινωνία και εργάστηκε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Τα τελευταία χρόνια διδάσκει σε εργαστήρια δημιουργικής γραφής.
Από τις εκδόσεις Ίκαρος κυκλοφορεί η σειρά αστυνομικών μυθιστορημάτων με πρωταγωνιστή τον Αστυνόμο Χάρη Κόκκινο.
Η τριλογία της Αθήνας: #1 Στο πίσω κάθισμα (2016) #2 Αλκυονίδες μέρες (2017) #3 Πόλη στο φως (2018)
Η τριλογία του βυθού: #4 Η νόσος του μικρού θεού (2020) #5 Στη φωλιά του ιππόκαμπου (2021) #6 Οι ναυαγοί του Αυγούστου (2022)
Από τις εκδόσεις Ίκαρος κυκλοφορεί και η σειρά μυστηρίου για παιδιά "Πιτσιμπουίνοι: Τα πρώτα μου μυστήρια":
- Μυστήριο στη Λίμνη Λαμπίκο - Εξαφάνιση στο Πίτσι Πίτσου - Το μεγάλο Πιτς Πάρτι - Έκρηξη στο Πιτσιτούμπο - Κάτι βρομάει στου Πίτσου - Το Πειρατικό Πιτς Radio
Στο παρελθόν κυκλοφόρησε με ψευδώνυμο το μυθιστόρημα "Χάρντκορ" (εκδόσεις Ωκεανίδα) που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο, ενώ υπέγραψε και το σενάριο της αστυνομικής τηλεοπτικής σειράς "Ο Σκαραβαίος" (Alpha TV).
Το βιβλίο ολοκληρώνει την Τριλογία του Βυθού και με όχημα μια δολοφονία που θυμίζει την ανεξιχνίαστη δολοφονία του Κώστα Ταχτσή μπλέκει τον Χάρη Κόκκινο σε μια ιστορία που μοιάζει περισσότερο με παρτίδα σκάκι! Όλα αυτά με φόντο τις πυρκαγιές του 2021! Μέσα σε αυτό το ζοφερό σκηνικό ο αστυνόμος προσπαθεί να ξεδιαλύνει το έγκλημα ενώ γύρω του παίζονται παιχνίδια εξουσίας μέχρι την τελευταία σελίδα του βιβλίου. Ένα ακόμα δυνατό βιβλίο από την Ευτυχία Γιαννάκη της οποίας τόσο η γραφή όσο και η διεισδυτική ματιά στην κοινωνία δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο!
Οι ''Ναυαγοί του Αυγούστου'' είναι το τρίτο μέρος της τριλογίας του βυθού με πρωταγωνιστή τον αστυνόμο Κόκκινο.Η ιστορία διαδραματίζεται στην Αθήνα και συγκεκριμένα στην Βαρυμπόμπη του 2021, με τις πυρκαγιές να κάνουν ακόμα πιο αποπνικτική την ατμόσφαιρα.Παιχνίδια εξουσίας, δολοπλοκίες, παρανομίες, συγκαλύψεις και εξελίξεις που καθηλώνουν.Το μόνο που σκέφτεσαι είναι να ανακαλύψεις τι παιχνίδι παίζεται πίσω από το έγκλημα αυτό.Η συγγραφέας ξετυλίγει το κουβάρι, έξυπνα και εύστοχα, χωρίς να βιάζεται."Στήνει" την ιστορία αργά και σταθερά, καθώς παίζει με το μυαλό του αναγνώστη.
Όσοι με ξέρετε, γνωρίζετε ότι δεν είμαι λάτρης του αστυνομικού, παρόλα αυτά προσπαθώ κατά καιρούς να διαβάζω και από αυτό το είδος, γιατί όπως και να το κανουμε χρειάζομαι αυτή την ''αλλαγή'' αναγνωστικά.Ο μόνος φόβος μου ήταν, ότι δεν είχα διαβάσει τα δύο προηγούμενα βιβλία της και ίσως θα μου άφηνε αναπάντητα ερωτήματα, αλλά αυτό ευτυχώς δεν συνέβη.Κράτησε το ενδιαφέρον μου ως το τέλος και σίγουρα θα το προτείνω σε όσους ενδιαφέρονται να το διαβάσουν!
Ένα αμφιλεγόμενο τέλος της δεύτερης τριλογίας που θίγει μεγάλα θέματα της κοινωνίας, την υποκρισία, την εθελοτυφλια, τη στενομυαλιά, τις κανόνες της ζούγκλας που βασιλεύουν σε πάρα πολλούς τομείς της ζωής. Η όλη ατμόσφαιρα του βιβλίου αποπνικτικη και γεμάτη κάπνα και αποκαιδια, το ζήσαμε πέρσι όσοι ήμαστε στην Αθήνα και δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ. Όμως η αποπνικτικη ατμόσφαιρα εκτεινόταν και στις σχέσεις που αναφέρονταν στο βιβλίο και εκεί η πένα της κ. Γιαννάκη ήταν πάλι θαυματουργη. Δύο αποσπάσματα του βιβλίου μου εντυπωθηκαν : η περιγραφή της περιπλάνησης της Ηλέκτρας Πετρακου στο φλεγόμενο δάσος που περιέγραφε την "αποσυναρμογηση" των συναισθημάτων και της προσωπικότητας ενός ανθρώπου που έχει φτάσει στα όρια του και ένα τυχαίο γεγονός (εδώ της φωτιάς) τον κάνει να τα ξεπερνάει και η περιγραφή της ψυχοσύνθεσης της Ασπας Ρουσση και του τρόπου ενέργειας της. Από την τριλογια αυτή το αγαπημένο μου βιβλίο είναι το δεύτερο και με την ολοκλήρωση της δεύτερης τριλογίας μπορώ να δηλώσω ότι θεωρώ την πρώτη αριστοτεχνική. Παραμένω όμως θαυμαστής του Κόκκινου και των περιπετειών του και ελπίζω το επόμενο καλοκαίρι να ξανακάνουμε παρέα.
Έτσι λοιπόν ολοκληρώνεται η τριλογία του βυθού, οι ιστορίες του Χάρη Κόκκινου -ποιος ξέρει;- και για άλλη μία φορά καταλήγω στο συμπέρασμα πως αγαπώ την γραφή στης συγγραφέα. Σίγουρα ξέρει πως να αντλήσει έμπνευση από την κοινωνία του σήμερα, αλλά με μία γλώσσα, απλή, αλλά και όχι, που προσωπικά Βυθίζομαι και απολαμβάνω. Από εμένα είναι ναι. Ναι στην τριλογία. Ναι σε αυτήν την καταπληκτική ιστορία με κέντρο την δολοφονία του συγγραφέα Κώστα Ταχτσή πριν 33 χρόνια!
Το καλό με τα ελληνικά αστυνομικά μυθιστορήματα είναι το οικείο περιβάλλον. Το κακό είναι το ΜΓΔ ανεξαιρέτως, και επίσης πως αυτά που περιγράφουν γίνονται σε χώρες με θερμοκρασίες υπό το μηδέν, που τρώνε ρέγγες και μένουν στα δάση. Τίποτα δεν είναι εντελώς εξωφρενικό, αλλά και τίποτα δεν μου φάνηκε εντελώς πειστικό. Και το χειρότερο είναι αυτή η φαντασίωση πως γράφεις νουάρ και αρχίζεις να φλυαρείς για τη ζωή και τον άνθρωπο.
Στο τρίτο μέρος της Τριλογίας του βυθού η συγγραφέας ανασύρει ένα ανεξιχνίαστο έγκλημα που είχε συγκλονίσει την κοινωνία και παραμένει στο κέντρο του ενδιαφέροντος. Η δολοφονία του Κώστα Ταχτσή αναβιώνεται και συνδέεται με ένα νέο έγκλημα. Ο καθηγητής του ποινικού δικαίου, Παναγιώτης Πετράκος, υποψήφιος για την Ακαδημία Αθηνών, βρίσκεται νεκρός στην οικία του σε ένα σκηνικό ακριβές αντίγραφο των συνθηκών της δολοφονίας Ταχτσή. Η ομάδα του Αστυνόμου Χάρη Κόκκινου αναζητά την κόρη του θύματος, Ηλέκτρα Πετράκου, σε μια Αθήνα που πνίγεται στον καπνό και τη στάχτη μιας μεγάλης πυρκαγιάς. Οι χαμένες σελίδες από το κύκνειο, αποκαλυπτικό έργο του Ταχτσή, η συγκέντρωση στοιχείων, η εμμονή με την αποκάλυψη της αλήθειας, σκοτεινά μυστικά θανάτου και το βάρος των επιλογών μιας ζωής δημιουργούν τη βάση της πλοκής. Μέσα στο αποπνικτικό αυτό περιβάλλον, το γεμάτο μυστικά και ίντριγκες, αποκαλύπτονται σχέσεις και συμφέροντα, συνασπισμοί ανθρώπων που κινούνται στην παρανομία, σκιερές συμφωνίες και κυκλώματα που αδίστακτα εμπορεύονται την ελπίδα και ανθρώπινες ζωές. Στα βάθη της ψυχής, πληγές αιμορροούσες, καρτερούν την επούλωση. Ζωές που έπνιξαν οι ενοχές, ζωές που ναυάγησαν, άνθρωποι πιόνια σε μια παρτίδα προαποφασισμένη.
Καταλήγω οτι αγαπώ τη γραφή της Ευτυχίας Γιαννάκη. Περίμενα να περάσει η επήρρεια του Αυγούστου όταν το διάβασα. Θεώρησα οτι έτσι έπρεπε να κάνω. Έτσι, για να ξελαμπικάρουμε απο τις ζέστες, απο τους φόβους των πυρκαγιών, απο την διάθεση της φυγής απο το άστυ, απο τις εικόνες των διακοπών, απο τη συνήθεια της ανάγνωσης των "εύκολων" αναγνωσμάτων της θερινής ραστώνης. Γιατί μην λεμε ψέμματα, η παραλίες έχουν τις δικές τους νόρμες ως προς την ανάγνωση. Ετσι λοιπόν μπήκα στο σύμπαν του Χάρη Κόκκινου Δεκέμριο πια, για να ολοκληρώσω κι εγώ την Τριλογία του Βυθού. Δεν πρόκειται μόνον για αστυνομική ιστορία, το επιβεβαίωσα. Η Ευτυχία Γιαννάκη έχει όλα τα κλειδιά που ανοίγουν την πόρτα στο -γιατί όχι- ελληνικό νουάρ. Στέ��εοι χαρακτήρες, ψυχολογικό υπόβαθρο με μεταπτώσεις που έχουν σχέση με τα δικά τους βιώματα. Η συγγραφέας έπαιξε με το μυαλό μου καθώς το διάβαζα. Η ιστορία διαδραματίζεται στην Αθήνα και συγκεκριμένα στην Βαρυμπόμπη του 2021, με τις πυρκαγιές να κάνουν την ατμόσφαιρα αποπνικτική. Ανασύρει την ανεξιχνίαστη δολοφορία του Κώστα Ταχτσή που είχε συγκλονίσει την κοινωνία. Αναβιώνει το έγκλημα εκείνο και το συνδέει με ένα νέο έγκλημα. Οι δολοπλοκίες, τα μυστικά, οι παρανομίες, οι συγκαλύψεις και τα παιχνίδια απο ανθρώπους που κινούν τα νήματα κι έχουν εξουσία, κάνουν την ατμόσφαιρα ανυπόφορη. Όμως ο αναγνώστης δεν πέφτει απο τα σύννεφα. Ετσι λειτουργεί το σύστημα. Και ψάχνει, ψάχνει να βρει την άκρη. Ψάχνει και ο μυημένος. Ευτυχώς γι αυτόν, η ανατροπή βρίσκεται εκεί και τον περιμένει. Κι ύστερα ίσως και μια δεύτερη, ακόμη πιο αναπάντεχη. Αν δεν ζητάς αυτό απο μια ιστορία, τότε τί άλλο?
This entire review has been hidden because of spoilers.
Η δολοφονία του καθηγητή Ποινικού Δικαίου φέρνει αντιμέτωπο τον Χάρη Κόκκινο και την ομάδα του σε μία παλιά ανεξιχνίαστη υπόθεση που είναι του Κώστα Ταχτσή. Ο τρόπος που έγινε και το σκηνικό που αντίκρισαν έχει πολλές ομοιότητες. Ο ηθικός αυτουργός έχει καλύψει καλά τα νώτα του όμως από το παρελθόν θα αναδυθούν πολλά κρυφά μυστικά.
Η Ευτυχία στο τρίτο μέρος της « Τριλογίας του Βυθού» δημιούργησε μία συναρπαστική ιστορία που έχοντας ως αφετηρία την μνήμη βάζει τους ήρωες του βιβλίου να αναμετρηθούν με τα πάθη τους και όλα αυτά που τους πονάνε.
Η στυγερή δολοφονία του Ταχτσή μπαίνει στο επίκεντρο και είναι η αφορμή για να δούμε το πως ένα έγκλημα μπορεί να χάσει την ουσία του όταν το θύμα διαπομπεύεται και σχολιάζεται μόνο η σεξουαλικότητά του. Τα μέσα ενημέρωσης επιζητούν το σκανδαλοθηρικό σχόλιο ώστε να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο στην προσωπική ζωή του θύματος και λιγότερο στο τι οδήγησε στην ειδεχθή πράξη.
Όσον αφορά τα θέματα που αναλύονται σε κοινωνικό επίπεδο είναι η δράση των παράνομων υιοθεσιών και το πως εκμεταλλεύονταν γυναίκες μετανάστριες και μη για το εύκολο κέρδος. Επίσης η δράση των υπόγειων δικτύων στην Αθήνα μας δείχνει το διπλό πρόσωπο μίας κοινωνίας που εθελοτυφλεί και προτιμά να συγκαλύπτει την παρανομία.
Στο παρόν ανάγνωσμα μου άρεσε που η Ευτυχία ασχολήθηκε με τον αγαπημένο μου πεζογράφο Κώστα Ταχτσή. Ο τίτλος περιγράφει μοναδικά την ψυχολογική κατάσταση των προσώπων και ειδικά του Χάρη που είναι ένας ναυαγός στον δικό του ωκεανό. Καλείται να αντιμετωπίσει τα δικά του λάθη σε υποθέσεις που του θυμίζουν την απώλεια που τον στιγμάτισε. Ο Χάρης, η Λίνα, η Τζέλα και ο Αλμπάνης είναι χαρακτήρες που δεν επαναλαμβάνονται αλλά εξελίσσονται σε κάθε βιβλίο πιο πολύ και κάθε φορά μαθαίνουμε και κάτι παραπάνω.
Ένα βιβλίο με σφιχτοδεμένη πλοκή, καλοδουλεμένους διαλόγους και συνεχείς εναλλαγές του παρελθόντος με το παρόν που καλύπτουν κενά και φωτίζουν σκοτεινές πλευρές της ιστορίας. Το κοινωνικό σχόλιο πρωταγωνιστεί και δίνει το πάτημα στον αναγνώστη να αναστοχαστεί και να προβληματιστεί.
Ευτυχία είσαι μία υπέροχη συγγραφέας που με κέρδισες από το πρώτο σου βιβλίο για τη δύναμη που έχει η γραφή σου και για την ευαισθησία που έχεις σε θέματα που μας απασχολούν.
Ας πω προκαταβολικά ότι δεν είμαι λάτρης -και ως εκ τούτου επαρκής αναγνώστης- του αστυνομικού μυθιστορήματος, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για τη βαρύτητα της γνώμης μου. Αποφάσισα να διαβάσω το συγκεκριμένο μυθιστόρημα της Ευτυχίας Γιαννάκη λόγω της αναφοράς στη δολοφονία Ταχτσή και γνωρίζοντας ότι η συγγραφέας είναι πλέον ένα καθιερωμένο όνομα στο λογοτεχνικό είδος που καλλιεργεί. Δυστυχώς οι προσδοκίες μου ότι το μυθιστόρημα θα ενέτασσε με ενδιαφέροντα τρόπο στο μυθοπλαστικό του σύμπαν την προσωπικότητα του Ταχτσή και την ανεξιχνίαστη έως σήμερα δολοφονία του διαψεύστηκαν γρήγορα. Το προ τριακονταπενταετίας τραγικό περιστατικό λειτουργεί τελικά περισσότερο ως "κράχτης" για ένα βιβλίο που προσπαθεί να αναμείξει -όχι αρμονικά κατά τη γνώμη μου- μικρές δόσεις από μια σειρά ζητήματα: από τη σεξουαλική ταυτότητα μέχρι την πολιτική και ακαδημαϊκή διαφθορά, και από τις περιαστικές πυρκαγιές των τελευταίων χρόνων μέχρι το εμπόριο βρεφών και τα κυκλώματα παράνομων υιοθεσιών.
Επιπλέον, νομίζω ότι η υπέρμετρη έμφαση στον "κοινωνιολογικό" άξονα της αφήγησης, κάτι που, από όσο γνωρίζω, αποτελεί ευρεία τάση στο αστυνομικό μυθιστόρημα τα τελευταία χρόνια, βαίνει εις βάρος της λειτουργίας παραδοσιακών κωδίκων του είδους, όπως του σασπένς και της μερικής παραπλάνησης του αναγνώστη, οι οποίοι συνιστούν βασικούς παράγοντες αναγνωστικής απόλαυσης. Εδώ απουσιάζουν τόσο η κλιμακωτή αγωνία όσο και κάποιες απαραίτητες ανατροπές, με αποτέλεσμα η αναγνώστρια να αντιλαμβάνεται αρκετά νωρίς ποια περίπου είναι τα κλειδιά και οι ρίζες της υπόθεσης, ενώ η λύση του μυστηρίου δεν ξεδιπλώνεται σταδιακά αλλά δίνεται στο τέλος κάπως άτσαλα και με αφηγηματικά επίπεδο τρόπο.
Άλλα μειονεκτήματα είναι κάποια φλυαρία και μια αχρείαστη ενδοσκόπηση τόσο από την πλευρά της αφηγήτριας όσο και από εκείνη των αστυνομικών, η ύπαρξη ορισμένων χαρακτήρων με "διακοσμητικό" ρόλο αλλά και κάποιοι μη πειστικοί διάλογοι ή ακόμη και χαρακτήρες. Ίσως φταίνε οι προκαταλήψεις μου αλλά δυσκολεύομαι να πειστώ όταν ο νεαρός αστυνομικός αντικρούει τον σεξιστικό και ομοφοβικό λόγο των συναδέλφων του με φράσεις όπως: "Πόσο καιρό έχουν να βρουν στόχο οι αεροβόληδες και βγάζουν με σεξιστικά στιχάκια το άχτι τους;" ή "Όπα, το πατριαρχάτο αντεπιτίθεται" (σελ. 139).
Στα (δυστυχώς λίγα) θετικά, βρήκα αρκετά ενδιαφέρουσα την "ευαλωτότητα" του Χάρη Κόκκινου (αξιωματικού της Αστυνομία-κεντρικού ήρωα) και την παγίδευσή του μέσα στην "παρτίδα" που έχει στήσει ο/η ηθικός/ή αυτουργός του εγκλήματος.
Τελευταίο αλλά καθόλου ασήμαντο: Δυστυχώς στο βιβλίο υπάρχουν αρκετά λάθη διόρθωσης και επιμέλειας, όχι μόνο αβλεψίες αλλά ακόμα και εκφραστικές αστοχίες ή ασυνταξίες. Δυσάρεστη διαπίστωση, ειδικά αν σκεφτεί κανείς την ιστορία και το διαχρονικό κύρος του εκδοτικού οίκου "Ίκαρος".
Ο Χάρης Κόκκινος αναζητά να λύσει μυστήρια, αλλά σε αυτή την αναζήτηση βρίσκει και χαμένα κομμάτια του εαυτού του. Αναζητώντας στοιχεία για να διαλευκάνει όλα όσα συμβαίνουν, οδηγείται σε αλήθειες που άλλοτε είναι σκληρές και άλλοτε λυτρωτικές.
Η Ευτυχία Γιαννάκη για άλλη μία φορά με αριστοτεχνικό τρόπο πλέκει τη σύγχρονη πραγματικότητα με το ανεξιχνίαστο έγκλημα της δολοφονίας του συγγραφέα Κώστα Ταχτσή και κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη σε κάθε σελίδα μέχρι το τέλος. Όλο το άρθρο με τις εντυπώσεις μου στο blog : https://bit.ly/3DoPEE2
Οι Ναυαγοί του Αυγούστου είναι το τρίτο μέρος της «τριλογίας του βυθού» της Ευτυχίας Γιαννάκη. Κατά προσωπική εκτίμηση οι Ναυαγοί του Αυγούστου αδικούν την τριλογία και τα προηγούμενα βιβλία που ήταν επιτυχή και καθιέρωσαν την Ευτυχία Γιαννάκη ως μια σύγχρονη αστυνομική συγγραφέα. Το μέγεθος του βιβλίου δεν δικαιολογείται από την πλοκή καθώς η ιστορία θα μπορόυσε να ολοκληρωθεί στο μισό μέγεθος του βιβλίου. Δεν υπάρχει λόγος η συγγραφέας να αναλώνεται σε άσκοπες περιγραφές και σκηνές, άχρηστες διηγήσεις και πρόσωπα που δεν σχετίζονται με την κυρίως ιστορία. Κουραστικό βιβλίο, θα έπρεπε να είναι πιο συνεκτικό στη γραφή. Επίσης γίνεται καταγραφή της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας αλλά με τρόπο που αναφέρεται μόνο στους ντόπιους Έλληνες - για κάποιον που δεν κατοικεί στην Ελλάδα ή δεν έχει επαφή με την ελληνική πραγματικότητα/ καθημερινότητα το βιβλίο μοιάζει ξένο και ο αναγνώστης αδυνατεί να ταυτιστεί. Αυτό σημαίνει ότι η κα. Γιαννάκη έγραψε το βιβλίο με παρωπίδες και έχοντας στο νου μου μόνο το σήμερα, όχι πώς το βιβλίο θα παραμείνει σχετικό στο μέλλον ή πώς θα προσελκύσει νέα αναγνωστικό κοινό.
PS: στα θετικά οι αναφορές στα προηγούμενη βιβλία της τριλογίας, αλλά αυτές είναι κατανοητές μονό από όσους έχουν διαβάσει τα προηγούμενη βιβλία
It is a pity that Greek writers do not have decent marketing and promotion abroad.
It is the first book I read by Eftychia Giannaki and I am sure I will search for more. It is a very well written Greek noir. A famous professor of the Law School of Athens is found dead in his villa in Psychikoin August 2021. The crime scenery is the same as rhe crime scenery of the unsolved murder of Kostas Tachtsis, a famous Greek writer 33 years ago. Charis Kokkinos, the head of the homicide department of the Athens Police returns from his vacation to solve the crime. A very well written book and a writer that is worth reading if you like crime novels.
Το τελευταίο μέρος της τριλογίας του βυθού ήταν σίγουρα το πιο απολαυστικό. Βασισμένο στα γεγονότα του 2021 (φωτιές στη Βαρυμπόμπη) και της δολοφονίας του Ταχτσή, έχει έντονη δράση και δεμένη πλοκή. Με το φακό της στραμμένο στο Χάρη Κόκκινο και βαθιά ριζωμένες κοινωνικές παθογένειες, μας καλεί να αναρωτηθούμε ποιός στα αλήθεια είναι ναυάγιο της ζωης. Μοναδικό αρνητικό το όχι ιδιαίτερα "συμπαγές" τέλος.
Ο τροπος γραφης της Ευτυχιας Γιαννακη ειναι απολαυστικος οπως και το ταξιδι με τον Κοκκινο. Θα μπορουσε να κλεισει τον κυκλο θα μπορουσε και να τον συνεχισει. Δεν εχει σημασια. Η διαδρομη ηταν υπεροχη. Το αποφθεγμα που ξεχωρισα ηταν αυτο του Επικουρου. «Αν θες να κανεις καποιον πλουσιο μην του προσθετεις χρηματα, να του αφαιρεις επιθυμιες.»
Ευκολοδιαβαστο, σχετικά ενημερωμένο με την σύγχρονη Ελλάδα. Αλλά εγώ ψιλοβαρέθηκα αφού η ανάλυση των χαρακτήρων μου φάνηκε επιφανειακή και δεν μου αναπτύχθηκαν ιδιαίτερα συναισθήματα διαβάζοντας την ιστορία. Προς το τέλος δε με ένοιαζε καν να λυθεί το μυστήριο. Θα χε πολύ περισσότερο ενδιαφέρον να είχαμε γνωρίσει λιγότερους χαρακτήρες αλλά λίγο πιο βαθειά και ουσιαστικά.
Μετά από 15 μέρες και δύο άλλα αστυνομικά μυθιστορήματα οφείλω να γράψω για την ανακάλυψή μου Ευτυχία Γιαννάκη! Αστυνομική συγγραφέας όπως τις θέλω! Ξεκίνησα με Μαρή στα νειάτα μου, σχεδόν όλα της Αγκάθα Κρίστι και του Σιμενόν Κι υστερα ήρθαν οι ξένοι Nicolas Freeling, Ruth Rendel -Barbara Vine, P.D James Ian Rankin,Μάρκαρης και λίγο Jo Nesbo Οι ως άνω και μερικοί άλλοι είναι σχεδόν το σύνολο των βιβλίων τους ελληνικά,αγγλικά, γαλλικά Και δεν τους δανείζω Από αυτό το βιβλίο προστίθεται κι η Γιαννάκη Ψυχολογία, μέσα στην καθημερινότητα «μας» , τοπία γνωστα αλλά ανεστραμμένα , χαρακτήρες που κάθονται δίπλα σου η απέναντι σου Το παιχνίδι με τον φόνο του Ταχτσή ολοζώντανο Έπεται…την επόμενη φορά που θα μπω σε βιβλιοπωλείο η θα παραγγείλω