In Contouren, een collectie columns en zeer korte verhalen van Willem Claassen, gaat het onder andere over de kermis die hij nooit bezocht maar waar hij wel zijn bestaan aan te danken heeft. Maar ook over de langste Nederlandse weg met één naam, een staart die door een kapster wordt afgeknipt, de zandhand van zijn moeder, hoe zijn dochter zich over een tak ontfermt en over een enclave van coronagevallen. In dit boek probeert Willem op persoonlijke wijze grip te krijgen op de tijd – zowel de woelige tijd waarin we leven, als de tijd die een mens is gegeven. Het zijn lichtvoetige, trefzekere prozaminiaturen waarin zijn twee dochters en zijn gehandicapte zus regelmatig de hoofdrol spelen.
Zuiver gestemde columns over een kleine wereld, waar de grote wereld in reflecteert. Stijl is mooi, zoals ook het goede gevoel voor het gesproken woord. Kritiek? Nee, geen kritiek!