‘Woede’ staat in het teken van twee ouders, Myrna en Koen, die vijf jaar geleden hun zoon Robin verloren. Van de één op de andere dag werd hij vermist. Vijf jaar later staat er ineens een elfjarige jongen op de stoep die hun zoon blijkt te zijn. Zou het echt?
Wat volgt is een bizar en emotioneel weerzien, maar ook een zware moeilijke periode. Want niemand weet waar Robin is geweest en wat hij heeft meegemaakt. Zijn gedrag is echter onvoorspelbaar en met kleine stapjes doen zowel Myrna als Koen gruwelijke ontdekkingen.
‘Woede’ is geschreven vanuit drie perspectieven. We lezen zowel vanuit Myrna en Koen als vanuit Robin.
Bij Koen en Robin krijgen we ook terugblikken naar het verleden, omdat er daarin enkele gebeurtenissen zijn die een belangrijke rol spelen voor het verhaal.
Laat ik beginnen te zeggen dat de schrijfstijl van Tamara vlot is. Ze neemt je moeiteloos mee het verhaal in en de spanning wordt vrijwel aan het begin van het verhaal al opgebouwd. Dit zorgt er zeker voor dat ze de aandacht van de lezer heeft en deze vast blijft houden tot het einde van het boek. Heel prettig.
De hoofdstukken vanuit Myrna en Koen zijn hier en daar behoorlijk intens. Dit heeft vooral te maken met de emoties en gedragingen van hen als ouders. Ze zijn hun zoon kwijt. En dit verdriet, deze onmacht, is duidelijk voelbaar.
Echter, wanneer Robin in beeld verschijnt en letterlijk op de stoep voor zijn ouderlijk huis staat, krijgt het verhaal hier en daar behoorlijk wat onrealistische wendingen.
Zowel Myrna als Koen nemen vrij snel klakkeloos aan dat het hun zoon is. Ook de politie, die vijf jaar lang op zoek is geweest naar Robin, neemt een aantal onrealistische beslissingen. Wat mij betreft maken deze keuzes en acties van zowel ouders als politie het verhaal ongeloofwaardig.
Jammer dat het er daardoor op lijkt dat Tamara geen onderzoek gedaan heeft naar hoe het er werkelijk aan toe gaat bij een vermissing van een kind.
Ook dat de politie een persconferentie houdt en daarbij de verloren jongen direct tentoonstelt, is een behoorlijke misser. Nee, zo werkt de politie niet.
Hadden alleen deze kleine puntjes die niet klopten in het verhaal gezeten, had ik er als lezer wat gemakkelijker overheen kunnen stappen.
Echter maakt Tamara een aantal fouten in het verhaal, die helaas al een hele hoop verklappen voor de oplettende lezer.
Ik verklap deze fouten natuurlijk niet, want dat zou betekenen dat ik nog meer spoilers weg zou geven dan dat de auteur zelf al doet.
Ook maakt Tamara hier en daar wat gekke sprongen in het verhaal. Zo lezen we een hoofdstuk vanuit Koen welke op weg is naar huis in zijn auto. Om rustig te worden, zet hij zijn auto aan de kant voordat hij verder naar huis rijdt. En ineens is hij al thuis en zit hij midden in een discussie met Myrna. Die hem vervolgens ergens mee confronteert, en waarvan nooit duidelijk wordt hoe zij daar aan komt.
Dit geldt ook voor een activiteit die Koen met Robin onderneemt. Zo is hij op school en zo is hij ineens met zijn vader op pad. Er mist opbouw naar bepaalde gebeurtenissen toe. Ook is niet duidelijk hoe lang Robin dan al terug is bij het gezin. Er is geen tijdsframe aanwezig.
Zeker wat missers in de uitwerking en uitleg dus. Jammer dat het de proeflezers ook niet is opgevallen.
De hoofdstukken vanuit Robin vond ik persoonlijk het interessantst. Voor mijn gevoel heeft Tamara haar focus op de uitwerking hiervan gelegd, omdat bepaalde zaken belangrijk zijn voor de ontknoping.
Dat Robin een zeer beschadigde jongen is komt goed over en daar werd ik zeker positief door verrast.
Persoonlijk vond ik Koen als personage het best uitgewerkt, omdat we van hem het één en ander aan achtergrond en verdieping krijgen. Pesten is een thema in zijn verleden en ook in dat van zijn zoon Robin.
Wat mij betreft een goed thema om mee te nemen in een verhaal, al laat Tamara ook hier wat kleine steekjes vallen. Het hoe en waarom wordt niet duidelijk en sommige zaken zijn gewoon te gemakkelijk uitgewerkt en benoemd.
Met geen van de personages heb ik op enig moment een echte band gevoeld. Ze waren daar echt te oppervlakkig voor uitgewerkt.
Alhoewel de spanning absoluut in het verhaal aanwezig was, was het uiteindelijke plot een beetje een tegenvaller.
Je ziet het van mijlenver aankomen, er wordt onrealistisch gehandeld door Myrna, Koen en politie en ook gaf het einde een beetje een happy ever after gevoel. En dat laatste is jammer, want wat er daadwerkelijk met hun zoon is gebeurt… daar komen we nooit achter. En was dat nou juist niet waar het boek om draaide?
Conclusie
Tamara Geraeds had een goed idee, maar moet nog werken aan haar uitwerking. Vooral de basis van haar verhaal.
’Woede’ was geen mega slecht verhaal, maar er waren teveel dingen die niet klopten, die niet goed waren uitgewerkt en/of verdiept en die niet realistisch waren. En als je als auteur zelf al spoilers gaat weggeven aan het begin van je verhaal… Dan is dat niet echt handig.
De pluspunten zijn de vlotte schrijfstijl waardoor je moeiteloos door het boek heen vliegt, de korte hoofdstukken, de afwisseling tussen perspectieven en de opbouw aan spanning.
Deze thriller was wat mij betreft geen echte thriller. Meer een soort familie drama met een bijzondere uitwerking.
Een psychologische thriller heeft sterke personages met een gedetailleerde uitwerking nodig. Die waren hier niet aanwezig en daarom kan ik dit geen psychologische thriller noemen.
Geen hoogstandje en zeker geen boek dat ik zal onthouden.
Het krijgt drie sterren voor het idee en de toevoeging van wat interessante thema’s, maar vooral voor het feit dat je het boek snel uit hebt.