What do you think?
Rate this book
Winterthur
Een man is naar Zwitserland gekomen om de geschiedenis van de Club van Rome te onderzoeken. Als hij tijdens een wandeling in de omliggende bossen Antonin ontmoet, raakt hij geïntrigeerd door hem en zijn levenswijze. Antonin leidt een vrij zwerversbestaan in een hut bij Winterthur. Hij jaagt en verzamelt in het bos en haalt af en toe iets uit de prullenbak bij de supermarkt.
Ooit, vertelt Antonin, reisde hij de beroemde Duitse wetenschapper Alexander von Humboldt achterna door Latijns-Amerika. Gaandeweg blijkt dat de geschiedenis van de Club van Rome, die in 1972 veel van de problemen van de huidige eeuw voorzag, en het verhaal van Antonin meer met elkaar gemeen hebben dan aanvankelijk het geval lijkt.
In Winterthur verweeft Alexander Nieuwenhuis de geschiedenis met het persoonlijke: het verdwijnen van gletsjers, de geschiedenis van Latijns-Amerika, de onderzoekingen van Humboldt, de uitputting van onze grondstoffen. Het zijn maar enkele onderwerpen die hij aanstipt in zijn aangrijpende vertelling over een moedig mens, de wereld om ons heen, over hoe de dieren zichzelf genezen als ze ziek zijn en wat wij nog verzuimden van ze te leren.
Ooit, vertelt Antonin, reisde hij de beroemde Duitse wetenschapper Alexander von Humboldt achterna door Latijns-Amerika. Gaandeweg blijkt dat de geschiedenis van de Club van Rome, die in 1972 veel van de problemen van de huidige eeuw voorzag, en het verhaal van Antonin meer met elkaar gemeen hebben dan aanvankelijk het geval lijkt.
In Winterthur verweeft Alexander Nieuwenhuis de geschiedenis met het persoonlijke: het verdwijnen van gletsjers, de geschiedenis van Latijns-Amerika, de onderzoekingen van Humboldt, de uitputting van onze grondstoffen. Het zijn maar enkele onderwerpen die hij aanstipt in zijn aangrijpende vertelling over een moedig mens, de wereld om ons heen, over hoe de dieren zichzelf genezen als ze ziek zijn en wat wij nog verzuimden van ze te leren.
176 pages, Paperback
First published May 20, 2022
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 19 of 19 reviews
June 2, 2023
Mooi boek, een meditatie over de ondergang van de wereld zoals wij die kennen. Met op het eind een heel mooi beeld, het toerisme als een afscheidsceremonie, een afscheid van bezienswaardigheden waarin iet begraven ligt waaraan we onze laatste eer bewijzen.
July 30, 2022
Dit boek zoekt wat onzeker naar zijn positie. De twee verhaallijnen grijpen naar mijn gevoel niet echt natuurlijk in elkaar. Er is een quasi-onderzoeksjournalistieke lijn die draait om het veelbesproken rapport aan de Club of Rome van 1972. Daarin kwamen wetenschappers op basis van een systeemdynamische simulatie tot het besluit dat we als planetaire gemeenschap in serieuze moeilijkheden zouden geraken als we natuurlijke hulpbronnen aan hetzelfde tempo zouden blijven aanboren. Die voorspellingen zijn grotendeels waar gebleken. De verteller in dit boek neemt akte van een onafwendbaar noodlot maar probeert in deze eindfase, ondermeer via gesprekken met de mensen die bij het onderzoek betrokken waren, nog te begrijpen waarom we die boodschap in tussentijd niet ernstig genomen hebben. De andere verhaallijn draait rond een figuur die zich nadrukkelijk in de marge van de Zwitserse maatschappij ophoudt en zijn excentrische positie uiteindelijk moet opgeven. De mooiste bladzijden in het boek zijn gewijd aan herinneringen van deze man aan zijn omzwervingen in het Amazonewoud. De titel van het boek verwijst simpelweg, zonder enige diepere resonantie, naar het stadje waar het verhaal zich afspeelt. Het geheel laat me enigzins onbevredigd achter. 2,5 *.
August 30, 2022
Winterthur is in eerste instantie een boek met zoekende opbouw, met een weemoedige ondertoon. Later werd mij duidelijk dat dit gevoel samenvalt met de drang van de hoofdpersonen om dingen te zien en vast te leggen en vast te houden, en uitkomt op afscheid nemen van het Inheemse van de wereld. Tegelijkertijd is het een verhaal over een man die het afscheid probeert te vermijden, in een tijd en plek waar dit eigenlijk niet mogelijk meer is. Iets waar in onze tijd waarschijnlijk meerderen zich in herkennen.
“Het leek een onverzadigbare vloed en terwijl ik zo, met enige afstand, naar hen keek, dacht ik dat die rondgang rond de monumenten van de wereld in alle opzichten een afscheidsceremonie was die enkele decennia zou gaan duren. Alsof op al die plekken die wij nu bezochten iets begraven lag waaraan wij alvast onze laatste eer bewezen.”
“Het leek een onverzadigbare vloed en terwijl ik zo, met enige afstand, naar hen keek, dacht ik dat die rondgang rond de monumenten van de wereld in alle opzichten een afscheidsceremonie was die enkele decennia zou gaan duren. Alsof op al die plekken die wij nu bezochten iets begraven lag waaraan wij alvast onze laatste eer bewezen.”
June 25, 2023
De ik-persoon (de schrijver?) is in Winterthur on de Club van Rome (en meer specifiek het Rapport ‘De grenzen aan de groei’) te bestuderen en komt op een van zijn wandelingen Antonín tegen die ergens in het bos woont. Hij komt hem regelmatig tegen en begint gaandeweg over zijn ontmoetingen met Antonin te schrijven ‘in een poging om iets vast te leggen van een leven dat anders slechts de lichtst mogelijke sporen zou achterlaten in dit bestaan.’
Antonin blijkt in het verleden een reis in Latijns-Amerika te hebben gemaakt, in het spoor van Humboldt. De verteller komt in het bezit van zijn schrijfsels over deze reis, waarvan ook stukken in het boek staan.
Het boek bevat veel feiten over de natuur, de prehistorie, archeologie en kolonisatie.
Antonin is een verzonnen personage, maar wel gebaseerd op iemand die de schrijver tegenkwam. Maar er komen ook bestaande personages voor in het boek, zoals Jørgen Randers en Dennis Meadows, met wie hij allebei een interview deed, waarover hij ook vertelt in het boek.
Dit is al bij al een vreemd boek, ik weet niet goed wat ik gelezen heb.
Het is zeker geen roman, want doorspekt met vele feiten. Maar het is ook geen volledige non-fictie. Het voelt aan als een geromantiseerd essay: de meningen en kennis van de schrijver lijken in romanvorm gegoten zijn, telkens in de mond van de verschillende personages gelegd. Alsof hij eigenlijk een pleidooi voor het klimaat wilde schrijven, maar dacht het behapbaarder en verteerbaarder te maken door het in een verhaal te gieten.
Voor mij heeft het alvast niet gewerkt.
**(*)
(gelezen/geluisterd voor de Hebban Debuutprijs 2023)
Antonin blijkt in het verleden een reis in Latijns-Amerika te hebben gemaakt, in het spoor van Humboldt. De verteller komt in het bezit van zijn schrijfsels over deze reis, waarvan ook stukken in het boek staan.
Het boek bevat veel feiten over de natuur, de prehistorie, archeologie en kolonisatie.
Antonin is een verzonnen personage, maar wel gebaseerd op iemand die de schrijver tegenkwam. Maar er komen ook bestaande personages voor in het boek, zoals Jørgen Randers en Dennis Meadows, met wie hij allebei een interview deed, waarover hij ook vertelt in het boek.
Dit is al bij al een vreemd boek, ik weet niet goed wat ik gelezen heb.
Het is zeker geen roman, want doorspekt met vele feiten. Maar het is ook geen volledige non-fictie. Het voelt aan als een geromantiseerd essay: de meningen en kennis van de schrijver lijken in romanvorm gegoten zijn, telkens in de mond van de verschillende personages gelegd. Alsof hij eigenlijk een pleidooi voor het klimaat wilde schrijven, maar dacht het behapbaarder en verteerbaarder te maken door het in een verhaal te gieten.
Voor mij heeft het alvast niet gewerkt.
**(*)
(gelezen/geluisterd voor de Hebban Debuutprijs 2023)
June 25, 2023
Alexander Nieuwenhuis (1984) is journalist, essayist en wildernisgids. Hij studeerde aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen. In 2014 begon hij de Intuïtieve Encyclopedie en hij publiceerde in de Nederlandse Boekengids over Menno ter Braak en de Club van Rome.
Winterthur vertelt het verhaal van een niet bij naam genoemd persoon die in Winterthur is om onderzoek te doen naar de geschiedenis van de Club van Rome. Hij ontmoet op een dag Antonin, een man die een zwervend bestaan leidt en voornamelijk in het bos woont. Ze komen elkaar geregeld tegen en praten dan veel met elkaar. Als Antonin begint te spreken over hoe hij ooit de beroemde Duitse wetenschapper Alexander von Humboldt achterna reisde naar Latijns-Amerika en daar allerlei wonderlijke ontmoetingen heeft gehad, blijkt dat het onderzoek naar de Club van Rome en de biografie van Antonin meer met elkaar gemeen hebben dan op het eerste gezicht leek.
Winterthur is een moeilijk boek, het was af en toe goed leesbaar maar het merendeel van het boek was lastig om door te komen. De gedachtegangen, voornamelijk die van Antonin, gingen te ver om te begrijpen wat er bedoeld wordt waardoor het moeilijk was om de aandacht erbij te houden.
De karakters zijn niet heel goed uitgediept, doordat het af en toe moeilijk te volgen was kwamen de gevoelens niet echt binnen.
Een enkele keer kwam er een mooie zin er wijsheid naar voren.
"Namelijk dat de tijd eigenlijk niet voorbijgaat maar zich opstapelt in ervaringen...."
Ondanks dat Winterthur een 'dun' boek is voelde het verhaal lang aan, de vele opsommingen (van bv de dinosaurussen) zijn overbodig en voelen aan als vulling.
Winterthur is een debuutroman die moeilijk leesbaar is voor de "simpele" lezer en waarschijnlijk meer gewaardeerd zal worden door de lezer die de diepe gedachtegangen wel aankan.
Winterthur vertelt het verhaal van een niet bij naam genoemd persoon die in Winterthur is om onderzoek te doen naar de geschiedenis van de Club van Rome. Hij ontmoet op een dag Antonin, een man die een zwervend bestaan leidt en voornamelijk in het bos woont. Ze komen elkaar geregeld tegen en praten dan veel met elkaar. Als Antonin begint te spreken over hoe hij ooit de beroemde Duitse wetenschapper Alexander von Humboldt achterna reisde naar Latijns-Amerika en daar allerlei wonderlijke ontmoetingen heeft gehad, blijkt dat het onderzoek naar de Club van Rome en de biografie van Antonin meer met elkaar gemeen hebben dan op het eerste gezicht leek.
Winterthur is een moeilijk boek, het was af en toe goed leesbaar maar het merendeel van het boek was lastig om door te komen. De gedachtegangen, voornamelijk die van Antonin, gingen te ver om te begrijpen wat er bedoeld wordt waardoor het moeilijk was om de aandacht erbij te houden.
De karakters zijn niet heel goed uitgediept, doordat het af en toe moeilijk te volgen was kwamen de gevoelens niet echt binnen.
Een enkele keer kwam er een mooie zin er wijsheid naar voren.
"Namelijk dat de tijd eigenlijk niet voorbijgaat maar zich opstapelt in ervaringen...."
Ondanks dat Winterthur een 'dun' boek is voelde het verhaal lang aan, de vele opsommingen (van bv de dinosaurussen) zijn overbodig en voelen aan als vulling.
Winterthur is een debuutroman die moeilijk leesbaar is voor de "simpele" lezer en waarschijnlijk meer gewaardeerd zal worden door de lezer die de diepe gedachtegangen wel aankan.
July 10, 2022
Ik ben wel benieuwd hoe auteurs schrijven over klimaatverandering. Ik denk dat zij, en filmers, klimaatverandering veel beter tastbaar kunnen maken met creatieve middelen, dan onderzoekers en journalisten dat kunnen met artikelen. Dus meteen dit boek gelezen.
Het is best goed. De schrijfstijl is nogal formeel, dus houterig, maar het verhaal is een kruising tussen een onderzoek naar de impact van de rapporten van de Club van Rome, een reisverhaal en een zwik overpeinzingen van de auteur. Voor het reisverhaal worden Von Humboldt (onderzoeker en wereldreiziger uit het begin van de 19e eeuw) en een fictieve Arthurin erbij gehaald, die in Zuid-Amerika gekeken hebben naar de clash tussen moderniteit (moderne tijd) en traditie, waarbij de moderne tijd het niet per se wint: de wetenschap kan een hoop niet verklaren, dat er wel is. Zie de voorbeelden over magnetische velden aan het eind. Die zijn heel leesbaar opgeschreven.
De auteur, die ook de hoofdfiguur is, maakt zich natuurlijk nogal zorgen over klimaatrampen, en nog meer over de sterke neiging van de mensheid om alle waarschuwingen te negeren. Op een gegeven moment laat hij iemand opperen dat een nieuwe religie, waarin de natuur centraal staat, misschien wel een oplossing zou zijn. Dat vind ik een hele interessante gedachte.
Ook interessant is dat Arthurin, die op een gegeven moment in een hol in een bos is gaan leven, het daar toch niet redt, en dan in een sociale woning van de gemeente Winterthur komt, met een uitkering en een waterkoker. Hij wordt er wel ongelukkig van. Ook dat is een interessante gedachte.
Best wel een geslaagd boek dus.
Het is best goed. De schrijfstijl is nogal formeel, dus houterig, maar het verhaal is een kruising tussen een onderzoek naar de impact van de rapporten van de Club van Rome, een reisverhaal en een zwik overpeinzingen van de auteur. Voor het reisverhaal worden Von Humboldt (onderzoeker en wereldreiziger uit het begin van de 19e eeuw) en een fictieve Arthurin erbij gehaald, die in Zuid-Amerika gekeken hebben naar de clash tussen moderniteit (moderne tijd) en traditie, waarbij de moderne tijd het niet per se wint: de wetenschap kan een hoop niet verklaren, dat er wel is. Zie de voorbeelden over magnetische velden aan het eind. Die zijn heel leesbaar opgeschreven.
De auteur, die ook de hoofdfiguur is, maakt zich natuurlijk nogal zorgen over klimaatrampen, en nog meer over de sterke neiging van de mensheid om alle waarschuwingen te negeren. Op een gegeven moment laat hij iemand opperen dat een nieuwe religie, waarin de natuur centraal staat, misschien wel een oplossing zou zijn. Dat vind ik een hele interessante gedachte.
Ook interessant is dat Arthurin, die op een gegeven moment in een hol in een bos is gaan leven, het daar toch niet redt, en dan in een sociale woning van de gemeente Winterthur komt, met een uitkering en een waterkoker. Hij wordt er wel ongelukkig van. Ook dat is een interessante gedachte.
Best wel een geslaagd boek dus.
November 16, 2023
De titel klinkt alsof je een fijn avontuur in deze plaats gaat beleven, helaas is dat niet zo. De ik persoon, en meteen de alwetende verteller die ook geen naam krijgt in het boek, vertelt het verhaal van Antonin, iemand die hij daar ontmoet en die in een hut in het bos woont. Antonin vertelt de ik-persoon over de tijd die hij in Latijns-Amerika doorbracht om het spoor van de Duitse wetenschapper Alexander von Humboldt te volgen en wat hij daar allemaal tegenkwam. Het is dus min of meer een verhaal in een verhaal in een verhaal. Dan ben je mij al een beetje kwijt want waar gaat het nu om, over de reis van die Antonin of over het onderzoek van de naamloze ik-persoon. Sommige stukken waren interessant en ik moet ook zeggen dat ik sommige plaatsen in Latijns-Amerika opgezocht heb en op Wikipedia de informatie die ik tegenkwam naar aanleiding van mijn zoektocht gelezen heb. Daardoor heb ik geleerd over de inheemse bevolking van het gebied wat ik op zich wel zeer interessant vond. De ik-persoon blijft Antonin tegenkomen en ook bezoeken als hij in het ziekenhuis komt te liggen. Het is namelijk niet goed voor Antonin vind men dat hij nog in het bos woont en derhalve moet hij in een huis gaan wonen, dat dit niets voor Antonin is wel logisch. Het verhaal blijft maar verhaal in verhaal afwisselen met de ontmoetingen van de ik-persoon met Antonin en zo kabbelt het boek een beetje door tot het einde. Dit einde had ik een klein beetje zien aankomen maar toch niet helemaal op deze manier.
October 31, 2022
Onheilspellend en verontrustend verhaal. Het genre doet er niet eens toe, want het probleem is levensecht.
Met kleine interessante wetenswaardigheden over de natuur weet Nieuwenhuis prachtig te vertellen hoe wij, de mens, vakkundig de harmonie van de natuur en de hele wereld naar de knoppen helpen. Gezien het onderwerp knap dat Nieuwenhuis het geheel toch luchtig weet te houden. En naar het lijkt niet eens uit gelatenheid. Het boek beslaat verbazingwekkend weinig bladzijden, maar dat is misschien ook de kracht. In principe volstaat 1 zin voor de boodschap, maar het lukt de auteur deze sombere boodschap in een mooi verhaaltje te verpakken, waardoor je jezelf toch niet verhangt na het lezen ervan. Ik hoop dat heel veel mensen dit boek gaan lezen. Het verval is niet meer tegen te houden, maar wellicht kunnen we het nog iets rekken. Al is de boodschap misschien wel, dat we dat niet eens meer moeten willen. Hoe dan ook, leuk boekje voor onder de kerstboom. Dan valt er in elk geval iets te bespreken tijdens het kerstdiner met wild zwijn op tafel...
Met kleine interessante wetenswaardigheden over de natuur weet Nieuwenhuis prachtig te vertellen hoe wij, de mens, vakkundig de harmonie van de natuur en de hele wereld naar de knoppen helpen. Gezien het onderwerp knap dat Nieuwenhuis het geheel toch luchtig weet te houden. En naar het lijkt niet eens uit gelatenheid. Het boek beslaat verbazingwekkend weinig bladzijden, maar dat is misschien ook de kracht. In principe volstaat 1 zin voor de boodschap, maar het lukt de auteur deze sombere boodschap in een mooi verhaaltje te verpakken, waardoor je jezelf toch niet verhangt na het lezen ervan. Ik hoop dat heel veel mensen dit boek gaan lezen. Het verval is niet meer tegen te houden, maar wellicht kunnen we het nog iets rekken. Al is de boodschap misschien wel, dat we dat niet eens meer moeten willen. Hoe dan ook, leuk boekje voor onder de kerstboom. Dan valt er in elk geval iets te bespreken tijdens het kerstdiner met wild zwijn op tafel...
November 5, 2022
Een klimaatroman. Een boek, verhaal dat je een spiegel voorhoudt. De aarde is zelf ook een levend wezen, denk hierbij aan de magnetische velden en 'biotische pomp'. En de mensen hebben de aarde behoorlijk vernacheld en vernield. Op basis van het verhaal krijg ik sterk het gevoel dat we op een point of no return zijn beland. De aarde zal zich uiteindelijk herstellen door een soort van zondvloed (zie ook 'Zee Nu') en ik ga dat waarschijnlijk niet meer meemaken. Het verhaal doet je weer realiseren dat we inderdaad maar blijven consumeren en we steeds meer, meer, meer willen. Tegelijkertijd hoe breek je deze ban? Een kwestie van gewoon doen, echter zo gewoon is dat blijkbaar niet. Geen kinderen meer krijgen om te zorgen dat de wereldbevolking niet verder groeit. Niet meer kopen, terwijl het wel voorhanden is, lastig. Bewuster leven is zeker een stap in de goede richting, maar daarmee helpen we 'de aarde' waarschijnlijk niet voldoende en niet snel genoeg. God zegene de greep!
December 10, 2023
Wetenschappelijk onderzoeker (?) journalist (?) verblijft in Winterthur om de Club van Rome te onderzoeken, al komt dat in het boek nauwelijks aan de orde. Hij ontmoet Antonin, die een zwervend bestaan in het bos bij Winterthur leidt, en heeft gesprekken met hem. Antonin heeft ervaring in het zwerven, ook en vooral bij Inheemse volkeren in Zuid-Amerika, en heeft daar van alles over opgeschreven. Het is niet helemaal duidelijk wat de aandacht van de verteller trekt. Het boek lijkt soms een kritiek op het westerse leven (vandaar Inheems met een hoofdletter - dat is immers veel beter, zoals ook de instincten van dieren (met talloze voorbeelden) veel beter zijn dan de westerse wetenschap), maar het is mij niet duidelijk geworden waar het toe leidt, en evenmin hoe het met het onderzoek naar de Club van Rome afloopt. De functie van de soms paginalange citaten uit de papierwinkel van Antonin is veelal onduidelijk.
September 7, 2023
Nog niet zo lang geleden vroeg ik me af waarom er toch niemand naar de Club van Rome had geluisterd, ikzelf incluis. Lees ´Winterthur’ werd me aangeraden. En dat deed ik. Nu weet ik het antwoord, een antwoord, en het is ontluisterend. In het kort: Geen zin. Maar ook: we konden domweg niet geloven dat niet meer groeien een antwoord zou kunnen zijn. Dat er grenzen aan de groei zouden kunnen zijn.
Winterthur zou eigenlijk een deprimerend boek moeten zijn - de ineenstorting is nabij - maar is dat wonderlijk genoeg ook weer niet. Niet dat de verteller hoop geeft, die tijd zijn we al lang voorbij, maar hij vertelt wel veel mooie verhalen die de moeite van het lezen en navertellen waard zijn.
https://www.nrc.nl/nieuws/2022/06/30/...
Winterthur zou eigenlijk een deprimerend boek moeten zijn - de ineenstorting is nabij - maar is dat wonderlijk genoeg ook weer niet. Niet dat de verteller hoop geeft, die tijd zijn we al lang voorbij, maar hij vertelt wel veel mooie verhalen die de moeite van het lezen en navertellen waard zijn.
https://www.nrc.nl/nieuws/2022/06/30/...
January 14, 2023
Winterthur verbindt de constatering dat we onze relatie met de ons omgevende natuur verloren zijn met het onderzoek naar de reden waarom het rapport van de club van Rome: "Grenzen aan de groei" niet het effect sorteerde dat de opstellers ervan verwachtten. In beide gevallen gaat het om zeer complexe terugkoppel-systemen waarvan de onderlinge afhankelijkheden voor de meeste mensen niet te volgen zijn. Daarom kiest men voor complexiteit reductie, helaas verdwijnt daardoor het geheel uit beeld met alle gevolgen van dien. Wat ik positief vind is in ieder geval het engagement van Nieuwenhuis helaas trekt hij dat net te weinig ver door. Kortom goede poging maar net niet top.
February 12, 2023
Een halfbakken en weinig pregnant als klimaatroman verpakt essay. Wie meer wil leren over de Club van Rome en het fameuze rapport 'Grenzen aan de groei' kan beter terecht bij 'Wat we toen al wisten' van Geert Buelens.
August 21, 2022
3 1/2 *
January 29, 2023
Prachtig boekje én relevant. Bijzondere vermelding ook voor Lykele Muus die het voorleest als audioboek (op storytel en Kobo Plus).
February 23, 2023
Fragmentarisch zoals we ook met de hele klimaat/natuurproblematiek omgaan. Treffend gedaan.
July 12, 2023
Een oneigentijdse en dromerige roman over al die dingen die maar niet aards willen worden. Mooi om te zien hoe over zo’n zwaarmoedig onderwerp toch nog zo licht geschreven kan worden.
May 11, 2026
Uitwerking kon beter. Benieuwd naar meer!
Displaying 1 - 19 of 19 reviews