Ogentroost

by A.H.J. Dautzenberg

In ‘Ogentroost’ van A.H.J. Dautzenberg leeft Ef al jaren teruggetrokken in een oude stacaravan aan de rand van een vakantiepark. Ze heeft genoeg aan het gezelschap van de dieren en planten op haar perceel, maar ze wordt geplaagd door stemmen uit het verleden. Wanneer Ef besluit het Zonnelied van Franciscus van Assisi te verklanken, om licht en vrede aan de wereld te schenken, neemt haar leven een dramatische wending. A.H.J. Dautzenberg schept met zijn nieuwe roman een universum dat tegelijkertijd troost biedt én verontrust. ‘Ogentroost’ is een gelaagd verhaal dat dicht op de huid zit van de tijd. Het is daarnaast ook een verkenning van de transcendentale kracht van taal, en van het weerbarstige karakter van de werkelijkheid.

334 pages, Paperback

Published October 4, 2022

About the author

A.H.J. Dautzenberg werd op 13 december 1967 geboren in de Vroedvrouwenschool van Heerlen. Hij groeide samen met zijn tweelingbroer op in Schaesberg (Landgraaf). Na de middelbare school studeerde hij Economie in Tilburg. Later voltooide hij ook onder meer de studie Taal- en letterkunde. Hij woont tot op heden in Tilburg-Noord.

Zijn teksten verschenen in onder meer Hollands Maandblad, de Revisor, Kort Verhaal, De Brakke Hond, De Jaap, Propria Cures, De Groene Amsterdammer, De Contrabas, Tirade, Frontaal Naakt, Das Magazin, De Volkskrant, NRC Handelsblad, NRC Next, Het Financieele Dagblad, Knack, Humo, VPRO Gids en Vara TV Magazine.
Zijn boeken verschijnen bij Uitgeverij Atlas-Contact in Amsterdam.

A.H.J. Dautzenberg trad op tijdens festivals als Crossing Border, Literatuur Late Night, de Uitmarkt, De Geest Moet Waaien, Schrijvers Binnen, Wintertuin, Pauw & Witteman, Dit was het nieuws, Nur Literatur, TiLt, Incubate, Noorderzon en Lowlands.

Reviews

[Laurent De Maertelaer · Rating 4 out of 5]

Dra recensie voor Humo

[Stijn · Rating 3 out of 5]

Intussen al een week uitgelezen en ik vind nog steeds geen woorden voor een recensie.
Is dit boek een grap? Dit boek is een grap. Ergens is Dautzenberg taarten aan het eten en aan het lachen met mensen die enige diepere betekenis in dit boek lopen te zoeken.
Anderzijds is de absolute vanzelfsprekendheid waarmee hij de absurdste passages in mijn geheugenis schrijft toch een teken dat er íéts van catch in het verhaal zit. Nee? Maar dan die QR-code?!

[Chrétien Breukers · Rating 4 out of 5]

Waar gaat dit boek over? God mag het weten, al heeft die op dit moment geen tijd voor literatuurkritiek. Een boek over het alles, de natuur en de kosmos; een lyrisch boek dat eerst 200 bladzijden doorzeurt en dan ontploft. Met een geweldige pastiche op het ‘taalgebruik’ van Frits Spits. Een boek om in elk geval twee keer te lezen.

[Mick · Rating 1 out of 5]

Snapte er echt geen bal van. Heb 'm weggelegd.

[Suze Geuke · Rating 5 out of 5]

wat de fuck was dit

- sympathieke en onsympathieke kletsgrage en onkletsgrage flora en fauna in paradijselijke tuin
- geloofwaardige alternatieve geloofsbelijdenis
- spelende typografische bladspiegelarij
- verhaal ontspoort volledig van de kaart
- metafilmadaptatie en bijbehorende reacties

wat kan een mens nog meer willen van een boek????

[Guus van der Peet]

Öö öööööööö öööö öö ööööö!

Ik denk dat ik Dautzenberg ondergewaardeerd heb. Daarmee wil ik niet zeggen dat ik niet al een fan was – ik ben een trouwe lezer sinds ik twee jaar geleden Samaritaan las. Maar ik heb hem altijd een beetje neergezet als een lollige cultschrijver die zich niet zoveel aantrekt van alles wat er populair is binnen de vaderlandse literatuur. Die mening koester ik nog altijd: dit soort postmoderne vorm- en taalexperimenten (gespiegelde hoofdstukken, metafictionele filmscripts, KUKELUKUU!) zijn vrijwel uniek binnen de Nederlandse letterkunde, en ik ging stuk om het recensie-hoofdstuk en de Frits Spits-pastiche.

Tegelijkertijd doe ik Dautzenberg tekort door te suggereren dat zijn talent zich alleen in die cult-appeal bevindt. Zijn speelse ontmanteling van taal als een ‘op empirie gestoeld Madurodam’ is vele malen radicaler dan de gemiddelde Das Mag schrijver die elke drie hoofdstukjes een verplichte alinea invoegt over de onmacht van taal; naast de absurditeit zijn alle punchlines ook oprecht sterk opgebouwd (had ik de QR-code al genoemd?); en hoewel je kan beargumenteren het buitensporig is om 200 pagina’s te besteden aan een grotendeels conflictloos verhaal over een vrouw die vanuit haar stacaravan met dieren en planten praat (en alternatieve vibrators ontwerpt) om dat plot vervolgens onafgewerkt in te zetten als opzet voor een metafictioneel vormspelletje, was ik op het moment van lezen daadwerkelijk betrokken bij Ef’s/Clara’s pogingen om een allerverbindende tau-zang te componeren, en werd ik geraakt door haar breakdown. Dautzenberg lijkt me volledig oprecht wanneer hij in zijn ‘aan de lezer(es)’ op de achterflap van de roman vermeldt dat hij een verbintenis voelde met Ef (want waarom zou je daarop ook een samenvatting zetten).

Cancel Carice van Houten #stuitend

[René Densen · Rating 4 out of 5]

Na De Vijf is dit een goed tegengif om van Dautzenberg te lezen, maar wie zijn werk een beetje kent, mag voorbereid zijn, want ook hier kan hij de experimenteerdrift weer niet laten. En net als bij De Vijf voelt het - persoonlijk - niet echt effectief, al komt het iets beter en vooral zachter uit de verf. Verschillende passages gaven me even het gevoel van voldoening dat ik vaak bij zijn romans heb, en juist niet bij zijn kortverhalen, waarbij hij primair een goed verhaal vertelt en er minder een opdringerige Boodschap, Rafelrand of Experimenteerkunst door je strot geduwd wordt. Noot: Dautzenberg is bevriend schrijver en ik lees sowieso altijd zijn werk graag, en vind hem een van de beste schrijvers in het Nederlandstalige landschap, maar dat betekent niet dat ik soms niet ook een tikkeltje moe kan worden van de literaire stuntjes. Soms mag hij zich ook gewoon beperken tot een goed verhaal, en gelukkig voldoen grote delen van dit boek hier zeker wel aan. Als je AHJ enkel uit de media of uit zijn andere werk kent, is dit een iets zachter, vriendelijker boek, maar zeker volledig in lijn met de rest van zijn oeuvre.

[Joris Pierrot · Rating 5 out of 5]

Uhm ja, dat was me wat zeg! Ik denk nooit als ik aan een boek begin 'goh, ik hoop dat er een filmadapatie van dit boek wordt beschreven in dit boek zelf', maar blijkbaar moet ik dat vaker doen, want huh dit was op de perfecte manier ontwrichtend en verwarrend. Bonus is ook dat ik nu weet hoe ik me als barbie-pop op moet maken, wat een multimediale leerervaring!

[Eugenie Verschuren · Rating 4 out of 5]

Super bevreemdend, mooi geschreven boek met veel mooie vormvondsten

[Jan · Rating 3 out of 5]

Een herlezing brengt nog steeds maar 2,5* teweeg. Het eerste deel hield de absurditeit van dit boek me nog enigszins 'verwonderd', maar vanaf pakweg 3/4 van het boek werd de waanzin/de koortsachtigheid me bijna te veel van het goede, en met zékerheid door de bijna letterlijke herhaling hiervan.

Als het de opzet is om de lezer een soort van psychose of iets dergelijks achter de kiezen te laten krijgen, dan lijkt het me best wel geslaagd. Dát verdient dan een bijkomende halve ster. Of de schrijver lacht de lezer gewoon uit, dat kan ook perfect volgens mij.