What do you think?
Rate this book
Αυτές
Είκοσι τέσσερις τρόποι για να υπάρχεις μέσα στον χρόνο, μέσα στη διαδοχική αλληλουχία των ηλικιών.
Από την Α. μέχρι την Ω. και όλες τις άλλες ενδιάμεσες συνθήκες, είκοσι τέσσερις ιστορίες ανωνυμίας για τη γυναικεία κατάσταση.
Είκοσι τέσσερις τρόποι σαν νεύματα κατάφασης, άρνησης, υποταγής ή εξέγερσης.
Τα διηγήματα της συλλογής απαρτίζουν τα στάδια της ζωής μιας γυναίκας.
Αυτές. Που γίνονται αυτό που είναι. Αυτό που πάντα ήταν. Αυτό με το οποίο πάντα παλεύουν. Μόνες, λησμονημένες, σιωπηλές, ανένδοτες, εξεγερμένες.
Από την Α. μέχρι την Ω. και όλες τις άλλες ενδιάμεσες συνθήκες, είκοσι τέσσερις ιστορίες ανωνυμίας για τη γυναικεία κατάσταση.
Είκοσι τέσσερις τρόποι σαν νεύματα κατάφασης, άρνησης, υποταγής ή εξέγερσης.
Τα διηγήματα της συλλογής απαρτίζουν τα στάδια της ζωής μιας γυναίκας.
Αυτές. Που γίνονται αυτό που είναι. Αυτό που πάντα ήταν. Αυτό με το οποίο πάντα παλεύουν. Μόνες, λησμονημένες, σιωπηλές, ανένδοτες, εξεγερμένες.
96 pages, Paperback
First published June 10, 2022
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
October 2, 2022
Η Ευγενία Μπογιάνου
συνθέτει,
γράφει λυρικά δημιουργώντας εικόνες και στιγμές, σκιαγραφώντας -από το Α έως το Ω- γυναικείες ψυχές, άλλοτε ζωντανές, άλλοτε ασθενείς, άλλοτε νεκρές από καιρό.
Ηρωίδες ανώνυμες, που για μία και μοναδική φορά καλούνται να πρωταγωνιστήσουν• γυναίκες γράμματα της αλφαβήτου, (συμ)Μετοχές, γυναίκες που φορούν και κουβαλούν επίθετα, δοσμένα χωρίς επιλογή από την ανδροκρατούμενη κοινωνία.
Είναι κόρες, μαθήτριες, ερωτευμένες, σύζυγοι, σύντροφοι, εργαζόμενες, φροντίστριες, πληγωμένες, προδομένες, μόνες, κενές.
Αυτές είναι "Εκείνες" που περνούν από δίπλα σου και χάνονται..
αόρατες, υπνωτισμένες, ζωσμένες από δυστυχία κι απαιτήσεις, κρατούν τα "ναι" τους σφιχτά και προ(σ)χωρούν στο δρόμο που άλλοι χάραξαν για εκείνες.
Δεν ξέρω αν αυτό το βιβλίο το λάτρεψα, αν είναι για τρία ή τέσσερα ή πέντε αστέρια,
ούτε τη ζωή λατρεύω και γιατί να το κάνω άλλωστε;
Η ζωή είναι όμορφη αλλά και εξαιρετικά σκατένια κι ανυπόφορη και μίζερη και λίγη
και
Μεις δε βρίσκουμε που να χωρέσουμε το "πολύ" μας.
..ίσως όλα αυτά που γράφω είναι ασυναρτησίες, όμως είναι και σκέψεις που γέννησε Εκείνη σε εμένα και γω την ευχαριστώ που αποτέλεσε έναυσμα για να τις εκφράσω.
συνθέτει,
γράφει λυρικά δημιουργώντας εικόνες και στιγμές, σκιαγραφώντας -από το Α έως το Ω- γυναικείες ψυχές, άλλοτε ζωντανές, άλλοτε ασθενείς, άλλοτε νεκρές από καιρό.
Ηρωίδες ανώνυμες, που για μία και μοναδική φορά καλούνται να πρωταγωνιστήσουν• γυναίκες γράμματα της αλφαβήτου, (συμ)Μετοχές, γυναίκες που φορούν και κουβαλούν επίθετα, δοσμένα χωρίς επιλογή από την ανδροκρατούμενη κοινωνία.
Είναι κόρες, μαθήτριες, ερωτευμένες, σύζυγοι, σύντροφοι, εργαζόμενες, φροντίστριες, πληγωμένες, προδομένες, μόνες, κενές.
Αυτές είναι "Εκείνες" που περνούν από δίπλα σου και χάνονται..
αόρατες, υπνωτισμένες, ζωσμένες από δυστυχία κι απαιτήσεις, κρατούν τα "ναι" τους σφιχτά και προ(σ)χωρούν στο δρόμο που άλλοι χάραξαν για εκείνες.
Δεν ξέρω αν αυτό το βιβλίο το λάτρεψα, αν είναι για τρία ή τέσσερα ή πέντε αστέρια,
ούτε τη ζωή λατρεύω και γιατί να το κάνω άλλωστε;
Η ζωή είναι όμορφη αλλά και εξαιρετικά σκατένια κι ανυπόφορη και μίζερη και λίγη
και
Μεις δε βρίσκουμε που να χωρέσουμε το "πολύ" μας.
..ίσως όλα αυτά που γράφω είναι ασυναρτησίες, όμως είναι και σκέψεις που γέννησε Εκείνη σε εμένα και γω την ευχαριστώ που αποτέλεσε έναυσμα για να τις εκφράσω.
June 23, 2022
Ποιες είναι "Αυτές"; Είναι 24 γυναίκες, χωρίς όνομα, που προσδιορίζονται απλώς με ένα αρχικό γράμμα, από το Α ως το Ω. Είναι οι πρωταγωνίστριες των 24+1 ποιητικών διηγημάτων της Ευγενίας Μπογιάνου, που κινούνται άχρονα, ανακατεμένα, με ομοιότητες και διαφορές και έχουν ένα κοινό: Η ύπαρξή τους, η ζωή τους όλη ανεξαρτήτως ηλικίας, η δυσφορία τους, για να είμαστε ακριβείς, καθορίζεται από το φύλο τους. Κι όλες μαζί συνθέτουν τη Γυναίκα. Με αυταπάτες ως την ύστατη ώρα βαδίζουν δίχως βιασύνη, δίχως βεβήλωση επιστροφής, στην ακρογιαλιά ενός τυχαίου καλοκαιρινού απογεύματος. Αυτές είναι. Γίνονται αυτό που είναι. Αφανείς, σιωπηλές, αυτοκαταστροφικές, ανένδοτες, εξεγερμένες. Ανυποχώρητες. Αυτές. Σε καθεμιά από τις ιστορίες τους, η καθεμιά μας θα βρει ένα ή περισσότερα θραύσματα του δικού της εαυτού. Αυτές είμαστε εμείς. Οι γυναίκες. Οι κόρες, οι μανάδες, οι γιαγιάδες, οι σύντροφοι, οι εργαζόμενες, οι φροντίστριες, οι ηρωίδες, οι αντι-ηρωίδες της σκληρής ζωής μας. Καλοτάξιδο, Ευγενία. Είθε να διαβαστεί από όλες μας και να μας ταράξει, να μας πονέσει, να μας ενδυναμώσει, να μας σπρώξει μπροστά.
June 23, 2024
Μια αλφαβήτα γυναίκες, όπου το Α της απόγνωσης παντρεύεται με το Ω του ωραίου. Μια αλφαβήτα γυναίκες, του Σίσυφου οι κόρες, που προχωράμε μέσα στον καιρό, εξακολουθώντας να τον επικυρώνουμε παρότι εκείνος διαρκώς μας ακυρώνει. Ονομαστική πληθυντικού πρώτου και όχι τρίτου προσώπου: εμείς, όχι αυτές. Εμείς. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα αυτού του μικρού στολιδιού. Να το διαβάσετε απ’ όποιο γράμμα κι αν αρχίζει το δικό σας όνομα. Να το διαβάσετε χωρίς δεύτερες σκέψεις.
«Η δεύτερη γουλιά δεν θα ήταν η ίδια. Ποτέ δεν είναι ίδια η δεύτερη φορά. Η ζωή τής Ζ. μια αλληλουχία από δεύτερες φορές, που έρχονταν πάντα μετά τις μοναδικές πρώτες, που δημιουργούσαν μια σειρά από επόμενες μέρες, δεύτερες μέρες, το άνοιγμα του λουκέτου, το ρολό που σκαλώνει λόγω της υγρασίας ή της φθοράς, η φθορά, το λάθος στο τιμολόγιο, ο ήχος της ταμειακής μηχανής, η φθορά, τα απαιτητικά παρακαλώ, τα τυπικά ευχαριστώ, η φθορά, οι δεύτερες ματιές που δεν έχουν τη φρεσκάδα των πρώτων, οι δεύτερες σκέψεις, όλα τα δεύτερα τα χρησιμοποιημένα της ζωής της. Η χρησιμοποιημένη δεύτερη ζωή της.»
«Η δεύτερη γουλιά δεν θα ήταν η ίδια. Ποτέ δεν είναι ίδια η δεύτερη φορά. Η ζωή τής Ζ. μια αλληλουχία από δεύτερες φορές, που έρχονταν πάντα μετά τις μοναδικές πρώτες, που δημιουργούσαν μια σειρά από επόμενες μέρες, δεύτερες μέρες, το άνοιγμα του λουκέτου, το ρολό που σκαλώνει λόγω της υγρασίας ή της φθοράς, η φθορά, το λάθος στο τιμολόγιο, ο ήχος της ταμειακής μηχανής, η φθορά, τα απαιτητικά παρακαλώ, τα τυπικά ευχαριστώ, η φθορά, οι δεύτερες ματιές που δεν έχουν τη φρεσκάδα των πρώτων, οι δεύτερες σκέψεις, όλα τα δεύτερα τα χρησιμοποιημένα της ζωής της. Η χρησιμοποιημένη δεύτερη ζωή της.»
Displaying 1 - 4 of 4 reviews