Τη συγγραφέα τη γνώρισα με τις Τέσσερις Μάγισσες, που θα το χαρακτήριζα ως ένα εφηβικό παραμύθι. Η ίδια δεν κρύβει την comic πλευρά της, όπως κ την επιρροή της από τα manga, αλλά κ τη λατρεία της για την Ιαπωνία (να ένα κοινό μας). Είδα τη δουλειά της στο fb κ δε δίστασα να συνεργαστώ μαζί της στο ακυκλοφόρητο -προς το παρόν- βιβλίο μου, όπου έχει κάνει εκπληκτική δουλειά. Η Μάγδα είναι τελειομανής κ το αποδεικνύει κ στη συγγραφή.
Το Τσίρκο δείχνει πολύ ώριμο έργο κ είναι εμπνευσμένο από ένα Κορεάτικο βίντεο κλιπ από anime. Σε όλα τα επίπεδα. Σαφώς επηρεασμένο κυρίως από την “Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων” -αλλά στην πολύ dark εκδοχή του-από τη διασκευή δύο άλλων κλασικών παραμυθιών (“Η Πεντάμορφη κ το Τέρας”, “Η Χιονάτη κ οι 7 Νάνοι”), αλλά κ δανειζόμενο στοιχεία από τα “7 Θανάσιμα Αμαρτήματα”, σε παρασύρει στον παραμορφωτικό κόσμο της κ σε καθηλώνει. Αν σκεφτεί κανείς ότι χρειάστηκαν 7 χρόνια για να ολοκληρωθεί, αντιλαμβάνεται κανείς το ειδικό βάρος του αριθμού 7.
Μου άρεσαν πολύ οι διάλογοι, η ροή της ιστορίας, η απουσία φλυαρίας, το τόξο μεταβολής των χαρακτήρων τους κ το παιχνίδι του μυαλού ανάμεσα στο κείμενο κ στον αναγνώστη. Κρίνω εύστοχη την επιλογή της συγγραφέως να εστιάσει στη σκέψη ότι ο μεγαλύτερος εχθρός είναι ο ίδιος ο εαυτός μας κ ότι με αυτόν πρέπει να συμφιλιωθούμε, εάν θέλουμε να αποκτήσουμε εσωτερική γαλήνη κ να προχωρήσουμε θωρακισμένοι στις αμέτρητες μάχες της ζωής. Αξίζει να σημειωθεί τέλος ότι αν κ διανέμεται ως Αυτοέκδοση, δεν υπολείπεται στο ελάχιστο άλλων εκδόσεων. Αντίθετα, είναι αξιέπαινη η επιμέλεια -δεν το συναντάς πλέον εύκολα αυτό- η σελιδοποίηση, η σελιδοποίηση, αλλά κ ο εμπλουτισμός του βιβλίου με σχέδια δια χειρός της συγγραφέως.