Ooit bouwden wij luchtkastelen

by Evangeline Agape

In Ooit bouwden wij luchtkastelen neemt Evangeline Agape je mee van keiharde droomwerelden naar zachte werkelijkheden. Langs afscheid en gemis, angst en verlangen, teleurstelling en zelfmedelijden. Langs leren wat geluk is en wat het niet is. Langs jezelf verliezen in een ander en opnieuw vinden in jezelf. Langs God en toekomst en heel veel bochten en hoeken en omwegen en langs een gebroken hart dat de tijd krijgt.

Genres: Poetry

196 pages, Paperback

First published May 1, 2022

Reviews

[Liselot]

"Ik heb het donker voor jou verstopt zodat je
nooit meer bang hoeft te zijn "

Kijk, als een boek je zo vaak doet huilen, ben je gewoon verplicht om het vijf sterren te geven.

"Dat er een liefde is,
zo wijd dat je zou kunnen rennen en het einde niet zou bereiken."

Dit is de eerste keer dat ik Nederlandstalige poëzie lees en ik ben helemaal verkocht. Wat een prachtige woorden heeft Evangeline Agape. Ze nam mijn hand door Mary Oliver te quoten als voorwoord, en ze liet me niet meer los tot ver na de laatste pagina.

"Je wandelt door mijn gedachtegangen
ik zeg: ga zitten
maakt niet uit waar
hier zijn alle stoelen voor jou."

[Chantal]

Raak.

[Eva]

Alles is helder in achteruitkijk
Je was allang prachtig
Zonder zwaard in je hand
✨
Ik vind bochten daar waar hoeken waren
Ontdekte dat sommige meebuigen
✨
Er is iets aan de manier
Waarop de eerste stralen lentezon
Loom mijn heupen kussen
✨
(Everything is in the right place.)
Het mooiste komt nog
✨
De liefde die je verdient
Laat geen blauwe plekken na
✨
Liefde is de prijs van liefde

[Dorien]

Een boek om vast te nemen als je een moeilijke dag hebt. Herkenbaar, vaak hoopvol. Een mooie herinnering dat je niet alleen bent.

[Sarah]

Een dikke 4,5. Zoals in elke dichtbundel spraken sommige gedichten mij meer aan dan andere, maar wat een prachtig werk. Een bundel waar ik nog vaak naar terug zal grijpen!

[Morgane Brasseur]

"Sommige dagen zullen voelen als een schroevendraaier in je hart. Het kan zo eenzaam zijn. Ik vergat dat ik wortels had."

"Liefde die je verdient laat geen blauwe plekken na."

[Marijne Van Boeckel]

Traantjes weggepinkt

[Nina de Waal]

klein traantje (beetje eng maar ik zag net dat ik dit boek exact een jaar geleden heb gelezen)

[elaya gantert]

het is geen grootste poëzie (hoeft ook niet!) soms zijn het eerder mantra’s of kleine verhalen, maar het is zo zacht en lief en herkenbaar en troostrijk.
ik pak em er standaard bij als ik me weer even hoopvol en begrepen wil voelen.

[Ellen Vereecken]

Alles is helder in achteruitkijk.

Ik vind bochten daar waar hoeken waren.

Dat wat kraakt hoeft niet te breken.

De juiste mensen zullen blijven, graag zelfs.

Liefde is leren kennen, actie en tijd en toewijding meest van al
en niet
omdat het moet
omdat het mag
Het is lopen, jezelf neerleggen en zeggen: hier blijf ik, hier groeien wij en hier wieden wij onkruid en hier zien wij de oogst.

De liefde die je verdient laat geen blauwe plekken na.

Ik heb het donker voor jou verstopt zodat je niet meer bang hoeft te zijn.

Je wandelt door mijn gedachtegangen
Ik zeg: ga zitten
Maakt niet uit waar
Hier zijn alle stoelen voor jou.

Als we geluk hebben komt liefde in vele vormen.

[Susan Wijbrandts-Pelk]

"Als het verdriet tot in
Je botten kruipt, dan is het tijd
Trek de dag als een trui
Uit

Sluit je ogen, niet je hart
Er is een dag die op je wacht."


'Ooit bouwden wij luchtkastelen' is een interessante poëziebundel vol beeldspraak van Evangeline Agape.

In de gedichten staan belangrijke onderwerpen centraal, zoals jezelf mogen zijn, verlies, rouw en mentale gezondheid.

Sommige gedichten voelen als een gesprek met God. Andere gedichten lijken meer op onze eigen innerlijke gedachten. Daardoor lees je de bundel alsof je meekijkt in iemands hoofd en hart. Dat maakt de teksten vooral erg troostend.

De illustraties, die Evangeline Agape zelf heeft gemaakt, passen goed bij de sfeer van de gedichten. Ze zijn donker van kleur en niet heel gedetailleerd. Hierdoor laten ze genoeg ruimte voor je eigen gevoel en interpretatie.

Het is jammer dat de bundel alleen als paperback is uitgegeven. Een hardcover had beter gepast bij de waarde en uitstraling van het boek.

Deze bundel biedt voor iedereen wel een gedicht dat raakt, herkenbaar is of aan het denken zet.


Leesniveau: **/***

Steekwoorden: liefde - relatie - vriendschap - verlies - eigenwaarde - mentale gezondheid - omgaan met veranderingen

[Julie]

Dit is een boek om in je kast te hebben. Weg te leggen, weer vast te nemen. Jezelf eraan te herinneren dat wij hier allemaal rondlopen en zo vaak dezelfde dingen ervaren.
Dit is een boek om te lezen, vooral als je hart brak en je zit te staren naar de brokken en het eenzaam voelt.
Dit is een boek dat me eraan herinnert dat poëzie soms fijner is dan het volgende zelfhulpboek. We zijn allemaal maar mensen.

[Anna]

Zo mooi

[Julie]

"Er wordt meer van je gehouden dan je denkt."

[Lana]

'het is niet dat ik de hele tijd aan je denk
maar als ik aan je denk dat het me opvalt dat ik aan je denk.'

[rach🪩🌷]

3,5⭐️

[Nette De Bruyn]

Prachtig.

[Els]

Ooit bouwden wij luchtkastelen. Door: Evangeline Agape.

Agape woont in Antwerpen, in een Pluk van de Petteflet flat; hoe cool is dat. Ze schrijft en illustreert, en in deze bundel krijgen we een mooi samenspel van beide.

Soms raken de woorden me meer, soms de illustraties. Er zijn tekeningen bij die zo mooi zijn dat ik ze zou willen uitscheuren en aan mijn muur hangen. Haar woorden zijn van wisselende kwaliteit. Het ene gedicht kan me al meer bekoren dan het andere en het inconsequente leestekengebruik stoorde me ook een beetje. Maar dat zijn kleine (beginners-)foutjes.

Al bij al is dit een bundel vol echte, herkenbare gevoelens. Via kleine korte zinnen, via grotere stukken tekst neemt Agape je mee langs een rollercoaster van gebeurtenissen, gevoelens en emoties. Herkenbaar en net daarom fijn om te lezen.

[Camille]

Ik vind het moeilijk deze te scoren, ik heb nog niet eerder een dichtbundel echt gelezen. Ik kreeg het van een vriendin en wist niet wat te verwachten. Je volgt de gevoelens en gedachten van iemand die het licht niet meer ziet van verdriet. Het boek vormt een mooi geheel, het leest niet als een verzameling van aparte aparte gedichten, maar meer als één verhaal, waardoor ik bleef doorlezen, het ene na het andere gedicht volgde elkaar mooi op.
Het gedicht op pagina 94 vond ik zelf het mooiste, vanaf hier kwam de hoop en het licht heel duidelijk terug, de gedichten hierna spraken mij persoonlijk het meeste aan omdat ik blij werd te zien hoe de mooie dingen terug in zicht kwamen en dat zorgt dat er een glimlach kwam bij het lezen.

[Sharonvxxx]

Pareltje.

[Valerie Van Reeuwijk]

hoofden die ook huizen / harten met daarin kamers / ik weet dat je er nog bent want / je vingerafdrukken overal / en het is niet van: gewoon even met een nat doekje / het is eerder: het overspoelt me, in golven / maar minder / je wandelt door mijn gedachtegangen / ik zeg: ga zitten / maakt niet uit waar / hier zijn alle stoelen voor jou.

[Simon Budts]

Ik heb dit boek gekregen tijdens een moeilijke periode, het vertelt over missen, rouwen, wat er niet meer is en wat er wel nog is. Pakkend, helend en doortastend. Dit is een boek dat je niet te ver buiten handbereik mag bewaren!

[Lisa Izquierdo]

als een deken op je schouders bij zonsondergang

[Justine]

Deze dichtbundel voel je. Je neemt hem mee doorheen je dag, in je rugzakje van het leven.

[Suzanna]

Ongelofelijk mooi, warm, pakkend.

[lilyy]

Meer van dit graag!

[Hanne Bryon]

Wondermooi en herkenbaar.

[Evelien]

Prachtig. Wow.

[Margo Roosen]

“Dat ik in je hoofd zou willen kruipen
Alle lichten voor je aansteken
Een paraplu maken voor de storm in je hoofd.
Voor nu houd ik een lijstje bij met alle redenen waarom je
zo bijzonder bent en nodig
Geliefd.
Want dat is zo.
En als alles donker voelt, zonder uitzicht
Weet dan dat mijn wereld nooit meer hetzelfde zou zijn
Zonder iemand als jij erin.”

[Phaedra Van Driessche]

Ondersteunend als dikke wolkenbedden op moeilijke dagen. Ik maakte een selectie en las als traditie elke avond een luidop voor mijn vriend voor het slapengaan. Veel troostende woorden in gevonden, maar evenzeer hartverwarmende teksten die in positieve daglichten uit elkaar spatten van liefde voor de medemens.
Mijn eerste poëziebundel sinds lang, smaakt naar meer.