What do you think?
Rate this book
Joséphine
Wat als je kon kiezen wanneer en hoe je sterft? Het selecte vriendengroepje uit het woonzorgcentrum Den Groenen heeft één wens: hun levenseinde zelf bepalen. Wat als je kon kiezen wanneer en hoe je sterft?
Wegkwijnen in de Alzheimerafdeling, dat is geen optie voor Joséphine en de leden van de Thanatosclub. Het selecte vriendengroepje uit het woonzorgcentrum Den Groenen heeft één wens: hun levenseinde zelf bepalen. Een gezamenlijk giftuintje dat ingrediënten levert en een boekje met fatale recepten garanderen een snelle oplossing wanneer de tijd rijp is. En dan gebeurt het ondenkbare. De directeur van het woonzorgcentrum onthult zijn plannen om een nieuwbouw neer te zetten in de tuin. Joséphine en haar vrienden zullen er alles, maar dan ook werkelijk alles aan doen om de tuin en hun laatste wil te redden.
Wegkwijnen in de Alzheimerafdeling, dat is geen optie voor Joséphine en de leden van de Thanatosclub. Het selecte vriendengroepje uit het woonzorgcentrum Den Groenen heeft één wens: hun levenseinde zelf bepalen. Een gezamenlijk giftuintje dat ingrediënten levert en een boekje met fatale recepten garanderen een snelle oplossing wanneer de tijd rijp is. En dan gebeurt het ondenkbare. De directeur van het woonzorgcentrum onthult zijn plannen om een nieuwbouw neer te zetten in de tuin. Joséphine en haar vrienden zullen er alles, maar dan ook werkelijk alles aan doen om de tuin en hun laatste wil te redden.
264 pages, Kindle Edition
First published May 16, 2022
About the author
Anne-Laure Van Neer
4 books73 followersAnne-Laure werd in Antwerpen geboren op 14 juni 1975.
Samen met haar man, twee kinderen en drie katten woont ze in Mortsel.
Auteur van 'Joséphine', winnaar Hercule Poirotprijs 2022.
Haar debuut 'Justine' werd genomineerd voor de Knack - Hercule Poirotprijs 2015.
'Maurice' werd genomineerd voor de Hercule Poirotprijs 2017
'Louise' is haar derde boek (september 2019) alsook genomineerd voor de Hercule Poirotprijs 2019.
Samen met haar man, twee kinderen en drie katten woont ze in Mortsel.
Auteur van 'Joséphine', winnaar Hercule Poirotprijs 2022.
Haar debuut 'Justine' werd genomineerd voor de Knack - Hercule Poirotprijs 2015.
'Maurice' werd genomineerd voor de Hercule Poirotprijs 2017
'Louise' is haar derde boek (september 2019) alsook genomineerd voor de Hercule Poirotprijs 2019.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 47 reviews
July 8, 2022
Ik heb nog nooit eerder een boek van Anne-Laure Van Neer gelezen dus ik wist niet wat ik moest verwachten.
Een stel bejaarden heeft een clubje opgericht in het rusthuis. De Thanatos-club. Hun doel is om zelf hun levenseinde te mogen kiezen. Ze hebben een moestuintje waar allerlei groenten en fruit groeit maar sommige vruchten en planten zijn dodelijk. Joséphine en haar medebewoners verwerken die dan in lekkere koekjes of soep zodat de leden op het door hen zelf gekozen moment kunnen heengaan. Maar dat is buiten de directeur van het rusthuis gereken. Op de plaats van het tuintje wil hij namelijk een nieuwbouw zetten. De club laat dit niet zomaar gebeuren en beramen een plannetje.
Wat volgt is een aaneenschakeling van gebeurtenissen die je niet had verwacht. Over the top. Dat zeker! Vol humor. Absoluut. De absurde situaties volgen elkaar op.
Als je op basis van de melding thriller op de cover het boek kiest, dan zal je wel spanning missen in het boek. Maar je krijgt er echt een leuk misdaadverhaal voor in de plaats. En op het einde wordt het dan toch nog echt spannend.
Ik weet een ding zeker: na dit boek wil ik ook gaan lezen over Justine, Maurice en Louise want ik wil meer lezen van Anne-Laure Van Neer.
Een stel bejaarden heeft een clubje opgericht in het rusthuis. De Thanatos-club. Hun doel is om zelf hun levenseinde te mogen kiezen. Ze hebben een moestuintje waar allerlei groenten en fruit groeit maar sommige vruchten en planten zijn dodelijk. Joséphine en haar medebewoners verwerken die dan in lekkere koekjes of soep zodat de leden op het door hen zelf gekozen moment kunnen heengaan. Maar dat is buiten de directeur van het rusthuis gereken. Op de plaats van het tuintje wil hij namelijk een nieuwbouw zetten. De club laat dit niet zomaar gebeuren en beramen een plannetje.
Wat volgt is een aaneenschakeling van gebeurtenissen die je niet had verwacht. Over the top. Dat zeker! Vol humor. Absoluut. De absurde situaties volgen elkaar op.
Als je op basis van de melding thriller op de cover het boek kiest, dan zal je wel spanning missen in het boek. Maar je krijgt er echt een leuk misdaadverhaal voor in de plaats. En op het einde wordt het dan toch nog echt spannend.
Ik weet een ding zeker: na dit boek wil ik ook gaan lezen over Justine, Maurice en Louise want ik wil meer lezen van Anne-Laure Van Neer.
June 11, 2022
Anne-Laure heeft met dit vierde boek Joséphine weer een geweldig verhaal neer gezet. Een geheel eigen genre, thriller gemengd met humor. Haar boeken gaan over mensen, die op hun oude dag nog van alles mee maken. Ze rollen van het ene in het andere, waarbij er vaak “per ongeluk” doden vallen.
Joséphine is een oudere dame, die in het rusthuis Den Groenen Hof verblijft. Samen met enkele vrienden uit het huis heeft zij een clubje opgericht de Thanatosclub. Zij willen niet wegkwijnen in het huis en hebben allen een laatste wens. Tot zover en niet verder, dit wordt netjes opgeschreven in een schriftje en als het zover is, zorgen de andere leden van de club dat er een net einde komt aan het leven van één van hen, zoals opgeschreven in het schriftje.
Een stukje tuin, bij het rusthuis, bevat planten die “helpen” om een leven te beëindigen. Joséphine houdt een receptenboekje bij, heerlijke gerechten met ingrediënten, die je rustig naar het hiernamaals brengen, de leden kiezen hier hun gerecht uit om te sterven, want wegkwijnen in het rusthuis willen ze niet.
Wanneer tijdens een uitvaart van één van de leden, directeur Tim van Kerkhoven doodleuk verteld dat er uitbreiding gaat komen van het rusthuis en dat daarbij het tuintje voor de bouw plaats moet maken, hebben de leden ‘s-avonds een spoedvergadering. Wat kunnen ze doen om de bouw te doen stoppen en hun tuin te behouden
Ik zou de tuin nooit opgeven. Over mijn lijk.
Wat een verhaal, Joséphine en haar Kolonel, de voorzitter van de vereniging, blijven samen over om te strijden tegen de bouw van de nieuwe vleugel van het rusthuis in hun tuin. De andere leden denken dat het beloofde nieuwe stukje tuin er wel zal komen en willen het rustig afwachten. Terwijl Joséphine en de Kolonel een plan uitwerken om de bouw tegen te gaan, moet Joséphine één van de leden aan haar einde te helpen, wat een zware taak blijkt te zijn. Halverwege het boek begon ik keihard te lachen, wat een kookwekker al niet teweeg kan brengen.
Anne-Laure wat heb je toch een geweldige schrijfstijl en je fantasie is werkelijk subliem. Heb ik zeer genoten van jouw andere creaties, Justine, Maurice en Louise, Joséphine is nog een level hoger. Erg leuk dat er een kwinkslag was naar Louise, niet dat je dat boek gelezen moet hebben, maar als je het gelezen, hebt snap je wat ik bedoel.
Anne-Laure Van Neer is zeker een auteur die we in de gaten blijven houden. Een auteur die meer erkenning verdient met haar genre en verhalen over oudere mensen en hun problematiek. In Joséphine gaat het vooral over het zelf de regie willen houden over je leven en eruit stappen wanneer jij het goed geweest vind. Problematiek die vaak voorkomt en zeer zeker meer aandacht moet krijgen.
“Thanatos…”
“Tot in de kist….”
Lieve leesgroet Caroline *****
Joséphine is een oudere dame, die in het rusthuis Den Groenen Hof verblijft. Samen met enkele vrienden uit het huis heeft zij een clubje opgericht de Thanatosclub. Zij willen niet wegkwijnen in het huis en hebben allen een laatste wens. Tot zover en niet verder, dit wordt netjes opgeschreven in een schriftje en als het zover is, zorgen de andere leden van de club dat er een net einde komt aan het leven van één van hen, zoals opgeschreven in het schriftje.
Een stukje tuin, bij het rusthuis, bevat planten die “helpen” om een leven te beëindigen. Joséphine houdt een receptenboekje bij, heerlijke gerechten met ingrediënten, die je rustig naar het hiernamaals brengen, de leden kiezen hier hun gerecht uit om te sterven, want wegkwijnen in het rusthuis willen ze niet.
Wanneer tijdens een uitvaart van één van de leden, directeur Tim van Kerkhoven doodleuk verteld dat er uitbreiding gaat komen van het rusthuis en dat daarbij het tuintje voor de bouw plaats moet maken, hebben de leden ‘s-avonds een spoedvergadering. Wat kunnen ze doen om de bouw te doen stoppen en hun tuin te behouden
Ik zou de tuin nooit opgeven. Over mijn lijk.
Wat een verhaal, Joséphine en haar Kolonel, de voorzitter van de vereniging, blijven samen over om te strijden tegen de bouw van de nieuwe vleugel van het rusthuis in hun tuin. De andere leden denken dat het beloofde nieuwe stukje tuin er wel zal komen en willen het rustig afwachten. Terwijl Joséphine en de Kolonel een plan uitwerken om de bouw tegen te gaan, moet Joséphine één van de leden aan haar einde te helpen, wat een zware taak blijkt te zijn. Halverwege het boek begon ik keihard te lachen, wat een kookwekker al niet teweeg kan brengen.
Anne-Laure wat heb je toch een geweldige schrijfstijl en je fantasie is werkelijk subliem. Heb ik zeer genoten van jouw andere creaties, Justine, Maurice en Louise, Joséphine is nog een level hoger. Erg leuk dat er een kwinkslag was naar Louise, niet dat je dat boek gelezen moet hebben, maar als je het gelezen, hebt snap je wat ik bedoel.
Anne-Laure Van Neer is zeker een auteur die we in de gaten blijven houden. Een auteur die meer erkenning verdient met haar genre en verhalen over oudere mensen en hun problematiek. In Joséphine gaat het vooral over het zelf de regie willen houden over je leven en eruit stappen wanneer jij het goed geweest vind. Problematiek die vaak voorkomt en zeer zeker meer aandacht moet krijgen.
“Thanatos…”
“Tot in de kist….”
Lieve leesgroet Caroline *****
August 21, 2022
Vanaf de eerste pagina's is het genieten. Van Neer gaat in haar kenmerkende komische stijl als een pijl van start. Deze misdaadstijl is ondertussen zo herkenbaar geworden. Ideaal boek om in 1 dag uit te lezen. Leuke verwijzing naar Louise en mooi detail op cover. Kijk maar ;)
Op naar boek 5!
Op naar boek 5!
March 1, 2023
Wat een schitterend boek!
Soms was het verhaal hilarisch en zat ik hardop te lachen.
Soms was het tragisch. Het boek kaart de problemen aan van bejaarde mensen in een woonzorgcentrum. Het handelt over oud worden en zelf je levenseinde kunnen bepalen, ook als je geen euthanasie krijgt.
Het gaat ook over het betuttelen van oude mensen, zoals verkleinwoordjes gebruiken type 'mevrouwtje'. Over mensonwaardige dingen, zoals iemand vastbinden op een bed of stoel. Over beslissen wat iemand anders maar moet doen in zijn vrije tijd, bv. schilderen ipv tuinieren, ongeacht wat die persoon eigenlijk liever doet.
De bejaarde hoofdpersonages zijn heel leuk beschreven en ik had totaal geen moeite om met hen mee te leven. Joséphine was van boerenafkomst en de boerenwijsheden van haar moeder waar ze steeds aan terugdacht, waren heel leuk gevonden.
Een pluspunt voor mij was ook dat (!kleine spoiler!) het hondje een nieuw baasje vindt. Ik hou van dieren en hou er dus van als een auteur een dier niet zomaar even doet opdraven en dan weer doet verdwijnen, maar het dier goed terecht doet komen.
De cover vond ik ook heel geslaagd, met die doodskopjes in de besjes.
Soms was het verhaal hilarisch en zat ik hardop te lachen.
Soms was het tragisch. Het boek kaart de problemen aan van bejaarde mensen in een woonzorgcentrum. Het handelt over oud worden en zelf je levenseinde kunnen bepalen, ook als je geen euthanasie krijgt.
Het gaat ook over het betuttelen van oude mensen, zoals verkleinwoordjes gebruiken type 'mevrouwtje'. Over mensonwaardige dingen, zoals iemand vastbinden op een bed of stoel. Over beslissen wat iemand anders maar moet doen in zijn vrije tijd, bv. schilderen ipv tuinieren, ongeacht wat die persoon eigenlijk liever doet.
De bejaarde hoofdpersonages zijn heel leuk beschreven en ik had totaal geen moeite om met hen mee te leven. Joséphine was van boerenafkomst en de boerenwijsheden van haar moeder waar ze steeds aan terugdacht, waren heel leuk gevonden.
Een pluspunt voor mij was ook dat (!kleine spoiler!) het hondje een nieuw baasje vindt. Ik hou van dieren en hou er dus van als een auteur een dier niet zomaar even doet opdraven en dan weer doet verdwijnen, maar het dier goed terecht doet komen.
De cover vond ik ook heel geslaagd, met die doodskopjes in de besjes.
November 30, 2022
Wat een topverhaal! Het wordt omschreven als een misdaadkomedie, ik heb het gelezen als een zwarte komedie waarvan dringend een toneelstuk moet worden gemaakt, mits enkele aanpassingen kan het zo! Een vriendengroepje in een rusthuis kweekt in hun plantentuintje giftige planten om er lekkere bereidingen mee te maken. Zo beslissen ze zelf wanneer en hoe ze eruit willen stappen voor Alzheimer hen te pakken krijgt. Nu wil de directeur van het rusthuis echter een nieuwbouw plaatsen dus de tuin moet verdwijnen. Een ramp voor de Thanatos-groep (what's in a name?) die dit koste wat het kost wil verhinderen, met hilarische gevolgen van dien. De personages zijn, op het clichématige af, ronduit perfect neergepend. Je leeft met hen mee. De toestanden die de bewoners zelf creëren zijn spits en komisch. Een must-read voor de liefhebbers van zwarte humor.
June 21, 2022
Het boek las erg vlot en ik vind het eigenlijk ‘tof’ dat de schrijfster het laat afspelen in een rusthuis, het verhaal moest eerst wel opgang komen maar uiteindelijk was ik helemaal mee, de bewoners zijn erg sterke persoonlijkheden die goed weten wat ze willen en doen er alles aan om het te verwezenlijken, alhoewel het soms erg drastisch was maakte dat het verhaal wel interessant. Het was mijn eerste boek van Anne-Laure dat ik gelezen heb en het heeft me benieuwd gemaakt naar de andere boeken die ze al geschreven heeft, altijd leuk om een nieuwe auteur te leren kennen
August 8, 2023
A book where (really) old people commit crimes will always hit. The amount of time I chuckled while reading is unusual for a thriller, but that made it even more fun to read!!
January 16, 2023
Joséphine, Anne-Laure Van Neer
Wat als je kon kiezen wanneer en hoe je sterft?
In het kort :
Joséphine en haar vrienden uit rusthuis Den Groenen Hof hebben één wens. Hun levenseinde zelf bepalen. Hiertoe hebben ze een gezamenlijk tuintje gemaakt en een boekje met speciale recepten.
Maar wanneer de directeur plannen heeft het rusthuis uit te breiden met een nieuwbouw, net op de plaats van hun tuintje, proberen Joséphine en haar vrienden er alles aan te doen om deze plannen te verijdelen.
Mijn leeservaring:
Al voor de vierde keer weet Anne-Laure me te boeien met haar boek.
De cover springt meteen in het oog. In tegenstelling met de vorige boeken dit keer geen persoon, maar een lekkere cupcake. (?) Dit roept al meteen de vraag op: waarom?
Net als bij Justine, Maurice en Louise, is de hoofdrol weggelegd voor een al wat ouder persoon.
Dit keer is Joséphine de voortrekker. Heb boek vat aan met de dood van één van hun vrienden. Op zijn begrafenis beloven de 6 overblijvende vrienden elkaar nog eens plechtig niemand in de steek te laten als het einde nabij is. Hiervoor hebben ze hun tuintje en al hun wensen worden netjes bijgehouden in een boekje.
Maar dan slaat het noodlot toe. Tim, directeur van het rusthuis, heeft plannen voor een nieuwbouw, want er is dringend nood aan extra huisvesting. Wat voor hem goed nieuws is, is voor de vrienden een ramp. Want hun tuintje moet hiervoor wijken.
Joséphine is vastbesloten het hier niet bij te laten. Samen met de Kolonel gaat ze aan de slag en met de meest gekke plannen proberen ze hier een stokje voor te steken. Ze gaan hiervoor best wel ver en nemen ook wel enige risico’s.
Meteen voer voor een knotsgek verhaal, zoals we al gewoon zijn uit de vorige boeken van Van Neer.
Dit keer krijg je er zelfs enkele lekkere receptjes bovenop.
Kan Joséphine de directeur er uiteindelijk van overtuigen zijn plannen voor een nieuwbouw op te bergen. Is hun tuintje en toekomst veilig?
“Thanatos. Tot in de kist”
Heb je een paar uurtjes tijd? Installeer je dan in de zetel met Joséphine. Het boek leest echt heel vlot.
Een echte thriller zou ik het ook deze keer niet noemen. Maar onder welke noemer plaats je een boek waarvan Anne-Laure in haar dankwoord zelf zegt : ‘’mijn maffe verhalen’’.
Ondanks het ernstige thema dat aan bod kom heb ik toch regelmatig moeten glimlachen met de wilde plannen van de bejaarden en dit boek weer in recordtempo uitgelezen.
Wat als je kon kiezen wanneer en hoe je sterft?
In het kort :
Joséphine en haar vrienden uit rusthuis Den Groenen Hof hebben één wens. Hun levenseinde zelf bepalen. Hiertoe hebben ze een gezamenlijk tuintje gemaakt en een boekje met speciale recepten.
Maar wanneer de directeur plannen heeft het rusthuis uit te breiden met een nieuwbouw, net op de plaats van hun tuintje, proberen Joséphine en haar vrienden er alles aan te doen om deze plannen te verijdelen.
Mijn leeservaring:
Al voor de vierde keer weet Anne-Laure me te boeien met haar boek.
De cover springt meteen in het oog. In tegenstelling met de vorige boeken dit keer geen persoon, maar een lekkere cupcake. (?) Dit roept al meteen de vraag op: waarom?
Net als bij Justine, Maurice en Louise, is de hoofdrol weggelegd voor een al wat ouder persoon.
Dit keer is Joséphine de voortrekker. Heb boek vat aan met de dood van één van hun vrienden. Op zijn begrafenis beloven de 6 overblijvende vrienden elkaar nog eens plechtig niemand in de steek te laten als het einde nabij is. Hiervoor hebben ze hun tuintje en al hun wensen worden netjes bijgehouden in een boekje.
Maar dan slaat het noodlot toe. Tim, directeur van het rusthuis, heeft plannen voor een nieuwbouw, want er is dringend nood aan extra huisvesting. Wat voor hem goed nieuws is, is voor de vrienden een ramp. Want hun tuintje moet hiervoor wijken.
Joséphine is vastbesloten het hier niet bij te laten. Samen met de Kolonel gaat ze aan de slag en met de meest gekke plannen proberen ze hier een stokje voor te steken. Ze gaan hiervoor best wel ver en nemen ook wel enige risico’s.
Meteen voer voor een knotsgek verhaal, zoals we al gewoon zijn uit de vorige boeken van Van Neer.
Dit keer krijg je er zelfs enkele lekkere receptjes bovenop.
Kan Joséphine de directeur er uiteindelijk van overtuigen zijn plannen voor een nieuwbouw op te bergen. Is hun tuintje en toekomst veilig?
“Thanatos. Tot in de kist”
Heb je een paar uurtjes tijd? Installeer je dan in de zetel met Joséphine. Het boek leest echt heel vlot.
Een echte thriller zou ik het ook deze keer niet noemen. Maar onder welke noemer plaats je een boek waarvan Anne-Laure in haar dankwoord zelf zegt : ‘’mijn maffe verhalen’’.
Ondanks het ernstige thema dat aan bod kom heb ik toch regelmatig moeten glimlachen met de wilde plannen van de bejaarden en dit boek weer in recordtempo uitgelezen.
November 5, 2022
Weer knap geschreven !!!
August 28, 2022
Anne-Laure van Neer staat bekend om haar intrigerende en aparte thrillers. Joséphine is hierbij geen uitzondering.
Ondanks de eerder lugubere toestanden die in het boek plaatsvinden, weet de schrijfster toch een goede portie humor te verwerken in deze thriller. De samenloop van gebeurtenissen en vergissingen lijken net een aflevering van F.C. De Kampioenen - maar dan 'on steroids' en met heel wat meer bloed en sterfgevallen.
De unieke insteek van deze thriller zorgt ervoor dat je vlot doorleest want je moet gewoon weten hoe het allemaal verder gaat. Het is bovendien ook echt een kunst hoe je met de 'daders' echt gaan sympathiseren en dat je haast hoopt dat hun plannen slagen.
Een thriller van hoog niveau, unieke setting en een plezier om te lezen!
Ondanks de eerder lugubere toestanden die in het boek plaatsvinden, weet de schrijfster toch een goede portie humor te verwerken in deze thriller. De samenloop van gebeurtenissen en vergissingen lijken net een aflevering van F.C. De Kampioenen - maar dan 'on steroids' en met heel wat meer bloed en sterfgevallen.
De unieke insteek van deze thriller zorgt ervoor dat je vlot doorleest want je moet gewoon weten hoe het allemaal verder gaat. Het is bovendien ook echt een kunst hoe je met de 'daders' echt gaan sympathiseren en dat je haast hoopt dat hun plannen slagen.
Een thriller van hoog niveau, unieke setting en een plezier om te lezen!
July 11, 2022
Recensie van:
Joséphine
Auteur:
Anne-Laure Van Neer werkte in de toeristische sector als animatrice, reisorganisator en reisagente. Rond 2010 gaf ze haar job op om zich voltijds aan het schrijven te wijden. In 2015 debuteerde Van Neer met Justine, een fictieve misdaadroman over een oude dame die weigert om naar het rusthuis te gaan. Het boek verscheen bij Kramat en combineert misdaad met humor. Tijdens de Antwerpse boekenbeurs van 2015 werd Justine genomineerd voor de Hercule Poirotprijs, de jaarlijkse literatuurprijs voor de beste Vlaamse misdaadroman.
In 2017 verscheen haar tweede boek, Maurice, een misdaadverhaal over een seriemoordenaar die aan zijn moeder heeft beloofd om ermee op te houden. Maurice werd genomineerd voor de Hercule Poirotprijs van 2017.
Van Neer woont samen met haar echtgenoot en twee kinderen in Mortsel.
Wijze van lezen:
E book gekregen voor deelname aan De Boekenreizigers leesclub o.l.v. Erna Eikhoudt.
Uitgeverij: Uitgeverij Vrijdag
Genre: thriller
Cover en flaptekst:
Ik vind de cover mooi. Op velerlei wijze uit te leggen. Genieten van de geneugten van het leven middels het gebakje. Genieten nu het nog kan want de zwarte achtergrondkleur doet denken aan een naderende dood.
Duidelijke en spannende flaptekst die nieuwsgierig makend is en uitnodigt tot lezen van dit boek.
Mooie teksten:
Un amour sincère ne se termine jamais. Il connaît des virgules, mais jamais de points. (auteur onbekend)
De auteur is noch verantwoordelijk voor de recepten, noch voor gebeurlijke ongevallen.
Quote: pagina 610
De Kolonel kwam naast mij zitten en bood me een glas champagne aan. Ik nipte ervan. ‘Operatie Overlord is geslaagd,’ zei hij. Ik voelde zijn hand in de mijne glijden. Was het door de champagne of door zijn hand, ik wist het niet, maar ik voelde me prettig en warm vanbinnen. De Kolonel en ik hadden een clausule toegevoegd aan ons Thanatospact. Dat we, indien het kon, het liefst samen zouden sterven en begraven wilden worden. We hadden alvast een plot voor twee op het kerkhof gereserveerd. Als we maar kort van elkaar zouden kunnen genieten tijdens het leven, dan bleef enkel de eeuwigheid over om bij elkaar te zijn, had de Kolonel gezegd.
Het verhaal:
Wat als je kon kiezen wanneer en hoe je sterft? Wegkwijnen in de Alzheimerafdeling, dat is geen optie voor Joséphine en de leden van de Thanatosclub. Het selecte vriendengroepje uit het woonzorgcentrum Den Groenen heeft één wens: hun levenseinde zelf bepalen. Een gezamenlijk giftuintje dat ingrediënten levert en een boekje met fatale recepten garanderen een snelle oplossing wanneer de tijd rijp is. En dan gebeurt het ondenkbare. De directeur van het woonzorgcentrum onthult zijn plannen om een nieuwbouw neer te zetten in de tuin. Joséphine en haar vrienden zullen er alles, maar dan ook werkelijk alles aan doen om de tuin en hun laatste wil te redden.
Mijn leesbeleving
Het mooie en krachtige van het verhaal is dat het verteld wordt vanuit Joséphine. Die ikvorm pakt gelijk je aandacht. Nog nooit eerder las ik iets van deze auteur maar de schrijfstijl is beeldend, scherp en grappig. Maar ook de dialogen zijn sterk en levendig. Soms neigende naar het sarcastische. Maar enerzijds begrijp je het wel. De wens om het leven zelf te blijven regisseren. Je bent wel op leeftijd maar je verstand is nog steeds vlijmscherp. Ik merk dat ook bij mijn eigen oma van 99,5. Die kan nog prima overal over meepraten. Alleen lichamelijk wordt ze minde; blind en ze loopt slechter.
De schrijfstijl is schitterend naast beeldend is deze ook subtiel sarcastisch. Het grote vraagstuk aankaarten van wanneer het leven eindig is. Wanneer is het nog humaan? Maakt de persoon zelf de keuze op de stopknop van het leven te drukken of moet dat voor hen gedaan worden? In dit verhaal heel mooi verwoord en verteld. Actueel en ieder mens krijgt er mee te maken.
De personages zijn gedetailleerd en levendig uitgewerkt. Het is moeilijk om ze te definiëren. Joséphine deed mij heel erg denken aan Mrs Doubtfire; een kranig oude dame met een daadkracht en verstand waar je u tegen zegt. Maar ook met een heerlijke dosis humor en empathie. Bij de kolonel zag ik telkens de kolonel voor mij uit Loenatik de movie.
De opbouw is logisch en overtuigend. Het verhaal is continu boeiend, spannend waardoor je blijft lezen. De humor is fantastisch. Dan weer vilein om vervolgens weer op een rake manier grappig te zijn.
Naast humor is het ook hartverscheurend en tragisch hoe er in de laatste levensfase met mensen omgesprongen wordt in dit rusthuis.
Mijn overtuiging is dat je ouderen niet moet opsluiten, vastbinden of beperken. Maar laat ze in een gezellige, rustgevende (snoezelkamer), creatieve (tuinieren, handwerken of knutselen), muzikale (concerten of kerkdiensten) omgeving zolang mogelijk genieten. Of laat peuters en kleuters ouderen bezoeken. Of kom langs met dieren. Dat vinden ze vaak prachtig en geeft mooie herinneringen aan vroeger. Ik zag op regio tv een keer een bekende dressuur ruiter met haar Friese paard naar een rusthuis gaan. Die ouderen genoten. Wie dat kon en wilde kon met het paard op de foto. Bij mensen die niet meer konden lopen kwam het paard een knuffel geven. Prachtig.
In de plot komen de verhaallijnen samen in de plot. Voor mij een perfecte afsluiter.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
De schrijfstijl is beeldend en subtiel sarcastisch. De personages zijn zo gedetailleerd en beeldend uitgewerkt dat het vrienden van me geworden zijn. Loslaten was moeilijk. Het verhaal leest vlot en is continu boeiend. In de plot komt alles samen.
Bij elk hoofdstuk staat een taart afgebeeld met een taartpunt eruit. Mooi gedaan vind ik. Ook de recepten vind ik een aanvulling. De normale variant dan.
Nog nooit had ik iets van deze auteur gelezen. Maar dit verhaal smaakt naar meer. Wat een geweldige auteur.
Of ik zelf lid zou worden van de Thanatosclub? Ik vind dat moeilijk. Maar een niet geregisseerd einde lijkt me ook vreselijk. Onder goed gedocumenteerde voorwaarden wil ik wel lid worden. Toch een rustgevende gedachte om een escape achter de hand te houden.
Bedankt voor je aanwezigheid bij de leesclub Anne Laure van Neer. Ik heb genoten van jouw aanwezigheid en jouw verhaal.
Erna Eikhoudt bedankt voor de formidabele begeleiding en vragen.
Mede lezers bedankt voor een fijne leesclub met dit boek.
Joséphine
Auteur:
Anne-Laure Van Neer werkte in de toeristische sector als animatrice, reisorganisator en reisagente. Rond 2010 gaf ze haar job op om zich voltijds aan het schrijven te wijden. In 2015 debuteerde Van Neer met Justine, een fictieve misdaadroman over een oude dame die weigert om naar het rusthuis te gaan. Het boek verscheen bij Kramat en combineert misdaad met humor. Tijdens de Antwerpse boekenbeurs van 2015 werd Justine genomineerd voor de Hercule Poirotprijs, de jaarlijkse literatuurprijs voor de beste Vlaamse misdaadroman.
In 2017 verscheen haar tweede boek, Maurice, een misdaadverhaal over een seriemoordenaar die aan zijn moeder heeft beloofd om ermee op te houden. Maurice werd genomineerd voor de Hercule Poirotprijs van 2017.
Van Neer woont samen met haar echtgenoot en twee kinderen in Mortsel.
Wijze van lezen:
E book gekregen voor deelname aan De Boekenreizigers leesclub o.l.v. Erna Eikhoudt.
Uitgeverij: Uitgeverij Vrijdag
Genre: thriller
Cover en flaptekst:
Ik vind de cover mooi. Op velerlei wijze uit te leggen. Genieten van de geneugten van het leven middels het gebakje. Genieten nu het nog kan want de zwarte achtergrondkleur doet denken aan een naderende dood.
Duidelijke en spannende flaptekst die nieuwsgierig makend is en uitnodigt tot lezen van dit boek.
Mooie teksten:
Un amour sincère ne se termine jamais. Il connaît des virgules, mais jamais de points. (auteur onbekend)
De auteur is noch verantwoordelijk voor de recepten, noch voor gebeurlijke ongevallen.
Quote: pagina 610
De Kolonel kwam naast mij zitten en bood me een glas champagne aan. Ik nipte ervan. ‘Operatie Overlord is geslaagd,’ zei hij. Ik voelde zijn hand in de mijne glijden. Was het door de champagne of door zijn hand, ik wist het niet, maar ik voelde me prettig en warm vanbinnen. De Kolonel en ik hadden een clausule toegevoegd aan ons Thanatospact. Dat we, indien het kon, het liefst samen zouden sterven en begraven wilden worden. We hadden alvast een plot voor twee op het kerkhof gereserveerd. Als we maar kort van elkaar zouden kunnen genieten tijdens het leven, dan bleef enkel de eeuwigheid over om bij elkaar te zijn, had de Kolonel gezegd.
Het verhaal:
Wat als je kon kiezen wanneer en hoe je sterft? Wegkwijnen in de Alzheimerafdeling, dat is geen optie voor Joséphine en de leden van de Thanatosclub. Het selecte vriendengroepje uit het woonzorgcentrum Den Groenen heeft één wens: hun levenseinde zelf bepalen. Een gezamenlijk giftuintje dat ingrediënten levert en een boekje met fatale recepten garanderen een snelle oplossing wanneer de tijd rijp is. En dan gebeurt het ondenkbare. De directeur van het woonzorgcentrum onthult zijn plannen om een nieuwbouw neer te zetten in de tuin. Joséphine en haar vrienden zullen er alles, maar dan ook werkelijk alles aan doen om de tuin en hun laatste wil te redden.
Mijn leesbeleving
Het mooie en krachtige van het verhaal is dat het verteld wordt vanuit Joséphine. Die ikvorm pakt gelijk je aandacht. Nog nooit eerder las ik iets van deze auteur maar de schrijfstijl is beeldend, scherp en grappig. Maar ook de dialogen zijn sterk en levendig. Soms neigende naar het sarcastische. Maar enerzijds begrijp je het wel. De wens om het leven zelf te blijven regisseren. Je bent wel op leeftijd maar je verstand is nog steeds vlijmscherp. Ik merk dat ook bij mijn eigen oma van 99,5. Die kan nog prima overal over meepraten. Alleen lichamelijk wordt ze minde; blind en ze loopt slechter.
De schrijfstijl is schitterend naast beeldend is deze ook subtiel sarcastisch. Het grote vraagstuk aankaarten van wanneer het leven eindig is. Wanneer is het nog humaan? Maakt de persoon zelf de keuze op de stopknop van het leven te drukken of moet dat voor hen gedaan worden? In dit verhaal heel mooi verwoord en verteld. Actueel en ieder mens krijgt er mee te maken.
De personages zijn gedetailleerd en levendig uitgewerkt. Het is moeilijk om ze te definiëren. Joséphine deed mij heel erg denken aan Mrs Doubtfire; een kranig oude dame met een daadkracht en verstand waar je u tegen zegt. Maar ook met een heerlijke dosis humor en empathie. Bij de kolonel zag ik telkens de kolonel voor mij uit Loenatik de movie.
De opbouw is logisch en overtuigend. Het verhaal is continu boeiend, spannend waardoor je blijft lezen. De humor is fantastisch. Dan weer vilein om vervolgens weer op een rake manier grappig te zijn.
Naast humor is het ook hartverscheurend en tragisch hoe er in de laatste levensfase met mensen omgesprongen wordt in dit rusthuis.
Mijn overtuiging is dat je ouderen niet moet opsluiten, vastbinden of beperken. Maar laat ze in een gezellige, rustgevende (snoezelkamer), creatieve (tuinieren, handwerken of knutselen), muzikale (concerten of kerkdiensten) omgeving zolang mogelijk genieten. Of laat peuters en kleuters ouderen bezoeken. Of kom langs met dieren. Dat vinden ze vaak prachtig en geeft mooie herinneringen aan vroeger. Ik zag op regio tv een keer een bekende dressuur ruiter met haar Friese paard naar een rusthuis gaan. Die ouderen genoten. Wie dat kon en wilde kon met het paard op de foto. Bij mensen die niet meer konden lopen kwam het paard een knuffel geven. Prachtig.
In de plot komen de verhaallijnen samen in de plot. Voor mij een perfecte afsluiter.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
De schrijfstijl is beeldend en subtiel sarcastisch. De personages zijn zo gedetailleerd en beeldend uitgewerkt dat het vrienden van me geworden zijn. Loslaten was moeilijk. Het verhaal leest vlot en is continu boeiend. In de plot komt alles samen.
Bij elk hoofdstuk staat een taart afgebeeld met een taartpunt eruit. Mooi gedaan vind ik. Ook de recepten vind ik een aanvulling. De normale variant dan.
Nog nooit had ik iets van deze auteur gelezen. Maar dit verhaal smaakt naar meer. Wat een geweldige auteur.
Of ik zelf lid zou worden van de Thanatosclub? Ik vind dat moeilijk. Maar een niet geregisseerd einde lijkt me ook vreselijk. Onder goed gedocumenteerde voorwaarden wil ik wel lid worden. Toch een rustgevende gedachte om een escape achter de hand te houden.
Bedankt voor je aanwezigheid bij de leesclub Anne Laure van Neer. Ik heb genoten van jouw aanwezigheid en jouw verhaal.
Erna Eikhoudt bedankt voor de formidabele begeleiding en vragen.
Mede lezers bedankt voor een fijne leesclub met dit boek.
October 13, 2023
3,5… Leuke thriller. Bejaarden in een wzc onderhouden een eigen tuintje met een deel giftige planten. Die gebruiken ze om koekjes, cakes, beignets, soep te maken voor een lid van de club Thanatos als die op een vooraf afgesproken punt is beland dat het leven niet meer hoeft.
Op het ogenblik dat de directeur van de instelling beslist om een nieuw gebouw te plaatsen en de tuin te verwijderen, schieten de oudjes in actie.
Bij momenten hilarisch en toch de regels van het genre volgend door telkens opnieuw voor een onverwachte wending te zorgen. Rechttoe rechtaan geschreven zodat je door het verhaal raast.
Op het ogenblik dat de directeur van de instelling beslist om een nieuw gebouw te plaatsen en de tuin te verwijderen, schieten de oudjes in actie.
Bij momenten hilarisch en toch de regels van het genre volgend door telkens opnieuw voor een onverwachte wending te zorgen. Rechttoe rechtaan geschreven zodat je door het verhaal raast.
July 2, 2024
Zalig boek, het moest wat op gang komen maar o boy eens het vertrokken was..... lijkt me ook erg verfilmbaar.
Ik heb dit boek gekocht uit de uitverkoopstapel, maar nu van plan haar andere boeken ook te lezen.
Doet een beetje denken aan "The murderclub on Thursday" wegens een groepje ouderen in een rusthuis, de humor en de reeks gebeurtenissen die hoewel over the top toch weer ergens logisch lijken. Maar dan puur Vlaams en een tikje zwartere humor.
Ik heb dit boek gekocht uit de uitverkoopstapel, maar nu van plan haar andere boeken ook te lezen.
Doet een beetje denken aan "The murderclub on Thursday" wegens een groepje ouderen in een rusthuis, de humor en de reeks gebeurtenissen die hoewel over the top toch weer ergens logisch lijken. Maar dan puur Vlaams en een tikje zwartere humor.
March 5, 2023
Weeral een supertof boek ! Verrassend, hilarisch, ontroerend, spannend : kortom, dit boek heeft het allemaal ! Op naar de volgende Van Neer !
August 20, 2023
Waarom een hof?
July 8, 2022
Joséphine verblijft in het woonzorgcentrum Den Groenen Hof. Na het overlijden van haar moeder in toch wel mensonterende omstandigheden, is ze vastbesloten om zelf haar levenseinde op een waardige manier te bepalen. Samen met de Kolonel en nog een paar andere bewoners stichten ze de Thanatosclub op. Met behulp van hun moestuintje hebben ze hun lot in eigen handen. Iedereen heeft een specifieke taak en alles wordt zorgvuldig gedocumenteerd. Maar de directeur van het woonzorgcentrum wil uitbreiden en daarvoor zou het giftuintje het onderspit moeten delven, net als de opzet van de thanatosclub. Dit laten ze echter niet zomaar gebeuren en ze bekokstoven allerlei plannen om hun vrije levenseinde te vrijwaren.
Het verhaal wordt verteld in de ik-vorm vanuit het personage Joséphine. Hierdoor ervaar je alles alsof je met haar meeloopt en alles mee aanschouwt. Alle personages zijn met zorg uitgekozen en elk van hen heeft wel een karaktertrekje die je op zijn zachtst gezegd een beetje anders kan noemen. De ene al iets excentrieker dan de andere, wat het er een bont allegaartje van maakt. Dat weet de auteur in de dialogen onderling goed naar voren te brengen en hierdoor begrijp je hun gevoelens en standpunten beter. De bijnamen die Joséphine dan ook toekent aan sommigen van hen, geven je direct een bepaald beeld voor ogen, waardoor het absurde van heel de situatie wordt benadrukt. En zo volgen veel situaties, sommige ludiek, andere meer doordacht en wanneer je denkt dat het niet meer absurder kan… dan ken je Joséphine nog niet.
“Het eerste contact was gelegd, nu moest ik haar even laten wennen aan mijn aanwezigheid, zo kon ze mijn geur gewoon worden en merken dat ik geen dreiging vormde, zo ging het ook met paarden. Soms hielp een sappige appel ook wel om contact te maken, maar ik zag nergens een fruitschaal staan.”
De verhaallijn is chronologisch opgebouwd waardoor het makkelijk te volgen is. Af en toe wordt teruggeblikt naar het verleden, kleine en grote strubbelingen uit de geschiedenis van Joséphine en de kolonel. De liefde voor oudere personages blijkt ook nu weer en in feite zijn het wel ideale personages, ze hebben al een heel leven achter de rug, al veel meegemaakt, waardoor hun levenservaringen voor veel sappige details zorgen. Het thema is actueel en toch wel belangrijk. Leuk dat dit ook op die manier nog eens onder de aandacht wordt gebracht.
“Hoewel ik over weinig ervaring beschikte wat betreft liefdesrelaties, besefte ik wel dat als een situatie uitzichtloos was, je toch altijd een keuze had. Aanvaarden, ongelukkig zijn of eruit stappen. ‘Je bent geen boom’, zei ons moeder altijd, ‘ als het je niet aanstaat, kan je vertrekken’.”
De wijze waarop alles wordt verteld en neergezet is typisch voor de auteur, vol met humor, mooie metaforen en beschrijvingen, af en toe wat sarcasme, maar toch wel accuraat. Een beetje overdreven (dat is de bedoeling), maar daardoor weet ze toch haar punt over te brengen. Je leest, je lacht, je grinnikt, en na een paar seconden bedenk je: eigenlijk zit er wel iets van waarheid in. Dat is juist het leuke aan de boeken van Van Neer. Tuurlijk neem je alles met een korreltje zout (of berg) maar ondertussen is het wel gezegd.
Kortom een verhaal om vingers en duimen van af te likken !!!
Het verhaal wordt verteld in de ik-vorm vanuit het personage Joséphine. Hierdoor ervaar je alles alsof je met haar meeloopt en alles mee aanschouwt. Alle personages zijn met zorg uitgekozen en elk van hen heeft wel een karaktertrekje die je op zijn zachtst gezegd een beetje anders kan noemen. De ene al iets excentrieker dan de andere, wat het er een bont allegaartje van maakt. Dat weet de auteur in de dialogen onderling goed naar voren te brengen en hierdoor begrijp je hun gevoelens en standpunten beter. De bijnamen die Joséphine dan ook toekent aan sommigen van hen, geven je direct een bepaald beeld voor ogen, waardoor het absurde van heel de situatie wordt benadrukt. En zo volgen veel situaties, sommige ludiek, andere meer doordacht en wanneer je denkt dat het niet meer absurder kan… dan ken je Joséphine nog niet.
“Het eerste contact was gelegd, nu moest ik haar even laten wennen aan mijn aanwezigheid, zo kon ze mijn geur gewoon worden en merken dat ik geen dreiging vormde, zo ging het ook met paarden. Soms hielp een sappige appel ook wel om contact te maken, maar ik zag nergens een fruitschaal staan.”
De verhaallijn is chronologisch opgebouwd waardoor het makkelijk te volgen is. Af en toe wordt teruggeblikt naar het verleden, kleine en grote strubbelingen uit de geschiedenis van Joséphine en de kolonel. De liefde voor oudere personages blijkt ook nu weer en in feite zijn het wel ideale personages, ze hebben al een heel leven achter de rug, al veel meegemaakt, waardoor hun levenservaringen voor veel sappige details zorgen. Het thema is actueel en toch wel belangrijk. Leuk dat dit ook op die manier nog eens onder de aandacht wordt gebracht.
“Hoewel ik over weinig ervaring beschikte wat betreft liefdesrelaties, besefte ik wel dat als een situatie uitzichtloos was, je toch altijd een keuze had. Aanvaarden, ongelukkig zijn of eruit stappen. ‘Je bent geen boom’, zei ons moeder altijd, ‘ als het je niet aanstaat, kan je vertrekken’.”
De wijze waarop alles wordt verteld en neergezet is typisch voor de auteur, vol met humor, mooie metaforen en beschrijvingen, af en toe wat sarcasme, maar toch wel accuraat. Een beetje overdreven (dat is de bedoeling), maar daardoor weet ze toch haar punt over te brengen. Je leest, je lacht, je grinnikt, en na een paar seconden bedenk je: eigenlijk zit er wel iets van waarheid in. Dat is juist het leuke aan de boeken van Van Neer. Tuurlijk neem je alles met een korreltje zout (of berg) maar ondertussen is het wel gezegd.
Kortom een verhaal om vingers en duimen van af te likken !!!
July 7, 2022
Thank you, @uitgeverijvrijdag and @annelaurevanneer, for the review copy!
Wasting away in the Alzheimer's ward is not an option for Joséphine and the members of the Thanatos Club. A joint poison garden that supplies ingredients guarantees a quick solution when the time is right. And then the director reveals his plans to build a new building in the garden.
The events that took place in this book are served in the author's typical way: with a dose of humour. Of course, that is often morbid humor given the theme of this book. This thriller makes you think about life in a retirement home. You understand the motives of the main characters, but at the same time you are aware that their choices are questionable. Certain things were predictable, such as how Mina is involved in the plan. The credibility of certain situations can also be difficult to digest but very rarely. However, this doesn't take anything away from the original setting and the fascinating story. The characters - especially Joséphine and the Colonel - start to grow in your head and suddenly appear lifelike in front of you. Be sure to bite into this mischievous thriller and taste - however ironic it is - the zest for life! I had such fun reading this book!
My rating: 4.5 out of 5 stars
---
Dank je, @uitgeverijvrijdag en @annelaurevanneer, voor het recensie-exemplaar.
Wegkwijnen in de Alzheimerafdeling is geen optie voor Joséphine en de leden van de Thanatosclub. Een gezamenlijk giftuintje dat ingrediënten levert garandeert een snelle oplossing wanneer de tijd rijp is. En dan onthult de directeur zijn plannen om een nieuwbouw neer te zetten in de tuin.
De gebeurtenissen die in dit boek plaatsvonden worden op de typische manier van de auteur geserveerd: met een dosis humor. Uiteraard is dat vaak morbide humor gezien het thema van dit boek. Deze thriller doet je nadenken over het leven in een rusthuis. Je begrijpt de beweegredenen van de hoofdpersonages, maar tegelijkertijd ben je bewust dat hun keuzes uiteraard bedenkelijk zijn. Bepaalde zaken waren wel voorspelbaar zoals hoe Mina betrokken wordt bij het plan. Ook de geloofwaardigheid van bepaalde situaties kan heel soms moeilijk te verteren zijn. Dit neemt echter niks weg van de originele setting en het boeiende verhaal. De personages - zeker Joséphine en de Kolonel - beginnen in jouw hoofd te groeien en staan plots levensecht voor je. Bijt je zeker eens vast in deze schalkse thriller en proef - hoe ironisch het ook is - van de levenslust! (Wel uitkijken voor belladonna! 😉) Ik heb echt plezier gehad tijdens het lezen!
Mijn rating: 4.5 op 5 sterren
Wasting away in the Alzheimer's ward is not an option for Joséphine and the members of the Thanatos Club. A joint poison garden that supplies ingredients guarantees a quick solution when the time is right. And then the director reveals his plans to build a new building in the garden.
The events that took place in this book are served in the author's typical way: with a dose of humour. Of course, that is often morbid humor given the theme of this book. This thriller makes you think about life in a retirement home. You understand the motives of the main characters, but at the same time you are aware that their choices are questionable. Certain things were predictable, such as how Mina is involved in the plan. The credibility of certain situations can also be difficult to digest but very rarely. However, this doesn't take anything away from the original setting and the fascinating story. The characters - especially Joséphine and the Colonel - start to grow in your head and suddenly appear lifelike in front of you. Be sure to bite into this mischievous thriller and taste - however ironic it is - the zest for life! I had such fun reading this book!
My rating: 4.5 out of 5 stars
---
Dank je, @uitgeverijvrijdag en @annelaurevanneer, voor het recensie-exemplaar.
Wegkwijnen in de Alzheimerafdeling is geen optie voor Joséphine en de leden van de Thanatosclub. Een gezamenlijk giftuintje dat ingrediënten levert garandeert een snelle oplossing wanneer de tijd rijp is. En dan onthult de directeur zijn plannen om een nieuwbouw neer te zetten in de tuin.
De gebeurtenissen die in dit boek plaatsvonden worden op de typische manier van de auteur geserveerd: met een dosis humor. Uiteraard is dat vaak morbide humor gezien het thema van dit boek. Deze thriller doet je nadenken over het leven in een rusthuis. Je begrijpt de beweegredenen van de hoofdpersonages, maar tegelijkertijd ben je bewust dat hun keuzes uiteraard bedenkelijk zijn. Bepaalde zaken waren wel voorspelbaar zoals hoe Mina betrokken wordt bij het plan. Ook de geloofwaardigheid van bepaalde situaties kan heel soms moeilijk te verteren zijn. Dit neemt echter niks weg van de originele setting en het boeiende verhaal. De personages - zeker Joséphine en de Kolonel - beginnen in jouw hoofd te groeien en staan plots levensecht voor je. Bijt je zeker eens vast in deze schalkse thriller en proef - hoe ironisch het ook is - van de levenslust! (Wel uitkijken voor belladonna! 😉) Ik heb echt plezier gehad tijdens het lezen!
Mijn rating: 4.5 op 5 sterren
April 13, 2026
Joséphine woont in een serviceflat en maakt deel uit van Thanatos, een club van ouderen die hun einde zelf willen bepalen. Het bouwproject van de rusthuisdirectie bedreigt de club en dus moet er gehandeld worden. Grappig en ontroerend, een boek dat duidelijk maakt dat ouderen wel nog een stem hebben en gehoord willen worden, een oproep om weg te blijven uit het verzorgingstehuis, de wachtkamer van de dood.
June 15, 2023
Fantastisch verhaal. In een ruk uitgelezen. Leuk plot dat niet realistisch is en toch heel herkenbaar.
May 10, 2026
Een verhaal met absurde situaties en humor. En er vallen inderdaad ook doden...
July 22, 2022
Waar haalt ze het? Hilarisch! Genoten van begin tot einde, nog van dat!
July 21, 2022
'Joséphine' is de vierde thriller van de Vlaamse auteur Anne-Laure Van Neer. Het is eigenlijk geen echte thriller vol gruwel en moorden. Ik zou het eerder een komische thriller durven noemen. Een thriller waarbij je af en toe hartelijk moet lachten.
Het verhaal speelt zich af in het Woonzorgcentrum Den Groenen Hof. Joséphine en De Kolonel beseffen, na het overlijden van hun moeders, dat ze liever zelf willen beslissen over hun levenseinde. Daarom richten ze samen met nog andere bewoners een clubje op 'de Thanatosclub'. In Den Groenen Hof heeft de club een tuintje waar ze op een kleine plek giftige planten kweken. Met deze giftige planten kan Joséphine lekkere gerechtjes maken. Iedereen van de club mag beslissen met welk gerechtje hij zijn leven wilt beëindigen. Joséphine houdt nauwgezet een boekje bij waarin ze heeft neergeschreven hoe iedereen uit het leven wilt stappen. Wanneer een clublid bv door de ziekte Alzheimer getroffen wordt, zal de club beslissen wanneer het leven mag beëindigd worden.
Op een dag beslist de directeur om het woonzorgcentrum uit te breiden en het tuintje te laten verdwijnen. Wanneer de Thanatosclub dit ter ore komt doen ze alles om het tuintje te redden...
De cover ziet er prachtig uit : Een lekker uitziende cupcake. De zwarte achtergrond voorspelt niet veel goeds. Zou deze cupcake wel te vertrouwen zijn?
Anne-Laure heeft de personages mooi neergezet, hun karakters, hun handelen. Af en toe moest ik echt lachen met wat die oudjes allemaal uitspookten. Joséphine kon ik nog het best vergelijken met Hyacinth Bouquet.
Iedere keer weet ze een oplossing wanneer ze in een hachelijke situatie zit.
De auteur liet ons ook wel stilstaan bij het leven in een Woonzorgcentrum, waar het niet altijd leuk te vertoeven is
Anne-Laure behaalde met 'Justine', 'Maurice' en 'Louise' telkens een nominatie voor de Hercule Poirotprijs. Als het van mij afhangt mag Anne-Laure met 'Joséphine' deze prijs eindelijk in ontvangst nemen.
Ik ben alvast grote fan!
Het verhaal speelt zich af in het Woonzorgcentrum Den Groenen Hof. Joséphine en De Kolonel beseffen, na het overlijden van hun moeders, dat ze liever zelf willen beslissen over hun levenseinde. Daarom richten ze samen met nog andere bewoners een clubje op 'de Thanatosclub'. In Den Groenen Hof heeft de club een tuintje waar ze op een kleine plek giftige planten kweken. Met deze giftige planten kan Joséphine lekkere gerechtjes maken. Iedereen van de club mag beslissen met welk gerechtje hij zijn leven wilt beëindigen. Joséphine houdt nauwgezet een boekje bij waarin ze heeft neergeschreven hoe iedereen uit het leven wilt stappen. Wanneer een clublid bv door de ziekte Alzheimer getroffen wordt, zal de club beslissen wanneer het leven mag beëindigd worden.
Op een dag beslist de directeur om het woonzorgcentrum uit te breiden en het tuintje te laten verdwijnen. Wanneer de Thanatosclub dit ter ore komt doen ze alles om het tuintje te redden...
De cover ziet er prachtig uit : Een lekker uitziende cupcake. De zwarte achtergrond voorspelt niet veel goeds. Zou deze cupcake wel te vertrouwen zijn?
Anne-Laure heeft de personages mooi neergezet, hun karakters, hun handelen. Af en toe moest ik echt lachen met wat die oudjes allemaal uitspookten. Joséphine kon ik nog het best vergelijken met Hyacinth Bouquet.
Iedere keer weet ze een oplossing wanneer ze in een hachelijke situatie zit.
De auteur liet ons ook wel stilstaan bij het leven in een Woonzorgcentrum, waar het niet altijd leuk te vertoeven is
Anne-Laure behaalde met 'Justine', 'Maurice' en 'Louise' telkens een nominatie voor de Hercule Poirotprijs. Als het van mij afhangt mag Anne-Laure met 'Joséphine' deze prijs eindelijk in ontvangst nemen.
Ik ben alvast grote fan!
November 20, 2022
Grappige en ontspannende roman over een groepje vrienden in het bejaardenverblijf Den Groenen Hof. Geen van hen wil eindigen op de Alzheimerafdeling en dus worden er afspraken gemaakt om, als het zover is, "geholpen" te worden door de andere leden van de club. Grondstoffen voor deze levensbeëindiging vindt men in de groentetuin van het clubje, tot dat de directeur van de voorziening op het onzalige idee komt zijn rusthuis uit te breiden en de tuin te supprimeren. Dat kunnen de vrienden niet laten gebeuren! De rest is een dolkomisch verhaal.
Leuk boek. Verdiend vier sterren waard.
Leuk boek. Verdiend vier sterren waard.
July 20, 2022
Een heel vermakelijk boek ! De juiste mix tussen verhaal en humor.
July 6, 2022
Hoewel dit boek alle ingrediënten lijkt te bevatten van wat voor mij op het ideale boek lijkt: een woonzorgcentrum, een handvol oudere personages en een spannende verhaallijn van moord op een toch wel bijzondere manier, toch bleek de eerste helft iets minder mijn smaak te zijn. Ik zou dit boek niet specifiek onderbrengen in de categorie thriller zoals op de cover staat maar de achterflap leert me al snel dat we te maken hebben met een misdaadkomedie, en dat dekt absoluut de lading. De eerste helft van het verhaal heb ik geen enkele keer op het puntje van mijn stoel gezeten maar daarentegen wel vaak gelachen, zou de vermelding ‘thriller’ dan een klein grapje zijn?
Voor mij persoonlijk zat er te weinig vaart in het eerste deel van het verhaal. Dit deed me eerder denken aan een iets stoutere versie van een Hendrik Groen-boek. Stout in de zin van: het gaat hier nog altijd om georganiseerde moord, in een bijna te verantwoorden setting. Toch heeft het boek mij genoeg kunnen boeien om door te zetten en uit te vissen hoe het verhaal zou aflopen voor Joséphine, de kolonel, Germaine en ook Tim & Mina.
Ik ben het boek uiteindelijk gaan bekijken als een heerlijke misdaadkomedie en het verhaal van Joséphine en co wist me te overhalen. Joséphine en de wijsheden van haar moeder kruipen in je hart. Wat een geweldig stel uitgewerkte personages, dit is prima zomervakantiemateriaal. Dus laat je verwachtingen van een bloedstollende thriller varen en train alvast je lachspieren.
Joséphine, het was een aangename kennismaking maar ‘Justine’, ‘Louise’ en ‘Maurice’ verwachten mij nu.
Letten jullie trouwens op het detail in de belladonnabesjes op de cover? Heerlijk (foute woordspeling sorry). Belladonnabessen kunnen jullie ook kennen als slaapbessen.
Voor mij persoonlijk zat er te weinig vaart in het eerste deel van het verhaal. Dit deed me eerder denken aan een iets stoutere versie van een Hendrik Groen-boek. Stout in de zin van: het gaat hier nog altijd om georganiseerde moord, in een bijna te verantwoorden setting. Toch heeft het boek mij genoeg kunnen boeien om door te zetten en uit te vissen hoe het verhaal zou aflopen voor Joséphine, de kolonel, Germaine en ook Tim & Mina.
Ik ben het boek uiteindelijk gaan bekijken als een heerlijke misdaadkomedie en het verhaal van Joséphine en co wist me te overhalen. Joséphine en de wijsheden van haar moeder kruipen in je hart. Wat een geweldig stel uitgewerkte personages, dit is prima zomervakantiemateriaal. Dus laat je verwachtingen van een bloedstollende thriller varen en train alvast je lachspieren.
Joséphine, het was een aangename kennismaking maar ‘Justine’, ‘Louise’ en ‘Maurice’ verwachten mij nu.
Letten jullie trouwens op het detail in de belladonnabesjes op de cover? Heerlijk (foute woordspeling sorry). Belladonnabessen kunnen jullie ook kennen als slaapbessen.
July 14, 2023
In het kader van de De Knack Hercule Poirotprijs Challenge dit boek uitgekozen om te gaan lezen. Was de meest recente winnaar en de beschrijving beviel me wel. Een thriller met humor en een culinair randje, dat moet goedkomen!
Het boek gaat over een woonzorgcentrum. Deze heeft een tuin welke wordt beheert door de Thanatosclub. In dit tuintje staan speciale giftig planten, welke gebruikt wordt voor de Thanatosclub baksels. Op deze manier kunnen leden van de club hun eigen levenseinde bepalen. Maar dan moet de tuin worden opgeheven voor nieuwbouw.
Tot deze omschrijving vond ik het leuk. Kan alle kanten opgaan zou je denken.
Ik heb de humor in het boek wel kunnen waarderen. Het verhaal wordt met een knipoog verteld wat het prettig leesbaar maakt.
Maar het verhaal is wel erg ongeloofwaardig, dat heeft mijn plezier op sommige momenten wel wat minder gemaakt.
Daarom kom ik toch niet verder dan 3 sterren.
Het boek gaat over een woonzorgcentrum. Deze heeft een tuin welke wordt beheert door de Thanatosclub. In dit tuintje staan speciale giftig planten, welke gebruikt wordt voor de Thanatosclub baksels. Op deze manier kunnen leden van de club hun eigen levenseinde bepalen. Maar dan moet de tuin worden opgeheven voor nieuwbouw.
Tot deze omschrijving vond ik het leuk. Kan alle kanten opgaan zou je denken.
Ik heb de humor in het boek wel kunnen waarderen. Het verhaal wordt met een knipoog verteld wat het prettig leesbaar maakt.
Maar het verhaal is wel erg ongeloofwaardig, dat heeft mijn plezier op sommige momenten wel wat minder gemaakt.
Daarom kom ik toch niet verder dan 3 sterren.
March 8, 2023
De stijl was een beetje wennen, deels misdaadroman, deels komisch verhaal. Maar eenmaal in het verhaal, was ik helemaal mee en zag ik alles als een film in mijn hoofd. Het is de eerste keer dat ik luidop zit te lachen bij een thriller. De situaties waren soms zo absurd of surrealistisch dat ik niet anders kon dan verder lezen, want ik wou zo snel mogelijk weten hoe dit allemaal ging aflopen. Spoiler alert: met een happy end! Mijn eerste, maar zeker niet laatste kennismaking met deze
Vlaamse schrijfster.
Vlaamse schrijfster.
July 18, 2023
Wanneer je in het boek duikt, zit je in een film... De vlotte schrijfstijl zuigt je mee in de bijzondere wereld van onze ouderlingen die tonen dat het langs de buitenkant misschien allemaal wat trager gaat, maar dat dat brein van hen nog op volle toeren draait!
Ik heb gelachen met de fratsen, gehuild (of toch bijna) met het menselijke aspect of moet ik zeggen met de soms onmenselijke behandeling van onze oudjes.
In elk geval, onderschat ze niet onze "Benidorm bastards", je bent er nooit mee klaar!
Ik heb gelachen met de fratsen, gehuild (of toch bijna) met het menselijke aspect of moet ik zeggen met de soms onmenselijke behandeling van onze oudjes.
In elk geval, onderschat ze niet onze "Benidorm bastards", je bent er nooit mee klaar!
December 9, 2022
In het begin deed het mij aan Hendrik Groen denken. Eenvoudig taalgebruik, humoristisch, redelijk realistisch beeld van het leven in een bejaardentehuis.
Maar ik wilde het lezen omdat het een thriller zou zijn (dat staat trouwens ook op het boek zelf).
Als je dan gewend bent aan kleppers als Arlidge, Barker, Baldacci, Barclay, Bolton, Bryndza, Fitzek en dergelijke, is dit eigenlijk een detectiefje dat ik graag gelezen zou hebben toen ik 12 was.
Maar ik wilde het lezen omdat het een thriller zou zijn (dat staat trouwens ook op het boek zelf).
Als je dan gewend bent aan kleppers als Arlidge, Barker, Baldacci, Barclay, Bolton, Bryndza, Fitzek en dergelijke, is dit eigenlijk een detectiefje dat ik graag gelezen zou hebben toen ik 12 was.
October 19, 2023
(Kobo plus)
Displaying 1 - 30 of 47 reviews