What do you think?
Rate this book
Szpony i kły #1
Das Erbe des Weißen Wolfs: Magische Geschichten aus der Welt des Hexers
Eine Hommage an den Hexer
Hexer Geralt hat nicht nur ein weltbekanntes Computerspiel und eine Netflix-Serie inspiriert, sondern auch 11 polnische Autorinnen und Autoren zu eigenen Geschichten. Sie haben den Hexer-Kosmos weitergedacht und weitererzählt.
»Es gibt nur einen Hexer. Sein Schöpfer ist Andrzej Sapkowski. Wir wollen ihn nicht ersetzen, sondern ihm huldigen. Am besten tun wir das durch eigenes Schöpfertum. Im vorliegenden Buch werden Sie Geralts, Rittersporne, Lamberts, Coëns und die Yennefer von der Anthologie finden. Sie alle sind, wenn auch keine Kinder Andrzej Sapkowkis, so doch mit seinem Werk im Sinn erschaffen.« (Aus dem Vorwort)
Hexer Geralt hat nicht nur ein weltbekanntes Computerspiel und eine Netflix-Serie inspiriert, sondern auch 11 polnische Autorinnen und Autoren zu eigenen Geschichten. Sie haben den Hexer-Kosmos weitergedacht und weitererzählt.
»Es gibt nur einen Hexer. Sein Schöpfer ist Andrzej Sapkowski. Wir wollen ihn nicht ersetzen, sondern ihm huldigen. Am besten tun wir das durch eigenes Schöpfertum. Im vorliegenden Buch werden Sie Geralts, Rittersporne, Lamberts, Coëns und die Yennefer von der Anthologie finden. Sie alle sind, wenn auch keine Kinder Andrzej Sapkowkis, so doch mit seinem Werk im Sinn erschaffen.« (Aus dem Vorwort)
416 pages, Paperback
First published November 8, 2017
91 people are currently reading
1839 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 154 reviews
November 4, 2018
Interesujący przekrój opowiadań stojących na dobrym warsztatowo poziomie, ciekawie czerpiących z wiedźmińskiego świata, wachlarza znanych postaci i Sapkowego bestiariusza.
Dwie, trzy prawdziwe perły i garstka przyzwoitych tekstów - ostatecznie żaden nie zszedł poniżej pewnego poziomu. Niezmiernie mnie cieszy, że autorzy chętnie poruszali 'białe plamy' Wiedźminlandu - czarodziejkę Koral ("Krew na śniegu. Apokryf Koral"), wiedźmina Coena ("Skala powinności"), czy relację z bitwy pod Sodden ("Lekcja samotności"). Ciekawe wypada też tytułowe opowiadanie, "Szpony i kły" prezentujące punkt widzenia... księżniczki Addy.
Niemniej tekstem, który spodobał mi się najbardziej jest ten łączący się z wiedźminami w sumie jedynie nominalnie - "Nie będzie śladu" to kunszt krótkiej formy, idealnie trafiający we wszystkie emocjonalne takty i świetnie wykorzystujący pisarskie sztuczki. Byłam nim absolutnie oczarowana.
Podsumowując, miło poczytać w formie drukowanej teksty, które te kilka(naście) lat temu czytałabym pewnie na oficjalnej stronie Sapkowskiego, jako to czym w istocie są, czyli fanfiki - napisane z miłości i pasji. Echa tego znajdziemy we wszystkich opowiadaniach w antologii. Nawet w tych, które moim zdaniem mocno przeszarżowały w archaicznej stylizacji warstwy językowej ;)
Gdyby tylko wydanie było nieco lepsze (obie okładki złamały się wpół od czytania).
Dwie, trzy prawdziwe perły i garstka przyzwoitych tekstów - ostatecznie żaden nie zszedł poniżej pewnego poziomu. Niezmiernie mnie cieszy, że autorzy chętnie poruszali 'białe plamy' Wiedźminlandu - czarodziejkę Koral ("Krew na śniegu. Apokryf Koral"), wiedźmina Coena ("Skala powinności"), czy relację z bitwy pod Sodden ("Lekcja samotności"). Ciekawe wypada też tytułowe opowiadanie, "Szpony i kły" prezentujące punkt widzenia... księżniczki Addy.
Niemniej tekstem, który spodobał mi się najbardziej jest ten łączący się z wiedźminami w sumie jedynie nominalnie - "Nie będzie śladu" to kunszt krótkiej formy, idealnie trafiający we wszystkie emocjonalne takty i świetnie wykorzystujący pisarskie sztuczki. Byłam nim absolutnie oczarowana.
Podsumowując, miło poczytać w formie drukowanej teksty, które te kilka(naście) lat temu czytałabym pewnie na oficjalnej stronie Sapkowskiego, jako to czym w istocie są, czyli fanfiki - napisane z miłości i pasji. Echa tego znajdziemy we wszystkich opowiadaniach w antologii. Nawet w tych, które moim zdaniem mocno przeszarżowały w archaicznej stylizacji warstwy językowej ;)
Gdyby tylko wydanie było nieco lepsze (obie okładki złamały się wpół od czytania).
July 15, 2022
"Das Erbe des Weißen Wolfs: Magische Geschichten aus der Welt des Hexers" ist, wie ich finde eine tolle Sammlung von insgesamt 11 Geschichten, die innerhalb eines Wettbewerbs rund um das Werk von Andrzej Sapkowski - die Hexer-Reihe zusammen getragen wurden.
Es gab natürlich die ein oder andere Geschichte die mich mehr, und auch weniger begeistern konnte. Insgesamt haben sie mir aber gut gefallen und der Fokus lag für mein Empfinden nicht darauf Sapkowski nachzueifern, vielmehr hatte ich das Gefühl, als sollten Gerald, Rittersporn und Konsorten einfach nochmal zum leben erweckt werden.
Wer die Hexer-Reihe mochte, dem kann ich diese Sammlung sehr ans Herz legen!
Es gab natürlich die ein oder andere Geschichte die mich mehr, und auch weniger begeistern konnte. Insgesamt haben sie mir aber gut gefallen und der Fokus lag für mein Empfinden nicht darauf Sapkowski nachzueifern, vielmehr hatte ich das Gefühl, als sollten Gerald, Rittersporn und Konsorten einfach nochmal zum leben erweckt werden.
Wer die Hexer-Reihe mochte, dem kann ich diese Sammlung sehr ans Herz legen!
November 21, 2024
Nie wiem po co ja to sobie robię, nawet nie przepadam za Wiedźminem.
January 9, 2021
Something between 3 and 4 stars, closer to 4.
"Witcher. Claws and Fangs" is the anthology of short stories written for Nowa Fantastyka magazine "30 years of Witcher" writing contest that contains the chosen creme de la creme of winning stories.
And for the creme de la creme it's a bit uneven, if you ask me, especially the winner story left me seriously underwhelmed and slightly upset with what might be coming next, as it was the first story in the book. Why this story has won, I do not know. Maybe because it had Geralt and Dandelion in it? Or maybe I simply set my expectations too high because of this?.. The worst part was that the author was trying to write in the manner of A.Sapkowski, and... well, Sapkowski he is not. As a homage it simply didn't work.
Fortunately, it wasn't that bad, in general.
My favs were three stories. "Blood on Snow", so good I forgot how bad the winner was, "Lesson on Loneliness" - simply great, this should be the winning one! And the titular "Claws and Fangs", a sort of the cover of "The Witcher", written from very unexpected point of view.
I also liked "The Girl Who Never Cried" a lot, but it was over moralized in a such an obvious way that I hardly refrain from calling cheap... Also, Toruviel was an interesting character, but I just don't buy it.
Other stories were not bad at all, there were maybe two or max three that I found absolutely unnecessary in the anthology. And with those and the winner like this I wonder, what else was left behind, as there were more stories in the contest. But likes and dislikes are such a weird things, right?
What I realized is that the best stories were those WITHOUT Geralt in it, which I find funny.
So, as a conclusion, if you're a die hard fan of Gwynbleidd you should toss a coin for your Witcher and read this exclusive fanfiction collection, you'll end up liking it, at least. If you're not the one - then just move along, nothing to see here.
"Witcher. Claws and Fangs" is the anthology of short stories written for Nowa Fantastyka magazine "30 years of Witcher" writing contest that contains the chosen creme de la creme of winning stories.
And for the creme de la creme it's a bit uneven, if you ask me, especially the winner story left me seriously underwhelmed and slightly upset with what might be coming next, as it was the first story in the book. Why this story has won, I do not know. Maybe because it had Geralt and Dandelion in it? Or maybe I simply set my expectations too high because of this?.. The worst part was that the author was trying to write in the manner of A.Sapkowski, and... well, Sapkowski he is not. As a homage it simply didn't work.
Fortunately, it wasn't that bad, in general.
My favs were three stories. "Blood on Snow", so good I forgot how bad the winner was, "Lesson on Loneliness" - simply great, this should be the winning one! And the titular "Claws and Fangs", a sort of the cover of "The Witcher", written from very unexpected point of view.
I also liked "The Girl Who Never Cried" a lot, but it was over moralized in a such an obvious way that I hardly refrain from calling cheap... Also, Toruviel was an interesting character, but I just don't buy it.
Other stories were not bad at all, there were maybe two or max three that I found absolutely unnecessary in the anthology. And with those and the winner like this I wonder, what else was left behind, as there were more stories in the contest. But likes and dislikes are such a weird things, right?
What I realized is that the best stories were those WITHOUT Geralt in it, which I find funny.
So, as a conclusion, if you're a die hard fan of Gwynbleidd you should toss a coin for your Witcher and read this exclusive fanfiction collection, you'll end up liking it, at least. If you're not the one - then just move along, nothing to see here.
September 24, 2018
Moje odczucia co do poszczególnych opowiadań są bardzo zróżnicowane. Na wspomnienie zasłużyły: Krew na śniegu, Skala powinności i Lekcja samotności dające prawdziwą szansę powrócenia do ukochanego świata. Językowo się zgadza, jest oryginalnie i nie czuć wymuszoną próbą "dorównywania" Sapkowskiemu.
Gratulacje dla autorów, konsternacja dla nazwiska na okładce.
Gratulacje dla autorów, konsternacja dla nazwiska na okładce.
July 8, 2022
Seit gut fünf Jahren bin ich absolut begeistert von der Hexer-Saga von Andrzej Sapkowski. Ich habe alle Romane inkl. der Kurzgeschichten bereits zweimal gelesen, die Spiele (besonders das dritte) mit großer Leidenschaft über mehrere Monate gespielt und natürlich auch die Netflix-Serie gesehen (die leider in der zweiten Staffel sehr weit von der Vorlage abgewichen ist). Ihr könnt euch sicher vorstellen, dass ich mehr als gespannt auf die vom dtv-Verlag angekündigte Kurzgeschichtensammlung war.
Mit der Anthologie „Das Erbe des Weißen Wolfs“ (herausgegeben von Danuta Górska, Miroslaw Kowalski und Marcin Zwierzchowski, aus dem Polnischen übersetzt von Erik Simon) konnte ich nun in die Welt des Hexers Geralt von Riva zurückkehren.
Die elf Geschichten wurden von der Redaktion des polnischen Phantastik-Magazins Nowa Fantastyka ausgewählt, die anlässlich des 30. Geburtstags der Veröffentlichung der ersten Hexer-Geschichte in eben diesem Magazin zu einem Schreibwettbewerb aufgerufen hatte.
Hexer-Schöpfer Andrzej Sapkowski steuerte ein Geleitwort bei, mehr Einfluss hat er auf die Anthologie (leider) nicht genommen. Laut Vorwort konnte die Redaktion aus vielen Einsendungen auswählen und war erfreut über die hohe Qualität der Geschichten.
Diese Freude kann ich leider nicht so ganz teilen.
Wenn der Großteil der Geschichten unterhaltsam gewesen wäre und mich für kurze Zeit wieder in die Witcher-Welt hätte eintauchen lassen, hätte ich gerne über all die Kritikpunkte, die ich noch aufführen werde, hinweggesehen. Leider bietet das Buch nur vier Geschichten, die ich wirklich gerne gelesen habe. Durch die restlichen habe ich mich eher durchgequält.
Positiv möchte ich „Zwei Köpfe“ (mit Lambert und Triss), „Nicht meinerseits“ (eine wirklich schöne Hommage an eine der besten Kurzgeschichten Sapkowskis, „Ein kleines Opfer“), „Es bleiben keine Spuren“ und „Das Mädchen, das niemals weinte“ (mit Toruviel) hervorheben. Die anderen waren für mich leider zu uninspiriert, nichtssagend und mit zu wenig Liebe zur Vorlage geschrieben worden.
Aber mal konkret: Was fand ich denn jetzt so unschön an dem Buch?
Zum einen den Schreibstil, der einigen der Geschichten zu eigen ist. Besonders in „Die Grenze der Wunder“ und „Blut auf dem Schnee“, aber auch in einigen anderen Geschichten merkte man, dass die Autor*innen zu bemüht versuchten, Sapkowskis Stil nachzuahmen. Doch wo das Vorbild nur pointiert verschlungene Satzkonstruktionen verwendet hat, wurde es hier komplett übertrieben. Da aber ja elf verschiedene Autor*innen beteiligt waren, blieb auch der Stil nicht gleich. Wären alle Geschichten so gewesen, wie die ersten beiden, dann hätte ich das Buch vorzeitig abgebrochen.
Nächster Punkt: Sexismus. Ja, den findet man auch in den Hexer-Romanen von Sapkowki. Allerdings sollte man bedenken, dass diese zum einen in den 1990ern geschrieben wurden, wo man sich über das Thema noch nicht so viele Gedanken gemacht hat. In den Hexer-Romanen waren die Frauen meistens auch die stärkeren Charaktere, allen voran die Zauberin Yennefer. Es gab auch hier sexistische Anspielungen, aber genau wie beim Rassismus in den Büchern war dabei klar, dass das nicht in Ordnung ist und die Welt ohne eine bessere wäre. In der Anthologie begegnen wir jedoch immer wieder unkommentiertem Sexismus, z.B. der Infantilisierung erwachsener Frauen, ohne dass das irgendwie in einen Kontext gestellt würde. Eine mächtige Zauberin hat ein „Gesichtchen“, eine ausgebildete Ärztin ist ein „Mädchen“ … so geht es eigentlich durchs ganze Buch. Bei einer Geschichte („Die Ballade vom Blümchen“, mein Lowlight der Anthologie) hätte es ganz eindeutig eine Triggerwarnung (Vergewaltigung) gebraucht.
Was mich auch gestört hat, sind die Abweichungen von der Vorlage: Eine Zauberin, die in den Sapkowki-Büchern ganz eindeutig (und mehrfach erwähnt) rothaarig ist, ist hier mal eben schwarzhaarig. Warum nimmt man dann nicht einen anderen Charakter oder erfindet einen, wenn die Haarfarbe denn wichtig sein soll? Im Bestiarium hätten die Autor*innen vielleicht besser auch nochmal nachgeschlagen, denn Flatterer verhalten sich nicht wie Höhere Vampire, eine Striege kann nicht philosophieren ... Aber sei´s drum.
Von mir gibt´s leider nur 2 1/2 von 5 Sternen. Ich würde gerne mehr vergeben, weil ich mich sehr auf eine Rückkehr in die Welt Geralt von Rivas gefreut hatte. Die ausgewählten Geschichten konnten mich aber zum großen Teil leider nicht überzeugen.
Vielen Dank an Netgalley und den dtv-Verlag für das Rezensions-eBook.
Mit der Anthologie „Das Erbe des Weißen Wolfs“ (herausgegeben von Danuta Górska, Miroslaw Kowalski und Marcin Zwierzchowski, aus dem Polnischen übersetzt von Erik Simon) konnte ich nun in die Welt des Hexers Geralt von Riva zurückkehren.
Die elf Geschichten wurden von der Redaktion des polnischen Phantastik-Magazins Nowa Fantastyka ausgewählt, die anlässlich des 30. Geburtstags der Veröffentlichung der ersten Hexer-Geschichte in eben diesem Magazin zu einem Schreibwettbewerb aufgerufen hatte.
Hexer-Schöpfer Andrzej Sapkowski steuerte ein Geleitwort bei, mehr Einfluss hat er auf die Anthologie (leider) nicht genommen. Laut Vorwort konnte die Redaktion aus vielen Einsendungen auswählen und war erfreut über die hohe Qualität der Geschichten.
Diese Freude kann ich leider nicht so ganz teilen.
Wenn der Großteil der Geschichten unterhaltsam gewesen wäre und mich für kurze Zeit wieder in die Witcher-Welt hätte eintauchen lassen, hätte ich gerne über all die Kritikpunkte, die ich noch aufführen werde, hinweggesehen. Leider bietet das Buch nur vier Geschichten, die ich wirklich gerne gelesen habe. Durch die restlichen habe ich mich eher durchgequält.
Positiv möchte ich „Zwei Köpfe“ (mit Lambert und Triss), „Nicht meinerseits“ (eine wirklich schöne Hommage an eine der besten Kurzgeschichten Sapkowskis, „Ein kleines Opfer“), „Es bleiben keine Spuren“ und „Das Mädchen, das niemals weinte“ (mit Toruviel) hervorheben. Die anderen waren für mich leider zu uninspiriert, nichtssagend und mit zu wenig Liebe zur Vorlage geschrieben worden.
Aber mal konkret: Was fand ich denn jetzt so unschön an dem Buch?
Zum einen den Schreibstil, der einigen der Geschichten zu eigen ist. Besonders in „Die Grenze der Wunder“ und „Blut auf dem Schnee“, aber auch in einigen anderen Geschichten merkte man, dass die Autor*innen zu bemüht versuchten, Sapkowskis Stil nachzuahmen. Doch wo das Vorbild nur pointiert verschlungene Satzkonstruktionen verwendet hat, wurde es hier komplett übertrieben. Da aber ja elf verschiedene Autor*innen beteiligt waren, blieb auch der Stil nicht gleich. Wären alle Geschichten so gewesen, wie die ersten beiden, dann hätte ich das Buch vorzeitig abgebrochen.
Nächster Punkt: Sexismus. Ja, den findet man auch in den Hexer-Romanen von Sapkowki. Allerdings sollte man bedenken, dass diese zum einen in den 1990ern geschrieben wurden, wo man sich über das Thema noch nicht so viele Gedanken gemacht hat. In den Hexer-Romanen waren die Frauen meistens auch die stärkeren Charaktere, allen voran die Zauberin Yennefer. Es gab auch hier sexistische Anspielungen, aber genau wie beim Rassismus in den Büchern war dabei klar, dass das nicht in Ordnung ist und die Welt ohne eine bessere wäre. In der Anthologie begegnen wir jedoch immer wieder unkommentiertem Sexismus, z.B. der Infantilisierung erwachsener Frauen, ohne dass das irgendwie in einen Kontext gestellt würde. Eine mächtige Zauberin hat ein „Gesichtchen“, eine ausgebildete Ärztin ist ein „Mädchen“ … so geht es eigentlich durchs ganze Buch. Bei einer Geschichte („Die Ballade vom Blümchen“, mein Lowlight der Anthologie) hätte es ganz eindeutig eine Triggerwarnung (Vergewaltigung) gebraucht.
Was mich auch gestört hat, sind die Abweichungen von der Vorlage: Eine Zauberin, die in den Sapkowki-Büchern ganz eindeutig (und mehrfach erwähnt) rothaarig ist, ist hier mal eben schwarzhaarig. Warum nimmt man dann nicht einen anderen Charakter oder erfindet einen, wenn die Haarfarbe denn wichtig sein soll? Im Bestiarium hätten die Autor*innen vielleicht besser auch nochmal nachgeschlagen, denn Flatterer verhalten sich nicht wie Höhere Vampire, eine Striege kann nicht philosophieren ... Aber sei´s drum.
Von mir gibt´s leider nur 2 1/2 von 5 Sternen. Ich würde gerne mehr vergeben, weil ich mich sehr auf eine Rückkehr in die Welt Geralt von Rivas gefreut hatte. Die ausgewählten Geschichten konnten mich aber zum großen Teil leider nicht überzeugen.
Vielen Dank an Netgalley und den dtv-Verlag für das Rezensions-eBook.
March 4, 2020
Sapkowskio “Raganius” lenkų fantastikoje užima ypatingą vietą. Ir negali sakyti, kad nepelnytai. Tai nieko keista, kad prieš kelis metus, pažymint pirmojo apsakymo trisdešimtmetį, leidykla „NOWA FANTASTYKA“ sumąstė surengti literatūrinį apsakymo konkursą. Sąlyga viena – tai turi būti apsakymas iš „Raganiaus“ visatos. Į finalą prasimušė net trisdešimt (leidyklos nuomone vertų publikavimo) dalyvių. Iš jų į antologiją atrinko vienuolika. Tai trumpai, vienu dviem sakiniais, per visus prasibėgsiu.
-
Piotr Jedliński – STEBUKLŲ KRAŠTAS
Va, ir turime konkurso nugalėtoją, apsakymą, pelniusį pirmąją vietą. Čia sutinkame ir Geraltą, ir Vėdryną. Pastarajam netgi leidžiama (o be reikalo) trumpai pabūti istorijos pasakotoju. Eilinis raganiaus nuotykis, be to gražaus kiekvienos smulkmenos suvėrimo ant vieno iešmo. Personažai pagauti neblogai, bet būtent kažkokio savitumo man ir pritrūko. Ir dzin, kad laimėtojas – max 4 iš 5.
-
Beatrycze Nowicka – KRAUJAS ANT SNIEGO. KORAL APOKRIFAS
Apsakymas, užgimęs iš tos pačios frazės, kaip ir Sapkowskio „Audrų sezonas“. Tik čia išgirstam visiškai kitokią versiją pasakojimo apie tai, kaip Litos Neid, pravarde „Koralas“ intrigų dėka raganius savaitę praleido kaliūzėje, o paskui dar savaitę – Litos lovoje. O paskui abu įsivelia ir į tipiškai raganišką nuotykį su netipiška pabaiga. Ir visa tai Lita prisimena ant Sodeno kalvos, ryte prieš gresiantį mūšį... Ne viskas idealu, bet antologijos rėmuose – 5/5.
-
Sobiesław Kolanowski – LIKIMO IRONIJA
Dar vienas, gana neblogai sukaltas Geralto nuotykis. Daug filosofavimo, beveik tiek pat kautynių. Vėl pritrūko razinos, iš „neblogai“ padarančios „puiku“. 4/5.
-
Nadia Gasik – DVI GALVOS – GERIAU...
Mantikorą nukaut apsiima ir Lambertas, ir Triss. Seni pažįstami nesipešioja – suvienija jėgas. O kad jau pasiseka išsikapstyti gyviems, nusprendžia, kad neblogai būtų ir toliau sukti bizniuką kartu. Parašytas gal ir neblogai, yra neblogų posūkių, bet truputį apie nieką. 3/5.
-
Katarzyna Gielicz – PAKLUSNUMO SKALĖ
Netikėtai susišaukia su prieš tai buvusiu – tik čia sąjungą prieš pabaisas sudaro paprasta mergaičiukė Narsi ir Kojonas, kuriam pinigai reikalingi tik tam, kad aukotų juos šiauriečių armijai, bandančiai pasipriešinti Nilfgaardui. Galiausiai vien pinigų auka neapsiriboja. Ir Narsi po mūšio suranda Kojoną prie Milo Vanderbeko palapinės... 4/5.
-
Barbara Szeląg – BE ATSAKO
Daug meilės be atsako. Šiek tiek veiksmo. Ir nuotykis į kurį įsivelia Vėdrynas ir vyresnioji Akelės sesuo. Galėjo būt labai gerai, bet vietomis šlubčioja. Beveik 4/5.
-
Przemysław Gul – VIENATVĖS PAMOKA
Vienas stipriausių rinkinio apsakymų. Ir nesvarbu, kad pažįstamų kaip ir nesutinkame. Apie išdavystę, apie pasitikėjimą. 5/5.
-
Tomasz Zliczewski – NĖ PĖDŲ NELIKS
Pokario scena, kurioje pelėdos – visai ne tai, kas atrodo. 3/5, nors nedaug trūko iki geriau.
-
Andrzej W. Sawicki – MERGINA, KURI NIEKUOMET NEVERKĖ
Mano favoritas. Pamenate Toruvelę, kuriai Geraltas sulaužė nosį? Tai čia apie ją. Apie pamintą išdidumą, apie kaltės jausmą, apie agresijos beprasmybę. Kiek perlenkta, bet tikrai 5/5.
-
Michał Smyk – BALADĖ APIE GĖLYTĘ
Vėdryno dvasia po mirties sugrįžta ir... prasideda parodija. Žodžiu, atsargiau rinkitės žodžius, kuriuos kuždate merginai, rankomis nutraukinėdami jai kelnaites. Sumanymas gal ir neblogas, bet realizavimas – lėkštas. 2/5.
-
Jacek Wróbel – NAGAI IR ILTYS
Pirmasis Sapkowskio apsakymas „Raganius“. Tik iš strygos perspektyvos. Įdomu, bet vos vos 3/5.
-
Apibendrinant – rinkiniui iš penkių duodu tris. Kaip visuomet su rinkiniais – kokybė nuo iki. Mano trejetas:
1. Mergina, kuri niekuomet neverkė.
2. Vienatvės pamoka
3. Kraujas ant sniego
Ir (surprise, surprise) konkurso nugalėtojo mano trejetuke nėra.
Žodžiu, fanui rekomenduoju. Ne fanas tegul pats sprendžia. Bet jei jau pats Sapkowskio „Raganius“ jums ne prie dūšios – tai gal tikrai nesivarginkit.
-
Piotr Jedliński – STEBUKLŲ KRAŠTAS
Va, ir turime konkurso nugalėtoją, apsakymą, pelniusį pirmąją vietą. Čia sutinkame ir Geraltą, ir Vėdryną. Pastarajam netgi leidžiama (o be reikalo) trumpai pabūti istorijos pasakotoju. Eilinis raganiaus nuotykis, be to gražaus kiekvienos smulkmenos suvėrimo ant vieno iešmo. Personažai pagauti neblogai, bet būtent kažkokio savitumo man ir pritrūko. Ir dzin, kad laimėtojas – max 4 iš 5.
-
Beatrycze Nowicka – KRAUJAS ANT SNIEGO. KORAL APOKRIFAS
Apsakymas, užgimęs iš tos pačios frazės, kaip ir Sapkowskio „Audrų sezonas“. Tik čia išgirstam visiškai kitokią versiją pasakojimo apie tai, kaip Litos Neid, pravarde „Koralas“ intrigų dėka raganius savaitę praleido kaliūzėje, o paskui dar savaitę – Litos lovoje. O paskui abu įsivelia ir į tipiškai raganišką nuotykį su netipiška pabaiga. Ir visa tai Lita prisimena ant Sodeno kalvos, ryte prieš gresiantį mūšį... Ne viskas idealu, bet antologijos rėmuose – 5/5.
-
Sobiesław Kolanowski – LIKIMO IRONIJA
Dar vienas, gana neblogai sukaltas Geralto nuotykis. Daug filosofavimo, beveik tiek pat kautynių. Vėl pritrūko razinos, iš „neblogai“ padarančios „puiku“. 4/5.
-
Nadia Gasik – DVI GALVOS – GERIAU...
Mantikorą nukaut apsiima ir Lambertas, ir Triss. Seni pažįstami nesipešioja – suvienija jėgas. O kad jau pasiseka išsikapstyti gyviems, nusprendžia, kad neblogai būtų ir toliau sukti bizniuką kartu. Parašytas gal ir neblogai, yra neblogų posūkių, bet truputį apie nieką. 3/5.
-
Katarzyna Gielicz – PAKLUSNUMO SKALĖ
Netikėtai susišaukia su prieš tai buvusiu – tik čia sąjungą prieš pabaisas sudaro paprasta mergaičiukė Narsi ir Kojonas, kuriam pinigai reikalingi tik tam, kad aukotų juos šiauriečių armijai, bandančiai pasipriešinti Nilfgaardui. Galiausiai vien pinigų auka neapsiriboja. Ir Narsi po mūšio suranda Kojoną prie Milo Vanderbeko palapinės... 4/5.
-
Barbara Szeląg – BE ATSAKO
Daug meilės be atsako. Šiek tiek veiksmo. Ir nuotykis į kurį įsivelia Vėdrynas ir vyresnioji Akelės sesuo. Galėjo būt labai gerai, bet vietomis šlubčioja. Beveik 4/5.
-
Przemysław Gul – VIENATVĖS PAMOKA
Vienas stipriausių rinkinio apsakymų. Ir nesvarbu, kad pažįstamų kaip ir nesutinkame. Apie išdavystę, apie pasitikėjimą. 5/5.
-
Tomasz Zliczewski – NĖ PĖDŲ NELIKS
Pokario scena, kurioje pelėdos – visai ne tai, kas atrodo. 3/5, nors nedaug trūko iki geriau.
-
Andrzej W. Sawicki – MERGINA, KURI NIEKUOMET NEVERKĖ
Mano favoritas. Pamenate Toruvelę, kuriai Geraltas sulaužė nosį? Tai čia apie ją. Apie pamintą išdidumą, apie kaltės jausmą, apie agresijos beprasmybę. Kiek perlenkta, bet tikrai 5/5.
-
Michał Smyk – BALADĖ APIE GĖLYTĘ
Vėdryno dvasia po mirties sugrįžta ir... prasideda parodija. Žodžiu, atsargiau rinkitės žodžius, kuriuos kuždate merginai, rankomis nutraukinėdami jai kelnaites. Sumanymas gal ir neblogas, bet realizavimas – lėkštas. 2/5.
-
Jacek Wróbel – NAGAI IR ILTYS
Pirmasis Sapkowskio apsakymas „Raganius“. Tik iš strygos perspektyvos. Įdomu, bet vos vos 3/5.
-
Apibendrinant – rinkiniui iš penkių duodu tris. Kaip visuomet su rinkiniais – kokybė nuo iki. Mano trejetas:
1. Mergina, kuri niekuomet neverkė.
2. Vienatvės pamoka
3. Kraujas ant sniego
Ir (surprise, surprise) konkurso nugalėtojo mano trejetuke nėra.
Žodžiu, fanui rekomenduoju. Ne fanas tegul pats sprendžia. Bet jei jau pats Sapkowskio „Raganius“ jums ne prie dūšios – tai gal tikrai nesivarginkit.
November 24, 2017
Dwa, może trzy słabsze opowiadania (no, jedno naprawdę słabe). Ale i tak wypadło dużo lepiej, niż się spodziewałem. Większość historii naprawdę poruszająca. Polecam.
Aha - dużo lepsze niż ta rosyjska antologia.
Aha - dużo lepsze niż ta rosyjska antologia.
December 9, 2024
Gdyby ten zbiór był o połowę krótszy, to gotów byłbym dać nawet te 3.5 gwiazdki. Miejscami jest nieźle, ale na całość imo szkoda czasu.
January 12, 2018
Usually I'm skeptical about such experiments but...
Wow! I'm surprised how good it was!
Not all stories were great of course, and they generally weren't AS GOOD as the original stories... but I think none of them was bad and most were at least decent. Definitely better than the other collection of fan stories I've read (the one from Ukraine, I think).
And some stories... some were really, REALLY good.
What is most important, you could feel the atmosphere of the original witcher stories here and I'd say that in some areas they were better than the novels. The way the plot was built, the way symbolism was used, the meaning of each title... it all reminded me of early Witcher stories.
Curiously, my favourite ones were the ones without Geralt. I think the authors, even better than Sapkowski himself, show the multitude of stories from the Witcher's world, showing that the action doesn't stop when there isn't any witcher near.
Wow! I'm surprised how good it was!
Not all stories were great of course, and they generally weren't AS GOOD as the original stories... but I think none of them was bad and most were at least decent. Definitely better than the other collection of fan stories I've read (the one from Ukraine, I think).
And some stories... some were really, REALLY good.
What is most important, you could feel the atmosphere of the original witcher stories here and I'd say that in some areas they were better than the novels. The way the plot was built, the way symbolism was used, the meaning of each title... it all reminded me of early Witcher stories.
Curiously, my favourite ones were the ones without Geralt. I think the authors, even better than Sapkowski himself, show the multitude of stories from the Witcher's world, showing that the action doesn't stop when there isn't any witcher near.
February 27, 2018
Recenzja z http://fantastycznarzeznia.blogspot.com/
Swego czasu Nowa Fantastyka, najbardziej znane i zasłużone pismo na polskiej scenie fantastycznej ogłosiła wraz z błogosławieństwem Andrzeja Sapkowskiego konkurs na opowiadanie osadzone w wiedźmińskim uniwersum. Przyznać muszę, że sagę Mistrza kocham całym sercem i nie waham się mówić, że to ona kilkanaście lat temu w dużej mierze mnie ukształtowała i skierowała na pewne tory życiowe. Tu ktoś mógłby zapytać, czy w takim razie wysyłałam do antologii swoje opowiadanie? Odpowiedź brzmi: nie, bo to nadal dla mnie mała świętość i czuję się za maleńka, by grzebać w wiedźminich losach. Na szczęście w stosunku do innych pisarzy nie mam takich oporów - lubię czytać wszelkie twory choćby nawiązujące do walczących z potworami najemników.
Wiele osób miało do zwycięskich prac mnóstwo obaw. Niekiedy spotykałam się z góry ze skreśleniem antologii, bo to i tak nie Andrzej!!!111 Ja sama czekałam z ciekawością, choć pamiętałam, że przy podobnym zbiorze nie miałam za dobrych wrażeń. Chodzi oczywiście o Opowieści ze świata Wiedźmina, czyli hołd pisarzy rosyjskich i ukraińskich dla Andrzeja Sapkowskiego. Nie mam absolutnie nic do naszych sąsiadów, jednak po przeczytaniu Szponów i kłów bezapelacyjnie stwierdzam, że to rodacy najlepiej czują wiedźmiński klimat. Niektóre opowiadania są wręcz zadziwiająco dobre - rzekłbyś, że sam mistrz byłby w stanie je napisać.
Ale, ale, co w ogóle na dzieła konkursowiczów sam autor oryginału? Otóż jak można przeczytać na rewersie okładki, wielu uczestników jest według niego dość utalentowanych i warto czekać na ich samodzielne twory, taktownie jednak nie wskazuje, kogo konkretnie ma na myśli. Pora więc zerknąć na zwycięskie historie i samemu się przekonać!
Godnie w antologię wprowadza nas redaktor NF, Marcin Zwierzchowski, nostalgicznie wspominający 30 lat Geralta, zdradzający co nieco na temat niektórych opowiadań oraz wyjaśniający powody organizowania konkursu literackiego, który zaangażował tak wiele płodnych umysłów. Przejdźmy więc do rodzimego hołdu dla twórczości Sapkowskiego.
Jak można się spodziewać, pierwsza historia jest tworem zwycięskim. Piotr Jedliński zdobył podium dzięki - można by napisać - typowo andrzejowej , jak zwykle przypadkowej wspólnej włóczędze Geralta i Jaskra. Dzięki której jak zwykle wpadają w kłopoty. Tym razem muszą zapobiec wylęgnięciu się legendarnego żar-ptaka, w którego do samego końca nie wierzą. Nie mają jednak wyjścia, bowiem w wiosce Cudowiance, mimo odbywającego się tam wielkiego, angażującego wielu odwiedzających gości targu dochodzi do wielce niepokojących zjawisk. Dziwne zachowanie ptactwa, ogniste spektakle na niebie, a w końcu kaprawa herod-baba Wielka Łowcza i jej świta, niejako rządząca w okolicy zmuszają naszych bohaterów do zbadania sprawy. Historię czyta się bardzo przyjemnie, w starym dobrym, a'la archaicznym stylu. Przemiłym dodatkiem jest odautorski fragment słynnego Pół wieku poezji Jaskra! Absolutnie nie dziwi mnie ta wygrana. Widzę, że autor udzielał się jeszcze w antologiach z uniwersum Metro 2033. Czyli zupełnie odmiennej, stwarzającej równie duże możliwości tematyce. Również uwielbiam, więc sprawdzę!
Co cieszy, w antologii wyraźny ślad odcisnęły utalentowane pisarki. Jako pierwsza występuje debiutantka (chyba, że internety kłamią, to poprawię) Beatrycze Nowicka. Krew na śniegu należy do Triss Merigold i, oczywiście, towarzyszącego jej Geralta. Wiedźmin wyrusza z nią do miejsca, w którym koncentrują się tajemnicze moce, a wokoło krążą co chwila atakujące ich białe ni to wilki, ni wilkołaki. Dobra, awanturnicza przygoda, z niespodziewanym zwrotem akcji, ale jednocześnie sporym niedosytem. Z drugiej strony - taka moja dygresja - o ile Merigold często pojawia się w całej antologii jako czynna bohaterka, tak Yennefer jest praktycznie tylko wspominana. Czyżby #teamYennefer powoli odchodził w zapomnienie?!
W Ironii losu Sobiesław Kolanowski powalił mnie na kolana. Sam pomysł ze złożeniem zlecenia Białemu Wilkowi przez jedno z potworów był ciekawy, ale to, jak to wszystko zostało rozwinięte... Zresztą, hola! Bo ja tu się zachwycam, a Wy nawet nie wiecie, o co chodzi. Antagonistami Geralta są latawce - nie, nie opętane zabawki, tylko demony powstające z poronionych dzieci albo wisielców. Samo wykorzystanie rzadko występujących w polskiej literaturze monstrów ze słowiańskiej mitologii często jednak nie wystarcza. Tutaj dzięki niebanalnemu rozwinięciu autor zdecydowanie wychyla się motywem działań jednej z demonic.
Co dwie głowy... kolejnej przedstawicielki płci piękniejszej, Nadii Gasik, to kolejna przygodówka napisana według schematu sklećmy parę i wyślijmy przeciwko potworom. Czyli pisząc krócej - to co uwielbiamy! Tym razem autorka dobrała sobie Triss i Lamberta. Trochę obawiałam się, jak przedstawi dobrze pamiętaną z serii komplikowaną relację. Czytaj: czy dogryzająca sobie para wyląduje w alkowie? Tego nie zdradzę, bo być może kogoś z Was to zachęci, ale Pani Gasik nie zawiodła i zgrabnie opisała współpracę czarodziejki i wiedźmina. Dla miłośników bestiariusza dodam, że tutaj obiektem eliminacji okazuje się śmiertelnie groźna mantikora. W dodatku z małym pakietem...
W swojej Skali powinności chyba powinnam się sprężać, żebyście nie pomyśleli, że spuszczam się nad każdym tworem jak nad oryginałami. Ale cóż się dziwić, Panie, takie to dobre! Bowiem Katarzyna Gielicz dobiera uwielbianemu przeze mnie wiedźminowi Coënowi bardzo sensowną babeczkę pretendującą do miana wiedźminki. I choć dobrze wiedziałam, jaki los czeka wojownika, to koniec rozerwał mi serce. Piękność!
Kolejna historia Bez wzajemności jest i bez wiedźminów. Awanturę z krakenem na pewnym królewskim weselu obserwujemy bowiem od strony wynajetych grajków. Ellen Daven, Jaskra de Lettenhowe oraz Valda Marxa. Nowa historia ze starym motywem i dosyć przygnębiającym końcem. Po raz kolejny dzięki Barbarze Szeląg czytelnicy mają okazję przekonać się, jak wiele szkód może narobić brak wzajemności między ludźmi.
Czy Lekcja samotności może okazać się równie dołująca? Bynajmniej. Przemysław Gul wciela się tutaj w rolę pewnej czarodziejskiej mistrzyni, przez adeptki tajemniczo nazywanej wiedźminką. Udziela ona jednej z uczennic ważnej lekcji, opisując pewne przełomowe wydarzenie ze swojej młodości. Nie brak w nim przyjaźni i magii, ale również okrucieństwa i zdrady. Historia z morałem. Boleśnie prawdziwym także dla nas.
Tomasz Zliczewski w Bez śladu także ma dla nas cenną informację. Mordercy są wśród nas. Nieważne, jaką skórę sobie przyobleką - brutalnego, acz troszczącego się jakiś czas o nas opiekuna czy nieukrywający swojego okrucieństwa potwór. Na każdego w pewnym etapie drogi czeka jego osobisty wiedźmin. Opowiadanie, które porwało mnie najmniej, ale brońborze zielony absolutnie nie słabe.
Dziewczyna, która nigdy nie płakała pierwotnie ponoć powstała z kobiecych dłoni. Jak jednak zaspoilerował nam imć Zwierzchowski we wstępniaku, to tylko Andrzej W. Sawicki opisał dalsze losy Toruviel odciętymi damskimi kończynami, pragnąc być incognito. Oczywiście - częściowo sobie w swoim stylu żartuję, żeby potem nie było, że komuś problemów narobię, o! O jakości tegoż autora jak się domyślam pisać chyba nie trzeba. Także historią eks-Wiewiórki, elfiej morderczyni jestem oczarowana. Jest wprost przepięknie okrutna, chociaż kończy się dobrze. Kto by się spodziewał, pamiętając zawziętą elficę z oryginału! Mam tylko jedne zastrzeżenie - na przyszłość - więcej rzezi w wykonaniu leszych, oni mają takie cudowne możliwości!
Następne opowiadanie było mi już wcześniej znane. O ile się nie mylę, a jeśli tak jest, proszę o komentarz, Ballada o Kwiatuszku Michała Smyka ukazała się w Nowej Fantastyce w celu zademonstrowania czytelnikom przedsmaku antologii. Mylę się, czy nie? Prawie bycząc się (bo jednak coś dla Was piszę, widzicie, jakam dobra?) podczas przerwy semestralnej pojechałam sobie z daleka swojego zbioru fantastycznej makulatury, jak pieszczotliwie nazywa ją mój małżonek, także nie mam teraz możliwości tegoż zweryfikować. A że wiem, że dobry rodak błąd drugiemu wytknie, to czekam! Wracając - przeznaczeniem duchowym naszego ulubieńca Jaskra okazuje się pomoc swoim kochankom. Jak wiadomo, trubadur od celibatu uciekał szybciej niż rogaty od święconki, więc czeka go doprawdy dłuuga misja. Tutaj autor nie szczędzi nam łóżkowych ekscesów Kwiatuszka, którą Jaskier w pewnym momencie musi ratować przed oprawcą. Przezabawne, a jednocześnie dosyć poważne w wymowie opowiadanko.
Szpony i kły zamykają antologię oryginalnym spojrzeniem na chyba najbardziej znane fanom starcie z oryginału. Któż bowiem nie zna słów później mówiono, że człowiek ten nadszedł od północy, od Bramy Powroźniczej? Właśnie. Każdy wie, o co chodzi. Tutaj pamiętną walkę widzimy oczami antagonistki, której Jacek Wróbel przydzielił bardzo oryginalną rolę. Na końcu można nawet zapłakać.
Podsumowanie? A co tu podsumowywać po takiej dawce emocji. Smutku wywołanego z życia wziętym okrucieństwem. Radości z ponownego obcowania z dobrze znanymi bohaterami, których można już nazwać starymi znajomymi... Niech każdy fan oryginału sam zapozna się z niewątpliwie wydartymi z serc autorów historiami i porówna, na ile kupuje ten hołd. Sama jestem kupiona, poza jedną opowieścią, która specjalnie nie zostawiła mi śladu w głowie. Ale w końcu de gustibus... Nie! Dyskutujcie, ile wlezie. Może pod falą zachwytów / krytyki doczekamy się drugiej edycji konkursu, to narzekający będą mieli szanse ponownie spróbować swoich sił.
Swego czasu Nowa Fantastyka, najbardziej znane i zasłużone pismo na polskiej scenie fantastycznej ogłosiła wraz z błogosławieństwem Andrzeja Sapkowskiego konkurs na opowiadanie osadzone w wiedźmińskim uniwersum. Przyznać muszę, że sagę Mistrza kocham całym sercem i nie waham się mówić, że to ona kilkanaście lat temu w dużej mierze mnie ukształtowała i skierowała na pewne tory życiowe. Tu ktoś mógłby zapytać, czy w takim razie wysyłałam do antologii swoje opowiadanie? Odpowiedź brzmi: nie, bo to nadal dla mnie mała świętość i czuję się za maleńka, by grzebać w wiedźminich losach. Na szczęście w stosunku do innych pisarzy nie mam takich oporów - lubię czytać wszelkie twory choćby nawiązujące do walczących z potworami najemników.
Wiele osób miało do zwycięskich prac mnóstwo obaw. Niekiedy spotykałam się z góry ze skreśleniem antologii, bo to i tak nie Andrzej!!!111 Ja sama czekałam z ciekawością, choć pamiętałam, że przy podobnym zbiorze nie miałam za dobrych wrażeń. Chodzi oczywiście o Opowieści ze świata Wiedźmina, czyli hołd pisarzy rosyjskich i ukraińskich dla Andrzeja Sapkowskiego. Nie mam absolutnie nic do naszych sąsiadów, jednak po przeczytaniu Szponów i kłów bezapelacyjnie stwierdzam, że to rodacy najlepiej czują wiedźmiński klimat. Niektóre opowiadania są wręcz zadziwiająco dobre - rzekłbyś, że sam mistrz byłby w stanie je napisać.
Ale, ale, co w ogóle na dzieła konkursowiczów sam autor oryginału? Otóż jak można przeczytać na rewersie okładki, wielu uczestników jest według niego dość utalentowanych i warto czekać na ich samodzielne twory, taktownie jednak nie wskazuje, kogo konkretnie ma na myśli. Pora więc zerknąć na zwycięskie historie i samemu się przekonać!
Godnie w antologię wprowadza nas redaktor NF, Marcin Zwierzchowski, nostalgicznie wspominający 30 lat Geralta, zdradzający co nieco na temat niektórych opowiadań oraz wyjaśniający powody organizowania konkursu literackiego, który zaangażował tak wiele płodnych umysłów. Przejdźmy więc do rodzimego hołdu dla twórczości Sapkowskiego.
Jak można się spodziewać, pierwsza historia jest tworem zwycięskim. Piotr Jedliński zdobył podium dzięki - można by napisać - typowo andrzejowej , jak zwykle przypadkowej wspólnej włóczędze Geralta i Jaskra. Dzięki której jak zwykle wpadają w kłopoty. Tym razem muszą zapobiec wylęgnięciu się legendarnego żar-ptaka, w którego do samego końca nie wierzą. Nie mają jednak wyjścia, bowiem w wiosce Cudowiance, mimo odbywającego się tam wielkiego, angażującego wielu odwiedzających gości targu dochodzi do wielce niepokojących zjawisk. Dziwne zachowanie ptactwa, ogniste spektakle na niebie, a w końcu kaprawa herod-baba Wielka Łowcza i jej świta, niejako rządząca w okolicy zmuszają naszych bohaterów do zbadania sprawy. Historię czyta się bardzo przyjemnie, w starym dobrym, a'la archaicznym stylu. Przemiłym dodatkiem jest odautorski fragment słynnego Pół wieku poezji Jaskra! Absolutnie nie dziwi mnie ta wygrana. Widzę, że autor udzielał się jeszcze w antologiach z uniwersum Metro 2033. Czyli zupełnie odmiennej, stwarzającej równie duże możliwości tematyce. Również uwielbiam, więc sprawdzę!
Co cieszy, w antologii wyraźny ślad odcisnęły utalentowane pisarki. Jako pierwsza występuje debiutantka (chyba, że internety kłamią, to poprawię) Beatrycze Nowicka. Krew na śniegu należy do Triss Merigold i, oczywiście, towarzyszącego jej Geralta. Wiedźmin wyrusza z nią do miejsca, w którym koncentrują się tajemnicze moce, a wokoło krążą co chwila atakujące ich białe ni to wilki, ni wilkołaki. Dobra, awanturnicza przygoda, z niespodziewanym zwrotem akcji, ale jednocześnie sporym niedosytem. Z drugiej strony - taka moja dygresja - o ile Merigold często pojawia się w całej antologii jako czynna bohaterka, tak Yennefer jest praktycznie tylko wspominana. Czyżby #teamYennefer powoli odchodził w zapomnienie?!
W Ironii losu Sobiesław Kolanowski powalił mnie na kolana. Sam pomysł ze złożeniem zlecenia Białemu Wilkowi przez jedno z potworów był ciekawy, ale to, jak to wszystko zostało rozwinięte... Zresztą, hola! Bo ja tu się zachwycam, a Wy nawet nie wiecie, o co chodzi. Antagonistami Geralta są latawce - nie, nie opętane zabawki, tylko demony powstające z poronionych dzieci albo wisielców. Samo wykorzystanie rzadko występujących w polskiej literaturze monstrów ze słowiańskiej mitologii często jednak nie wystarcza. Tutaj dzięki niebanalnemu rozwinięciu autor zdecydowanie wychyla się motywem działań jednej z demonic.
Co dwie głowy... kolejnej przedstawicielki płci piękniejszej, Nadii Gasik, to kolejna przygodówka napisana według schematu sklećmy parę i wyślijmy przeciwko potworom. Czyli pisząc krócej - to co uwielbiamy! Tym razem autorka dobrała sobie Triss i Lamberta. Trochę obawiałam się, jak przedstawi dobrze pamiętaną z serii komplikowaną relację. Czytaj: czy dogryzająca sobie para wyląduje w alkowie? Tego nie zdradzę, bo być może kogoś z Was to zachęci, ale Pani Gasik nie zawiodła i zgrabnie opisała współpracę czarodziejki i wiedźmina. Dla miłośników bestiariusza dodam, że tutaj obiektem eliminacji okazuje się śmiertelnie groźna mantikora. W dodatku z małym pakietem...
W swojej Skali powinności chyba powinnam się sprężać, żebyście nie pomyśleli, że spuszczam się nad każdym tworem jak nad oryginałami. Ale cóż się dziwić, Panie, takie to dobre! Bowiem Katarzyna Gielicz dobiera uwielbianemu przeze mnie wiedźminowi Coënowi bardzo sensowną babeczkę pretendującą do miana wiedźminki. I choć dobrze wiedziałam, jaki los czeka wojownika, to koniec rozerwał mi serce. Piękność!
Kolejna historia Bez wzajemności jest i bez wiedźminów. Awanturę z krakenem na pewnym królewskim weselu obserwujemy bowiem od strony wynajetych grajków. Ellen Daven, Jaskra de Lettenhowe oraz Valda Marxa. Nowa historia ze starym motywem i dosyć przygnębiającym końcem. Po raz kolejny dzięki Barbarze Szeląg czytelnicy mają okazję przekonać się, jak wiele szkód może narobić brak wzajemności między ludźmi.
Czy Lekcja samotności może okazać się równie dołująca? Bynajmniej. Przemysław Gul wciela się tutaj w rolę pewnej czarodziejskiej mistrzyni, przez adeptki tajemniczo nazywanej wiedźminką. Udziela ona jednej z uczennic ważnej lekcji, opisując pewne przełomowe wydarzenie ze swojej młodości. Nie brak w nim przyjaźni i magii, ale również okrucieństwa i zdrady. Historia z morałem. Boleśnie prawdziwym także dla nas.
Tomasz Zliczewski w Bez śladu także ma dla nas cenną informację. Mordercy są wśród nas. Nieważne, jaką skórę sobie przyobleką - brutalnego, acz troszczącego się jakiś czas o nas opiekuna czy nieukrywający swojego okrucieństwa potwór. Na każdego w pewnym etapie drogi czeka jego osobisty wiedźmin. Opowiadanie, które porwało mnie najmniej, ale brońborze zielony absolutnie nie słabe.
Dziewczyna, która nigdy nie płakała pierwotnie ponoć powstała z kobiecych dłoni. Jak jednak zaspoilerował nam imć Zwierzchowski we wstępniaku, to tylko Andrzej W. Sawicki opisał dalsze losy Toruviel odciętymi damskimi kończynami, pragnąc być incognito. Oczywiście - częściowo sobie w swoim stylu żartuję, żeby potem nie było, że komuś problemów narobię, o! O jakości tegoż autora jak się domyślam pisać chyba nie trzeba. Także historią eks-Wiewiórki, elfiej morderczyni jestem oczarowana. Jest wprost przepięknie okrutna, chociaż kończy się dobrze. Kto by się spodziewał, pamiętając zawziętą elficę z oryginału! Mam tylko jedne zastrzeżenie - na przyszłość - więcej rzezi w wykonaniu leszych, oni mają takie cudowne możliwości!
Następne opowiadanie było mi już wcześniej znane. O ile się nie mylę, a jeśli tak jest, proszę o komentarz, Ballada o Kwiatuszku Michała Smyka ukazała się w Nowej Fantastyce w celu zademonstrowania czytelnikom przedsmaku antologii. Mylę się, czy nie? Prawie bycząc się (bo jednak coś dla Was piszę, widzicie, jakam dobra?) podczas przerwy semestralnej pojechałam sobie z daleka swojego zbioru fantastycznej makulatury, jak pieszczotliwie nazywa ją mój małżonek, także nie mam teraz możliwości tegoż zweryfikować. A że wiem, że dobry rodak błąd drugiemu wytknie, to czekam! Wracając - przeznaczeniem duchowym naszego ulubieńca Jaskra okazuje się pomoc swoim kochankom. Jak wiadomo, trubadur od celibatu uciekał szybciej niż rogaty od święconki, więc czeka go doprawdy dłuuga misja. Tutaj autor nie szczędzi nam łóżkowych ekscesów Kwiatuszka, którą Jaskier w pewnym momencie musi ratować przed oprawcą. Przezabawne, a jednocześnie dosyć poważne w wymowie opowiadanko.
Szpony i kły zamykają antologię oryginalnym spojrzeniem na chyba najbardziej znane fanom starcie z oryginału. Któż bowiem nie zna słów później mówiono, że człowiek ten nadszedł od północy, od Bramy Powroźniczej? Właśnie. Każdy wie, o co chodzi. Tutaj pamiętną walkę widzimy oczami antagonistki, której Jacek Wróbel przydzielił bardzo oryginalną rolę. Na końcu można nawet zapłakać.
Podsumowanie? A co tu podsumowywać po takiej dawce emocji. Smutku wywołanego z życia wziętym okrucieństwem. Radości z ponownego obcowania z dobrze znanymi bohaterami, których można już nazwać starymi znajomymi... Niech każdy fan oryginału sam zapozna się z niewątpliwie wydartymi z serc autorów historiami i porówna, na ile kupuje ten hołd. Sama jestem kupiona, poza jedną opowieścią, która specjalnie nie zostawiła mi śladu w głowie. Ale w końcu de gustibus... Nie! Dyskutujcie, ile wlezie. Może pod falą zachwytów / krytyki doczekamy się drugiej edycji konkursu, to narzekający będą mieli szanse ponownie spróbować swoich sił.
January 1, 2024
3.25
Całkiem miła odskocznia od całego cyklu, ale jak można się było spodziewać opowiadania są bardzo nierówne (zawód szczególnie przedostatnim opowiadaniem z Jaskrem w roki głównej)
„Władza nad językiem to władza nad umysłami”
Całkiem miła odskocznia od całego cyklu, ale jak można się było spodziewać opowiadania są bardzo nierówne (zawód szczególnie przedostatnim opowiadaniem z Jaskrem w roki głównej)
„Władza nad językiem to władza nad umysłami”
Read
November 20, 2025Dnf 22%
Nigdy nie planowałam tego czytać, ale miałam 2 opowiadaniach do przeczytania w ramach lektury na zajęcia, niestety nie zachęciły mnie więc porzucam ten tom fanficowych opowiadań
Nigdy nie planowałam tego czytać, ale miałam 2 opowiadaniach do przeczytania w ramach lektury na zajęcia, niestety nie zachęciły mnie więc porzucam ten tom fanficowych opowiadań
January 26, 2021
Wbrew temu co pokazuje okładka, na pierwszy rzut oka, można się mocno zdziwić. W końcu człowiek patrzy powierzchownie, widzi nazwisko Sapkowski i myśli, że to jego dzieło, a nie zauważa tego drobnego napisu "przedstawia". Ta książka to niejako podsumowanie pewnego wiedźmińskiego konkursu, gdzie ludzie przesyłali swoje opowiadania, a najlepsze z nich poszły do druku. Wiadomo, że w takim zbiorze trafiają się opowiadania lepsze oraz gorsze, ale zaskoczyły mnie dwie rzeczy. Po pierwsze niektóre z tych opowiadań zostały napisane w takim stylu, że gdybym nie znała nazwiska autora to bym pomyślała, że napisał je sam Sapkowski. Niektórzy bardzo wiernie odwzorowali jego technikę. Druga kwestia to kreatywność tych ludzi, którzy podjęli się napisania historii z perspektywy bohaterów, których było bardzo mało w twórczości Sapkowskiego.
Krótki przekrój jakie opowiadania są w środku:
- "Kres cudów" czyli przygoda w miejscowości Cudowianka z ptakami w tle. Oczywiście jak można przewidzieć Geralt wda się w bójkę, ale dostanie wiedźmińskie zadanie od Wielkiej Łowczej.
- "Krew na śniegu" to wspomnienia Lytty zaraz przed bitwą pod Sodden. Oczywiście w tych wspomnieniach, przez większość czasu, znajduje się wiedźmin.
- "Ironia losu" - kiedy sam demon prosi o pomoc zabójcę potworów to już wiadomo, że będzie intrygująco.
- "Co dwie głowy" to nie jedna, więc czarodziejka Triss Merigold oraz wiedźmin Lambert łączą siły, by pokonać mantikorę.
- "Skala powinności" to historia wiedźmina Coena. Autorka bardzo zainspirowała się bitwą napisaną przez Sapkowskiego, w której wiedźmin walczył, ponieważ jest to rozszerzenie jego losów z zakończeniem, które można przewidzieć.
- "Bez wzajemności" czyli Ellen Daven, Jaskier, Valdo i smutna historia o miłości.
- "Lekcja samotności" to również, według mnie, smutna historia, ale w tym przypadku na temat konsekwencji decyzji.
- "Nie będzie śladu" uznaję za trochę dziwne opowiadanie, bo w sumie mało jest tutaj stricte tego świata Sapkowskiego, nie licząc zakończenia.
- "Dziewczyna, która nigdy nie płakała" jest o elfce Toruviel.
- "Ballada o kwiatuszku" to chyba najzabawniejsza historia z całej książki, ponieważ Jaskier umiera, ale po śmierci nadal wiele się dzieje i jego duch bierze w tym udział.
- "Szpony i kły" - powrót do korzeni. Słynna strzyga oraz Geralt ze srebrnym łańcuchem.
Każde opowiadanie ma przed tekstem wstawioną stronę z grafiką, pasującą do opowiadania, wraz z nazwiskiem osoby, która stworzyła historię. Generalnie to jestem zadowolona. Przy takim zbiorczym dziele zawsze mogło być gorzej, ale tutaj nie mam zastrzeżeń.
Krótki przekrój jakie opowiadania są w środku:
- "Kres cudów" czyli przygoda w miejscowości Cudowianka z ptakami w tle. Oczywiście jak można przewidzieć Geralt wda się w bójkę, ale dostanie wiedźmińskie zadanie od Wielkiej Łowczej.
- "Krew na śniegu" to wspomnienia Lytty zaraz przed bitwą pod Sodden. Oczywiście w tych wspomnieniach, przez większość czasu, znajduje się wiedźmin.
- "Ironia losu" - kiedy sam demon prosi o pomoc zabójcę potworów to już wiadomo, że będzie intrygująco.
- "Co dwie głowy" to nie jedna, więc czarodziejka Triss Merigold oraz wiedźmin Lambert łączą siły, by pokonać mantikorę.
- "Skala powinności" to historia wiedźmina Coena. Autorka bardzo zainspirowała się bitwą napisaną przez Sapkowskiego, w której wiedźmin walczył, ponieważ jest to rozszerzenie jego losów z zakończeniem, które można przewidzieć.
- "Bez wzajemności" czyli Ellen Daven, Jaskier, Valdo i smutna historia o miłości.
- "Lekcja samotności" to również, według mnie, smutna historia, ale w tym przypadku na temat konsekwencji decyzji.
- "Nie będzie śladu" uznaję za trochę dziwne opowiadanie, bo w sumie mało jest tutaj stricte tego świata Sapkowskiego, nie licząc zakończenia.
- "Dziewczyna, która nigdy nie płakała" jest o elfce Toruviel.
- "Ballada o kwiatuszku" to chyba najzabawniejsza historia z całej książki, ponieważ Jaskier umiera, ale po śmierci nadal wiele się dzieje i jego duch bierze w tym udział.
- "Szpony i kły" - powrót do korzeni. Słynna strzyga oraz Geralt ze srebrnym łańcuchem.
Każde opowiadanie ma przed tekstem wstawioną stronę z grafiką, pasującą do opowiadania, wraz z nazwiskiem osoby, która stworzyła historię. Generalnie to jestem zadowolona. Przy takim zbiorczym dziele zawsze mogło być gorzej, ale tutaj nie mam zastrzeżeń.
January 29, 2018
Ostatecznie nie było tak źle jak się spodziewałem. Teksty może nie rzucają na kolana. Ale są bardzo przyzwoite. A najciekawsze są te, w których wiedźmina nie ma. Może w tym tkwi potencjał na rozwijanie tego świata? Jest wielu ciekawych bohaterów z drugiego, czy trzeciego planu, o których można napisać więcej ciekawych historii niż o Geralcie? Ostatecznie, chyba nikt nie odważy się pociągnąć ciągu dalszego cyklu. I autor nie pozwoli zamknąć sobie drogi do kontynuowania. Ale co tu kontynuować bez wiedźmina? Tylko samodzielne powieści z drugoplanowymi postaciami mają sens. Może kiedyś powstanie takie wiedźmińskie uniwersum? Czytałbym. A gdyby stał za nim jakiś mastermind, który koordynowałby wszystkie projekty? Oczyma wyobraźni widzę piękną, złotonośną franczyzę. Ciekawe, czy byłoby na nią miejsce na rynku.
October 8, 2024
Ich weiß, die Wahrheit schmerzt. Es wird wahrscheinlich keine Fortsetzung des Hexers aus der Feder des Meisters mehr kommen.
Aber warum so traurig? Das Epos ist fertig erzählt. Jede Geschichte ist irgendwann zu Ende.
Wie? Du willst noch so viel mehr wissen über Triss, Geralt und Rittersporn? Du willst noch mehr Erzählungen aus dem Königreich mit samt seinem Schmutz und den Intrigen hören? Du hast noch nicht genug von all den Striegen und Fangpiren dieser Welt?
Ha! Da habe ich vielleicht etwas für dich! Setz dich zu mir..
Hier... ein waschechtes Buch aus der Welt des Hexers. Nagut, es ist nicht vom Meister selbst geschrieben. Dafür sind es Kurzgeschichten. Die magst du doch so sehr, nicht wahr?
Ja, okay, jede Geschichte stammt aus einer anderen Feder und die eine hat nichts mit der anderen zu tun.
Aber warte, hier stecken einige spannende Erzählungen drin! Zum Beispiel als Geralt mit der Koralle unterwegs war... Moment mal, das hat der Meister in seinen Texten nie erwähnt, oder?
Ja, okay, die Schreiberlinge trauen sich nicht so richtig, der großen Erzählung etwas hinzuzufügen. Da ist die Ehrfurcht wohl doch zu groß.
Ja okay, du findest hier auch keine Geschichte wie aus dem Hause von CD Project Red - schließlich sind hier nur Amateure am Werk. Doch die eine oder andere wird dir gefallen, das verspreche ich! Im Gegenzug musst du bereit sein, deine Erwartungen zu senken, sonst wirst du enttäuscht.
Aha, wusste ich's doch! Du willst noch keinen Abschied von dieser Welt nehmen. Dir ist alles egal, Hauptsache Hexer? Dann ist dieses Buch das Beste, das du zwischen Poviss und Nilfgard finden wirst!
Aber warum so traurig? Das Epos ist fertig erzählt. Jede Geschichte ist irgendwann zu Ende.
Wie? Du willst noch so viel mehr wissen über Triss, Geralt und Rittersporn? Du willst noch mehr Erzählungen aus dem Königreich mit samt seinem Schmutz und den Intrigen hören? Du hast noch nicht genug von all den Striegen und Fangpiren dieser Welt?
Ha! Da habe ich vielleicht etwas für dich! Setz dich zu mir..
Hier... ein waschechtes Buch aus der Welt des Hexers. Nagut, es ist nicht vom Meister selbst geschrieben. Dafür sind es Kurzgeschichten. Die magst du doch so sehr, nicht wahr?
Ja, okay, jede Geschichte stammt aus einer anderen Feder und die eine hat nichts mit der anderen zu tun.
Aber warte, hier stecken einige spannende Erzählungen drin! Zum Beispiel als Geralt mit der Koralle unterwegs war... Moment mal, das hat der Meister in seinen Texten nie erwähnt, oder?
Ja, okay, die Schreiberlinge trauen sich nicht so richtig, der großen Erzählung etwas hinzuzufügen. Da ist die Ehrfurcht wohl doch zu groß.
Ja okay, du findest hier auch keine Geschichte wie aus dem Hause von CD Project Red - schließlich sind hier nur Amateure am Werk. Doch die eine oder andere wird dir gefallen, das verspreche ich! Im Gegenzug musst du bereit sein, deine Erwartungen zu senken, sonst wirst du enttäuscht.
Aha, wusste ich's doch! Du willst noch keinen Abschied von dieser Welt nehmen. Dir ist alles egal, Hauptsache Hexer? Dann ist dieses Buch das Beste, das du zwischen Poviss und Nilfgard finden wirst!
September 1, 2022
Good soup👌
June 17, 2022
Als großer Fan der vorherigen Hexer-Bücher konnte ich auch an diesem Exemplar nicht vorbeigehen, wohlwissend dass keine der enthaltenen Kurzgeschichten aus Sapkowskis Feder stammte. Ich wurde nicht enttäuscht. Die Autoren der 11 Kurzgeschichten vermögen es auf die eine oder andere Weise an die Atmosphäre, die Welt, die Charaktere und teilweise sogar an den Schreibstil von Sapkowskis Werken anzuknüpfen, wie ich finde, wobei letzteres möglicherweise auch mit der Übersetzung erklärt werden kann. Ich würde nicht so weit gehen und sagen, dass es an die ursprünglich erschienenen Kurzgeschichtenbände heranreicht, aber trotzdem vergebe ich 5 Sterne für die Leistung, in einer Welt, die nicht von den Autoren selber etabliert wurde, interessante, kleine und für mich zur Welt passende Geschichten zu erzählen. Menschen, die bisher schon alles zu Geralt und der Welt der Hexer gelesen haben und die damit die Zielgruppe für dieses Buch sind, werden vermutlich mit diesem Werk nicht viel falsch machen.
April 17, 2020
3,5/5
Bardzo pozytywnie zaskoczyła mnie ta antologia - fakt, że autorzy skupili się też na innych postaciach, nie zapominając, że świat Wiedźmina to nie tylko Wiedźmin. Brakowało mi tutaj tylko Yennefer.
Niektóre opowiadania były lepsze, niektóre gorsze, ale wszystkie językowo trzymały poziom i z całą pewnością błędne byłoby nazwanie ich typowymi fanfikami.
Myślę, że "Szpony i kły" to fajny powrót do świata stworzonego przez Sapkowskiego, kiedy z jakiegoś powodu nie mamy ochoty na reread całej serii. Warto!
Bardzo pozytywnie zaskoczyła mnie ta antologia - fakt, że autorzy skupili się też na innych postaciach, nie zapominając, że świat Wiedźmina to nie tylko Wiedźmin. Brakowało mi tutaj tylko Yennefer.
Niektóre opowiadania były lepsze, niektóre gorsze, ale wszystkie językowo trzymały poziom i z całą pewnością błędne byłoby nazwanie ich typowymi fanfikami.
Myślę, że "Szpony i kły" to fajny powrót do świata stworzonego przez Sapkowskiego, kiedy z jakiegoś powodu nie mamy ochoty na reread całej serii. Warto!
January 16, 2018
Niby pojawia się tu Geralt, Jaskier, Triss i kilka innych postaci znanych z sagi, ale zdecydowanie jest to Sapkowski. 2-3 opowiadania czyta się przyjemnie. Są proste, ale czyta się je przyjemnie. Za to niestety im dalej, tym gorzej. Kilka ostatnich opowiadań czytałem już tylko z obowiązku, bo ich lektura wymagała czegoś więcej, niż trochę poświęcenia.
April 9, 2020
3.5
Я очень люблю ведьмака и сам мир в частности. Книгу я взяла в расчете на то, чтобы вновь погрузится в любимую вселенную. Итак...
Сначала пришлось продираться сквозь выпрыгивающее со страниц самодовольство Сапковского во вступлении. Автор прямым текстом говорит, что мол "мне тут уже подмигивает Голливуд, но пока сериала нет, вот эта писанина тоже сойдет".
Далее предисловие от составителя сборника. Который также усиленно восхвалял Сапковского и его творение, выражая удивление, что некоторые авторы в книге приблизились к уровню мэтра ("но ни в коем случае не превзошли и не сравнимы с оригиналом!", важно подчеркнуто в тексте). Очень много подобных ужимок, что, мол, "мы не хотим вас заменить, мастер, мы отдаем вам дань уважения". Ощущение, что без вылизывания его пятой точки, Сапковский бы сборник не допустил к печати.
Кстати, вдруг появилось разделение на "авторы и авторессы". Это новая норма? Второе слово режет и насилует мое чувство языка.
Первый рассказ. "Предел чудес".
Не понравился. По сюжету - да, неплохо, очередное приключение Геральта, с достойным юморком. Однако тут и там бросались в глаза ляпы перевода (имхо, именно ляпы) - некоторые слова стилистически просто выбивались из текста. В рассказе множество отсылок и упоминаний событий из оригинала, к месту и не очень.
Диалоги странные. Один персонаж начинает свою речь с быдловатой простотой, а заканчивает пафосной фразой с очередной неуместной отсылкой к оригиналу. И нет, это явно была не фишка этого персонажа.
Попытка имитировать стиль автора и рассказать часть событий от лица Лютика, якобы из его книги "Полвека поэзии", сделала чтение для меня еще хуже. И не понятно, то ли так плох оригинал, то ли действительно переводчик постарался. Очень тяжело читать.
Вся история насквозь пропитана обожанием пана Сапковского, подражательством, бережливым до дрожи отношением к канону. Тухло!
После прочтения первого я серьезно расстроилась, думая, что весь этот сборник собран из посредственности, дабы умаслить чсв вышеупомянутого пана. Начало книги невероятно меня расстроило. Ждала качественный фанфикшн, получила некачественный...
Впрочем, как оказалось, нет. Второй рассказ был хорош, третий неплох, в четвертый ("В две головы...") я почти что влюбилась. Не обошлось и без других провальных рассказов, но они чередовались с хорошими, так что серьезных претензий у меня больше не возникло.
Местами очень напрягал перевод, переводчик чересчур старался придерживаться оригинальной (польской) конструкции в предложениях, и из-за этого было сложно полностью погрузиться в текст.
После прочтения остались странные ощущения. Последний рассказ тоже очень понравился, но словно бы в грязи по колено прошла, чтобы добраться до чего-то интересного. Люблю ведьмака, не люблю его автора за его высокомерие и наплевательски-хамское отношение к вещам, созданным по мотивам его произведения.
Я очень люблю ведьмака и сам мир в частности. Книгу я взяла в расчете на то, чтобы вновь погрузится в любимую вселенную. Итак...
Сначала пришлось продираться сквозь выпрыгивающее со страниц самодовольство Сапковского во вступлении. Автор прямым текстом говорит, что мол "мне тут уже подмигивает Голливуд, но пока сериала нет, вот эта писанина тоже сойдет".
Далее предисловие от составителя сборника. Который также усиленно восхвалял Сапковского и его творение, выражая удивление, что некоторые авторы в книге приблизились к уровню мэтра ("но ни в коем случае не превзошли и не сравнимы с оригиналом!", важно подчеркнуто в тексте). Очень много подобных ужимок, что, мол, "мы не хотим вас заменить, мастер, мы отдаем вам дань уважения". Ощущение, что без вылизывания его пятой точки, Сапковский бы сборник не допустил к печати.
Кстати, вдруг появилось разделение на "авторы и авторессы". Это новая норма? Второе слово режет и насилует мое чувство языка.
Первый рассказ. "Предел чудес".
Не понравился. По сюжету - да, неплохо, очередное приключение Геральта, с достойным юморком. Однако тут и там бросались в глаза ляпы перевода (имхо, именно ляпы) - некоторые слова стилистически просто выбивались из текста. В рассказе множество отсылок и упоминаний событий из оригинала, к месту и не очень.
Диалоги странные. Один персонаж начинает свою речь с быдловатой простотой, а заканчивает пафосной фразой с очередной неуместной отсылкой к оригиналу. И нет, это явно была не фишка этого персонажа.
Попытка имитировать стиль автора и рассказать часть событий от лица Лютика, якобы из его книги "Полвека поэзии", сделала чтение для меня еще хуже. И не понятно, то ли так плох оригинал, то ли действительно переводчик постарался. Очень тяжело читать.
Вся история насквозь пропитана обожанием пана Сапковского, подражательством, бережливым до дрожи отношением к канону. Тухло!
После прочтения первого я серьезно расстроилась, думая, что весь этот сборник собран из посредственности, дабы умаслить чсв вышеупомянутого пана. Начало книги невероятно меня расстроило. Ждала качественный фанфикшн, получила некачественный...
Впрочем, как оказалось, нет. Второй рассказ был хорош, третий неплох, в четвертый ("В две головы...") я почти что влюбилась. Не обошлось и без других провальных рассказов, но они чередовались с хорошими, так что серьезных претензий у меня больше не возникло.
Местами очень напрягал перевод, переводчик чересчур старался придерживаться оригинальной (польской) конструкции в предложениях, и из-за этого было сложно полностью погрузиться в текст.
После прочтения остались странные ощущения. Последний рассказ тоже очень понравился, но словно бы в грязи по колено прошла, чтобы добраться до чего-то интересного. Люблю ведьмака, не люблю его автора за его высокомерие и наплевательски-хамское отношение к вещам, созданным по мотивам его произведения.
December 17, 2022
Das in Bellistrik die Perspektive wechselt ist nichts neues.
Bei der Anthologie »Das Erbe des weißen Wolfs« handelt es sich um 11 Geschichten, die im Sinne des Schöpfers meines absoluten Lieblingshexers, Andrzej Sapkowski verfasst wurden.
Obwohl ich sowohl das Videospiel, als auch die Serie sehr liebe, komme ich an die Bücher, einfach nicht ran.
Bei Band 1 der Hexer Reihe, hab ich nach 10 Seiten abbrechen müssen, weil ich nicht mehr wusste, aus wessen Sicht und welcher Zeit ich mich als Leser befinde.
Leider erging es mir mit »Das Erbe des weißen Wolfs« ähnlich.
Nach einem großen Zeitraum und mehreren Versuchen, bin ich leider nicht über die 3. Geschichte hinaus gekommen.
Ähnlich wie beim Vater des berühmten Hexers, springen die Autorinnen und Autoren der Kurzgeschichten innerhalb weniger Absätze zwischen den Perspektiven.
Erlebt man im ersten Absatz noch die Geschichte aus der Perspektive von Person A, liest man im nächsten plötzlich die Perspektive von Person B um 2 Absätze weiter wie bei Person A zu landen und ein paar Absätze später liest man auf einmal aus der Sicht von Person C.
… na, verwirrt? Genau so ging es mir auch, weswegen ich mich schweren Herzens dazu entschieden habe, die Anthologie abzubrechen.
Bei der Anthologie »Das Erbe des weißen Wolfs« handelt es sich um 11 Geschichten, die im Sinne des Schöpfers meines absoluten Lieblingshexers, Andrzej Sapkowski verfasst wurden.
Obwohl ich sowohl das Videospiel, als auch die Serie sehr liebe, komme ich an die Bücher, einfach nicht ran.
Bei Band 1 der Hexer Reihe, hab ich nach 10 Seiten abbrechen müssen, weil ich nicht mehr wusste, aus wessen Sicht und welcher Zeit ich mich als Leser befinde.
Leider erging es mir mit »Das Erbe des weißen Wolfs« ähnlich.
Nach einem großen Zeitraum und mehreren Versuchen, bin ich leider nicht über die 3. Geschichte hinaus gekommen.
Ähnlich wie beim Vater des berühmten Hexers, springen die Autorinnen und Autoren der Kurzgeschichten innerhalb weniger Absätze zwischen den Perspektiven.
Erlebt man im ersten Absatz noch die Geschichte aus der Perspektive von Person A, liest man im nächsten plötzlich die Perspektive von Person B um 2 Absätze weiter wie bei Person A zu landen und ein paar Absätze später liest man auf einmal aus der Sicht von Person C.
… na, verwirrt? Genau so ging es mir auch, weswegen ich mich schweren Herzens dazu entschieden habe, die Anthologie abzubrechen.
November 8, 2024
Kilka lat temu miałam ogromną przyjemność sięgnąć po sagę o białowłosym wiedźminie i przepadłam w niej bez reszty lecz zbiór opowiadań zawsze miał problem by do mnie trafić i bym mogła się z nim zapoznać, aż do dziś! Właśnie skończyłam poznawać wszystkie opowiadania i jestem oczarowana! Autorzy naprawdę umiejętnie dostosowali się do stylu wiedźmińskiego i przekazali nam swoje opowiadania w sposób niezwykle podobny do samego Sapkowskiego. Każde z opowiadań utrzymywało naprawdę wysoki poziom i z łatwością mogłam uwierzyć, iż są to dalsze losy bohaterów poznanych w sadze. Świetnie się bawiłam i bardzo się cieszę, że zapoznałam się z tą książką. Gorąco polecam!!!
April 16, 2025
„Lekcja samotności”, „skala powinności”, „dziewczyna, która nigdy nie płakała” czy tytułowe „szpony i kły” to opowiadania, które zasługują na szczególną uwagę. „Nie będzie śladu” to opowiadanie, które klimatem pozwala przenieść się do pierwszych opowiadań Sapkowskiego. Rozczarowujące dla mnie natomiast było opowiadanie, które miało być perełką tomu „kres cudów”. Opowiadanie przyjemnie wprowadza w świat Wiedźmina, jednak nagle urywa się i pozostawia ogromny niedosyt.
August 23, 2019
Było ok.
Nie planuję wracać do tej książki - nie ma do czego.
Autorom życzę szczęścia na drodze kariery.
Ani mnie ziębi, ani grzeje.
Ot, jakbym czytał nieco lepsze fanfiki ze świata Wiedźmina.
Protip: wrzucanie na siłę tytułów opowiadań do dialogów nie sprawi, że będziecie Sapkowskim. To niepotrzebne, przestańcie.
Nie planuję wracać do tej książki - nie ma do czego.
Autorom życzę szczęścia na drodze kariery.
Ani mnie ziębi, ani grzeje.
Ot, jakbym czytał nieco lepsze fanfiki ze świata Wiedźmina.
Protip: wrzucanie na siłę tytułów opowiadań do dialogów nie sprawi, że będziecie Sapkowskim. To niepotrzebne, przestańcie.
Read
February 13, 2023Tej książki nie można ocenić jednoznacznie, dlatego nie będę jej wystawiała oceny. Niektóre z opowiadań były po prostu chujowe, ale część była naprawdę prima sort. Szczególnie spodobały mi się opowiadania "Szpony i kły", "Skala powinności" oraz "Lekcja samotności".
P. S. I tak prawdziwy Sapkowski lepszy.
P. S. I tak prawdziwy Sapkowski lepszy.
July 21, 2022
Coś pomiędzy 4/5 gwiazdek imo. Czyta się bardzo przyjemnie, dobre dopełnienie uniwersum, jednak niektóre opowiadania nie trzymają poziomu i ledwo da się przez nie przebrnąć, na szczęście dość krótkie są. Warto jednak przeczytać dla przykładowo "Co dwie głowy..." i kilku innych
July 12, 2025
sapek to to nie jest, ale uważam, że jest to bardzo kreatywne podejście do uniwersum z różnych perspektyw!! miałam dać 3 gwiazdki, ale jednak daje 4 za moje ulubione opowiadanie w tym tomie, tytułowe “szpony i kły” 🙏
Displaying 1 - 30 of 154 reviews