Teen Labyrinth ในวงกตแห่งความเยาว์

by นิชตุล Shikak

"หากคุณถือหนังสือเล่มนี้อยู่ หัวใจใครสักคนอยู่ในกำมือคุณแล้ว”

รวม 6 เรื่องสั้นที่เอ่อล้นด้วยอารมณ์ สะท้อนความรู้สึกผ่านความเหนือจริง

เด็กหนุ่มกับภารกิจปลดปล่อยเทพธิดาผีเสื้อ / ชายหนุ่มที่กำหนดชะตาความสัมพันธ์กับคู่รักด้วยการโคจรของดาวเทียม / หญิงสาวผู้ปรารถนาตัวเธออีกคน / โลกที่ไม่ต้องการศิลปะ เพราะผู้คนมีความสุขได้ง่ายๆ / เด็กหนุ่มผู้ทำงานอยู่บนสถานีหัวใจ / ชายกลางคนผู้ไม่เคยเดินด้วยสองขาของตนเองกับการปีนตึกสูงแปดสิบชั้น

โปรดระวังริกเตอร์ความสั่นสะเทือนใจ
ที่จะเพรียกหาอารมณ์ที่อยู่ภายใต้จิตสำนึก ผุดขึ้นมาพร้อมน้ำตา

Genres: Fiction

168 pages, Paperback

Published June 1, 2022

Reviews

[Afew* · Rating 5 out of 5]

เคยได้ยินป้าแหม่มพูดว่า นักเขียนเป็นอาชีพที่เปลือย เราว่าไม่เกินจริงเลย งานเขียนสะท้อนตัวตนของผู้เขียน หนังสือของคุณตุลก็เช่นกัน

เล่มไทม์ไลน์ฯเป็นเหมือนการเข้าไปพบคุณตุลในชีวิตจริง จริงแสนจริง เหมือนได้เข้าไปทักทายและฟังเรื่องเล่าของคุณตุล ส่วน Teen Labyrinth เป็นเหมือนการเข้าไปพบคุณตุลในความฝันของคุณตุล เหมือนได้เข้าไปรู้จักคุณตุลในระดับที่ลึกกว่า และแอ็บสแตร็กกว่า (เป็นคุณตุลในระดับจิตใต้สำนึก😂)

ระหว่างอ่านเรื่องสั้นในเล่มนี้ เราไม่สามารถแยกได้อย่างเด็ดขาดว่าส่วนไหนคือความจริง ส่วนไหนคือจินตนาการ ทุกอย่างผสมปนกันไปมา ลื่นไหลไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่ามันจะพาเราไปจบที่ตรงไหน “เหมือนความฝัน” อย่างที่เราบอกไป (เป็นคำที่ตรงกับความรู้สึกจริงๆตอนอ่านที่สุด “เหมือนความฝัน”)

ใดๆก็แล้วแต่ รู้สึกขอบคุณคุณตุลที่ส่งมาให้เราอ่าน ขอบคุณที่ให้เราทำความรู้จักกันผ่านทั้งความจริงใจและจินตนาการ และ ยินดีที่ได้รู้จักกันคับ😊

[_katchata]

Teen Labyrinth: ในวงกตแห่งความเยาว์ (นิชตุล Shikak)
.
“พี่ตุลคิดว่าถ้าประชากรล้นโลกจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างกินกันเองหรือทำสงครามกัน”

Teen Labyrinth เป็นหกเรื่องสั้นว่าด้วยชีวิตของผู้คนที่แปลกประหลาดไปเสียหมด พวกเขากักขังตัวเองให้อยู่ในสภาวะบางอย่างลงไปในคน(ตัวเอง) สถานที่และสิ่งของ มันคือการกักเก็บบางอย่างลงไปในสิ่งเหล่านั้น บางสิ่งที่แปลกประหลาด ในโลกแปลกประหลาด ประหลาดจนเราไม่แน่ใจว่าผู้คนในเรื่องเล่าแปลกประหลหรือปกติหากเทียบกับสังคมที่พวกเขาอยู่
.
ความรู้สึกตอนอ่าน Teen Labyrinth กับ Overdoses ของเราแตกต่างกันมากๆ ถ้าจะบอก Overdoses คือเรื่องเล่าของความผิดหวังที่อยู่ตรงกลาง(มีความเล่าเรื่อง มีความแมส มีกลไกลที่ทำให้คนเข้าใจสภาวะบางอย่างได้ง่ายๆ) กลับกัน Teen Labyrinth คือมุมตรงกันข้ามที่เป็นเรื่องเล่าของความผิดหวังที่เข้าใจยาก และเต็มไปด้วยเรื่องเหนือจริง
.
เราชอบที่คุณตุลหยิบยกความเหนือจริงต่างๆ นานามารวบรวมจนกลายเป็นรวมเรื่องสั้นเล่มนี้ สภาวะเหนือจริงคือการถ่ายทอดที่ตรงไปตรงมาที่สุดของศิลปินที่ไม่มีทางใช้ชีวิตตามปกติได้ / ซึ่งเราโคตรห่างไกลจากศิลปินเหล่านั้น เราไม่อินกับเรื่องเหนือจริงมาแต่ไหนแต่ไร เราไม่ได้รู้สึกอะไรกับภาพของ Salvador Dalí, Marc Chagall หรือภาพวาดแวดวงใกล้เคียง ในวงการภาพยนตร์เราก็เฉยๆ กับงาน Surrealist(ยกเว้นงาน Roy Anderson) แต่ปฏิเสธไม่ได้เวลามันเวียนพบมาให้เราเจอ / กลับมาที่เรื่องเราบอกว่าสภาวะเหนือจริงคือการถ่ายทอดที่ตรงไปตรงมาที่สุดของศิลปินที่ไม่มีทางใช้ชีวิตตามปกติ ในมุมมองเราเราเชื่อว่าการทำงานเหนือจริงเนี่ยมันอาจจะเป็นหนทางสุดท้ายของศิลปินที่ไม่สามารถอยู่ร่วมกับโลกที่เป็นปกติสุขได้ ก็โลกปกติสุขมันไม่ใช่คำตอบของศิลปินเหล่านี้ มันก็เลยต้องมีโลกใหม่ที่ดีกว่าโรคเดิม แต่บางครั้งมันก็อาจจะย่ำแย่กว่าโลกเดิมและ Teen Labyrinth คงเป็นอย่างหลังจากมุมมองของเรา
.
ความรู้สึกตอนอ่านเล่มนี้คือจุกหน้าอก ไม่ชอบ ไม่ชอบความเศร้าของนักเขียนไทยโดยสิ้นเชิง เราเป็นคนที่ปฏิเสธงานสไตล์นี้มาโดยตลอด ใช้คำว่าสไตล์นี้อาจจะเป็นการเหมารวมไปหน่อยแต่เราอ่านง่านแบบนี้ได้ไม่มากพอ ไม่ได้ตั้งใจมีเจตนาจะเหมารวมกลุ่มงานแบบนี้ซึ่งยุคใหม่บางคนอาจจะเรียกว่าเป็นสไตล์งานแบบ P.S. (ตั้งตามชื่อสำนักพิมพ์) มันคือสิ่งที่เราลีกหนีไม่ชอบไม่อยากไปยุ่งเกี่ยวไม่ใช่ว่าไม่ดีด้วยแต่เราไม่อยากพาตัวเองไปดำดิ่งกับความทรมานเหล่านั้นเพราะงานไทยมันคือบริบทไทยนั่นแปลว่าเราจะเข้าใจซอกมุมทุกอย่างที่ผู้เขียนหรือตัวละครเผชิญอยู่ แล้วเราก็เป็นคนที่แยกบริบทแวดล้อมกับตัวบทนิยายไม่ได้ 🤦🏻‍♀️ (คือเรื่องเยอะเกินคนอ่านเนี่ย 🤣)
.
ด้วยความที่เราเป็นกัลยาณมิตรกับคุณตุลเลยรู้ด้วยว่าคุณตุลเขียนช่วงวัยรุ่นเลยมียาร์วัดส่วนตัวจากการหยิบยกช่วงเวลาของการเติบโต(เชิงการเล่าเรื่อง) มาจัดลำดับงานเล่มนี้กับเล่ม Overdoses ต่อไปคือรออ่านไทม์ไลน์ที่สูญหายฉบับพิมพ์ใหม่ที่มีเรื่องสั้นเพิ่มเติมลงไปด้วย(แอบขายของให้คุณตุลหน่อย 55555) ไว้ถ้าได้อ่านเล่มนี้แล้วค่อยมาพูดเรื่องการเติบโตเชิงการเล่าเรื่องของคุณตุลอีกรอบหนึ่ง อ้อ คุณต้นบอกว่าเล่มนี้เป็นเล่มที่ใครไม่รักก็จะเกลียดไปเลยสำหรับเราบอกตามตรงเลยว่าเรื่องทำนองนี้เป็นเรื่องที่เราไม่รักอยู่แล้ว 55555 แต่เราอยู่ตรงกลางของความชอบ คือเราไม่ชอบเรื่องเศร้า เราเข้าใจและชอบการพูดเรื่องจุกอกผ่านการทำให้มันเป็นเรื่องเซอร์เรียล
.
สุดท้ายสำหรับเรื่องเศร้าสร้อยของนักเขียนไทยเราคงไม่ไปแต่อ่านเรื่องของใครแล้วแต่ยืนยันเลยว่าจะรออ่านเรื่องเศร้าสร้อยของคุณตุลเสมอ(ในวงเล็บที่ว่ามีเวลาประจวบเหมาะ) ขอบคุณคุณตุลที่ส่งเล่มนี้มาให้ครับ 💖 หลังเขียนจบกำลังจะโพสต์เพลง Last Year ของ altJก็ดังขึ้นมาในหัว

[loonchies · Rating 4 out of 5]

รวม 6 เรื่องสั้น ของชาวเยาว์วัย 6 คนกับความรู้สึกท่วมท้น

1 P
เด็กหนุ่มผู้เป็นมะเร็งหัวใจที่หลบใหลไปในแคปซูลเพื่อรักษา แต่ถูกปลุกขึ้นมาเจอโลกที่ทุกคนเลือกที่จะมีความสุขด้วยการเสพเอนโดฟินและทิ้งการใช้ชีวิตไป แถมเรื่องนี้ยังได้รับการสนับสนุนโดยรัฐบาลอีก (อันนี้คุ้น ๆ นะ) โลกที่ไม่ต้องการศิลปะเพราะผู้คนมีความสุขได้ง่าย ๆ แต่เด็กหนุ่มก็ได้พบเจอกับ AVA ศิลปินผู้ยืดหยัดอยู่ท่ามกลางความล่มสลายของศิลปะ
“วิทยาศาสตร์ล้มเหลว ความสูงส่งของมันไม่อาจสร้างสิ่งอื่นใด นอกจากระเบิดสมัยใหม่ให้เป็นอาวุธสังหารและในวันนี้มันสร้างสิงที่มอมเมาความสุขแก่ผู้คนจนหลงลืมความเป็นมนุษย์”
อ่านแล้วความคิดแรกคือมันก็อาจจะไม่ได้เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ อาจจะเกิดขึ้นจริง หรืออาจจะเริ่มเกิดขึ้นแล้วก็ได้รึเปล่า ในขณะที่มนุษย์พัฒนาสิ่งต่าง ๆ มากมาย แต่มันก็มีข้อเสียบางอย่างตามมาด้วยเหมือนกัน
ตลกร้ายมาก

2 My Gift on the Space to You
ชายหนุ่มผู้กำหนดความสัมพันธ์ของคู่รักด้วยการโคจรของดาวเทียมพิเศษที่ถูกพัฒนามาเปลี่ยนUVให้เป็นพลังงานทดแทน เรื่องของดาวเทียมสามดวงที่โคจรมาพบกันบางเวลาสุดท้ายจะจบแบบไหนได้นะ

3 Heart station
ชายหนุ่มทำงานที่สถานีส่งหัวใจแห่งความรู้สึกให้กับทารกเกิดใหม่ ที่หน้าที่แยกผู้คนออกจากกัน ให้ความรู้สึกรักนั้นเบาบางลง กลไกดูแลผู้คนที่มีความรักมากเกินไปจนส่งผลเสียต่อตัวเอง
จนได้มาพบกับคู่หนึ่งที่เขาตัดสายหัวใจไม่ได้ ผู้ที่นำเขาไปเจอคำตอบว่าหัวใจสีดำคืออะไร

4 Teen labyrinth
วงกตแห่งความเยาว์ ที่เราต่างอาจจะเคยวนหลงอยู่ แม้จะหวนนึกถึงบ้างแต่การเติบโตก็รั้งเราไว้ให้เราไม่กลับไปสู่วังวนนั้นอีก ความทรงจำก็คงจะมีไว้เพื่อให้ระลึกถึงเท่านั้น

5 V
สาวนักแสดงละครเวทีที่โหยหาตัวตนที่ขาดหายไป พร้อมความสงสัย แต่ก็คงไม่ได้ตามหา

6 The Tear of Butterfly
เด็กหนุ่มผู้ถูกกักขังในคฤหาสน์ กับศาตราจารย์ผู้หมหมุ่นกับผีเสื้อ จนวันนึงเด็กหนุ่มก็พบกับเทพธิดาผีเสื้อที่ถูกขังไว้เช่นกัน แต่การช่วยเหลือนั้นกลับทำให้พบความจริงที่ทำให้หลั่งน้ำตา

7 Encore
ชายหนุ่มผู้สามารถควบคุมความฝัน ถูกขอร้องจากหญิงสาวให้เขาพาเธอเข้าไปในฝันบ้าง แต่เพราะคิดว่ามันคือความฝันจึงได้ทำอะไรไปมากมาย ถูกเรียกว่าเป็นคนพิเศษและยกย่องให้เป็นคนพิเศษ


หยิบมาอ่านคำโปรยคร่าว ๆ กลับทำให้นึกถึงการเรียนปรัชญาคิดว่าจะเป็นเรื่องเหนือจริง โลกสมมติ เอาไว้ทำ experimental thought
อ่านแล้วก็คือชอบ setting แต่ละเรื่อง จินตนาการล้ำดี
บางเรื่องอ่านแล้วจะงง ๆ หน่อย แต่ก็ได้คิดเยอะดี คิดว่าเรื่องนี่มันอิหยังเนี่ย
พออ่านคำตามท้ายเล่มแล้วก็พอเข้าใจขึ้นมานิดนึงว่าผู้เขียน เขียนขึ้นเพราะอยากเขียน ต้องเขียนบรรยายความคิดความรู้สึกในตอนนั้นออกมา มันเลยจะงง ๆ ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยในบางจังหวะ ความกับคำถามที่ก็เหมือนจะหาคำตอบไม่เจอว่า “เขียนไปเพื่ออะไร” แต่จากที่ผู้เขียนบรรยาย เราว่าเขาก็น่าจะได้คำตอบแล้วรึเปล่า

[Pawarut Jongsirirag · Rating 3 out of 5]

ยืนยันว่างานเขียนของพี่นิชตุล คือ กระบวนการบำบัดภายในของพี่เขาเอง

งานเขียนของพี่เขามีความเป็นส่วนตัวสูงมาก ไม่ต่างจากเล่มไทม์ไลน์ที่ออกมาก่อนหน้านี้ (เเต่เล่มนี้คืองานที่ตีพิมพ์มาก่อนหน้านั้นนานเเล้ว เเค่นำกลับมาพิมพ์ใหม่อีกครั้ง) ถ้าเราหยิบเรื่องการเขียนออกไปก่อนเเล้วจับเเกนเรื่องออกมาชม จะพบว่าเรื่องทุกเรื่องนั้นคือเสี้ยวหนึ่งในความคิด ความกังวล ความไม่พอใจเเละความโกรธเเค้นบางอย่างที่เกิดขึ้นข้างในตัวพี่นิชตุล คนเราพอมีพายุในใจมากๆเข้าก็จะเเปรเปลี่ยนเป็นออกมาเป็นการกระทำได้หลากหลายรูปเเบบ พี่นุชตุลเลือกสลายพายุในใจโดยการเขียนมันออกมา

เรื่องเล่าทุกเรื่องจึงเป็นการสกัดเรื่องราวออกมาผ่านปลายปากกา หรือ เเป้นพิมพ์ ในขณะที่เรื่องราวถูกสร้างออกเสร็จสิ้นเเล้ว มอบชีวิตให้กับมันจนกลายสิ่งมีชีวิตอีกสิ่งหนึ่งที่ยืนจ้องตากลับมายังพี่นิชตุล เมื่อถึงเวลานั้นการเยียวยาก็บรรลุผลเเล้ว

งานของพี่เขาทุกเรื่องเลยจะออกมาในเเนวทางที่ถ้าชอบ ไม่ว่าจะเพราะมีบางส่วนของเรื่องเล่ามันเคยเกิดขึ้นกับเรา หรืออาจจะเป็นทั้งเรื่องที่เป็นเรื่องของเราจนคล้ายกับว่าเราอ่านเรื่องราวของตนเอง เราก็จะชอบมันไปเลย เเต่หากงานน้นไม่รีเลทกับเราเลย เราจะรู้สึกว่ามันเเอบอึดอัดอยู่พอสมควร มีความเเน่นๆในมวลของก้อนอารมณ์เยอะมาก พอประกอบกับการที่มันเป็นรวมเรื่องสั้นที่ทุกเรื่องไปในทิศทางเดียวกันหมด เลยกลายเป็นว่าเรากำลังอ่านงานที่ค่อนข้างดิ่งอย่างต่อเนื่อง ทำให้อ่านรวดเดียวจบนั้นอาจจะยากไปซักหน่อยถ้าไม่ได้เตรียมใจจะมารับเรื่องราวเเละอารมณ์ที่หนักหน่วงขนาดนี้

ความสัมพันธ์ที่ไม่อาจสมหวังเเละเรื่องราวของเเม่ คือ ในกลางของเรื่องสั้นเเทบทุกเรื่องของพี่นิชตุล จะมากจะน้อยยังไงกลิ่นอายของสองสิ่งนี้ต้องมี จนบางครั้งรู้สึกว่าเรากำลังอ่านเรื่องเดิมวนไปวนมาที่ถอดชุดออกเปลี่ยนชุดใหม่เท่านั้นเอง ซึ่งเเอบเสียดายนิดๆว่าด้วยพลังการเขียน พี่นิชตุลน่าจะเขียนเร่องเเนวอื่นบ้าง เพราะศัพกภาพของพี่เขาเเพียงพอที่จะขยายอาณาเขตของเรื่องเล่าออกไปได้อีกหลายเรื่อง จนเมื่ออ่านจบจนถึงคำตาม ที่พี่เขาบอกว่าจะเขียนเเนวอื่นเเล้ว เลยได้ยิ้มหน่อยว่า เอ้ออ ได้อ่านเเนวอื่นเเล้วโว้ยยยย 555 (ซึ่งขณะที่อ่านเล่มนี้อยู่ พี่เขาก็ออกเล่มใหม่มาเเล้ว อ่านปกหลังเเล้วคิดว่า เอ้อ งานเเนวใหม่มาเเล้ว เยี่ยมเลย)

สองเล่มที่ผ่านมาเลยเหมือนการตั้งตัวเเละเคลียร์บาดเเผลอะไรบางอย่างของพี่เขาก่อนที่จะทะยานออกไปในดินเเดนใหม่ๆ การเยียวยาอาจจะยังคงไม่เสร็จสมบูรณ์นัก เเต่บาดเเผลน่าจะลดลงไป พอที่จะออกวิ่งไปสู่งานในอีกระดับเเล้ว

[lostlessboy* · Rating 5 out of 5]

หนังสือใกล้ออกแล้ว ผมนิชตุล Shikak ขอแปะคอมเมนต์ที่มีส่วนสำคัญในการทำให้ผมตัดสินใจกลับมาทำและตีพิมพ์งานเล่มนี้อีกครั้งด้วยความขอบคุณยิ่งครับ

***

พี่อ่านหนังสือของตุลจบแล้วนะ เป็นการอ่านรวดเดียวจบเลย ไม่แน่ใจว่าควรแสดงความคิดเห็นอย่างไรดี เพราะรู้สึกว่าเป็นงานที่ personal มาก และความคิดเห็นของคนอื่นก็ไม่น่าจะมีความจำเป็น เท่ากับการที่ตุลได้ตอบสนองความต้องการที่จะเขียน เพื่ออะไรก็แล้วแต่จากภายในของตัวตุลเอง

แต่พี่บอกได้เลยว่า สำหรับพี่แล้ว มันเป็นหนังสือที่อ่านได้เพลินมาก รู้สึกว่าลื่นไหล ต่อเนื่อง อ่านและรู้สึกขึ้นลงไปพร้อมกับตัวหนังสือได้อย่างไม่ติดขัด การใช้ภาษาของตุลพาพี่เข้าไปอยู่ในห้วงเขาวงกตของความคิดและความรู้สึก ในโลกกึ่งจริงกึ่งฝันที่พี่ทั้งคุ้นเคยและแปลกแยก มีห้วงของความเหงา ความเศร้า สีเทา สีดำ สีขาว และสีหม่นอื่นๆ แต่พี่ก็รู้สึกได้ถึงแสงสว่างที่ส่องแทรกเป็นระยะ รู้สึกเหมือนตัวคนเขียนยืนอยู่ในพื้นที่ว่าง ที่มีอากาศอยู่รายล้อมรอบตัว บางครั้งแตะสัมผัสกับพื้นอันบางเบา บางครั้งมีปีกล่องลอยไปเหมือนกับตัวละครนางฟ้าที่ปรากฏอยู่เป็นระยะ มองเห็นดวงดาวที่หมุนอยู่รอบตัว ถ้านี่คือเขาวงกต มันคงเป็นเขาวงกตที่ลอยคว้างอยู่ในอวกาศ

ขอบคุณที่มอบหนังสือเล่มนี้ให้พี่ได้อ่านครับ เป็นประสบการณ์การอ่านหนังสือที่พี่ไม่ได้สัมผัสบ่อยมากนัก ชื่นชมและเป็นกำลังใจให้ตุลได้เขียนหนังสือต่อไป เมื่อตุลพร้อมและมีแรงบันดาลใจที่จะเขียนอีกนะครับ

/โบ๊ต

- สมพจน์ ชิตเกษรพงศ์ ผู้กำกับภาพยนตร์เรื่องหมอนรถไฟ / ผู้ช่วยผู้กำกับคู่บุญของพี่เจ้ย อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล พูดถึง Teen Labyrinth ฉบับพิมพ์ทำมือ เมื่อปี 2010

[Makmild]

หากอ่านเล่มนี้อย่างนักอ่าน เราจะพาว่า เขาวงกตแห่งความเยาว์ เป็นเรื้องสั้นรสแปลก (และมีรสเดียว) ทั้งเล่ม บอกไม่ได้ว่าชอบหรือไม่เพราะเป็นเรื่องปัจเจก ทว่าแต่ละเรื่องก็มีวัตถุดิบที่น่าสนใจและชวนให้เราทดลองความแปลกนี้แบบไม่ฝืนจนเกินไปนัก

หากเราอ่านอย่างเพื่อนนักอ่าน เราจะพบว่าช่างเป็นงานเขียนที่เปิดเผยตัวตนอย่างซับซ้อนเหลือเกิน เป็นความกล้าหาญที่อยากเล่าเรื่องราวรสขมให้ดูกินง่าย (แต่ไม่ง่าย) เพื่อช่วยเหลือตัวตนในความเยาว์ที่ไม่เคยหลุดพ้นจากความสับสนเลย

หากเราอ่านหนังสือเล่มนี้เพื่อช่วยให้หลุดพ้นจา��อะไรบางอย่าง การเขียนหนังสือก็สามารถช่วยให้เราเติบโตขึ้นเช่นกัน

[Chontiwat Udomsiripat · Rating 3 out of 5]

Teen Labyrinth ในวงกตแห่งความเยาว์ - อ่านงานพี่นิชตุลเพื่อเยียวยาความเหนื่อยล้าในใจล้วน ๆ -- คือผมไม่ได้เจ็บปวดขนาดนั้น เพียงแค่เหนื่อยล้ากับการงานในชีวิต -- ทีนี้วิธีการเล่าของพี่ตุลมีเอกลักษณ์มาก โครงเรื่องชัดเจน มีความเหนือจริงที่เดาไม่ได้ มีการเล่นความสัมพันธ์ระหว่างตัวล��ครและ 'แม่' แทบจะทุกตอน เหมือนเครื่องย้ำเตือนว่ามนุษย์แม่นั้นมีความสำคัญมากและก่อให้เกิดความเชื่อมโยงระหว่างผู้อ่านกับแม่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แน่นอนว่าเล่มนี้คือเรื่องสั้นเหนือจริง แต่ตัวละครในเรื่องคือคนธรรมดาหมดเลย คนธรรมดาที่เราสามารถพบเจอและจับต้องได้ ไม่มีความวิเศษใด ๆ ทั้งสิ้น ทุกตัวละครหลักมีหัวจิตหัวใจ มีปัญหาที่ต้องเจอ มีภาระต้องแบกรับ ไม่ว่าเหตุการณ์ในเรื่องจะดีหรือแย่ เหล่าตัวละครในแต่ละเรื่องก็ฝ่าฝันมันไปจนสุดทาง ที่ผมสังเกตได้คือ ตอนจบแต่ละเรื่องไม่มีสุขหรือเศร้า อยู่ที่อารมณ์กลาง ๆ ทั้งหมดเลย เปรียบเสมือนเรื่องของมนุษย์ธรรมดาอย่างเราที่สามารถมีความสุขและความทุกข์ในเวลาเดียวกันได้

'ในวงกตแห่งความเยาว์' ชื่อหนังสือก็มีส่วนให้คิดเล่น ๆ ต่อไป คือเรากำลังอ่านในวัยผู้ใหญ่ ที่ก็เจอเขาวงกตอีกแบบหนึ่ง ซับซ้อนและยากเช่นกัน จะไม่แปลกใจเลยถ้าตัวละครในหนังสือจะเจอวงกตแห่งความเยาว์ และผู้อ่านอย่างเราก็ได้เจอ 'ในวงกตแห่งความเป็นผู้ใหญ่แทน' -- เหนื่อยเหมือนกัน แต่คนละแบบ แหะ ๆ

[Chawanat · Rating 4 out of 5]

ก่อนหน้านี้ประมาณ 1 ปีเคยอ่านงานของคุณนิชตุลเล่ม 'ไทม์ไลน์ที่สูญหายฯ' มาก่อน และเราชอบเล่มนั้นมาก หากจะให้อธิบายความรู้สึกหลังอ่านจบโดยมองว่าทั้งเล่ม 'Teen Labyrinth' และ 'ไทม์ไลน์ที่สูญหายฯ' คือช่วงวัยของคนๆ หนึ่งที่ต่อเนื่องกันและไม่อาจแยกขาดจากกันได้ การอ่านเล่มไทม์ไลน์ฯ นั้นให้ความรู้สึกเหมือนการดูเอวาเกเลี่ยนภาค rebuild ที่ทุกอย่างเดินทางสู่จุดคลี่คลาย สู่การยอมรับทั้งในด้านเปราะบางและพบความเข้มแข็งที่จะพาตนเองให้ไปต่อได้ ส่วนการอ่านเล่ม Teen Labyrinth นี้เปรียบเสมือนการดูเอวาเกเลี่ยนฉบับทีวีอนิเมะ 26 ตอนแรกเริ่ม ฉบับที่หลายคนอาจจับต้นชนปลายกับมันไม่ถูก เต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง สับสน แต่นั่นคือเวอร์ชั่นที่เปิดเผยด้านลึกในจิตใจตัวละครออกมามากที่สุด ตรงไปตรงมาที่สุด เป็นช่วงเวลาก่อนที่ทุกอย่างจะคลี่คลายและกว่าจะถึงตรงนั้นก็ไม่ง่ายเลยทีเดียว ยังคงรู้สึกเหมือนเดิมว่างานเขียนที่ซื่อตรงและละเอียดอ่อนแบบนี้ต้องใช้ความกล้าในการเขียนมาก และหากข้ามพ้นบางช่วงเวลามาแล้วก็คงไม่สามารถเขียนได้แบบนี้อีก

[Book Beforebed_ · Rating 5 out of 5]

รวม 6 เรื่องสั้นสะเทือนอารมณ์ ที่สะท้อนความรู้สึกลึก ๆ ออกมาเป็นเรื่องราวนามธรรม เราใช้คำว่านามธรรมเพราะในเล่มนี้ไม่ได้เป็นการหยิบยกเรื่องราวจากบางพาร์ทของชีวิตมาเล่าแบบเรื่องที่แล้ว ( (ไทม์ไลน์ที่สูญหาย) เมื่อผมเล่าถึงคุณ ) แต่จะใช้เทคนิคการเล่าผ่านเนื้อหาที่เหนือจริง กึ่งแฟนตาซีหน่อย ๆ สำหรับเรา อ่านแล้วต้องอาศัยการตีความต่ออีกเล็กน้อย

สารภาพว่าสำหรับเล่มนี้จะมีบางตอนที่เรายังเข้าไม่ค่อยถึงเนื้อหา ไม่แน่ใจว่าสื่อถึงอะไร 😅 สิ่งที่เราชอบคือภาษาที่ใช้ มันทำให้เราเข้าถึงความรู้สึกของตัวละครได้ดีมากเลย แบบอินตาม หน่วง ๆ อึน ๆ ไม่ถึงกับเศร้าแต่ซึม 5555 คล้าย ๆ กับเล่มแรก คำพูดและบทสนทนาในเรื่องค่อนข้างเป็นธรรมชาติ อ่านแล้วลื่นไหลดี

[Kittitach H · Rating 3 out of 5]

ได้เล่มนี้มาจาก "ร้านเล่า" นิมมาน, เชียงใหม่ ซื้อเพราะเคยเห็นรีวิวผ่านตาเยอะมากในไอจี แต่ไม่เคยแวะอ่านว่ามันเกี่ยวกับอะไร
/
รวมเรื่องสั้น 6+1 เรื่อง แนว surrealism ที่ไม่ใช่ทางของเราเท่าไหร่ มีที่ชอบอยู่จริง ๆแบบชอบเลยอยู่ 2 เรื่อง คือ Heart Station กับ Teen Labyrinth
/
ดาวที่ให้ไปเป็นความรู้สึกส่วนตัว ชอบ/ไม่ชอบล้วน ๆ ไม่ใช่ ดี/ไม่ดี ไม่กล้าตัดสินเพราะอ่านแล้วรู้สึกว่าทุกเรื่อง personal กับคนเขียนสุด ๆ (หรืออาจจะไม่ก็ได้ อาจจะคิดไปเอง ไม่รู้เหมือนกัน) and who am I to judge?
/
"ไม่ใช่ว่าคนที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วจะไม่ต้องการคนดูแล จะไม่ต้องการสิ่งยึดเหนี่ยว เขาก็ยังต้องการ เพียงแต่อย่าไปยึดติดพักพิงมันมากเกินไป ไม่มีมันขึ้นมาก็ต้องอยู่ให้ได้"

[eve · Rating 3 out of 5]

I don’t like this, it’s too personal.

But don’t take it personal though — เรามีโอกาสได้รู้จักพี่ตุลจากการที่พี่ตุลส่งหนังสือมาให้อ่าน และได้ทำความรู้จักกันมากขึ้นผ่านช่องแชท เรียกได้ว่าก็รู้จักกันประมาณหนึ่ง แต่เรารู้สึกเหมือนได้รู้จักพี่ตุลมากขึ้นไปอีกระดับจากการอ่านงานเขียนทั้ง 2 เล่ม และที่เราจั่วหัวมาเลยว่าไม่ชอบ ก็เพราะว่าไม่ชอบจริง ๆ พี่ตุลเองก็บอกว่าไม่ต้องอ่านหรอกเพราะเราไม่ชอบแน่ ๆ แต่คำว่าไม่ชอบในที่นี้หมายถึง ไม่ชอบตรงที่เรารู้สึกว่าหนังสือเล่มนี้ไม่ควรถูกนำมาตีพิมพ์เป็นหนังสือ มันควรถูกสงวนไว้เป็นบทความส่วนตัวที่มีแค่ผู้เขียนเท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้อ่านมัน

เคยไหมที่อ่านหนังสือจบแล้วต้องทำอะไรกับความรู้สึกหลังอ่านจบ ต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่อย่างนั้นคงจะคาใจและเริ่มต้นอ่านเล่มใหม่ไม่ได้ ตอนนี้เรารู้สึกอย่างนั้น และกำลังเขียนระบายมันออกมาอยู่

ในวงกตแห่งความเยาว์นี้ ประกอบไปด้วยเรื่องสั้นทั้งหมด 7 เรื่อง เรื่องสั้นทั้งหมดนี้ไม่มีเส้นเรื่องอะไรที่เหมือนกันเลย ตัวละครแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง มีทั้งเด็ก วัยรุ่น ผู้ใหญ่ และตัวละครที่แปลกประหลาดเหนือมนุษย์ บ้างก็เป็นสัตว์ในเทพนิยาย อีกทั้ง setting ก็เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ตามพล็อตเรื่องที่วางไว้

แต่น่าแปลก ที่เรากลับรู้สึกเหมือนว่ามันมีอะไรบางอย่างที่เหมือนกันอยู่ในทุก ๆ เรื่อง

ตอนนี้ภาพในหัวที่ปรากฏคือภาพที่ผู้เขียนกำลังนั่งอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ นั่งก้มหน้าอยู่ที่โต๊ะ มีขวาจับดินสอและกำลังก้มหน้าก้มตาเขียนสิ่งที่ปราฏในจินตนาการให้ออกมาเป็นตัวหนังสือ เพียงแต่จินตนาการนั้นค่อนข้างที่จะเต็มไปด้วยความเศร้าและความเดียวดาย

พี่ตุลเป็นคนบอกเองว่าเราจะไม่ชอบเล่มนี้ เพราะมันค่อนข้างส่วนตัว งานนี้ถูกผลิตออกมาในช่วงเวลาที่ผู้เขียนตกอยู่ในสภาวะที่ไม่มั่นคง และงานเขียนเหล่านี้แหละที่กลายมาเป็นสิ่งที่คอยเยียวยาและช่วยให้ผู้เขียนผ่านช่วงเวลาอันโหดร้ายมาได้ — นี่เลยเป็นเหตุผลว่าทำไมเราในฐานะผู้อ่าน ถึงรู้สึกได้มาก ๆ ถึงจิตใจที่แกว่งไกวของผู้เขียน

อย่างที่บอกไปข้างต้นว่าทุกเรื่องแตกต่างกัน แต่เราสัมผัสได้ถึงความเหมือนที่แตกต่าง เราสัมผัสได้เลยว่าตัวละครหลักในทุกเรื่องจะต้องมีการเกี่ยวโยงกับความรัก ความเดียวดาย ความผิดหวัง การติดพันธนาการ การเป็นอิสระ การปลดปล่อยตัวเอง และความตาย เกี่ยวพันไปถึงคนแปลกหน้าที่เหมือนจะรู้จักกันดี ความสัมพันธ์ที่ดูเหมือนจะดีแต่ไม่มีอยู่จริง ทุก ๆ เรื่องต้องมีคนแปลกหน้าเข้ามาทำให้ตัวละครต้องพบเจอกับเหตุการณ์บางอย่างที่นำพาไปสู่ solution ต่อไปของเรื่อง ทุก ๆ เรื่องจะมี setting แปลก ๆ โผล่มาให้รู้สึกฉงน และทำให้รู้สึกราวกับว่าผู้เขียนนั้นพยายามนำสิ่งที่แล่นอยู่ในหัวเป็นร้อยเป็นพันอย่าง เรียบเรียงออกมาให้เป็นเรื่องเป็นราวได้มากที่สุด

บางเรื่องสำหรับเรามันดูงง ๆ เหม��อนกับว่าเป็นการเขียน free write ที่นำพาทุกอย่างออกมาโดยไม่ต้องคิด จนมันออกมาเป็น 1 เรื่องสั้นในเล่ม

ความเดียวดายมันชัดเจนมาก ๆ จนเรารู้สึกเศร้าไปกับผู้เขียนด้วย ว่าคนอะไรจะโดดเดี่ยวได้ถึงเพียงนี้ อาการโหยหาความรักก็คงมาจากความเดียวดายที่เกิดขึ้น หากแต่ก็ยังต้องการหลุดจากพันธนาการอะไรสักอย่างที่ผูกมัดตัวเองไว้ ต้องการเป็นอิสระ แต่พอเป็นอิสระแล้วอย่างไรต่อ? ยังตอบไม่ได้ — ราวกับว่าผู้เขียนเป็นคนที่ต้องการความรัก แต่เมื่อได้รับมากลับรักษาเอาไว้ไม่ได้ ด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ และสุดท้ายก็จะวนลูปกลับไปที่เดิมซ้ำ ๆ

ในทุก ๆ เรื่อง setting ที่ถูกบรรยายออกมามักจะอยู่ในที่สูง ไม่ก็ที่แคบ มืดมิด หรือสถานที่ปิดตาย มาถึงตรงนี้เรามองว่า setting เหล่านั้นคือสภาวะจิตใจของผู้เขียน การลอยอยู่เหนือเมฆ หรือกำลังร่วงหล่นจากตึกสูง หลากหลายสภาวะที่เกิดขึ้น หลากหลายเรื่องราว มันค่อนข้างซับซ้อนและน่าสับสัน แต่นั้นก็คือจิตใจมนุษย์ไม่ใช่หรือ

— กลายเป็นว่าเราเอาเรื่องสั้นทั้งหมดนี้ไปเกี่ยวโยงกับตัวผู้เขียนซะงั้น ซึ่งมันอาจจะไม่เกี่ยวเลยสักนิด เพียงแต่งานเขียนนี้ทำให้เรารู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ

คำว่า — “หากคุณถือหนังสือเล่มนี้อยู่ หัวใจใครสักคนอยู่ในกำมือคุณแล้ว” — ที่อยู่ที่ปกหลังของหนังสือเล่มนี้ ถือว่าเป็นคำที่ค่อนข้างตรงตัวกับความรู้สึกที่ได้รับหลังจากอ่านจบ เราไม่ได้รู้สึกว่ากำลังอ่านหนังสืออยู่ แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังอ่านไดอารี่ของคนอื่น เป็นการอ่านโดยไม่ได้รับอนุญาต เป็นการแอบอ่าน รู้ว่ามันผิด มันเป็นเรื่องส่วนตัวของเค้า แต่กลับเปิดอ่านไปเรื่อย ๆ จนหน้าสุดท้าย

ตลกดี ที่บอกว่าไม่ชอบแต่กลับพรุ่งพรูมาก มันรู้สึกแปลก ๆ บอกไม่ถูก — เราว่าปกหนังสือสีแดงสดน่าจะสื่อถือหัวใจมนุษย์ relate กับหน้าปกที่นูนออกมาเป็นรูปทรงอวัยวะหัวใจ หากแต่ให้เรากำหนดโทนสีของเล่มนี้ มันคงเป็นสีดำสนิท เหมือนสีน้ำในมหาสมุทรที่ลึกมากจนมองไม่เห็นอะไร อ้างว้างอยู่กลางทะเลที่มองไปทางไหนก็เห็นแต่ขอบฟ้าและคลื่นที่ซัดไปตามแรงลม เดียวดาย เงียบสงบ และโอนอ่อนไปตามแรงคลื่น

[Teleport · Rating 5 out of 5]

หน้าปกสวยมาก ระหว่างอ่านก็ได้รูปไล้ความนูนปูดโปนของหัวใจไปด้วย ส่วนตัวชอบเรื่อง Heart Station กับ The Tears of Butterfly รู้สึกเล่มนี้อ่านยากกว่าไทม์ไลน์ที่สูญหาย แต่ก็ยังรับรู้ความรู้สึกที่เหมือนเอ่อล้นออกมาจากตัวหนังสือได้ไม่ต่างกัน (บางตอนก็ต้องตีความเล็กน้อย แบบอิหยังวะ แต่มองอีกมุมก็ดีเหมือนกันเหมือนผู้เขียนได้ให้พื้นที่กับเราบ้าง)

[MonoNoAware · Rating 3 out of 5]

คุณตุลเล่าเรื่องราวบางอย่างที่อยู่ในก้นลึกของจิตใจ ผ่านรูปแบบที่มีกลิ่นอายความ surreal นิดๆ

[fahlun · Rating 3 out of 5]

เหมือนสัตว์ประหลาด ในทางที่ดี