Arno Hintjens (1949-2022) stond meer dan een halve eeuw op het podium. Vanaf 1970 als mondharmonicaspeler van de bluesgroep Freckle Face, daarna als zanger van Tjens Couter en T.C. Matic, waarmee hij in 1981 doorbrak met de hit ‘O La La La’. Andere newwavehits volgden, zoals ‘Que Pasa’ en ‘Putain, putain’. Vanaf 1986 ging Arno solo. Met zijn hoogstpersoonlijke stijl wist Arno verscheidene genres en talen te verweven: rock en new wave, blues en chanson, Engels, Frans, Nederlands en zelfs zijn Oostendse dialect. In totaal werkte Arno mee aan meer dan dertig studioalbums. Ontelbare nummers werden onvergetelijke klassiekers, zoals ‘Les Yeux de ma mère’, ‘Elle adore le noir’, ‘Les filles du bord de mer’, ‘Whoop That Thing’, ‘Vive ma liberté’ en ‘Solo Gigolo’. In België en Frankrijk werd Arno verscheidene keren bekroond voor zijn oeuvre. Deze unieke biografie over de monumentale carrière van Arno vertelt zijn hele levensverhaal, van zijn kinderjaren in Oostende tot zijn overlijden in 2022.
Wat een geweldige podium performance en goede muziek, maakte Arno. Die teksten van TCMatic, op gevoel, origineel. Geweldige band, vond ik dat. liep zelf een keer door Brussel, wie liep er 5 meter voor me? Juist. Nog live zien optreden in 2018. De bio is een lastig genre. Te weinig feiten en het is zoeken, te veel en het is moeilijk door te komen. Dat gebeurt hier vind ik. Had graag iets meer interpretaties, bv door journalisten, muzikanten, willen lezen dan al deze feiten, die vaak herhaald worden. Tijdens Cluster was vast een leuke band, maar krijgt hier veel te vaak aandacht. Wat vinden. de Fransen nou precies van Arno, los nog van of ze direct voor hem vielen?