Zbrodnia i kara

by Adrian Bednarek, Max Czornyj, Marcel Moss

Rozum jest sługą namiętności.

Rodion Raskolnikow siekierą morduje starą lichwiarkę i jej siostrę, Lizawietę. Wierzy, że ma prawo zabijać. Morderstwo jest dla niego sprawdzianem odwagi i determinacji.

Ale tam, gdzie jest zbrodnia, musi być i kara.

Siedmioro autorów bestsellerowych kryminałów mierzy się z tematem jednej z najsłynniejszych powieści Fiodora Dostojewskiego, Zbrodni i kary.

W obliczu śmierci wszyscy stają się równi.

384 pages, Paperback

First published June 29, 2022

About the author

Adrian Bednarek to urodzony w 1984 r. w Częstochowie, absolwent Akademii Ekonomicznej w Katowicach. Autor od wielu lat fascynuje się tematyką kryminalną, w tym postaciami seryjnych morderców i II wojną światową. Jest także fanem żużlu i właścicielem firmy handlowej. "Pamiętnik diabła" to jego debiut literacki.

Reviews

[Logana · Rating 4 out of 5]

Książka ta jest antologią, w której znalazły się opowiadania moich ulubionych autorów. Jak sam tytuł wskazuje, każde opowiada o zbrodni i karze za nią.


ADRIAN BEDNAREK "Wyjątkowy" 7/10
Autor przyzwyczaił do dynamicznych, zagmatwanych intryg i pokręconych osobowości psychopatów. Sam sobie wysoko postawił poprzeczkę, a tym opowiadaniem trochę do niej nie dosięgnął. 
"Znam ta­kich jak ty. Na­dzie­ja ro­dzi­ny, ten, któ­re­mu musi się udać. Ro­sną­ca pre­sja spra­wia, że nie do­pusz­czasz myśli o po­raż­ce. Wy­da­je ci się, że je­steś jak Midas, wszyst­ko, czego do­tkniesz, musi za­mie­nić się w złoto. A tu nagle byle pajac od­rzu­ca dzie­ło, nad któ­rym pra­cu­jesz dnia­mi i no­ca­mi prze­ko­na­ny, że wresz­cie od­mie­nisz swój los. Czu­jesz roz­cza­ro­wa­nie, fru­stra­cję, a przede wszyst­kim wstyd. Mu­sisz udo­wod­nić temu pa­ja­co­wi swoją war­tość, bo ina­czej zeżre cię po­czu­cie niż­szo­ści, a ono jest dla cie­bie jak nie­ule­czal­na cho­ro­ba. Nie umiesz stra­wić po­raż­ki, nie znie­siesz myśli, że je­steś gor­szy."

MAX CZORNYJ "Monoman" 8,5/10
Kurtyna opadła i czytelnik sam może sobie dopowiedzieć co dalej się wydarzyło. Była zbrodnia, była kara, ale finał przewrotny.
"– Mu­sisz uczyć się cier­pli­wo­ści, to ważna cnota, która kształ­tu­je cha­rak­ter. To, co teraz wy­da­je ci się wiel­kim wy­zwa­niem, może być wspa­nia­łym do­świad­cze­niem.
– Nie zruga mnie oj­ciec?
– Sam sie­bie ru­gasz. Wiesz, że czy­nisz źle, a nikt nie prze­mó­wi do cie­bie do­sad­niej niż wła­sne su­mie­nie."
"Co komu po wy­zna­niu win oraz po pra­gnie­niu po­pra­wy? Od setek, ty­się­cy lat lu­dzie czy­ni­li to w na­dziei, że po­czu­ją się le­piej, a chwi­lę póź­niej, dzień lub ty­dzień, po­peł­nia­li ko­lej­ne grze­chy. I znów mogli ubie­gać się o ich od­pusz­cze­nie. Ka­ru­ze­la zbrod­ni oraz ofiar skła­da­nych Bogu na prze­bła­ga­nie za wła­sne ofia­ry miaż­dży­ła wszyst­kie po­ko­le­nia chrze­ści­jan. Co za banał!"

MAR­CEL MOSS "Nie mów do mnie „Szy­mek”" 8/10
Pycha, próżność, zazdrość. Zbrodnia i kara w skrzywionym poczuciu sprawiedliwości.
"„Wiel­ka zmia­na za­czy­na się od jed­nej osoby”. Nigdy w to nie wie­rzy­łem. Śro­do­wi­sko de­ter­mi­nu­je za­cho­wa­nie czło­wie­ka. Bez niego jest się ni­czym. A moje śro­do­wi­sko to zbie­ra­ni­na le­ni­wych i rosz­cze­nio­wych igno­ran­tów, któ­rym wy­da­je się, że co­kol­wiek zna­czą. Wła­śnie dla ta­kich ludzi nasi przod­ko­wie prze­le­wa­li krew i wal­czy­li o każdy skra­wek tej ziemi."

EWA PRZYDRYGA "Flauta" 7/10
Potencjalna zbrodnia i pozorna kara. Zostało poczucie niesprawiedliwości.
"Nie muszę cią­gnąć Wik­to­ra za język. Do­brze wiem, co ma na myśli, mó­wiąc o re­per­ku­sjach mil­cze­nia. Znam to z au­top­sji. Ob­ser­wo­wa­łam la­ta­mi matkę, którą nisz­czył jej wła­sny se­kret. Do­słow­nie wy­sy­sał z niej życie, a po­śred­nio także i mnie jego po­zba­wiał. A prze­cież jej wina jest nie­współ­mier­na z moją."

ALICJA SINICKA "Dom w środku lasu" 7/10
Człowiek nie jest zły z natury. Opowiadanie z przesłaniem. Kara może zostać przekuta w coś dobrego.
"Przy­szedł Oli­wier, a póź­niej od­szedł z moimi pie­niędz­mi i na­sta­ła ciem­ność, z któ­rej po­wo­li wy­ło­nił się nowy kształt życia. Jest prost­szy, bez uwy­pu­kleń i wklę­sło­ści, które dało się do­strzec w nim wcze­śniej. Wszyst­ko wy­da­je się takie samo, bez zna­cze­nia, wszyst­ko wpada do tej samej rzeki, która pły­nie w od­da­li. Cza­sem na nią spoj­rzę, a cza­sem sły­szę tylko jej iry­tu­ją­cy szum."

MAREK STELAR "Człowiek znikąd" 10/10
Zbrodnia, która jest karą. Kara będąca zbrodnią. Rewelacyjne opowiadanie. Wyróżnia się na tle całej antologii. Świetnie napisane stylistycznie, perfekcyjnie doprecyzowane, z najlepiej wykreowanymi postaciami, intrygą, której dorównała jedynie ta przedstawiona przez Marcela Woźniaka.
"Nie pa­su­jesz do obec­nych cza­sów, nie pa­su­jesz do tych wie­przy, z któ­ry­mi pra­cu­jesz. Nie mo­głeś zo­stać fi­lo­lo­giem? Le­śni­kiem? Le­ka­rzem? Mu­sia­łeś się pchać aku­rat tam?
– Chcia­łem na­pra­wiać świat, wiesz?"
"Za­bi­cie czło­wie­ka jako akt, a nie czyn­ność, jest pro­ste, a wszyst­ko, co potem, po za­bi­ciu, jest tylko do­ra­bia­niem teo­rii. Tłu­ma­cze­niem, uciecz­ką od od­po­wie­dzial­no­ści. Wszyst­ko, co przed­tem… Zga­dza się, to aku­rat nie jest pro­ste. Ale ja nie pytam, dla­cze­go za­bi­łeś, tylko: czy za­bi­łeś? Potem za­py­tam cię dla­cze­go, a ty bę­dziesz kom­bi­no­wał."

MAR­CEL WOŹNIAK "Bę­dziesz za­wsze moją" 10/10
Jedyny autor, z którego pisarstwem jak dotąd nie miałam styczności.
Rzecz się działa w roku 1937. Pewnie dlatego opowiadanie zostało napisane staropolskim stylem, który mi osobiście trochę komplikował zagłębienie się w przedstawioną historię. Ona sama też do najprostszych nie należała. Specyficzny klimat został osiągnięty przez opowiadanie historii w strzępkach od końca. Wymagające skupienia, ale intrygujące opowiadanie.
"Taki to przy­pa­dek rzą­dzi ży­ciem, bo niech­by ob­ró­cił się przez prawe ramię, to i by szpic­la zo­ba­czył. Ale obrót był przez lewe, bo w lewej trzy­mał chu­s­tecz­kę z plwo­ci­na­mi, którą nie chciał znie­sma­czyć Ta­ma­ry. Ktoś już pisał o ob­ro­tach ciał, ale nie o ta­kich tego kon­se­kwen­cjach."
" Każde czasy i każde mia­sto ma swo­je­go Kubę Roz­pru­wa­cza i jakaś prze­moż­na mojra szep­cze po mie­ście strasz­ne wie­ści, są­cząc z pręd­ko­ścią bły­ska­wi­cy strach do umy­słów, by te na­za­mien­nie były prze­ra­żo­ne i pod­eks­cy­to­wa­ne, że widmo ma­sa­kry może stać się i ich udzia­łem. Lu­dzie wie­rzą pra­sie, prasa to po­tę­ga."

[Donaam · Rating 2 out of 5]

2,5⭐️
Dwa opowiadania podobały mi się i z osobna oceniłabym je wyżej niż 2,5⭐️, ale oceniam książkę jako całość.

[Zaczytana_olcia · Rating 4 out of 5]

Najnowsza kryminalna antologia od wydawnictwa Filia - zamówiłam ją jakieś kilka minut po ogłoszeniu przedsprzedaży.

Przyszła razem z “Bagnem” Przemka Piotrowskiego, więc, niestety, siłą rzeczy chwilkę musiała poczekać.

Ale gdy już po nią sięgnęłam, nie zawiodła.

Wiadomo, jak to w zbiorach opowiadań- są takie, które spodobają się bardziej, oraz te, które mniej przypadną do gustu.

W przypadku tej antologii jednak poziom wszystkich opowiadań jest porównywalnie wysoki. Wszystko obraca się wokół dwóch tytułowych elementów - zbrodni i kary, a każdy z autorów “obrobił” ten temat w swoim stylu. Mamy więc do czynienia z biednymi studentami, oszukanym przez przyjaciela pracownikiem firmy, rosyjskim policjantem, ale i kobietą, która więzi swojego byłego partnera - rozrzut, jeśli chodzi o dobór postaci do opowiadań jest naprawdę spory, więc myślę, że każdy znajdzie coś dla siebie.

Najmocniej podobały mi się chyba opowiadania “Nie mów do mnie Szymek” Marcela Mossa i “Będziesz zawsze moja” Marcela Woźniaka, ale tak naprawdę wszystkie historie zostaną w mojej pamięci na dłużej. Pozytywnym zaskoczeniem było opowiadanie Alicji Sinickiej, bo do tej pory z twórczością Autorki miałam mieszane uczucia. Marek Stelar i Adrian Bednarek z pewnością na długo zagoszczą w mojej topce, Ewa Przydryga jak zwykle postawiła na duszny i zawiły klimat swojej historii, opowiadanie Maxa Czornyja to już klasa sama w sobie zawarta na ledwie kilku stronach.

[Patka_czyta_ · Rating 5 out of 5]

Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją najnowszej kryminalnej antologii Zbrodnia i kara wydanej nakładem Wydawnictwa Filia. Książka składa się z opowiadań siedmiu topowych autorów kryminałów: Adriana Bednarka, Maxa Czornyja, Marcela Mossa, Ewy Przydrygi, Alicji Sinickiej, Marka Stelara oraz Marcela Woźniaka. Muszę przyznać, że najbardziej do gustu przypadły mi opowiadania "Nie mów do mnie Szymek" Marcela Mossa oraz "Manoman" Maxa Czornyja. Pozostali autorzy również bardzo zręcznie uporali się z tematem tytułowej zbrodni i kary. Cała antologia trzyma bardzo wysoki poziom i co ważne pozwala lepiej poznać warsztat poszczególnych pisarzy. Od dawna zaczytuję się w książkach Adriana Bednarka, Marcela Mossa i Maxa Czornyja, ale już z twórczością Alicji Sinickiej czy Marka Stelara miałam do czynienia pierwszy raz i już wiem, że na pewno nie ostatni. Niedawno czytałam Egzekutora Marcela Woźniaka i jego opowiadanie "Będziesz zawsze moją" ugruntowało moje dobre zdanie o twórczości autora. Ewa Przydryga opowiadaniem "Flauta" przekonała mnie do sięgnięcia po kolejne swoje książki chociaż po pierwszym spotkaniu z twórczością autorki miałam mieszane uczucia. Reasumując autorzy świetnie się spisali, dzięki czemu powstał zbiór fantastycznych opowiadań. Książkę czyta się dobrze i ciężko się od niej oderwać. Polecam!

[CzasoStrefa · Rating 4 out of 5]

Nakładem Wydawnictwa Filia ukazała się najnowsza publikacja, tym razem jest to zbiór opowiadań od autorów takich jak: Adrian Bednarek, Max Czornyj, Marcel Moss, Ewa Przydryga, Alicja Sinicka, Marek Stelar, Marcel Woźniak.
Te kryminalne historie w żaden sposób się ze sobą nie wiążą. Bohaterowie są na różnych etapach swojego życia. W skrócie: siedmioro autorów mierzy się z tematem jednej z najsłynniejszych powieści Fiodora Dostojewskiego, Zbrodni i kary.
Najbardziej zachwycił mnie, o dziwo, pierwszy rozdział, napisany przez Adriana Bednarka, pod tytułem Wyjątkowy. Jest to opowieść o Rupercie Raszewskim – od dziecka nazywanym Rodim. Człowiek o wielkich ambicjach, wszechstronnej wiedzy. Uważający się za pępek świata. Za wszelką cenę chce wyrwać się z biedy. Studiuje w Warszawie finanse. Pewnego dnia dostrzega szansę przerwania kręgu braku pieniędzy.
Nie mów do mnie Szymek od Marcela Mossa, Dom w środku lasu od Alicji Sinickiej to również dzieła na wysokim poziomie, podobnie jak pozostałe. Najbardziej przemówiło do mnie właśnie opowiadanie Bednarka. Każdy autor na swój sposób opisał Zbrodnię i karę. Polecam, każda opowieść porusza nie tylko szereg ważnych tematów, ale także skłania do refleksji. Wszystkie postacie mają w sobie coś dziwnego, przyciągają czytelnika swoim urokiem. Idealna lektura dla fanów kryminałów.
Więcej na: CzasoStrefa

[Oliwia · Rating 2 out of 5]

szczerze są to opowiadania z serii co by było gdyby i moim zdaniem są poszeregowane od najgorszego do najlepszych, początkowe opowiadania autorów były w stylu "przemówmy do młodzieży i użyjmy jak najwięcej przekleństw i słów stara stary" nie wiem czy ta książka do mnie przemawia, ale napewno w pamięć zapadły mi opowiadania Alicji Sinickiej i Marka Stelara, początkowe były okropne, te jednak ocenilabym o wiele wyżej gdybym nie oceniła książki jako całości
poza tym książka dała mi lekki zarys autorów kryminalnych i wiem których już napewno nie przeczytam...

[Karol · Rating 4 out of 5]

Bardzo dobry zbiór opowiadań. Wiadomo nie każde z nich jest super idealne ale na pewno wszystkie mają jakiś swój urok. Co cieszy ich poziom jest w miarę równy powodując brak rozczarowania jakimś jednym czy dwoma. Znani autorzy w jednym tomie przepisem na sukces? Zdecydowanie nie, jednak na bardzo dobry zbiór opowiadań jak najbardziej. Polecam.

#209#32#2022

[Tomasz Kowalski · Rating 2 out of 5]

zbior krotkich opowiadan, pisanych jakby na zamowienie na zasadzie "ty, wez napisz cos ze zbrodnia w tresci"

wiekszosc jest przecietna i malo tego przewidywalna, bez zakonczen

"zabilem, przyznalem sie, koniec"

lub znow wychodzi autor i mowi "musze juz leciec, zabojca jest ...., pa"

myslalem, ze to bedzie cos znacznie lepszego i w innym stylu

skonczone w 2 dni wiec tyle na plus...

[zuz · Rating 2 out of 5]

2,5⭐️
nigdy więcej.
Ilość opowiadań która była po tej gorszej stronie jest zatrważająca. Co prawda wygląda to tak, jakby opowiadania umieszczono w kolejności od najgorszej do najlepszej (chociaż ciężko stwierdzić które z nich zasługuje na miano najgorszej). Najchętniej dałxbym 1 gwiazdkę, ale ostatnie dwa opowiadania ratują 'honor' książki

[Assayah · Rating 2 out of 5]

❗TW: zabójstwo, krew, brutalne opisy, przemoc

,,Zbrodnia i kara" Dostojewskiego jest moją ulubioną książką, więc byłam ciekawa również tego zbioru opowiadań. Niestety po skończeniu doszłam do wniosku, że nie rozumiem sensu jego powstania.

Są to opowiadania, które (w większości) równie dobrze mogłyby być opowiadaniami nie inspirowanymi klasykiem. Z oryginałem łączy je zabójstwo kogoś i/lub podobne imiona. Zrobiłam notatki tylko do dwóch pierwszych, i tak: pierwsze jest niemal kopią oryginału; drugie mi się nawet podobało. Kolejnych nie chciało mi się oceniać, bo motyw był ten sam, a poszczególne historie w audiobooku zlewały się ze sobą i nie były też specjalnie ciekawe.

Żeby nie było tak negatywnie, to niektóre opowiadania były dobre, ale no, nie były praktycznie powiązane z oryginałem, nawet powiedziałabym, że nie były nim inspirowane.

[Hela Czyrwik · Rating 3 out of 5]

2,5/3 ⭐️
chyba nie do końca rozumiem po co to powstało i chyba oczekiwałam czegoś innego

[SpizganaSkarpetka · Rating 3 out of 5]

Jedno opowiadanie jest zdecydowanie lepsze od pozostałych, a mowa tu o opowiadaniu ,,Będziesz zawsze moją" Marcela Woźniaka, pierwsze dwa bardzo podobne, a pozostałe raczej przeciętne.

[lil_miaow_miaow · Rating 2 out of 5]

Drugie opowiadanie Monoman najlepsze. Reszta miałam wrażenie były kopiami powieści Dostojewskiego. Spodziewałam się czegoś lepszego.

[Martyna Eleonora · Rating 2 out of 5]

2.5

[Zuza · Rating 5 out of 5]

Ciekawe spojrzenie polskich autorów na ten klasyk. Każda bardzo odmienna i o innym punkcie zaczepienia.

[Ola czyta ❤️ · Rating 2 out of 5]

2,5/5
Rozumiem założenie ale niestety nie jestem fanką

[Natalia · Rating 3 out of 5]

książka całościowo spoko, nie wszystkie historie były wybitne. po czasie wszystko staje się przewidywalne, ale końcówka naj