Σίγουρα αντιλήφθηκα την προσπάθεια του συγγραφέα να περάσει αρκετά μηνύματα για τη ζωή και την ύλη και την αφθονία και όλα αυτά όμως αισθάνθηκα κάποια πράγματα πολυ υπερβολικά ειδικά όσον αφορά το κομμάτι της θρησκείας. Μου φάνηκε ότι ο Πέτρος στα περισσότερα κομμάτια της ζωής του ήταν ένα άβουλο ον που είτε αποφάσιζαν τα αδέρφια του για αυτόν είτε κάποιος πνευματικός. Είχε μονίμως την ανάγκη κάποιος να τον καθοδηγεί κάπου. Συγκεκριμένα επειδή τυχαίνει να έχω διαβάσει και το βιβλίο " Ο Μοναχός που πούλησε τη ferrari του" νομίζω ότι προσπάθησε να κάνει μια "ελληνική εκδοχη" που ίσως στα μάτια μου δεν έδεσε απόλυτα. Στα πολυ θετικά του βιβλίου είναι ότι η γραφή κυλάει αβίαστα και δε βαριέσαι καθολου. Είναι ένα ευχάριστο ανάγνωσμα με ωραία αποφθέγματα στο ενδιάμεσο. Κλεινοντας, θα σας παραθέσω κι ένα που μου άρεσε πάρα πολύ " Τελικά είμαστε απίστευτα μικροί, υπερβολικά μόνοι και απελπιστικά στιγμιαίοι στον κοσμικό χρόνο ".