What do you think?
Rate this book
Η Ελλάδα από τη χούντα στην κρίση: Η κουλτούρα της Μεταπολίτευσης
ISBN 978-960-01-2350-0
Στόχος του βιβλίου είναι να καταγράψει τη μετάβαση της ελληνικής κοινωνίας στα χρόνια της Μεταπολίτευσης από την πολιτισμική ομοιογένεια στην πλουραλιστική ετερογένεια και τη μετατόπιση του ενδιαφέροντος από την πολιτική στην κουλτούρα, που νοείται πλέον περισσότερο ανθρωπολογικά και βιοπολιτικά παρά ουμανιστικά. Χωρίς να φιλοδοξεί να είναι μια πλήρης μελέτη της ελληνικής κουλτούρας «από τη χούντα στην κρίση», το βιβλίο συνιστά ένα είδος πολιτισμικής ιστορίας και επιδιώκει να παρουσιάσει μια πιο πολύπλευρη εικόνα της περιόδου ούτως ώστε να αναδειχθεί η πολυτασικότητά της. Συζητά μια σειρά από σημαντικά θέματα, όπως η αρχαιότητα, η θρησκεία, η γλώσσα, η λογοτεχνία, τα μέσα ενημέρωσης, ο κινηματογράφος, η νεολαία, το φύλο και η σεξουαλικότητα, και εξετάζει κρίσιμα ζητήματα στην προσπάθεια χαρτογράφησης του ελληνικού πολιτισμικού γίγνεσθαι τα τελευταία πενήντα χρόνια. Θέτοντας το ερώτημα ποιο είναι εντέλει το βασικό γνώρισμα της κουλτούρας της Μεταπολίτευσης, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι είναι οι ταυτότητες, καθώς σε αυτές συμπυκνώνονται τα ποικίλα διακυβεύματα μετά το 1974 και σε αυτές παραπέμπουν μια σειρά κοινωνικών και πολιτισμικών εξελίξεων.
Στόχος του βιβλίου είναι να καταγράψει τη μετάβαση της ελληνικής κοινωνίας στα χρόνια της Μεταπολίτευσης από την πολιτισμική ομοιογένεια στην πλουραλιστική ετερογένεια και τη μετατόπιση του ενδιαφέροντος από την πολιτική στην κουλτούρα, που νοείται πλέον περισσότερο ανθρωπολογικά και βιοπολιτικά παρά ουμανιστικά. Χωρίς να φιλοδοξεί να είναι μια πλήρης μελέτη της ελληνικής κουλτούρας «από τη χούντα στην κρίση», το βιβλίο συνιστά ένα είδος πολιτισμικής ιστορίας και επιδιώκει να παρουσιάσει μια πιο πολύπλευρη εικόνα της περιόδου ούτως ώστε να αναδειχθεί η πολυτασικότητά της. Συζητά μια σειρά από σημαντικά θέματα, όπως η αρχαιότητα, η θρησκεία, η γλώσσα, η λογοτεχνία, τα μέσα ενημέρωσης, ο κινηματογράφος, η νεολαία, το φύλο και η σεξουαλικότητα, και εξετάζει κρίσιμα ζητήματα στην προσπάθεια χαρτογράφησης του ελληνικού πολιτισμικού γίγνεσθαι τα τελευταία πενήντα χρόνια. Θέτοντας το ερώτημα ποιο είναι εντέλει το βασικό γνώρισμα της κουλτούρας της Μεταπολίτευσης, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι είναι οι ταυτότητες, καθώς σε αυτές συμπυκνώνονται τα ποικίλα διακυβεύματα μετά το 1974 και σε αυτές παραπέμπουν μια σειρά κοινωνικών και πολιτισμικών εξελίξεων.
- GenresNonfictionGreece
476 pages, Paperback
Published June 1, 2022
About the author
Dimitris Tziovas
13 books2 followersDimtris Tziovas (Greek: Δημήτρης Τζιόβας) is Professor of Modern Greek Studies at the University of Birmingham, UK.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
September 17, 2024
Εμβριθης μελέτη που καλύπτει το μεγάλο κενο της πολιτισμικης ανάλυσης της μεταπολιτευτικης Ελλάδας. Ο Τζιόβας ορθως παρατηρεί, ήδη από την εισαγωγή, πως, πέραν της δυσκολίας σαφούς περιοδολόγησης της μεταπολιτευτικης περιόδου χρονικά, υπάρχει και ένα μεγάλο έλλειμμα όσον αφορά την κουλτουρολογική ανάλυση της συγκεκριμένης περιόδου. Ακριβώς λόγω αυτού του ελλείμματος, αλλά και της σχετικά μικρής εκτασης της μελέτης, τη θεωρώ αναγκαστικώς εισαγωγική, αν και αναμφίβολα λεπτομερής με όσα θέματα καταπιανεται. Ο καθηγητής εξερευνά σε όλη την έκταση του βιβλίου τις πολλές ταυτότητες του Έλληνα, τις αντιθετικες ροπες και τις αντιφασεις, ενώ προβλέπει και το ξέσπασμα των ταυτοτικων πολέμων στην Ελλάδα (το βιβλίο εκδόθηκε πριν γίνει ο διάλογος για τον σεξισμο στην ελληνικη λογοτεχνία)
Απολαυστικά τα κεφάλαια που αφορούν τη λογοτεχνική παραγωγή αλλά και το κεφάλαιο που καταπιανεται με το γλωσσικό ζήτημα, ειδικά όταν ο Τζιόβας επισημαίνει την εμμονή ορισμένων εκδοτικών στο πολυτονικό απλώς και μόνο για να φαντάζουν ποιοτικότεροι.
Απολαυστικά τα κεφάλαια που αφορούν τη λογοτεχνική παραγωγή αλλά και το κεφάλαιο που καταπιανεται με το γλωσσικό ζήτημα, ειδικά όταν ο Τζιόβας επισημαίνει την εμμονή ορισμένων εκδοτικών στο πολυτονικό απλώς και μόνο για να φαντάζουν ποιοτικότεροι.
Read
November 6, 2022Εξαιρετική πολιτική, πολιτισμική, κοινωνιολογική, ιστορική μελέτη για την Ελλάδα των τελευταίων σχεδόν πενήντα ετών.
February 18, 2023
“Ποιό είναι το πιό χαρακτηριστικό γνώρισμα της κουλτούρας της Μεταπολίτευσης; Θα υποστήριζα ότι είναι ο εμβληματικός ρόλος της ταυτότητας σε διάφορες μορφές, που προκύπτει από τη μείζονα μετατόπιση που παρατηρείται αυτή την περίοδο από την πολιτική στην κουλτούρα, διαδικασία που ενέχει την αποσύνδεση των συλλογικών ταυτοτήτων από τις πολιτικές ταυτίσεις και την μετάβαση από τον αγώνα για πολιτική εξουσία στην σύγκρουσή για πολιτισμική ηγεμονία. Τούτο δε σημαίνει ότι η κουλτούρα έχει απεκδυθεί την πολιτική, αλλά ορισμένες συζητήσεις και ανταγωνισμοί έχουν μεταφερθεί από τη σφαίρα της κομματικής πολιτικής στον ευρύτερο χώρο της κουλτούρας. Τώρα το ενδιαφέρον είναι πιο πιθανό να επικεντρωθεί σε ζητήματα όπως η ταυτότητα, η ετερότητα, η σεξουαλικότητα, η κληρονομιά και η μνήμη, με τις κοινωνικοπολιτικές συζητήσεις να μετατρέπονται σε πολιτισμικούς πολέμους. Επιπλέον, η άνοδος της ανθρωπολογικής και βιοπολιτικής αντίληψης της κουλτούρας ως τρόπου ζωής, σε αντίθεση με την ουμανιστική της σύλληψη ως κληρονομιάς και πνευματικότητας, έχει προωθήσει τη σύνδεση της κουλτούρας με την ταυτότητα, και αυτή η σύνδεση με τη σειρά της, έχει αναβαθμίσει την πολιτική της ταυτότητας σε εξέχουσα θέση, όπως συμβαίνει σε άλλες δυτικές χώρες...”
Το παραπάνω μικρό απόσπασμα, είναι παρμένο από τον επίλογο της αξιόλογης, εκτενέστατης και πολυεπίπεδης μελέτης με τίτλο “Η Ελλάδα από τη Χούντα στην Κρίση - Η κουλτούρα της Μεταπολίτευσης”, του ακαδημαϊκού Δημήτρη Τζιόβα, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg. Ο βραβευμένος συγγραφέας, του οποίου βιβλία κυκλοφορούν στα ελληνικά και στα αγγλικά, επιχειρεί με την μελέτη αυτή να εξετάσει και να καταγράψει, μέσα από ένα ευρύ διεπιστημονικό πλαίσιο, τις πολιτισμικές μεταβολές που καταγράφονται στην ελληνική κοινωνία από την πτώση της Χούντας εώς και την κρίση.
Αφήνοντας στην άκρη, όσο αυτό είναι εφικτό, την πολιτική ανάλυση και με τις προσωπικές του απόψεις να είναι σχετικά δυσδιάκριτες στο κείμενο, όχι όμως και μη εντοπίσημες καθώς σε διάφορα σημεία ο αναγνώστης θα πιάσει τον συγγραφέα να χρωματίζει θετικά η αρνητικά διάφορα γεγονότα ή ομάδες, παρουσιάζει μια πολύπλευρη εικόνα των τελευταίων πενήντα χρόνων συζητόντας θέματα όπως η αρχαιότητα, η θρησκεία, η γλώσσα, η λογοτεχνία και ο κινηματογράφος, τα μέσα ενημέρωσης και οι νέες τεχνολογίες, οι τάσεις της νεολαίας, η σεξουαλικότητα και το φύλο. Με πλήθος βιβλιογραφικών αναφορών και επαρκή τεκμηρίωση, ο Τζιόβας παρουσιάζει τις αλλαγές που διαδραματίζονται στα πεδία αυτά, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει τις αντιθέσεις, τους αντικρουόμενους πολιτιστικούς δυϊσμούς που χαρακτηρίζουν την ελληνικοί κοινωνία (ανατολή-δύση, ευρωσκεπτικισμός-φιλοευρωπαϊσμός, συντήρηση-πρόοδος).
Στο επιλογικό απόσπασμα που παρατίθεται παραπάνω, ο συγγραφέας θέτει το ερώτημα, ποιο είναι εν τέλη το βασικό γνώρισμα της κουλτούρας της μεταπολίτευσης, καταλίγοντας στις ταυτότητες, όπως αυτές εκφράζονται μέσα από την, ολοένα και μεγαλύτερη ετερότητα και τον αυξανόμενο πλουραλισμό της ελληνικής κοινωνίας. Επιπλέον, εύστοχη θα χαρακτηριζόταν μάλλον και η μετακίνηση που καταγράφει σε ποικίλους τομείς ο συγγραφέας, από την ορθόδοξη μαρξιστική ανάλυση σε έναν πιο φουκωικό μεταμοντέρνο, ατομικιστικό προσανατολισμό.
Χάρη στην πληθώρα των διαφορετικών πεδίων που αγγίζει ο συγγραφέας, το βιβλίο μπορεί να αποτελέσει το εφαλτήριο για παλιούς και νέους αναγνώστες, ανεξαρτήτως ηλικίας, ώστε να αντικρίσουν ή και να ξαναντικρίσουν, την πρόσφατη πολιτισμική ιστορία με μια φρέσκια ματιά. Εύφημος μνεία, στην εξαιρετική και εις βάθων ανάλυση για την λογοτεχνία στην ελλάδα, το ταξίδι από την “παντοκράτωρ” γενιά του 30 προς τα νέα λογοτεχνικά ρεύματα, την αναζήτηση το λογοτεχνικού κανόνα και την θέση του μοντερνισμού και του μεταμοντερνισμού στην νέα ελληνική λογοτεχνία και την πορεία προς την μαζικοποίηση της λογοτεχνικής παραγωγής και κατανάλωσης.
Μια εξαιρετική, διεισδυτική μελέτη.
Το παραπάνω μικρό απόσπασμα, είναι παρμένο από τον επίλογο της αξιόλογης, εκτενέστατης και πολυεπίπεδης μελέτης με τίτλο “Η Ελλάδα από τη Χούντα στην Κρίση - Η κουλτούρα της Μεταπολίτευσης”, του ακαδημαϊκού Δημήτρη Τζιόβα, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg. Ο βραβευμένος συγγραφέας, του οποίου βιβλία κυκλοφορούν στα ελληνικά και στα αγγλικά, επιχειρεί με την μελέτη αυτή να εξετάσει και να καταγράψει, μέσα από ένα ευρύ διεπιστημονικό πλαίσιο, τις πολιτισμικές μεταβολές που καταγράφονται στην ελληνική κοινωνία από την πτώση της Χούντας εώς και την κρίση.
Αφήνοντας στην άκρη, όσο αυτό είναι εφικτό, την πολιτική ανάλυση και με τις προσωπικές του απόψεις να είναι σχετικά δυσδιάκριτες στο κείμενο, όχι όμως και μη εντοπίσημες καθώς σε διάφορα σημεία ο αναγνώστης θα πιάσει τον συγγραφέα να χρωματίζει θετικά η αρνητικά διάφορα γεγονότα ή ομάδες, παρουσιάζει μια πολύπλευρη εικόνα των τελευταίων πενήντα χρόνων συζητόντας θέματα όπως η αρχαιότητα, η θρησκεία, η γλώσσα, η λογοτεχνία και ο κινηματογράφος, τα μέσα ενημέρωσης και οι νέες τεχνολογίες, οι τάσεις της νεολαίας, η σεξουαλικότητα και το φύλο. Με πλήθος βιβλιογραφικών αναφορών και επαρκή τεκμηρίωση, ο Τζιόβας παρουσιάζει τις αλλαγές που διαδραματίζονται στα πεδία αυτά, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει τις αντιθέσεις, τους αντικρουόμενους πολιτιστικούς δυϊσμούς που χαρακτηρίζουν την ελληνικοί κοινωνία (ανατολή-δύση, ευρωσκεπτικισμός-φιλοευρωπαϊσμός, συντήρηση-πρόοδος).
Στο επιλογικό απόσπασμα που παρατίθεται παραπάνω, ο συγγραφέας θέτει το ερώτημα, ποιο είναι εν τέλη το βασικό γνώρισμα της κουλτούρας της μεταπολίτευσης, καταλίγοντας στις ταυτότητες, όπως αυτές εκφράζονται μέσα από την, ολοένα και μεγαλύτερη ετερότητα και τον αυξανόμενο πλουραλισμό της ελληνικής κοινωνίας. Επιπλέον, εύστοχη θα χαρακτηριζόταν μάλλον και η μετακίνηση που καταγράφει σε ποικίλους τομείς ο συγγραφέας, από την ορθόδοξη μαρξιστική ανάλυση σε έναν πιο φουκωικό μεταμοντέρνο, ατομικιστικό προσανατολισμό.
Χάρη στην πληθώρα των διαφορετικών πεδίων που αγγίζει ο συγγραφέας, το βιβλίο μπορεί να αποτελέσει το εφαλτήριο για παλιούς και νέους αναγνώστες, ανεξαρτήτως ηλικίας, ώστε να αντικρίσουν ή και να ξαναντικρίσουν, την πρόσφατη πολιτισμική ιστορία με μια φρέσκια ματιά. Εύφημος μνεία, στην εξαιρετική και εις βάθων ανάλυση για την λογοτεχνία στην ελλάδα, το ταξίδι από την “παντοκράτωρ” γενιά του 30 προς τα νέα λογοτεχνικά ρεύματα, την αναζήτηση το λογοτεχνικού κανόνα και την θέση του μοντερνισμού και του μεταμοντερνισμού στην νέα ελληνική λογοτεχνία και την πορεία προς την μαζικοποίηση της λογοτεχνικής παραγωγής και κατανάλωσης.
Μια εξαιρετική, διεισδυτική μελέτη.
November 1, 2026
Ο Δημήτρης Τζιόβας, με το βιβλίο του «Η Ελλάδα από τη Χούντα στην Κρίση: Η κουλτούρα της Μεταπολίτευσης» (2021), κατάφερε να περιγράψει την αρχή και τη μετέπειτα εξέλιξη του ρόλου της κουλτούρας στην ελληνική κοινωνία, από τη Μεταπολίτευση μέχρι την κρίση.
Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει ο Τζιόβας είναι πως ο ρόλος της ταυτότητας —και των πολλών πλέον ταυτοτήτων, αφού η ετερότητα παίζει σήμερα σημαντικότερο ρόλο— είναι καθοριστικός. Εξετάζει τον ρόλο της κουλτούρας, έτσι όπως αυτή παρουσιάζεται μέσα από τους δυϊσμούς της χώρας από την αρχή του ελληνικού κράτους, τη γλώσσα, τη θρησκεία, τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, τα ΜΜΕ, αλλά και τους αγώνες των γυναικών, των νέων και των ΛΟΑΤΚΙ+, οι οποίοι συνέβαλαν στην εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού κράτους: από ένα υποτίθεται ομογενοποιημένο κράτος —που στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ— σε ένα πλουραλιστικό ή, όπως συχνά λέγεται, πολυπολιτισμικό κράτος. Και όλα αυτά μέσα από παραδείγματα που κάποιοι ίσως θυμούνται ακόμη, αλλά και μέσα από τις αντιστάσεις που υπήρξαν από μεγάλη μερίδα και διάφορες ομάδες της ελληνικής κοινωνίας και εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμη και σήμερα απέναντι στον εκσυγχρονισμό της χώρας.
Ειδικά το πρώτο κεφάλαιο, που ασχολείται με τους δυϊσμούς οι οποίοι ταλανίζουν τη χώρα —αρχαιότητα-Ορθοδοξία, Έλληνας-Ρωμιός, Δύση-Ανατολή, Ευρώπη-Βαλκάνια και καθαρεύουσα-δημοτική— είναι για μένα ένα από τα πιο ενδιαφέροντα του βιβλίου, αφού μου έδειξε για ακόμη μία φορά γιατί η χώρα προχωρά με αργά βήματα προς τον εκσυγχρονισμό. Κάποιες φορές, άλλωστε, οι ίδιοι οι πολίτες της Ελλάδας ταλανίζονται ανάμεσα σε αυτές τις έννοιες και αισθάνονται πως, ακολουθώντας τη μία, προδίδουν την πραγματική τους «ταυτότητα».
Και αυτό το κεφάλαιο κουμπώνει, κατά τη γνώμη μου, πολύ καλά με το 10ο κεφάλαιο, το οποίο δείχνει πόσο επηρέασαν οι ξένοι τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την ταυτότητά μας. Άλλο ήμασταν και άλλο μας φόρεσαν, και δεν ξέρουμε τελικά τι να διαλέξουμε και μέσα από ποια ταυτότητα θέλουμε να μας βλέπουν. Για παράδειγμα, υποτιμούμε πολύ καθετί που θυμίζει τα Βαλκάνια και την Ανατολή —αν και μας αρέσει, γιατί αυτή είναι μέρος της ταυτότητάς μας—, ενώ ταυτόχρονα θέλουμε να είμαστε σαν τη Δύση και να ξεχωρίζουμε από τους Βαλκάνιους γείτονές μας.
Μέσα από παραδείγματα, ο Τζιόβας δείχνει πόσο βοήθησαν η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος και, εν γένει, η τέχνη στη διαμόρφωση μιας νέας αντίληψης για το τι είναι κουλτούρα και πώς αυτή ορίζεται μέσα στα χρόνια. Ξεχωρίζει πολλές προσωπικότητες από την καλλιτεχνική και διανοούμενη ζωή της χώρας, από όλες τις ιδεολογικές και κομματικές κατευθύνσεις, για να αναδείξει και τον πραγματικό πλουραλισμό που υπήρξε.
Ο Τζιόβας μάς κρατάει και έναν καθρέφτη μέσα από τα παραδείγματά του και τη δική του ανάλυση, αφού είμαστε ένας λαός που δεν του αρέσει να του δείχνουν τα χάλια του και να του υπενθυμίζουν πόσο κάποια πράγματα εξακολουθούν να μας κρατούν πίσω ακόμη και σήμερα. Γιατί κάτι τέτοιο μπορεί να διακινδυνεύσει το εθνικό αφήγημα και, κατά συνέπεια, να κλονίσει ολόκληρη την εικόνα του κράτους που δημιουργήθηκε πριν από περίπου 200 χρόνια.
Πραγματικά, ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, αφού εστιάζει σε κοινωνικά και πολιτιστικά στοιχεία και όχι σε πολιτικά. Τα πολιτικά γεγονότα υπάρχουν, αλλά κυρίως για να μπορέσουμε, ως αναγνώστες, να τοποθετήσουμε χρονικά τις διαφορετικές περιόδους.
Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει ο Τζιόβας είναι πως ο ρόλος της ταυτότητας —και των πολλών πλέον ταυτοτήτων, αφού η ετερότητα παίζει σήμερα σημαντικότερο ρόλο— είναι καθοριστικός. Εξετάζει τον ρόλο της κουλτούρας, έτσι όπως αυτή παρουσιάζεται μέσα από τους δυϊσμούς της χώρας από την αρχή του ελληνικού κράτους, τη γλώσσα, τη θρησκεία, τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, τα ΜΜΕ, αλλά και τους αγώνες των γυναικών, των νέων και των ΛΟΑΤΚΙ+, οι οποίοι συνέβαλαν στην εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού κράτους: από ένα υποτίθεται ομογενοποιημένο κράτος —που στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ— σε ένα πλουραλιστικό ή, όπως συχνά λέγεται, πολυπολιτισμικό κράτος. Και όλα αυτά μέσα από παραδείγματα που κάποιοι ίσως θυμούνται ακόμη, αλλά και μέσα από τις αντιστάσεις που υπήρξαν από μεγάλη μερίδα και διάφορες ομάδες της ελληνικής κοινωνίας και εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμη και σήμερα απέναντι στον εκσυγχρονισμό της χώρας.
Ειδικά το πρώτο κεφάλαιο, που ασχολείται με τους δυϊσμούς οι οποίοι ταλανίζουν τη χώρα —αρχαιότητα-Ορθοδοξία, Έλληνας-Ρωμιός, Δύση-Ανατολή, Ευρώπη-Βαλκάνια και καθαρεύουσα-δημοτική— είναι για μένα ένα από τα πιο ενδιαφέροντα του βιβλίου, αφού μου έδειξε για ακόμη μία φορά γιατί η χώρα προχωρά με αργά βήματα προς τον εκσυγχρονισμό. Κάποιες φορές, άλλωστε, οι ίδιοι οι πολίτες της Ελλάδας ταλανίζονται ανάμεσα σε αυτές τις έννοιες και αισθάνονται πως, ακολουθώντας τη μία, προδίδουν την πραγματική τους «ταυτότητα».
Και αυτό το κεφάλαιο κουμπώνει, κατά τη γνώμη μου, πολύ καλά με το 10ο κεφάλαιο, το οποίο δείχνει πόσο επηρέασαν οι ξένοι τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την ταυτότητά μας. Άλλο ήμασταν και άλλο μας φόρεσαν, και δεν ξέρουμε τελικά τι να διαλέξουμε και μέσα από ποια ταυτότητα θέλουμε να μας βλέπουν. Για παράδειγμα, υποτιμούμε πολύ καθετί που θυμίζει τα Βαλκάνια και την Ανατολή —αν και μας αρέσει, γιατί αυτή είναι μέρος της ταυτότητάς μας—, ενώ ταυτόχρονα θέλουμε να είμαστε σαν τη Δύση και να ξεχωρίζουμε από τους Βαλκάνιους γείτονές μας.
Μέσα από παραδείγματα, ο Τζιόβας δείχνει πόσο βοήθησαν η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος και, εν γένει, η τέχνη στη διαμόρφωση μιας νέας αντίληψης για το τι είναι κουλτούρα και πώς αυτή ορίζεται μέσα στα χρόνια. Ξεχωρίζει πολλές προσωπικότητες από την καλλιτεχνική και διανοούμενη ζωή της χώρας, από όλες τις ιδεολογικές και κομματικές κατευθύνσεις, για να αναδείξει και τον πραγματικό πλουραλισμό που υπήρξε.
Ο Τζιόβας μάς κρατάει και έναν καθρέφτη μέσα από τα παραδείγματά του και τη δική του ανάλυση, αφού είμαστε ένας λαός που δεν του αρέσει να του δείχνουν τα χάλια του και να του υπενθυμίζουν πόσο κάποια πράγματα εξακολουθούν να μας κρατούν πίσω ακόμη και σήμερα. Γιατί κάτι τέτοιο μπορεί να διακινδυνεύσει το εθνικό αφήγημα και, κατά συνέπεια, να κλονίσει ολόκληρη την εικόνα του κράτους που δημιουργήθηκε πριν από περίπου 200 χρόνια.
Πραγματικά, ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, αφού εστιάζει σε κοινωνικά και πολιτιστικά στοιχεία και όχι σε πολιτικά. Τα πολιτικά γεγονότα υπάρχουν, αλλά κυρίως για να μπορέσουμε, ως αναγνώστες, να τοποθετήσουμε χρονικά τις διαφορετικές περιόδους.
May 6, 2025
Not an easy read but definitely worth the effort to get an overview of the dramatic changes that have occurred in Greece since 1974.
An excellent summary of the increasing diversity in many areas of life in a rapidly changing country.
An excellent summary of the increasing diversity in many areas of life in a rapidly changing country.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews