What do you think?
Rate this book
Hendrik Groen #1-3
De drie geheime dagboeken van Hendrik Groen
Met de nodige zelfspot bespreekt een bewoner van een verzorgingstehuis de gebeurtenissen in het huis en in de wereld.
Bevat:
Pogingen iets van het leven te maken
Zolang er leven is
Opgewekt naar de eindstreep
Bevat:
Pogingen iets van het leven te maken
Zolang er leven is
Opgewekt naar de eindstreep
901 pages, Paperback
First published January 1, 2022
About the author
Hendrik Groen
13 books569 followersHendrik Groen, pseudonym of Peter de Smet, is a Dutch writer. He is the author of the book Pogingen iets van het leven te maken: Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83¼ jaar (The Secret Diary of Hendrik Groen, 83¼ Years Old) published in 2014. That book was awarded in 2016 with the Audience Award for the Dutch Book. The sequel Zolang er leven is: het tweede geheime dagboek van Hendrik Groen, 85 jaar (On the Bright Side: The New Secret Diary of Hendrik Groen) appeared in 2016.
For years it was unknown who was hiding behind the pseudonym. This led to speculation about who it could be. Names from Sylvia Witteman to Arnon Grunberg were mentioned. Both De Volkskrant and NRC Handelsblad revealed almost simultaneously in 2016 that Peter de Smet was 62-year-old. De Smet responded with the words that 'he is not waiting for publicity' and 'has no sense in the fuss about fame'.
The Secret Diary of Hendrik Groen, 83¼ Years Old in 2016 won the Audience Award for the Dutch Book. This prize was not personally collected by the author.
In 2017, the books were filmed and broadcasted by Omroep MAX as the television series Hendrik Groen's Secret Diary. Screenwriter Martin van Waardenberg once again confirmed that De Smet was the man behind the pseudonym. In 2017, a stage adaptation was also brought to the stage under the direction of Gijs de Lange. Beau Schneider played the role of Hendrik Groen.
For years it was unknown who was hiding behind the pseudonym. This led to speculation about who it could be. Names from Sylvia Witteman to Arnon Grunberg were mentioned. Both De Volkskrant and NRC Handelsblad revealed almost simultaneously in 2016 that Peter de Smet was 62-year-old. De Smet responded with the words that 'he is not waiting for publicity' and 'has no sense in the fuss about fame'.
The Secret Diary of Hendrik Groen, 83¼ Years Old in 2016 won the Audience Award for the Dutch Book. This prize was not personally collected by the author.
In 2017, the books were filmed and broadcasted by Omroep MAX as the television series Hendrik Groen's Secret Diary. Screenwriter Martin van Waardenberg once again confirmed that De Smet was the man behind the pseudonym. In 2017, a stage adaptation was also brought to the stage under the direction of Gijs de Lange. Beau Schneider played the role of Hendrik Groen.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
March 10, 2023
Een heel mooi inzicht in het leven van bejaarden. De lach, de traan en het mooie van het leven komen goed naar voren.
May 16, 2026
Echt een banger, geweldig om te lezen
Read
June 5, 2026Mijn moeder heeft lange tijd in een verzorgingshuis gewerkt. Een aantal thema’s waarover zij mij vertelde, komen in deze drie dagboeken terug. Het verleggen van je grenzen van wat je een toelaatbaar leven vindt, is daarbij de belangrijkste. Hendrik Groen is hier een duidelijk voorbeeld van. Eerst stelt hij zijn grens bij het dragen van incontinentiemateriaal; later verschuift deze grens (zonder al te veel te willen verklappen). Daarnaast komt de opvatting naar voren dat sommige hoogbejaarden steeds vaker in het verleden gaan leven. In het eerste dagboek staat nauwelijks iets over Hendrik Groens vroegere leven, terwijl dit in het derde dagboek juist één van de hoofdthema’s is. Ook de bezuinigingen in de zorg en de steeds strengere toelatingseisen voordat iemand wordt opgenomen in een verzorgingshuis waren herkenbaar.
Gelukkig zijn de dagboeken niet alleen maar kommer en kwel. Het is een veelal humoristisch verhaal, waarvan, naar ik later begreep, zelfs een serie is gemaakt, met André van Duin in de rol van Hendriks goede vriend, Evert. Evert leeft in bepaalde opzichten op een manier die tegenovergesteld is aan de mijne: recht voor zijn raap, grove grappen, genieten alsof het je laatste dag is, niet te zuinig met alcohol, en veel bittergarnituur en vlees. Dit terwijl ik praktisch als straight-edge vegan door het leven ga en, net als hoofdpersoon Hendrik, misschien net iets te veel een brave Hendrik ben.
Toch is Evert wat mij betreft de ster van het verhaal. Hij trekt Hendrik meermaals uit het slop en eist bijna van hem dat hij niet bij de pakken neerzit. De vriendschap tussen Hendrik en Evert is mooi beschreven, maar ook andere personages zijn treffend neergezet: verzorgingshuisdirecteur Stelwagen en Leonie schieten mij hierbij als eerste te binnen.
Hendrik is medeoprichter van Omanido: de Oud-maar-niet-dood-club. Met een besloten groepje van zes tot acht medebewoners hebben ze de grootste lol en vloeit de drank rijkelijk. Dit ondanks het feit dat ze bij vrijwel elke activiteit met hun eigen onhandigheid en kwetsbaarheid worden geconfronteerd. De boodschap die ik vooral uit dit boek haal, is dat minder klagen niet iets abstracts is, maar iets wezenlijks dat je elke dag kunt oppakken. Dat ouder worden helaas niet altijd betekent dat je wijzer wordt, en dat een beetje ijdelheid niet verkeerd is: is het niet voor jezelf, dan wel voor degenen die elke dag naar ‘je kop moeten kijken’.
Dit boek ontroerde me meer dan ik had verwacht en was daarnaast een trip down memory lane. De aanslagen in Parijs, de populariteit van 50PLUS, de troonswisseling, de aanstelling van paus Franciscus, de vluchtelingencrisis, het coronavirus, het ‘nieuwe normaal’ en de invoering van de 'reanimeer-mij-niet'-kettingen. Daarnaast wordt euthanasie besproken, en de toch relatieve terughoudendheid waarmee men daar in de jaren ’10, zelfs in Nederland (hét land van de euthanasie), tegenaan keek.
Dat laatste herken ik. Mijn opa was in 2019 92 jaar, werd steeds minder zelfstandig, was niet meer mobiel, had steeds meer kwalen en vond dat zijn leven voltooid was. De huisarts en andere zorgverleners wilden echter geen medewerking verlenen aan euthanasie. Er was geen terminale ziekte of ondraaglijk lijden vastgesteld. Als gevolg hiervan stopte mijn opa met eten en drinken, tot hij overleed. Omdat mijn opa er écht geen zin meer in had, was er, naast verdriet, bij zijn kinderen en kleinkinderen toch een zekere berusting. Mijn opa zei kort voor zijn dood dat hij een mooi leven had gehad. Een mensenleven kent helaas geen zoet einde.
Als tegenhanger van deze sombere vaststelling, nog een mooi gedichtje uit dit boek:
Gelukkig zijn de dagboeken niet alleen maar kommer en kwel. Het is een veelal humoristisch verhaal, waarvan, naar ik later begreep, zelfs een serie is gemaakt, met André van Duin in de rol van Hendriks goede vriend, Evert. Evert leeft in bepaalde opzichten op een manier die tegenovergesteld is aan de mijne: recht voor zijn raap, grove grappen, genieten alsof het je laatste dag is, niet te zuinig met alcohol, en veel bittergarnituur en vlees. Dit terwijl ik praktisch als straight-edge vegan door het leven ga en, net als hoofdpersoon Hendrik, misschien net iets te veel een brave Hendrik ben.
Toch is Evert wat mij betreft de ster van het verhaal. Hij trekt Hendrik meermaals uit het slop en eist bijna van hem dat hij niet bij de pakken neerzit. De vriendschap tussen Hendrik en Evert is mooi beschreven, maar ook andere personages zijn treffend neergezet: verzorgingshuisdirecteur Stelwagen en Leonie schieten mij hierbij als eerste te binnen.
Hendrik is medeoprichter van Omanido: de Oud-maar-niet-dood-club. Met een besloten groepje van zes tot acht medebewoners hebben ze de grootste lol en vloeit de drank rijkelijk. Dit ondanks het feit dat ze bij vrijwel elke activiteit met hun eigen onhandigheid en kwetsbaarheid worden geconfronteerd. De boodschap die ik vooral uit dit boek haal, is dat minder klagen niet iets abstracts is, maar iets wezenlijks dat je elke dag kunt oppakken. Dat ouder worden helaas niet altijd betekent dat je wijzer wordt, en dat een beetje ijdelheid niet verkeerd is: is het niet voor jezelf, dan wel voor degenen die elke dag naar ‘je kop moeten kijken’.
Dit boek ontroerde me meer dan ik had verwacht en was daarnaast een trip down memory lane. De aanslagen in Parijs, de populariteit van 50PLUS, de troonswisseling, de aanstelling van paus Franciscus, de vluchtelingencrisis, het coronavirus, het ‘nieuwe normaal’ en de invoering van de 'reanimeer-mij-niet'-kettingen. Daarnaast wordt euthanasie besproken, en de toch relatieve terughoudendheid waarmee men daar in de jaren ’10, zelfs in Nederland (hét land van de euthanasie), tegenaan keek.
Dat laatste herken ik. Mijn opa was in 2019 92 jaar, werd steeds minder zelfstandig, was niet meer mobiel, had steeds meer kwalen en vond dat zijn leven voltooid was. De huisarts en andere zorgverleners wilden echter geen medewerking verlenen aan euthanasie. Er was geen terminale ziekte of ondraaglijk lijden vastgesteld. Als gevolg hiervan stopte mijn opa met eten en drinken, tot hij overleed. Omdat mijn opa er écht geen zin meer in had, was er, naast verdriet, bij zijn kinderen en kleinkinderen toch een zekere berusting. Mijn opa zei kort voor zijn dood dat hij een mooi leven had gehad. Een mensenleven kent helaas geen zoet einde.
Als tegenhanger van deze sombere vaststelling, nog een mooi gedichtje uit dit boek:
Lees, lach en heb lief
Niet blijven hangen in gemis
Vooruit met de geit
Zolang er leven is.
May 24, 2026
4,5⭐
𝒁𝒐𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒆𝒓 𝒑𝒍𝒂𝒏𝒏𝒆𝒏 𝒛𝒊𝒋𝒏 𝒊𝒔 𝒆𝒓 𝒍𝒆𝒗𝒆𝒏
De afgelopen 1,5 week las ik dit boek. De verzameling van de drie geheime dagboeken van Hendrik Groen.
Wat heb ik genoten van zijn verhalen over de gebeurtenissen in het verzorgingshuis en de wereld. De avonturen van meneer Groen met zijn vrienden van de (Oud-maar-niet-dood) Omanido club waren genieten.
Ik vond de boeken geweldig. Ze hebben humor, sarcasme, zelfspot. Ze bevatten daarnaast de nodige kritische noten naar de bezuinigingen in de (ouderen)zorg.
Herkenbare situaties en confronterende momenten. De periode tijdens de coronapandemie bijvoorbeeld.
Ook de wereldnieuws feitjes brachten mij terug naar mijn eigen herinneringen.
De dagboeken maakten me aan het grinniken, hardop lachen gegarandeerd maar ze hebben me ook soms ontroerd. Mijn man en zoon keken me regelmatig raar aan als ik aan het grinniken was.
De ziekte van Alzheimer wordt heel raak neergezet, de onderlinge contacten zijn ontroerend en hartverwarmend.
Ik kijk niet veel tv maar ik ben nu wel benieuwd naar de tvserie over de dagboeken. Ik kan nog geen afscheid nemen 😉😅.
Ik ga u missen meneer Groen! ❤️🥹
𝒁𝒐𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒆𝒓 𝒑𝒍𝒂𝒏𝒏𝒆𝒏 𝒛𝒊𝒋𝒏 𝒊𝒔 𝒆𝒓 𝒍𝒆𝒗𝒆𝒏
De afgelopen 1,5 week las ik dit boek. De verzameling van de drie geheime dagboeken van Hendrik Groen.
Wat heb ik genoten van zijn verhalen over de gebeurtenissen in het verzorgingshuis en de wereld. De avonturen van meneer Groen met zijn vrienden van de (Oud-maar-niet-dood) Omanido club waren genieten.
Ik vond de boeken geweldig. Ze hebben humor, sarcasme, zelfspot. Ze bevatten daarnaast de nodige kritische noten naar de bezuinigingen in de (ouderen)zorg.
Herkenbare situaties en confronterende momenten. De periode tijdens de coronapandemie bijvoorbeeld.
Ook de wereldnieuws feitjes brachten mij terug naar mijn eigen herinneringen.
De dagboeken maakten me aan het grinniken, hardop lachen gegarandeerd maar ze hebben me ook soms ontroerd. Mijn man en zoon keken me regelmatig raar aan als ik aan het grinniken was.
De ziekte van Alzheimer wordt heel raak neergezet, de onderlinge contacten zijn ontroerend en hartverwarmend.
Ik kijk niet veel tv maar ik ben nu wel benieuwd naar de tvserie over de dagboeken. Ik kan nog geen afscheid nemen 😉😅.
Ik ga u missen meneer Groen! ❤️🥹
July 7, 2026
Dit boek deels gelezen en deels als audioboek geluisterd. Het zijn drie dagboeken van Hendrik Groen in één bundel.
De boeken zijn vermakelijk, grappig en ontroerend. Voor mijn gevoel klopte alleen het derde boek niet helemaal. Daar kwamen personages naar voren die in het tweede boek waren overleden.
Toch zijn de boeken zeer realistisch geschreven en heeft het laatste boek een confronterend einde. Thema's als het ouder worden, dementie en de impact van de coronaperiode in een verzorgingstehuis. Goed boek!
De boeken zijn vermakelijk, grappig en ontroerend. Voor mijn gevoel klopte alleen het derde boek niet helemaal. Daar kwamen personages naar voren die in het tweede boek waren overleden.
Toch zijn de boeken zeer realistisch geschreven en heeft het laatste boek een confronterend einde. Thema's als het ouder worden, dementie en de impact van de coronaperiode in een verzorgingstehuis. Goed boek!
June 1, 2025
Geweldig boek over het wel en wee in het verzorgingstehuis. De typische dingen afgewisseld met de nodige dosis humor maar wel zoals het er aan toe gaat, de "verplichte" bezoekjes, de zorg, de mensen onderling, de kwaaltjes, de overlijdens. Het is allemaal verteld met een lach en een traan en dat maakt dit boek juist zo leuk. Het is geschreven als een dagboek, nou ja eigenlijk alle 3 de dagboeken/jaren in 1 dik boek, maar het leest echt heerlijk weg.
August 23, 2025
Fijn boek! Met humor geschreven over schrijnende onderwerpen die blijkbaar horen bij het ouder worden en leven in een verzorgingstehuis. Troostend te lezen dat iemand op late leeftijd zich nog kan verliezen in de liefde. Verdriet om afscheid.
August 24, 2023
Fantastische boeken met humor en ook verdriet. Leest heerlijk weg. Een enorme aanrader!
April 9, 2026
Dagboeken voor de 3e keer gelezen en het verveelt me niet. Leest heerlijk en relaxt weg, humoristisch, emotioneel, mooie beschrijvingen, echt een favoriet geworden voor mij.
Hendrik 👴🏻❤️
Hendrik 👴🏻❤️
Displaying 1 - 9 of 9 reviews