What do you think?
Rate this book
Een fellere zon
Tegenstellingen verscheuren Rome. Het gezag van de senaat wordt ondermijnd door rijke magnaten, die meer macht willen. De oude politieke garde wordt bedreigd door een nieuwe lichting, die leunt op het volk. In de beursarena drijven tribunen handel op leven en dood, ter vermaak van het volk maar voor het financiële gewin van de grote bedrijven. In deze explosieve situatie keert Julius Caesar terug. Hij is de held van het volk, de vijand van de senaat en de hoop van magnaten. Hij wil de verkiezingen winnen en de Romeinse politiek veranderen. Hij is populair als bedenker van de implantaten die de Romeinse burgers sinds een aantal jaren in hun hoofd dragen. Daarmee kunnen ze overal met elkaar communiceren en toegang krijgen tot een wereld waarin ze hun fantasieën en illusies uitleven. Maar wat zal Caesar doen als hij de macht heeft?
In deze meeslepende roman heeft Han van der Vegt een bijzondere vorm gekozen door de geschiedenis van Caesar en Rome te vermengen met het heden en de toekomst. Na de aanvankelijke verbazing wordt de lezer meegevoerd in de vertelling, gegrepen door de stijl en de taal.
In deze meeslepende roman heeft Han van der Vegt een bijzondere vorm gekozen door de geschiedenis van Caesar en Rome te vermengen met het heden en de toekomst. Na de aanvankelijke verbazing wordt de lezer meegevoerd in de vertelling, gegrepen door de stijl en de taal.
416 pages, Paperback
Published June 1, 2022
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
December 19, 2023
☆ ☆ ☆ ☆ ½
Ik ben een sucker voor scifi in het Oude Rome, zo blijkt. Heel graag gelezen, het soort proza waarvoor het woord ‘meeslepend’ is uitgevonden. Stilistische parel ook, dit romandebuut van ‘Neerlands meest speculatieve dichter’ Han van der Vegt (1961). Diepe buiging, ik kijk uit naar een volgende roman van dit kaliber.
Ik ben een sucker voor scifi in het Oude Rome, zo blijkt. Heel graag gelezen, het soort proza waarvoor het woord ‘meeslepend’ is uitgevonden. Stilistische parel ook, dit romandebuut van ‘Neerlands meest speculatieve dichter’ Han van der Vegt (1961). Diepe buiging, ik kijk uit naar een volgende roman van dit kaliber.
November 16, 2022
O jongens, ik wou dat deze beter was. Elke pagina weer.
Het idee: de opkomst van Julius Ceasar, een verhaal dat ik nog ken van de tijd dat ik zinloos Latijn deed, maar in een sci-fi Rome, met als meest opvallende novum een Metacombe, een digitale ondergrondse waar mensen verworden tot een schim van zichzelf - Facebook/Lethe. Ik ga bovengemiddeld hard op dit soort ingrepen, lemme tell ya. Alleen weet HvdV de energie van de eerste vijftig pagina's niet vol te houden. Hij legt zijn setting uit in de eerste vijftig pagina's en daarna breidt hij die nauwelijks uit.
Twee verdere problemen: hoewel dit historische fictie is, lijkt VdV te verliefd op de geschiedenis om de hamer van fictie te hanteren. Ik geloof dat ik een redelijk geheugen heb, maar in een boek met een Cato, een Catullus, een Cinna, een Clodia, een Cornelia en een Calpurnia raak ik op een gegeven moment de weg kwijt; geen van hen is scherp genoeg neergezet om memorabel te zijn, en VdV lijkt het nergens over zijn hart te verkrijgen om, bijvoorbeeld, twee dichters samen te voegen tot één personage, hoewel ze in het verhaal een bijna identieke functie vervullen. Het gaat me niet eens om redactionele discipline, maar dit is iemand die een soepel verhaal minder belangrijk vindt dan historische exactheid - een bizarre keuze voor een roman met een Metacombe. Twee: dit boek valt in dezelfde val als de Game of Thrones-serie: de auteur gaat zo op in het omschrijven van een gewelddadige, populistische, extreem seksistische wereld dat het verhaal onbedoeld zelf ook gewelddadig, seksistisch etc. wordt. Geen enkel vrouwelijk personage, zelfs het POV-personage, wordt niet in de eerste plaats gedefinieerd door wat ze voor een man kan betekenen - of eigenlijk wat haar onderkant voor hem kan betekenen.
Ik mis Thea Beckman jongens.
Het idee: de opkomst van Julius Ceasar, een verhaal dat ik nog ken van de tijd dat ik zinloos Latijn deed, maar in een sci-fi Rome, met als meest opvallende novum een Metacombe, een digitale ondergrondse waar mensen verworden tot een schim van zichzelf - Facebook/Lethe. Ik ga bovengemiddeld hard op dit soort ingrepen, lemme tell ya. Alleen weet HvdV de energie van de eerste vijftig pagina's niet vol te houden. Hij legt zijn setting uit in de eerste vijftig pagina's en daarna breidt hij die nauwelijks uit.
Twee verdere problemen: hoewel dit historische fictie is, lijkt VdV te verliefd op de geschiedenis om de hamer van fictie te hanteren. Ik geloof dat ik een redelijk geheugen heb, maar in een boek met een Cato, een Catullus, een Cinna, een Clodia, een Cornelia en een Calpurnia raak ik op een gegeven moment de weg kwijt; geen van hen is scherp genoeg neergezet om memorabel te zijn, en VdV lijkt het nergens over zijn hart te verkrijgen om, bijvoorbeeld, twee dichters samen te voegen tot één personage, hoewel ze in het verhaal een bijna identieke functie vervullen. Het gaat me niet eens om redactionele discipline, maar dit is iemand die een soepel verhaal minder belangrijk vindt dan historische exactheid - een bizarre keuze voor een roman met een Metacombe. Twee: dit boek valt in dezelfde val als de Game of Thrones-serie: de auteur gaat zo op in het omschrijven van een gewelddadige, populistische, extreem seksistische wereld dat het verhaal onbedoeld zelf ook gewelddadig, seksistisch etc. wordt. Geen enkel vrouwelijk personage, zelfs het POV-personage, wordt niet in de eerste plaats gedefinieerd door wat ze voor een man kan betekenen - of eigenlijk wat haar onderkant voor hem kan betekenen.
Ik mis Thea Beckman jongens.
September 1, 2022
Erg coole vermenging van sci-fi en het eerste luik van het einde van de Romeinse republiek (ik verwacht een vervolg…).
De eerste fase van de val van de republiek blijkt een sterk canvas om moderne elementen in te verwerken - who knew!
(Er staan wel nog vrij veel tikfouten in deze uitgave)
De eerste fase van de val van de republiek blijkt een sterk canvas om moderne elementen in te verwerken - who knew!
(Er staan wel nog vrij veel tikfouten in deze uitgave)
August 15, 2022
Meeslepend en intrigerend boek. In eerste instantie was ik enigszins overweldigd door de taal, de tekens, de verhaallijnen, de personages in 'Een fellere zon'. Soms moest ik even terugbladeren om te zien wie nu ook weer aan het woord is of de index van personen raadplegen om de relaties in beeld te krijgen. Maar al na enkele fragmenten herkende ik de stijl, de invalshoek en de entourage van de verschillende lijnen en genoot ik van deze knap uitgewerkte manier om het verhaal aan de lezer voor te leggen. De invalshoeken van uitgelichte personages zorgen soms voor vaart, dan weer voor verdieping, voor vermaak, verbazing, meeleven.
Geschiedenis van Rome en van Caesar in het bijzonder is duidelijk met veel kennis van zaken verwerkt in deze roman en tegelijkertijd is het verhaal een gedachte-experiment waarin moderne technologische ontwikkeling een grote rol speelt. Als lezer had ik er geen moeite mee die verwevenheid van verleden en toekomst in deze roman te accepteren. De 'metacombe', 'het Gevoelen' en de 'beursarena' zijn bedenksels die stof tot nadenken geven.
Lezers die al veel kennis van geschiedenis en literatuur hebben, zullen allerlei verwijzingen of elementen kunnen herkennen. Dat wil niet zeggen dat voorkennis onmisbaar is; elke lezer kan zich laten meeslepen door deze roman. Wie wil, zou daarna nog verder op ontdekkingstocht kunnen gaan, bijv. in biografieën van Caesar of door de hoofdstuktitels in hun oorspronkelijke context te lezen.
Het plezier en de kundigheid waarmee Han van der Vegt de geschiedenis herschreven heeft, is op elke bladzijde merkbaar. En dat zorgt voor een fantastische leeservaring.
Geschiedenis van Rome en van Caesar in het bijzonder is duidelijk met veel kennis van zaken verwerkt in deze roman en tegelijkertijd is het verhaal een gedachte-experiment waarin moderne technologische ontwikkeling een grote rol speelt. Als lezer had ik er geen moeite mee die verwevenheid van verleden en toekomst in deze roman te accepteren. De 'metacombe', 'het Gevoelen' en de 'beursarena' zijn bedenksels die stof tot nadenken geven.
Lezers die al veel kennis van geschiedenis en literatuur hebben, zullen allerlei verwijzingen of elementen kunnen herkennen. Dat wil niet zeggen dat voorkennis onmisbaar is; elke lezer kan zich laten meeslepen door deze roman. Wie wil, zou daarna nog verder op ontdekkingstocht kunnen gaan, bijv. in biografieën van Caesar of door de hoofdstuktitels in hun oorspronkelijke context te lezen.
Het plezier en de kundigheid waarmee Han van der Vegt de geschiedenis herschreven heeft, is op elke bladzijde merkbaar. En dat zorgt voor een fantastische leeservaring.
June 12, 2022
Kaleidoscopische roman. De Romeinse oudheid in een nabije toekomst die toch ook verdacht veel op ons technologische heden lijkt. We krijgen het verhaal te lezen via vier figuren, als vier brandpunten, twee in de derde, twee in de eerste persoon. Allen cirkelen ze om Julius Caesar, door hun ogen zien we hem en moeten we hem zien te begrijpen. De roman springt van scène naar scène, van perspectief naar perspectief, en kent daardoor veel vaart. Ik acht een verfilming niet onmogelijk, omdat de taal transparant is en dienstbaar aan het verhaal, en zodoende niet de aandacht naar zichzelf trekt.
De roman toont hoe Caesar op onnavolgbare wijze weet te sturen en manipuleren. En je weet nooit of je nou vóór hem moet zijn, of tegen hem, of hij nu voor het volk is om zichzelf machtiger te maken, of dat hij toch iets onzelfzuchtigs in zich heeft. Het raadsel Caesar maakt het boek intrigerend. Maar de vier brandpunten zijn geen bijfiguren, ze worden goed getekend, met hun eigen verhaal en hun eigen 'bijfiguren'. Aan het eind denk je: Ik wil een vervolg!
De roman toont hoe Caesar op onnavolgbare wijze weet te sturen en manipuleren. En je weet nooit of je nou vóór hem moet zijn, of tegen hem, of hij nu voor het volk is om zichzelf machtiger te maken, of dat hij toch iets onzelfzuchtigs in zich heeft. Het raadsel Caesar maakt het boek intrigerend. Maar de vier brandpunten zijn geen bijfiguren, ze worden goed getekend, met hun eigen verhaal en hun eigen 'bijfiguren'. Aan het eind denk je: Ik wil een vervolg!
Did Not Finish
September 6, 2025Onleesbare woordenbrei. Dnf
Displaying 1 - 6 of 6 reviews