Στο πατρικό σπίτι με τους σκεπασμένους καθρέφτες, μόνοι τους ο Mιχαήλ και η Eλένη προσπαθούν να ζήσουν. Πάνε δεκατρία χρόνια που η Aντιγόνη έφυγε και οι μέρες είναι βουτηγμένες στη σιωπή και την αρρώστια. Ώσπου μια μέρα έρχεται ο έρωτας κι όλα αλλάζουν. H Eλένη όμως είναι ο τελευταίος άνθρωπος στη γη που θα μπορούσε να αγαπηθεί. Το αγόρι με το σημαδεμένο πρόσωπο, η Λεονώρα, ο νεαρός ποδηλάτης, ο Δημήτριος συμμετέχουν στο παιχνίδι ενός παράξενου, δίχως όρια πάθους. O Έρως φαρμακοποιός θα αφηγηθεί μια μαγική ιστορία, δωρίζοντας στο τέλος την πιο μεγάλη, την πιο εξαίσια ανατροπή.
Ιδιαίτερη η πρωταγωνίστρια,χαμένη μεταξύ της φαντασίας και της πραγματικότητας(μιας πραγματικότητας που δεν άντεχε,όπως φαίνεται,κι ήθελε να ''δραπετεύσει''),τραβηγμένη στον κόσμο των ονείρων και των προσδοκιών της.Το χα τελειώσει μέσα σε 3 ώρες.
H αλήθεια είναι πως γνωρίζω την Τσαλίκογλου περισσότερο ως καθηγήτρια ψυχολογίας αλλά έχει μια ενδιαφέρουσα σειρά από λογοτεχνικά έργα. Αυτό είναι ένα από τα πρώτα της, μικρό σε μέγεθος (στην ουσία το διάβασα μία και έξω) και με χαρακτήρες που έχουν ενδιαφέρον.
Ένα πατρικό σπίτι με σκεπασμένους καθρέφτες, ένας πατέρας με άνοια, είναι αλλού, ένα εγώ σε εγκατάλειψη, και ύστερα η κεντρική φιγούρα του βιβλίου, η Ελένη, και αυτή είναι φευγάτη, κάτι της λείπει, ίσως αυτό είναι που την κάνει να υπάρχει, η έλλειψη ως κινητήριος δύναμη μέσα στην υπερβολή της. Υπάρχει μια νοσηρότητα, από αυτή που συνήθως τη σκεπάζουμε με ένα πέπλο κανονικότητας. Το μόνο σίγουρο είναι ένα πράγμα, η ανάγκη για αγάπη, μια συνθήκη που μοιάζει αυτονόητη, αλλά δεν είναι, όπως δεν είναι η ανάγκη μας να φροντίζουμε…
Ο έρωτας λοιπόν, που γίνεται η σανίδα σωτηρίας, η αντικαταθλιπτική του δύναμη, ο πόθος που γίνεται φάρμακο αλλά και φαρμάκι…
Δυνατό κείμενο απλά αν έχεις διαβάσει άλλα της Τσαλίκογλου (Όλα τα ναι του κόσμου, Η μετακόμιση κ.α) μοιάζει πιο αδύναμο. Καλή λογοτεχνία, σκληρό θέμα, αληθινοί και ταυτόχρονα ανατρεπτικοί ήρωες μιας αληθινής πικρής ζωής. Και ο έρωτας φαρμακοποιός...
[...]Γνωρίζω πώς όταν σκέφτεται, υποφέρει, και όταν δεν σκέφτεται, η οδύνη του είναι γυμνή [...] [...]Δεν εγκαταλείπεται ο ήδη εγκαταλειμμένος, μην ανησυχείς[...] [...]Ο έρωτας ίσως διακόψει την καταστροφή. Λένε πως γίνεται. Κι αν είναι αλήθεια, ίσως τότε εμποδίσει αυτό τον διπλό θάνατο μέσα στο σπίτι. Όμως ο έρωτας αυτός είναι αδύνατος. Ένας έρωτας φαρμακοποιός και φαρμακοκτόνος.[...]