Bu Hikâye Senden Uzun Osman

by Aylin Balboa

“Öyle işte. Hâlâ biraz soğuk geliyor ama battıkça alışıyorum.
Kendimi boşa aldım bayırdan aşağı koşuyorum.
Düşüyorum gibi görünüyor olabilir ama bakma aslında uçuyorum.
Söylediklerimin hepsini unut, sanki ben biliyorum da mı yaşıyorum Osman?”

“Ayrılmalıyız! Barışalım mı? Senin canın sağ olsun. Hiç bilmiyorum. Ben artık istemiyorum. Yuvarlanıp gidiyorum. Senden ayrılmaktan bıktım. Düelloya müelloya gitmiyorum. Aman ne bileyim. Oturdum, geçmesini bekliyorum Osman.”

Aylin Balboa’nın kendine has kaleminden, bir kadının kendi kendini tamir etmesinin hikâyesi.

Genres: Turkish Literature, Audiobook, Turkish, Fiction, Literature, Short Stories, 21st Century

129 pages, Paperback

Published June 10, 2022

About the author

1980 yılında İzmit’te doğdu. Öğrencilik yıllarını Ankara’da geçirdi. Çeşitli dergilerde yazıları yayımlandı. Halen İstanbul’da yaşıyor. Balık adında bir köpeği var.

Reviews

[Renklikalem · Rating 5 out of 5]

hikaye nerede osman’dan koptu, metnin muhatabi hangi aralik bir anda ben oluverdim bilmiyorum. aksamustu sahilde basladigim ilk hikayesini okuyarak basladigim kitabi gece yarisi itibariyle evde bitirdim. bitirmeden ne bir gram uyku ne bir mola mumkun olacakti cunku.
bence kendisine ithaf edilen bu kitabi balik da okusa cok mutlu olurdu. ortalikta iyi ki cok fazla duygu var. onca duygu olmasa biz bu satirlari nasil okurduk osman?

[Neşet · Rating 2 out of 5]

Bazı okurların hikayenin bir yerinde ''Bu hikaye uzadı bas git Osman'' dediğini duyar gibiyim.

Esprili, kıvrak bir üslubu var Aylin Balboa'nın ama bana facebook, instagram'daki efkarlı akrabalarımın aşk acısı çektikten sonra girdiği atarlı, hayatın kodlarını, felsefesini çözmüş iletilerini hatırlattı (Ben de arada bu şekilde ileti girmiş olabilirim) Daha önce bir dergide yayımlanmış bu kısa yazılar. Bir dergide bu şekilde okunduğunda hoş olabilir ama hikayesini anlamadığımız bir ilişkide art arda ''Osman, Osman'' diye bir tiradı okumak, gerçekten bezdirdi.

[Hulyacln · Rating 4 out of 5]

Osman senden uzun bir hikaye varmış onu dinledim, seni bilmem sanıyordum ama tanışmışız gibi hissettim. Hatta o kadar ki, belki bir gün uçarız Osman ya da ateş sönene kadar yanarız kim bilir ?
.
Aylin Balboa, herkese ulaşabilecek mektuplar yazıyor. Çünkü herkesin bir Osman’ı var. Kopamadığı, kopmak istedikçe bağlandığı, bağlandığı zaman da kördüğüm olduğu.
Bir ayrılık ya da ayrılamama hikayesi de değil bu, Vonnegut buna da özlü bir cümle söylerdi elbet ama ben şunu demekle yetineceğim: Osman’ı da ona yazılanları da sevdim çok.

[Eylül Görmüş · Rating 4 out of 5]

"Nadiren de olsa, ilginç şeyler oluyor ve eski alışkanlıklarla ilk iş telefona sarılıp sana anlatma ihtiyacı duyuyorum. Ayrılığın en kötü tarafı şahidini kaybetmek sanırım. Birileri bilmeyince, bazı şeyler hiç yaşanmamış gibi oluyor çünkü."

Aylin Balboa'nın KAFA için yazdığı öykülerin çoğunu vaktiyle okumuş ancak bu kitabı okumamıştım, üstünden bunca zaman geçmişken vaktidir dedim, böylece bazılarını tekrar, kaçırdıklarımı da ilk kez okumuş oldum. Ki zaten bu mektup-öyküler dönüp dönüp tekrar okunur, ara ara yapmak lazım bence bunu.

Ne diyeyim, çok seviyorum. Ben de canım her yandığında refleks olarak kendimi güldürmeye, o acının içindeki komiği bulup kendime "acımadı ki" demeye çalışan biri olduğum için, Aylin Balboa'nın alaycılığında hep çok tanıdık bir şeyler buluyorum. Ağlayacak gibi olduğu anda gülecek bir şey arayıp bulan o ses öyle sahici, öyle bugüne ait ki. Hakeza okuduklarını, izlediklerini not edip bunlardan kendine dair fikirlere varmak da yine benim gayriihtiyari yaptığım işlerden biri, o açıdan da o ses çok tanıdık.

Öyküler her ne kadar mektup biçiminde yazılmış olsa da, aslında bilinç akışı gibi, yazar kendi kendiyle konuşuyor. Hal böyle olunca da insan hem mektubu yazan, hem okuyan olarak iki şekilde ilişkileniyor metinlerle. Kimi zaman yazan gibi hissedip empati kurdum, kimi zaman Osman olup cevap verme ihtiyacı duydum, bu da metne ilave bir oyun katmanı katıyor ve ben bu neşeli ama buruk oyunu çok sevdim, bir kez daha. Beni yumuşacık ediyor Osman'a yazılanlar hep. İyi ki ediyor.

[Koray · Rating 5 out of 5]

İşten eve dönerken otobüste okuyup bitirdiğim bu kitap, yazarla ilk tanışma kitabım. Diğer kitaplarını da merakla bekliyorum:

"...Bence mühim olan ne kadar hissederek yaşadığın, yeryüzündeki bu sınırlı zamanının ne kadar tadını çıkarabildiğin. Hayatımız bir film şeridi gibi gözümüzün önünden geçerken, başarılarımızın peş peşe eklendiği bir slayt gösterisi izleyeceğimizi hiç sanmıyorum. Öldükten sonra kimse bizi işe almayacak sonuçta, yanlış mı düşünüyorum? Hayatımızı, gerçekleşip gerçekleşmeyeceğini bilmediğimiz idealler peşinde tüketmeyi değil, yaşamayı savunuyorum. Büyük hayallerle çok zaman kaybettik, artık basit şeylerin zamanıdır Osman...”

"...Düştüğünde kalkıp oynamaya devam edenlerle, oynamaya devam eder dünya..."

"...Dalga geçemediğimiz her şey bizi tüketir, gülelim gitsin Osman..."

"...Kendimizi sabit, katı, değişmez bir şey sanıyoruz. Kim olduğumuzla ilgili fikirlerimiz ve kararlarımız var. Nelerden korktuğumuzu, neleri istediğimizi, neleri sevdiğimizi, neleri sevmediğimizi belirlemişiz. Bu sınırların dışına çıkarsak yanlış bir şey yapacakmışız gibi hissediyoruz. Kendimize “ Ben” adında bir hapishane yapmışız, bir türlü tahliye olamıyoruz Osman..."

“...Savaşmayı bırakan insana kim ne yapabilir ki? Yenilmek kadar büyük özgürlük yok, şimdi kazananlar düşünsün Osman...”

“Sana inanan tek bir kişi varsa kurtulursun, ben bunu bilir bunu söylerim. Bir kişi bile yeter insanın kara kara kuyulardan çıkmasına; gerçekten varsa yeter. Hatta sana bir sır vereyim mi, o kişi kendin bile olabilirsin Osman.“

“Her şeye rağmen bu yeryüzünde şarkılar söyledik.”

"...Yakın geçmişte sevdiğim birine refakat etmek amacıyla hastanenin üroloji servisinde vakit geçirmek durumunda kaldım. Sabah kakalarını yapmış dedelerin mutluluğu gerçekten görülmeye değer, yolun düşerse uğrayıp koridorlarda bir tur atmanı yürekten tavsiye ediyorum. Yaşlanmak, mütemadi bir kaybediş ve sanırım ancak bunu kabullenebilenler tadını çıkarmanın bir yolunu buluyor. Günü gelince hepimizin altına kaçıran yamuk yumuk ihtiyarlar olacağımızı hesaba katarsak, ciddiye alacak pek bir şey kalmıyor Osman...”

[Betul · Rating 5 out of 5]

Bu bir ayrılık kitabı değil, bu bir iç ses… Kitaba temas etmeden, sadece dinleyerek beni içine çeken, duygusunun içinde eriten bir metin. Yazarın aynı anda hem kalemi, hem de sesiyle tanışmış oldum. Sesindeki duygu, kelimelerin ağırlığını iki katına çıkarıyor. 'Bu kitabı ben yazdım' hissi yok, duygular var.. yaşanmışlıklar var.. bolca hüzün, bolca tebessüm var..
Bir ilişki, yalnızca iki insan arasındaki ayrılık-sevgililik olayı değil, aynı zamanda kişinin kendi iç yolculuğunda birbirlerini nasıl keşfettiği ve bu süreçte yaşadıkları dönüşümdür. Her duygusal an, bir anlam arayışı ve kendini yeniden tanıma çabasıdır. Bu süreç, yalnızca dışsal bir bağ kurma süreci değil, aynı zamanda kendi iç dünyasında barış ve dengeyi bulma çabasıdır.

Kitapta etkilendiğim ve aklımda kalacak olan alıntılarım var ama ben iki tanesini eklemek istiyorum:

'Kendimizi çok karmaşık varlıklar sanıyoruz, çözebilmek için de karmaşık düşünceler içinde boğulup duruyoruz. Halbuki basit işte; korkularımızın ve arzularımızın altını kısabilirsek, biraz daha mutlu yaşayabiliriz Osman. Bunu nasıl yapacağız diyebilirsin. Cevap tam da bu 'ben' dediğimiz şeyde galiba. Kendimizi sabit, katı, değişmez bir şey sanıyoruz. Kim olduğumuzla ilgili fikirlerimiz ve kararlarımız var. Nelerden korktuğumuzu, neleri istediğimizi, neleri sevdiğimizi, neleri sevmediğimizi belirlemişiz. Bu sınırların dışına çıkarsak, yanlış bir şey yapacakmışız gibi hissediyoruz.
Kendimize ‘ben’ adında bir hapishane yapmışız, bir türlü tahliye olamıyoruz Osman.'

'Arada bir ilişki güzel şey olsa da, yalnızlık kadar görkemli bir krallık olduğunu hiç sanmıyorum, Osman.'

[emine · Rating 2 out of 5]

o kadar cok konustu ki…. sabirlar dilerim osmana ben de cevap vermezdim yazdiklarina osman olsam🙏🏻🙏🏻

[Bahar · Rating 3 out of 5]

"Gece yarıları kötü bir haber nedeniyle yollara düştüğümüz de oldu, sabahın körlerinde çılgın tatil planları için de. Sebep ne olursa olsun biz yollarda çok iyiydik, yollarda mükemmeldik, galiba birbirimizi en çok yollarda sevdik. Bakma, seninle ben iyi bir ekiptik. Kaldırımlar biliyor, hakikaten de bir devir muhteşemdik Osman."

[gül ★ · Rating 5 out of 5]

ilk olarak bu kitabi onerdigi icin beril heral'a cok tesekkur ediyorum 😭 CIDDEN bir ayrilik hikayesi nasil bu kadar eglenceli yazilabilirdi cok eglendim okurken. bir gunde bitmesin diye ara vererek okudum yazarin yazim dili beni o kadar eglendirdi ki anlatamam kesinlikle diger kitaplarina da bakacagim. bu senenin favorilerinden oldu LUTFEN OKUYUN

[Merve · Rating 4 out of 5]

Hiç unutamıyorum Belki Bir Gün Uçarız kitabını aldım yeni bir yazarla tanışmanın heyecanıyla. Kapağına da aşık olmuştum tabi. O gece de eve gitmeyeceğim ara ara yaptığım gibi İstanbul sokaklarını turlayacağım. O gün tüm gece ve gündüz boyunca eşlikçim olmuştu Balboa. Haydarpaşa garına karşı bir bankta oturup şafak sökerken gün iyiden iyiye açarken bitirmiştim. Aylin Balboa kitapları kötü gün dostumdur benim. En ağlak en içime kapanmış dönemlerimde içime düşer onu okuma isteğim. Sanki zihnime ve kalbime ayna tutar sözcükleri. Yer yer acıtıcı yer yer acıtırken kahkaha attırıcı. Bir oturuşta bitirdim bunu da. Bu sefer sabahlara kadar dolaştırmadım kendimle birlikte. Çok açmışım bir oturuşta bitirmişm.
Benim de hayatımdan gerçekten Osman geçti. Adı gerçekten Osman olan gönüllülük topluluğumuzdan bir arkadaş vardı. O Osman'dan çok hoşlanmıştım. Onun da benden hoşlandığını biliyordum. Ama fazla şeffafmışım benden uzak kalmayı tercih etti. O çok etki etmedi ama asıl Osman ise bambaşka. Senelerce rüzgarıyla orman yangınları o büyüttü küle döndükten sonra ise iyice buza kesti.

Galiba bu adı Osman olmayan Osman'larla vedalaşma zamanı gelince sen cesaret edemediğinde hayat bunu senin yerine yapıyor (:
O baş belası Osman olmayan Osman'a da doğum günü hediyesi olarak almıştım Belki Bir Gün Uçarız'ı.Çok beğenmiş ama kitabı.Beni ise umursamadı bile(:
Osman'lara rağmen yaşamak da sevmek de güzel şey sanki!

[Mayk Can Şişman · Rating 3 out of 5]

‘Kafa’ okuyucusu olmadığım için Balboa’nın ‘Osman’ından bihaberdim. ‘Ateş Sönene Kadar’daki öyküleriyle dikkatimi çeken Aylin Balboa, özellikle kitaba ismini veren öykü ve ‘Perihan’ ile -nacizane- takdirimi toplamış, sevgimi kazanmıştı. ‘Bu Hikaye Senden Uzun Osman’ sadece 50 dakikada bitebilecek bir kitap. Okurken gülümsediğim yerler oldu mu, oldu. Yazarın elinden çıkan çizimler tatlı mıydı, tatlıydı. Bernhard’dan Kızılderililere, Kazakistan’daki uyku salgınından Farhadi’ye enteresan popüler kültür bilgileriyle okuyucuyu mest ediyor mu, ediyor. Ama işte hepsi bu kadar. Beni pek kesmedi ‘Osman’. Beklentime göre hafif kaçtı. Belki de ‘Ateş Sönene Kadar’ ya da ‘Perihan’ mukayesesine girdim, bilmiyorum. Gayet severek okudum ama doyurmadı bu kitap beni. Balboa’yı seviyorum o ayrı.

[belisa · Rating 3 out of 5]

hoş bir kitaptı, ilk başta hiç hazzetmediğim geveze olup hiçbir şey anlatmayan kadın yazarlardan biri olduğunu düşünüp üzülmüştüm ama öyle değilmiş, gevezelik var ama dinlemeye değer bir şeyler... diğer kitaplarını da almıştım bulursam okuyacağım...

[DilekO · Rating 5 out of 5]

Bayıldım! Tüm kitaplarını alıp okumak istediğim bir yazarla tanıştım.

[Otnemem · Rating 5 out of 5]

Ana dilimde böyle kıvrak, beyin kıvrımlarında dolaşmasından zevk aldığım cümleleri okumanın keyfi bambaşka. Aylin Balboa nedense okumayı hep ertelediğim bir yazardı. Şimdi hala önümde okunacak kitapları olduğu için mutlu ama geç okuduğum için de dertliyim.

Osman'a yazdığı bu cevapsız mektupları, mektuplardaki hüzünbaz komiklikleri çok sevdim. Nazan Öncel şarkılarını böyle bulurum, sözler insanın içinde bi yerleri titretir ama göbek atıp oynatacak kıvamda bir müzik eşliğinde. Ayrıca ortamlarda satılacak pek çok bilgi de bonusu. Bu bilgiler öyle laf olsun diye de konmamış, sakil durmamış anlayacağınız. Hem herkesin içinden mektuplar yazdığı Osman'ı, Osmanları olmuştur zaten. di mi?

"...Sana yazdığım mektubun ucunu bu sefer bilerek yakmıyorum
Osman. Kafam bozuk, üstüme gelme. Asgar Farhadi'nin Bir Ayrılık filminde, evi terk eden karısının ardından kızıyla yalnız kalan baba, evvelinde tüm ev işlerini karısının üstüne yıkmış bir hıyar oğlu hıyar olduğu için, çamaşır makinesini nasıl çalıştıracağını bulamaz. Kızına sorar çaresizce. Çocuk da, "Annem dörde ayarlıyordu" gibi bir şey söyler. "Tamam," der baba,
"Bundan sonra her şeyi dörde ayarlıyoruz."
İzlediğimden beri sık sık aklıma gelir bu sahne. Ayrılık ya da ölüm, fark etmez, bir yokluğun üstüne her şeyi yeniden yaşanabilir bir vakte ayarlamak gerekir, çok iyi biliyorum. Mekanizmamı söktüm baştan kuruyorum, bana bundan sonra saat hep dört Osman.."

[Burcu Topaloglu · Rating 5 out of 5]

Bu kitabı ben yazmadım ama sayfaları okurken kendi yazdığım eski mektuplarıma, sayfaları kalbimden kesinlikle daha temiz günlüklerime, yazıp göndermediğim mesajlarıma, çekip yollamadığım fotoğraflarıma, ağzıma gelip söyleyemediğim, söyleyip anlatamadığım, anlatıp yanlış anlaşıldığım cümlelerime gitti aklım. Sanki tüm satırları alt alta toplasam bir ben edecekmiş gibi.

Bu kitabı ben yazmadım ama Osman’a diyecek ne çok şeyim varmış meğer.

”Artık hiçbir şeyle kavga etmek gelmiyor içimden. Ellerimi kaldırdım, teslim oluyorum. Savaşmayı bırakan insana kim ne yapabilir ki? Yenilmek kadar büyük özgürlük yok, şimdi kazananlar düşünsün Osman.”

[Seray Ölç · Rating 5 out of 5]

Son zamanlarda okuduğum en muhteşem kitaptı. İlk cümlesinden itibaren hayata dair, insana dair, en önemlisi kendime dair çok fazla şey bulduğum müthiş bir öykü oldu. Aylin Balboa’nın diline bayıldım! Tasvirlerini, tespitlerini, alıntılarını çok sevdim. Hem muzip hem de insanı yutkunduran bi yerden kelimelerle oynayışı.. Sanırım edebiyatta da aradığım, bulunca da elimden bırakamadığım şey bu! Tüm öyküleri alınsın♥️

[Funda Coşkun · Rating 1 out of 5]

boş gevezelik

[skyozlem · Rating 5 out of 5]

Tadı damağımda kaldı, döndüm bir daha okudum.

[Bilge · Rating 5 out of 5]

Gerçekler çoğunlukla acı, her zaman özgürleştiricidir.
Bak, sana felsefenin temel ilkeleriyle konuşuyorum. Ben
o kayayı sırtımda taşımak yerine, önüme koydum
heykel gibi yontuyorum. Bir şeye benziyor mu
bilmiyorum ama eserimle gurur duyuyorum Osman.
.
Esprili diliyle Aylin Balboa ayrılığın evrelerini anlatmış Osman’a seslenerek ve kıvrak zekasıyla da bilimden ve ilimden faydalanmış; kısa ama bol esprili, içimizden benim bu diyecek tüm kitabı kendimizin yazdığından şüphelendirecek bir hikaye çıkarmış ortaya. Bu hikaye senden uzun Osman gerçekten de çok uzun çünkü sorun sende değil bende.
.

Kendimizi sabit, katı, değişmez bir şey sanıyoruz. Kim olduğumuzla ilgili fikirlerimiz ve kararlarımız var. Nelerden korktuğumuzu, neleri istediğimizi, neleri sevdiğimizi, neleri sevmediğimizi belirlemişiz. Bu sınırların dışına çıkarsak yanlış bir şey yapacakmışız gibi hissediyoruz. Kendimize “ Ben” adında bir hapishane yapmışız, bir türlü tahliye olamıyoruz Osman.

[Tuna Turan · Rating 4 out of 5]

Aylin Balboa’nın güncesi gibi bir kitap. Günlüğünü açmışız da okuyormuşuz gibi. Sosyal medyadan yaşadıklarına da tanık olunca, yerinde olarak çok depresif, karamsar. Osman’ı biraz Olriç’e benzettim. Bazı yerlerde Oğuz Atay okuyormuş hissine kapıldım. Okuyanı aşağıya çekip, depresyona sokabilecek bir kitap.

Yine de Balboa’mızı seviyoruz. Kendisini de dilini de.

[Öykü Öztürk · Rating 5 out of 5]

Gerçekten nereden başlasam bilemiyorum, bayıldım…Böylesine zeka ürünü mizahla yazılmış kitapları hep çok sevmişimdir. Alıntılamak istediğim, kendi zihnimden yansımalar gördüğüm çok yer var. Hatta belki de göremediğim çok az satır var desem daha doğru olur. Bir saniyesinde bile sıkılmadığım, yazardan kopmadığım bir yolculuk oldu benim için bu kitabı okumak. Ayrıca yazarın kendisinin seslendirmesini üstlendiği bir de sesli kitap versiyonu var, tavsiyemdir. Çünkü bazı kitaplar vardır ki, yazarından başkası seslendirmemeli. İşte bu da o tatta bir kitaptı Osman…

[asli ve kurgular · Rating 3 out of 5]

İdeal Defter’i anımsattı. Bir bekleyiş, daha doğrusu beklerken yazılmışlık hissi hakim kitaba. İçinden geçtiğimiz ama adını koyamadığımız duygular, düşünceler olur ya, işte onları teşhis eden cümleler vardı. Bir şeyin adını koymanın onu yenmenin de ilk adımı oluşunu hatırlattı bana. Aldığım edebi hazdan emin olamamakla birlikte bana iyi gelen bir yanı olduğundan zerre şüphem yok.

[Büşra · Rating 2 out of 5]

Hikaye bir şey anlatmıyor rastgele söylenmiş düşünülmüş cümleler. Neden okuduğumu sorguluyorum. Kısa olduğu içinde şükrediyorum.

[Badem · Rating 4 out of 5]

Bir kadının iç sesi bir “ayrılık” süreciyle birlikte ancak bu denli güzel anlatılabilir. Kitaptaki “Dünyanın sonu gerçekten gelmediği sürece cidden dünyanın sonu gelmeyecektir” demiş. Yani bizim bu ülkede kadın olmak, ilişki içinde olmak, iyi olmak, büyük olmak gibi meselelerin altını kazıyor kendi anlamlarını bulmaya çalışıyor. Sevdim. Güzel bir yas kitabı da denilebilir

[Metin Yılmaz · Rating 4 out of 5]

Birkaç saat içinde bitirebileceğiniz, esprili bir dili olan, akıcı öyküler. Osman’ın vay haline mi desek oh olsun mu desek bilemediğimiz anları yaşatan, hepimizin yer yer yaşadığı konuları barındıran kısa ama öz bir kitap. Yazarla tanışma kitabım oldu. Diğer kitaplarını da merak ediyorum.

[idil dokuz · Rating 1 out of 5]

Keşke bunları tweet atsaymışsınız

[Irem 🍉 · Rating 4 out of 5]

4/5

[Hande · Rating 3 out of 5]

ayrılığın 5 evresinin de -inkar,öfke,pazarlık,depresyon,kabul- açıkça işlendiği bir seri. mizahı komik bulmadım ama sevimli bir tarafı vardı. dergide takip edilecek hoş bir seri. fakat kitap olarak okununca osman tekrarları okumayı zorlaştırdı bence.
ayrıca şu bir gerçek kiii, son bölümler dokunaklıydı ya emotional damage yedim


''Bu kaçıncı vedalaşmamız diye soracak olursan,
sonuncusu derim. Bu mektupların da sonuna geldik
anlayacağın. Gezegenin bir yerlerinde olduğunu bilmek
benim için her zaman güzel. Lütfen soluk mavi
noktamızda kalmaya ve tadını çıkara çıkara yaşamaya
devam et, ben öyle yapacağım.

Gülmeyi ihmal etme, sağlığına özen göster, soranlara
selam söyle.

Başka bir hayatta görüşmek üzere,

Astalavista Osman!''

[İlhanCa · Rating 5 out of 5]

Aylin Balboa’nın "Hikâye Senden Uzun Osman" kitabını okurken, kitabın eğlenceli ve akıcı diline hayran kaldım açıkçası.

Aylin hanımdan okuduğum ilk kitap.
Kendisinin kara mizahı ustalıkla kullanması, hüzünlü anları bile gülümseten bir hale getiriyor.

Osman karakteri ve onunla bağlantılı hikayeler, bir yandan derin bir melankoli barındırırken, bir yandan da günlük hayatın sıradan ama absürt yanlarını öne çıkarıyor. Bu denge, kitabı hem düşündürücü hem de keyifli bir okumaya dönüştürüyor.

Bu yüzden, kitabın dramatik yönlerine rağmen bana mğthiş bir okuma hissi verdi ve hikayelerle güçlü bir bağ kurmamı sağladı. Elden bırakamıyorum bu tarz eserleri. Bitmesin de biraz daha zevkle okuyayım istiyorum 😃

[Melisa Sahinkaya · Rating 5 out of 5]

bazı kitaplar doğru zamanda beklenmedik bir şekilde eline gelir, okuduklarınla düşündüklerini ayırt edemezsin misali etkiler seni. yeterince türk yazar okumadığımı düşündüğüm sıralarda, yine akmar’dan elimde en az on kitapla yürürken beni gören bir sahafın tavsiyesiydi aylin balboa. iyi ki tanışmışız da osman aracılığıyla içimdeki tilkilerin serzenişlerini okur gibi hissetmişim. tek oturuşta okunacak şahane bir kitap.

sayfa 111’den konuyla ilgili bir alıntı: “ben işte şimdilerde, başımın üstündeki şahsi müzeme ince ince bakım yapıyorum. güzel hatıraların tozunu alıyorum, çok değerli olanları biraz daha korunaklı taraflarıma çekiyorum, fazlalıkları da depoya kaldırmak üzere kutuluyorum. beni arayacak olursan tadilattayım, geçici olarak hizmet veremiyorum osman.”