What do you think?
Rate this book
Το μόνο της ζωής τους ταξίδι: Μικρά Ασία - οδοιπορικό σε πόλεμο και σε ειρήνη
Μια αυτοβιογραφική αφήγηση, όπου μέσα από την ιστορία της οικογένειας του αφηγητή εξιστορείται η κοινή ιστορία χιλιάδων Ελλήνων που πολέμησαν στη Μικρασιατική Εκστρατεία.
Από τον πρόλογο του συγγραφέα:
Ο Νίκος Μαγκλίνης είχε υπηρετήσει ως κληρωτός στη Μικρά Ασία. Έλεγε ιστορίες στα παιδιά του από το μοναδικό ταξίδι που έκανε σε όλη του τη (σύντομη) ζωή. Απ’ τον πόλεμο. Αλλά τα παιδιά τις ξέχασαν. Ή συγκράτησαν ελάχιστα. Τούτο εδώ το βιβλίο γυρίζει πολύ πίσω, στα 1919 με 1923 και είναι μια προσπάθεια να κολλήσω τα χαμένα κομμάτια εκείνης της εμπειρίας, που δεν ήταν φυσικά μονάχα εμπειρία του Νίκου Μαγκλίνη, αλλά χιλιάδων Ελλήνων – μιας ολόκληρης χώρας για την ακρίβεια. Για να «βρω» τον μάχιμο παππού, χρειάστηκε να παρακολουθήσω τους σταθμούς και τα περάσματα της στρατιωτικής μονάδας στην οποία υπηρέτησε: το 2/39 Σύνταγμα Ευζώνων. Είναι επίσης μια αφήγηση με ταξιδιωτικό πρόσημο: το καλοκαίρι του 2012 ταξίδεψα παρέα με την τότε σύντροφο και κατοπινή σύζυγό μου, με ιδιωτικά τουρκικά ΚΤΕΛ στην Τουρκία: από τη Σμύρνη στο Αφιόν Καραχισάρ και από εκεί στο Ικόνιο, στο Εσκί Σεχίρ, στην Προύσα και, τέλος, στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν όλο αυτό μια απόπειρα έρευνας και εξιστόρησης του μόνου της ζωής του ταξιδιού που έκανε ο άφαντος εκείνος, φασματικός παππούς, το μοναδικό, από κάθε άποψη, ταξίδι που έκαναν εκατό χρόνια πριν χιλιάδες νεαροί Έλληνες της γενιάς του. Ένα ταξίδι να πάνε να σκοτώσουν και να σκοτωθούν.
Από τον πρόλογο του συγγραφέα:
Ο Νίκος Μαγκλίνης είχε υπηρετήσει ως κληρωτός στη Μικρά Ασία. Έλεγε ιστορίες στα παιδιά του από το μοναδικό ταξίδι που έκανε σε όλη του τη (σύντομη) ζωή. Απ’ τον πόλεμο. Αλλά τα παιδιά τις ξέχασαν. Ή συγκράτησαν ελάχιστα. Τούτο εδώ το βιβλίο γυρίζει πολύ πίσω, στα 1919 με 1923 και είναι μια προσπάθεια να κολλήσω τα χαμένα κομμάτια εκείνης της εμπειρίας, που δεν ήταν φυσικά μονάχα εμπειρία του Νίκου Μαγκλίνη, αλλά χιλιάδων Ελλήνων – μιας ολόκληρης χώρας για την ακρίβεια. Για να «βρω» τον μάχιμο παππού, χρειάστηκε να παρακολουθήσω τους σταθμούς και τα περάσματα της στρατιωτικής μονάδας στην οποία υπηρέτησε: το 2/39 Σύνταγμα Ευζώνων. Είναι επίσης μια αφήγηση με ταξιδιωτικό πρόσημο: το καλοκαίρι του 2012 ταξίδεψα παρέα με την τότε σύντροφο και κατοπινή σύζυγό μου, με ιδιωτικά τουρκικά ΚΤΕΛ στην Τουρκία: από τη Σμύρνη στο Αφιόν Καραχισάρ και από εκεί στο Ικόνιο, στο Εσκί Σεχίρ, στην Προύσα και, τέλος, στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν όλο αυτό μια απόπειρα έρευνας και εξιστόρησης του μόνου της ζωής του ταξιδιού που έκανε ο άφαντος εκείνος, φασματικός παππούς, το μοναδικό, από κάθε άποψη, ταξίδι που έκαναν εκατό χρόνια πριν χιλιάδες νεαροί Έλληνες της γενιάς του. Ένα ταξίδι να πάνε να σκοτώσουν και να σκοτωθούν.
- GenresHistoricalNonfiction
384 pages, Paperback
First published June 23, 2022
1 person is currently reading
64 people want to read
About the author
Ηλίας Μαγκλίνης
35 books28 followersΟ Ηλίας Μαγκλίνης γεννήθηκε το 1970 στην Κινσάσα του Κονγκό. Σπούδασε αγγλική φιλολογία και πολιτικές επιστήμες στην Αγγλία και τη Σκοτία. Από το 1994 έως το 2003 εργάστηκε ως συντάκτης στο περιοδικό "Διαβάζω". Σήμερα εργάζεται στην εφημερίδα "Καθημερινή". Ασχολείται συστηματικά με τη μετάφραση. Έχει εκδώσει το μυθιστόρημα "Σώμα με σώμα" (Πόλις, 2005), τη νουβέλα "Η ανάκριση" (Κέδρος, 2008), και έχει δημοσιεύσει διηγήματα σε περιοδικά και ανθολογίες.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
July 27, 2022
Με "κυνηγούσαν" οι μάχες σε κάθε στάδιο των σπουδών μου στο χώρο της Ιστορίας:Πελοποννησιακός πόλεμος,Άλωση της Πόλης 1453,εμφύλιοι πόλεμοι του 1821,Ισπανικός Εμφύλιος,Μάχη του Στάλινγκραντ,ο ρόλος των ναρκωτικών στον στρατό του Γ' Ράιχ,ιδεολογικοί πόλεμοι νεώτερης ελλάδος,διπλωματικά αρχεία πολέμου 1940 και ελληνοβουλγαρικές σχέσεις κτλ.Πάντα αναλάμβανα εργασίες και έρευνες με αυτά τα θέματα!Με ενθουσίαζαν οι ανταποκρίσεις του Χέμινγουει,του Όργουελ,είχα πρότυπο την Γκέλχορν,γενικότερα ένας ερευνητικός μαζοχισμός για πεδία που στην πραγματικότητα δεν με ενδιαφέρουν (οι μάχες)!Απίστευτο πώς με "επέλεγαν" όλα αυτά!Επίσης,στις εξεταστικές ήμουν ξεφτέρι στα περί μαχών και ημερομηνιών!Τι περίεργο πράγμα όμως;!
Λοιπόν,εδώ το βιβλίο του Μαγκλίνη έρχεται να μου "υπενθυμίσει" τι αγαπώ στον τομέα μου και την αξία της ερευνητικής δημοσιογραφίας (συνδυασμός).Η πένα του δεν είναι τόσο λυρική όσο ήταν στο προηγούμενο βιβλίο του,αλλά κάπως ημερολογιακή και αποσπασματική σε ορισμένα σημεία.Υπάρχουν αρκετές λεπτομέρειες λόγω της έρευνας του στα αρχεία του Στρατού,ο οποίος να τα λέμε και αυτά ΔΕΝ πετάει τίποτα (όχι σαν κάτι άλλους "έξυπνους" που έκαψαν σημαντικούς φακέλους τη δεκαετία του '80-τα έχει πει ο Καραμανωλάκης αυτά μην ξεχνιόμαστε).Μπορεί να κουράσει τον αναγνώστη,που δεν τον ενδιαφέρουν και τόσο τα στρατιωτικά θέματα,αλλά όλα αυτά συμβάλλουν στο ευρύτερο πλαίσιο του βιβλίου που έρχεται να μας μιλήσει για τον παππού του (που δεν γνώρισε ποτέ,όπως διαβάσαμε και στο πρόηγουμενο βιβλίο του,αλλά στοίχειωνε τον πατέρα του και τη ζωή του) και τη ζωή του πριν αποκτήσει οικογένεια.Είναι μια ιστορία για το μοναδικό ταξίδι που έκανε και τον σημάδεψε...καθώς και μια ολόκληρη χώρα!Είναι αρκετά ενδιαφέρουσες οι αναλογίες παρόντος-παρελθόντος,άλλωστε αυτό το κάνει και σε πολλά άρθρα του ο συγγραφέας.Τόσο το Γκιακ του Παπαμάρκου όσο και Η Μεγάλη Ιδέα του Beraber (εκδ.Πόλις) είναι έργα που μπορούν να συμπληρώσουν το μεγάλο ρεπορτάζ του Μαγκλίνη και τα συστήνω.Η αλήθεια είναι ότι φέτος λόγω των 100 ετών από τη Μικρασιατική Καταστροφή είναι μια καλή ευκαιρία να αναζητηθούν κάποια άγνωστα σημεία αυτής της σελίδας που καθόρισε αρκετά το μέλλον της νεωτερικής ελλάδας.Στο σημείο αυτό να αναφερθώ και στα εξαιρετικά podcast του καθηγητή Γιώργου Μαυρογορδάτου (pod.gr Διορθωτικά Μαθήματα Ιστορίας) τα οποία εξηγούν αναλυτικά τις κοινωνικο-πολιτικές,αλλά και στρατιωτικές αποφάσεις που έκριναν και οδήγησαν στην ήττα του 1922.
Λοιπόν,εδώ το βιβλίο του Μαγκλίνη έρχεται να μου "υπενθυμίσει" τι αγαπώ στον τομέα μου και την αξία της ερευνητικής δημοσιογραφίας (συνδυασμός).Η πένα του δεν είναι τόσο λυρική όσο ήταν στο προηγούμενο βιβλίο του,αλλά κάπως ημερολογιακή και αποσπασματική σε ορισμένα σημεία.Υπάρχουν αρκετές λεπτομέρειες λόγω της έρευνας του στα αρχεία του Στρατού,ο οποίος να τα λέμε και αυτά ΔΕΝ πετάει τίποτα (όχι σαν κάτι άλλους "έξυπνους" που έκαψαν σημαντικούς φακέλους τη δεκαετία του '80-τα έχει πει ο Καραμανωλάκης αυτά μην ξεχνιόμαστε).Μπορεί να κουράσει τον αναγνώστη,που δεν τον ενδιαφέρουν και τόσο τα στρατιωτικά θέματα,αλλά όλα αυτά συμβάλλουν στο ευρύτερο πλαίσιο του βιβλίου που έρχεται να μας μιλήσει για τον παππού του (που δεν γνώρισε ποτέ,όπως διαβάσαμε και στο πρόηγουμενο βιβλίο του,αλλά στοίχειωνε τον πατέρα του και τη ζωή του) και τη ζωή του πριν αποκτήσει οικογένεια.Είναι μια ιστορία για το μοναδικό ταξίδι που έκανε και τον σημάδεψε...καθώς και μια ολόκληρη χώρα!Είναι αρκετά ενδιαφέρουσες οι αναλογίες παρόντος-παρελθόντος,άλλωστε αυτό το κάνει και σε πολλά άρθρα του ο συγγραφέας.Τόσο το Γκιακ του Παπαμάρκου όσο και Η Μεγάλη Ιδέα του Beraber (εκδ.Πόλις) είναι έργα που μπορούν να συμπληρώσουν το μεγάλο ρεπορτάζ του Μαγκλίνη και τα συστήνω.Η αλήθεια είναι ότι φέτος λόγω των 100 ετών από τη Μικρασιατική Καταστροφή είναι μια καλή ευκαιρία να αναζητηθούν κάποια άγνωστα σημεία αυτής της σελίδας που καθόρισε αρκετά το μέλλον της νεωτερικής ελλάδας.Στο σημείο αυτό να αναφερθώ και στα εξαιρετικά podcast του καθηγητή Γιώργου Μαυρογορδάτου (pod.gr Διορθωτικά Μαθήματα Ιστορίας) τα οποία εξηγούν αναλυτικά τις κοινωνικο-πολιτικές,αλλά και στρατιωτικές αποφάσεις που έκριναν και οδήγησαν στην ήττα του 1922.
September 20, 2022
"Πέρασες από τα Μουδανιά, πέρασες και από την Προύσα.
Και από το Εσκί Σεχίρ.
Βρίσκομαι στο κατόπι σου, Νίκο, γυρεύοντας τα σβησμένα σου ίχνη μέσα στο χρόνο ."
Ακολουθώντας τα βήματα του Νίκου Μαγκλίνη, ο συγγραφέας χαρτογραφεί ένα οδοιπορικό, συλλέγει πληροφορίες και δίνει φως στη σκιά του ανθρώπου που για αυτόν ήταν ο πατέρας του πατέρα του.
Οι άνθρωποι παραμένουν ζωντανοί όσο μιλάμε για αυτούς, όταν οι μνήμες δεν σβήνουν μα επικοινωνούνται και μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά.
Ο Νίκος Μαγκλίνης υπήρξε μια απουσία κενή, ένα μυστικό, ένα μυστήριο.
Ο πρόγονος που υπηρέτησε στην Μικρασιατική εκστρατεία και δολοφονήθηκε το 1944.
Τις μνήμες όσων γνώριζαν αποφασίζει ο συγγραφέας να συγκεντρώσει και να γεμίσει το κενό, να γίνει η απουσία οικογενειακή ιστορία, κληροδότημα στις επόμενες γενιές. Ιχνηλατεί το ταξίδι του Νίκου και μαζί αυτό χιλιάδων ανδρών που βρέθηκαν στον πόλεμο της Μικρασίας. Ένα ταξίδι γεμάτο θάνατο.
Με τις περιγραφές του αναβιώνει τις σκληρές συνθήκες που αντιμετώπισαν κατά την πορεία τους στον Σαγγάριο. Αφηγείται προσωπικές ιστορίες ανθρώπων που βρέθηκαν στην εκστρατεία. Ιστορικά και βιογραφικά στοιχεία εναλλάσσονται. Αρχειακό φωτογραφικό υλικό σε αντιπαραβολή με σύγχρονο έχει ρόλο εμφατικό στην σύγκριση παρελθόντος και παρόντος.
Αυτό ήταν για πολλούς το μόνο της ζωής τους ταξίδι.
Κάποιοι δεν γύρισαν ποτέ πίσω. Κάποιους τους βρήκε ο θάνατος. Κάποιους τους βρήκαν συμφορές χειρότερες από το θάνατο.
Ο Νίκος όμως έκανε την αντίθετη διαδρομή, το ταξίδι της επιστροφής.
Το δικό του νήμα της ζωής θα κόψει μια σφαίρα που θα τον βρεί πισώπλατα στον πιο κεντρικό δρόμο του Αγρινίου.
Ήταν Ιανουάριος του 1944 κι αυτός 45 ετών όταν τελείωσε της ζωής του το ταξίδι.
Και από το Εσκί Σεχίρ.
Βρίσκομαι στο κατόπι σου, Νίκο, γυρεύοντας τα σβησμένα σου ίχνη μέσα στο χρόνο ."
Ακολουθώντας τα βήματα του Νίκου Μαγκλίνη, ο συγγραφέας χαρτογραφεί ένα οδοιπορικό, συλλέγει πληροφορίες και δίνει φως στη σκιά του ανθρώπου που για αυτόν ήταν ο πατέρας του πατέρα του.
Οι άνθρωποι παραμένουν ζωντανοί όσο μιλάμε για αυτούς, όταν οι μνήμες δεν σβήνουν μα επικοινωνούνται και μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά.
Ο Νίκος Μαγκλίνης υπήρξε μια απουσία κενή, ένα μυστικό, ένα μυστήριο.
Ο πρόγονος που υπηρέτησε στην Μικρασιατική εκστρατεία και δολοφονήθηκε το 1944.
Τις μνήμες όσων γνώριζαν αποφασίζει ο συγγραφέας να συγκεντρώσει και να γεμίσει το κενό, να γίνει η απουσία οικογενειακή ιστορία, κληροδότημα στις επόμενες γενιές. Ιχνηλατεί το ταξίδι του Νίκου και μαζί αυτό χιλιάδων ανδρών που βρέθηκαν στον πόλεμο της Μικρασίας. Ένα ταξίδι γεμάτο θάνατο.
Με τις περιγραφές του αναβιώνει τις σκληρές συνθήκες που αντιμετώπισαν κατά την πορεία τους στον Σαγγάριο. Αφηγείται προσωπικές ιστορίες ανθρώπων που βρέθηκαν στην εκστρατεία. Ιστορικά και βιογραφικά στοιχεία εναλλάσσονται. Αρχειακό φωτογραφικό υλικό σε αντιπαραβολή με σύγχρονο έχει ρόλο εμφατικό στην σύγκριση παρελθόντος και παρόντος.
Αυτό ήταν για πολλούς το μόνο της ζωής τους ταξίδι.
Κάποιοι δεν γύρισαν ποτέ πίσω. Κάποιους τους βρήκε ο θάνατος. Κάποιους τους βρήκαν συμφορές χειρότερες από το θάνατο.
Ο Νίκος όμως έκανε την αντίθετη διαδρομή, το ταξίδι της επιστροφής.
Το δικό του νήμα της ζωής θα κόψει μια σφαίρα που θα τον βρεί πισώπλατα στον πιο κεντρικό δρόμο του Αγρινίου.
Ήταν Ιανουάριος του 1944 κι αυτός 45 ετών όταν τελείωσε της ζωής του το ταξίδι.
May 15, 2023
Ένα οδοιπορικό του συγγραφέα και δημοσιογράφου Ηλία Μαγκλίνη στα μέρη που πραγματοποιήθηκε η Μικρασιατική εκστρατεία. Ακολουθώντας τα ίχνη του 2/39 Συντάγματος Ευζώνων, στο οποίο υπηρέτησε ο παππούς, που ποτέ δεν γνώρισε, επισκέπτεται την Σμύρνη,το Αφιόν Καραχισάρ,την Προύσα ,το Εσκί Σεχίρ. Μέσα από την έρευνα,τις μαρτυρίες, το έντυπο υλικό αλλά και την φαντασία του προσπαθεί να κατανοήσει και να αναπλάσει την πορεία των Ελλήνων στρατιωτών και των μαχών που δόθηκαν σε εκείνους τους τόπους με την γνωστή καταστροφική κατάληξη.
December 22, 2023
Κατά τη γνώμη μου, παρά το γεγονός ότι το βιβλίο του Μαγκλινη φωτίζει λίγο παραπάνω κάποιες πλευρές της Μικρασιατικής Εκστρατείας μέσω του ταξιδιού του συγγραφέα στα χώματα που πολέμησε ο παππούς του Νίκος Μαγκλινης, θα έπρεπε να είναι πολύ πιο δυνατό και επιβλητικό ανάγνωσμα. Ακριβώς επειδή το βιβλίο προκύπτει από καθαρά ιστορικές όσο και προσωπικές πηγές. Ικανοποιητικό αλλά όχι αυτό που περίμενα όταν το ξεκίνησα.
December 14, 2023
Ο κατεξοχήν βιωματικός συγγραφέας Ηλίας μαγκλίνης μας παρουσιάζει το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο "το μόνο της ζωής τους ταξίδι"κατά παρέκκλιση του τίτλου του διηγήματος του Βιζυηνού "το μόνο της ζωής του ταξείδιον"
Ίσως κ να προσομοιάζει την κεντρική ιδέα μιας και το ταξίδι που έκαναν οι νέοι της Ελλάδας στη μικρά Ασία για να σκοτώσουν ή να σκοτωθούν κάθε άλλο παρά ταξίδι μπορεί να εννοηθεί με τη σημερινή έννοια όπως κ το ταξίδι του ήρωα του Βιζυηνού που δεν έγινε ποτέ...
Ένα υβριδικό βιβλίο που ούτε οδοιπορικό μπορεί να χαρακτηριστεί ,γιατί θα αδικούσε τον συγγραφέα, ούτε ιστορικό καθώς δεν υπάρχουν πλήρη τα στοιχεία ώστε να χαρακτηριστεί έτσι αλλά ούτε και αυτόβιογραφικό μιας κ τα γεγονότα υποθέτει ο Μαγκλίνης ότι τα έζησε ο παππούς του καθώς δεν έχει καμία προσωπική του διήγηση.
Εδώ συνεχίζει το διάλογο που άνοιξε στο προηγούμενο βιβλίο με τον πατέρα του, τώρα με τον παππού του που δεν θέλει ομως να τον αποκαλεί έτσι παρά πατέρα του πατέρα του.
Με δημοσιογραφική γλώσσα που κάποιες στιγμές γίνεται συναισθηματική κ κάποιες ιδιαίτερα σκληρή περιγράφονται κομμάτια της ιστορίας της εκστρατείας στη μικρά Ασία, ειδικά η καταστροφή της καθώς ο συγγραφέας διασχίζει την Τουρκία με τα τοπικά λεωφορεία περνώντας από τους τόπους που συνέβησαν τα γεγονότα και μετατρέπει το κείμενο σε ένα δημοσιογραφικό ρεπορτάζ.
Η αφήγηση διεμβολίζεται από μικρές ιστορίες ως ιστορικά ντοκουμέντα άλλοτε λυρικά, άλλοτε αυτοβιογραφικά που σαν αφορμή οδηγούν το κείμενο σε νέες πληροφορίες για τον πόλεμο ,τις μάχες κ τα υλικά που χρησιμοποιούσαν τότε.
Συγκλονιστική είναι η περιγραφή της πορείας προς τον Σαγγάριο τον Αύγουστο του 1921 όπου νικήθηκαν τα ελληνικά στρατεύματα κ έγινε η αρχή της κατάρρευσης του μετώπου κ στη συνέχεια η καταστροφή της εκστρατείας.
Μέσα από την έρευνά του ο συγγραφέας στα αρχεία του ΓΕΣ, σε βιβλία,λευκώματα κ συλλογές βρέθηκαν πολλές πληροφορίες και εικόνες που στολίζουν το βιβλίο μεν πλην όμως οι πολλές πληροφορίες κ λεπτομέρειες κουράζουν σε κάποια σημεία τον αναγνώστη.
Η εμπλοκή της ιστορίας με προσωπικά βιώματα επιχειρεί να απαλλάξει τους πρωταγωνιστές από τα κρίματα τους καθώς η καταγραφή των γεγονότων αυτών προσφέρεται ως λύτρωση.
Η εγγραφή στη μνήμη τραυματικών πληροφοριών χωρίς τη δυνατότητα να τις αφομοιώσει κ να τις διαχειριστεί όπως θα ήθελε ο συγγραφέας κ οι αναγνώστες του οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τα τραύματα στη μνήμη δεν επουλώνονται με το χρόνο αλλά και ότι απαντήσεις δεν υπάρχουν εύκολες κ μερικές φορές δεν υπάρχουν καθόλου...
Η διαδοχή της μνήμης στην ακολουθία παππούς-πατέρας -εγγονός στη συγκεκριμένη συγκλονιστική τραγωδία της μικρασιατικής καταστροφής αντί να επουλώσει τις πληγές προσθέτει νέα τραύματα μικρότερα μεν άλλα εξίσου σημαντικά.
Ένα βιβλίο για τους προγόνους τον πόλεμο και το θάνατο μέσα από ανείπωτες σιωπές και βαθιά τραύματα....
Ίσως κ να προσομοιάζει την κεντρική ιδέα μιας και το ταξίδι που έκαναν οι νέοι της Ελλάδας στη μικρά Ασία για να σκοτώσουν ή να σκοτωθούν κάθε άλλο παρά ταξίδι μπορεί να εννοηθεί με τη σημερινή έννοια όπως κ το ταξίδι του ήρωα του Βιζυηνού που δεν έγινε ποτέ...
Ένα υβριδικό βιβλίο που ούτε οδοιπορικό μπορεί να χαρακτηριστεί ,γιατί θα αδικούσε τον συγγραφέα, ούτε ιστορικό καθώς δεν υπάρχουν πλήρη τα στοιχεία ώστε να χαρακτηριστεί έτσι αλλά ούτε και αυτόβιογραφικό μιας κ τα γεγονότα υποθέτει ο Μαγκλίνης ότι τα έζησε ο παππούς του καθώς δεν έχει καμία προσωπική του διήγηση.
Εδώ συνεχίζει το διάλογο που άνοιξε στο προηγούμενο βιβλίο με τον πατέρα του, τώρα με τον παππού του που δεν θέλει ομως να τον αποκαλεί έτσι παρά πατέρα του πατέρα του.
Με δημοσιογραφική γλώσσα που κάποιες στιγμές γίνεται συναισθηματική κ κάποιες ιδιαίτερα σκληρή περιγράφονται κομμάτια της ιστορίας της εκστρατείας στη μικρά Ασία, ειδικά η καταστροφή της καθώς ο συγγραφέας διασχίζει την Τουρκία με τα τοπικά λεωφορεία περνώντας από τους τόπους που συνέβησαν τα γεγονότα και μετατρέπει το κείμενο σε ένα δημοσιογραφικό ρεπορτάζ.
Η αφήγηση διεμβολίζεται από μικρές ιστορίες ως ιστορικά ντοκουμέντα άλλοτε λυρικά, άλλοτε αυτοβιογραφικά που σαν αφορμή οδηγούν το κείμενο σε νέες πληροφορίες για τον πόλεμο ,τις μάχες κ τα υλικά που χρησιμοποιούσαν τότε.
Συγκλονιστική είναι η περιγραφή της πορείας προς τον Σαγγάριο τον Αύγουστο του 1921 όπου νικήθηκαν τα ελληνικά στρατεύματα κ έγινε η αρχή της κατάρρευσης του μετώπου κ στη συνέχεια η καταστροφή της εκστρατείας.
Μέσα από την έρευνά του ο συγγραφέας στα αρχεία του ΓΕΣ, σε βιβλία,λευκώματα κ συλλογές βρέθηκαν πολλές πληροφορίες και εικόνες που στολίζουν το βιβλίο μεν πλην όμως οι πολλές πληροφορίες κ λεπτομέρειες κουράζουν σε κάποια σημεία τον αναγνώστη.
Η εμπλοκή της ιστορίας με προσωπικά βιώματα επιχειρεί να απαλλάξει τους πρωταγωνιστές από τα κρίματα τους καθώς η καταγραφή των γεγονότων αυτών προσφέρεται ως λύτρωση.
Η εγγραφή στη μνήμη τραυματικών πληροφοριών χωρίς τη δυνατότητα να τις αφομοιώσει κ να τις διαχειριστεί όπως θα ήθελε ο συγγραφέας κ οι αναγνώστες του οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τα τραύματα στη μνήμη δεν επουλώνονται με το χρόνο αλλά και ότι απαντήσεις δεν υπάρχουν εύκολες κ μερικές φορές δεν υπάρχουν καθόλου...
Η διαδοχή της μνήμης στην ακολουθία παππούς-πατέρας -εγγονός στη συγκεκριμένη συγκλονιστική τραγωδία της μικρασιατικής καταστροφής αντί να επουλώσει τις πληγές προσθέτει νέα τραύματα μικρότερα μεν άλλα εξίσου σημαντικά.
Ένα βιβλίο για τους προγόνους τον πόλεμο και το θάνατο μέσα από ανείπωτες σιωπές και βαθιά τραύματα....
October 9, 2022
Στο μόνο της ζωής τους ταξίδι, ο Ηλίας Μαγκλίνης διαλέγει να ακολουθήσει αυτόν που υπήρξε ο παππούς που ποτέ δεν μπόρεσε να αποκαλέσει έτσι και ταυτόχρονα χιλιάδες άλλους Έλληνες σε ένα ταξίδι που σημάδεψε όχι μόνο τις ζωές των πρωταγωνιστών, αλλά και εκατομμυρίων άλλων, μετατρέποντας κάθε βήμα τους σε σελίδα της Ιστορίας. Η Μικρασιατική Εκστρατεία προσεγγίζεται όχι μόνο σαν ιστορικό γεγονός, ωστόσο, εν προκειμένω, αλλά και σαν βίωμα των συμμετεχόντων. Ο συγγραφέας προσπαθεί να ανασυνθέσει συναισθήματα, σκέψεις, εικόνες. Χρησιμοποιεί, στην προσπάθειά του αυτή, όχι μόνο τις ιστορικές πηγές, αλλά και την προσωπική του εμπειρία, πραγματοποιώντας ένα ταξίδι στα βήματά τους, αναζητώντας να αντικρύσει όσα ακόμη απέμεναν από ό,τι είχαν αντικρύσει εκείνοι, από την ασφάλεια, όμως, του παρόντος.
Εκκινώντας από τα τρίμματα ιστοριών που έφτασαν στα χέρια του, ο Μαγκλίνης ερευνά αρχεία και μαρτυρίες. Ο άγνωστος εν πολλοίς παππούς είναι ο σταθερός συνομιλητής του, του απευθύνεται συχνά πυκνά ο εγγονός. Μέσα από το μονόδρομο της επικοινωνίας αναδύεται η ανάγκη για επιβεβαίωση των γραφέντων. Δεν θα έρθει ποτέ, φευ, όμως η ιστορία ειπώθηκε και ο εγγονός λυτρώθηκε στα σίγουρα.
Το ύφος του βιβλίου εξισορροπεί μεταξύ των αυτούσιων στρατιωτικών αναφορών και των προσωπικών παρεμβάσεων που συχνά έχουν ιδιαίτερη συναισθηματική χροιά. Διαβάζεται με ευκολία, αλλά όχι εύκολα, μιας και περιλαμβάνει σκληρές σκηνές- περιγραφές σκληρών συμβάντων.
Ο σύγχρονος αναγνώστης σίγουρα κουνά το κεφάλι του διαβάζοντας για αποφάσεις που οδήγησαν στη ματαίωση των ονείρων της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου. Η απόσταση του χρόνου του δίνει αυτό το δικαίωμα. Μα στη δίνη της Ιστορίας μπορεί κανείς να φανταστεί πόσο διαφορετικά ήταν τα πράγματα. Και αυτό το βιβλίο βοηθά κυρίως σε αυτό: να μπορέσει ο αναγνώστης να βαδίσει δίπλα στους Έλληνες στρατιώτες έστω και μέσα από έναν χάρτινο δρόμο...
Εκκινώντας από τα τρίμματα ιστοριών που έφτασαν στα χέρια του, ο Μαγκλίνης ερευνά αρχεία και μαρτυρίες. Ο άγνωστος εν πολλοίς παππούς είναι ο σταθερός συνομιλητής του, του απευθύνεται συχνά πυκνά ο εγγονός. Μέσα από το μονόδρομο της επικοινωνίας αναδύεται η ανάγκη για επιβεβαίωση των γραφέντων. Δεν θα έρθει ποτέ, φευ, όμως η ιστορία ειπώθηκε και ο εγγονός λυτρώθηκε στα σίγουρα.
Το ύφος του βιβλίου εξισορροπεί μεταξύ των αυτούσιων στρατιωτικών αναφορών και των προσωπικών παρεμβάσεων που συχνά έχουν ιδιαίτερη συναισθηματική χροιά. Διαβάζεται με ευκολία, αλλά όχι εύκολα, μιας και περιλαμβάνει σκληρές σκηνές- περιγραφές σκληρών συμβάντων.
Ο σύγχρονος αναγνώστης σίγουρα κουνά το κεφάλι του διαβάζοντας για αποφάσεις που οδήγησαν στη ματαίωση των ονείρων της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου. Η απόσταση του χρόνου του δίνει αυτό το δικαίωμα. Μα στη δίνη της Ιστορίας μπορεί κανείς να φανταστεί πόσο διαφορετικά ήταν τα πράγματα. Και αυτό το βιβλίο βοηθά κυρίως σε αυτό: να μπορέσει ο αναγνώστης να βαδίσει δίπλα στους Έλληνες στρατιώτες έστω και μέσα από έναν χάρτινο δρόμο...
November 11, 2022
«Το μοναδικό ταξίδι της ζωής σου με οδήγησε σε μέρη που δεν θα με ενδιέφερε ποτέ να επισκεφθώ. Το έκανα μόνο και μόνο επειδή σε μερικά από αυτά πέρασες εσύ: Σμύρνη, Αφιόν Καραχισάρ, Εσκί Σεχίρ, Προύσα. Έφτασα ως τον Σαγγάριο κι εγώ, από μακριά νόμιζα πως κοιτούσα στην καρδιά της Αλμυράς Ερήμου…».
Η συγκλονιστική ιστορία της οικογένειάς του Ηλία Μαγκλίνη και πιο συγκεκριμένα του παππού του, είναι η κοινή ιστορία χιλιάδων Ελλήνων που πολέμησαν στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Λεπτό προς λεπτό, μέρα με τη μέρα, βδομάδα τη βδομάδα, η αφήγηση εκείνων των ημερών είναι τόσο ζωντανά φρικιαστική που στιγμές στιγμές νόμιζα ότι ήμουν κι εγώ εκεί δίπλα τους και ζούσα μαζί τους την κτηνωδία που βίωσαν. Υπήρξαν βραδιές που στην πρώτη κιόλας σελίδα διαβάσματος το παράτησα μην αντέχοντας το βάρος του άγχους. Ηταν η μεγαλύτερη στρατιωτική επιχείρηση στην ιστορία του ελληνικού κράτους. Η μεγαλύτερη -και η πιο καταστροφική.
«Είναι γραφή ενός ταξιδευτή του χώρου και του χρόνου. Ενός ταξιδιού που είναι και της κοινής μας, αποσιωπημένης ιστορίας, αυτού του «Τι γυρεύατε εκεί τελικά;».
Το βιβλίο εκτός της εξιστόρησης μέσω αρχειακού και φωτογραφικού υλικού εποχής θα μπορούσε να είναι και ένα ταξιδιωτικό οδοιπορικό μιας και ο συγγραφέας περνάει από τα ίδια μέρη απ όπου πέρασε το 2/39 σύνταγμα Ευζώνων, σχεδόν έναν αιώνα μετά.
«Το δικό μου ταξίδι πες το όπως θέλεις. Μονάχα, προς Θεού, μην το αποκαλέσεις «προσκύνημα». Πιο πολύ ήταν μια δική μου εμμονή: να προσπαθήσω να ιχνηλατήσω το μοναδικό ταξίδι που έκανες μαζί με χιλιάδες άλλους της γενιάς σου. Κάποιοι ήσαστε καλά παιδιά, κάποιοι ήσαστε καθάρματα. Πάντως αυτό ήταν για όλους σας σχεδόν το μοναδικό ταξίδι της ζωής σας. Για να πάτε να σκοτώσετε και να σας σκοτώσουν…».
Τα πεπραγμένων των Ελλήνων στρατιωτών, εκεί στα βάθη της Ανατολίας ήταν ο ορισμός των φρικαλεοτήτων ενός πολέμου. Όπως και τα αντίποινα των Τούρκων βέβαια. Η Μικρασιατική καταστροφή φυσικά και δεν είναι αυτή που διδάσκουν τα σχολικά εγχειρίδια. Δεν είναι αυτή που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στα ντοκιμαντέρ.
Το «Μόνο της ζωής τους ταξίδι» του Ηλία Μαγκλίνη είναι μια εντελώς διαφορετική αναδιήγηση των γεγονότων της Μικρασιατικής καταστροφής που αξίζει να διαβαστεί.
Η συγκλονιστική ιστορία της οικογένειάς του Ηλία Μαγκλίνη και πιο συγκεκριμένα του παππού του, είναι η κοινή ιστορία χιλιάδων Ελλήνων που πολέμησαν στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Λεπτό προς λεπτό, μέρα με τη μέρα, βδομάδα τη βδομάδα, η αφήγηση εκείνων των ημερών είναι τόσο ζωντανά φρικιαστική που στιγμές στιγμές νόμιζα ότι ήμουν κι εγώ εκεί δίπλα τους και ζούσα μαζί τους την κτηνωδία που βίωσαν. Υπήρξαν βραδιές που στην πρώτη κιόλας σελίδα διαβάσματος το παράτησα μην αντέχοντας το βάρος του άγχους. Ηταν η μεγαλύτερη στρατιωτική επιχείρηση στην ιστορία του ελληνικού κράτους. Η μεγαλύτερη -και η πιο καταστροφική.
«Είναι γραφή ενός ταξιδευτή του χώρου και του χρόνου. Ενός ταξιδιού που είναι και της κοινής μας, αποσιωπημένης ιστορίας, αυτού του «Τι γυρεύατε εκεί τελικά;».
Το βιβλίο εκτός της εξιστόρησης μέσω αρχειακού και φωτογραφικού υλικού εποχής θα μπορούσε να είναι και ένα ταξιδιωτικό οδοιπορικό μιας και ο συγγραφέας περνάει από τα ίδια μέρη απ όπου πέρασε το 2/39 σύνταγμα Ευζώνων, σχεδόν έναν αιώνα μετά.
«Το δικό μου ταξίδι πες το όπως θέλεις. Μονάχα, προς Θεού, μην το αποκαλέσεις «προσκύνημα». Πιο πολύ ήταν μια δική μου εμμονή: να προσπαθήσω να ιχνηλατήσω το μοναδικό ταξίδι που έκανες μαζί με χιλιάδες άλλους της γενιάς σου. Κάποιοι ήσαστε καλά παιδιά, κάποιοι ήσαστε καθάρματα. Πάντως αυτό ήταν για όλους σας σχεδόν το μοναδικό ταξίδι της ζωής σας. Για να πάτε να σκοτώσετε και να σας σκοτώσουν…».
Τα πεπραγμένων των Ελλήνων στρατιωτών, εκεί στα βάθη της Ανατολίας ήταν ο ορισμός των φρικαλεοτήτων ενός πολέμου. Όπως και τα αντίποινα των Τούρκων βέβαια. Η Μικρασιατική καταστροφή φυσικά και δεν είναι αυτή που διδάσκουν τα σχολικά εγχειρίδια. Δεν είναι αυτή που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στα ντοκιμαντέρ.
Το «Μόνο της ζωής τους ταξίδι» του Ηλία Μαγκλίνη είναι μια εντελώς διαφορετική αναδιήγηση των γεγονότων της Μικρασιατικής καταστροφής που αξίζει να διαβαστεί.
February 11, 2025
Ένα πολύ καλό βιβλίο στο ίδιο ύφος με το "Είμαι όσα έχω ξεχάσει". Αυτή την φορά παρακολουθούμε το ταξίδι του παππού του συγγραφέα, ωσ στρατιώτη στην Μικρα Ασία. Προσωπικά σε κάποια σημεία με κούρασε- ισως γιατι είναι μια περίοδος που διαβάζω συνεχόμενα βιβλία πάνω στην Μικρασιατική καταστροφη- αλλα πιστεύω ότι αξίζει να το διαβάσετε γιατι δίνει μια συνολική εικόνα της όλης εκστρατείας.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews