غريبه در بخار نمک

by احمد آرام

144 pages, Paperback

First published January 1, 2001

About the author

احمد آرام (۱۳۳۰-۱۴۰۵) داستان‌نویس، نمایشنامه‌نویس و مدرس تئاتر و سینما، در بوشهر متولد شد و سال‌ها در شیراز زندگی و کار کرد. او در هجده‌سالگی نخستین داستانش را در مجلهٔ فردوسی منتشر کرد و فعالیت نمایشی خود را در سال ۱۳۴۹ با نمایشنامهٔ سقوط آغاز نمود. آرام سپس برای تحصیل سینما به ایتالیا رفت و پس از بازگشت، در کنار کار به‌عنوان کارشناس آمار در دانشگاه علوم پزشکی، به‌صورت فوق‌برنامه تئاتر و ادبیات نمایشی تدریس کرد. او دارای کارشناسی بازیگری-کارگردانی از دانشگاه آزاد و کارشناسی‌ارشد ادبیات نمایشی از دانشکدهٔ هنر و معماری بود.

آرام در داستان‌هایش با روایتی وهم‌آلود، آمیختن رؤیا و واقعیت و بهره‌گیری از فرهنگ بومی جنوب ایران، صداها و تصاویر تازه‌ای خلق کرده است. رازآلودی، استعاره‌های نو، پیچش‌های داستانی و تلخ‌اندیشی از مؤلفه‌های شناخته‌شدهٔ آثار اوست.

از میان آثار او می‌توان به مجموعه داستان‌های غریبه در بخار نمک، آنها چه کسانی بودند؟!، همین حالا داشتم چیزی می‌گفتم و بیدار نشدن در ساعت نمی‌دانم چند، و رمان‌های مرده‌ای که حالش خوب است، حلزون‌های پسر و باغ استخوان‌های نمور اشاره کرد. مجموعه داستان غریبه در بخار نمک لوح تقدیر جایزهٔ ادبی یلدا و عنوان بهترین مجموعه داستان جشن فرهنگ فارس را دریافت کرد و رمان مرده‌ای که حالش خوب است نامزد جایزهٔ منتقدان و مطبوعات و جایزهٔ بنیاد گلشیری شد.

احمد آرام در ۲۷ مهر ۱۴۰۵ در ۷۵ سالگی درگذشت.

Reviews

[Mehdi Yazdanikhorram · Rating 4 out of 5]

روح‌اش شاد...
این مجموعه گواه ذهن وهم‌ساز این نویسنده‌ی فقید بوشهری بود. بیش از دو دهه پیش خواندم‌اش و هنوز در ذهن‌ام جا دارد. یکی از بهترین آثار کوتاه ادبیات ماست.

[Pardis · Rating 3 out of 5]

عسل مثل تیر شهاب از در خانه بیرون زد؛ طوری که صدای کلونِ در هم به گوش‌های تیز ننه بزرگ نرسید. صداها و هیاهوی توی ساحل هنوز به گوش می‌رسید. بابام، دست‌هاش را دور دهانش قیف کرده و روبه جانب ساحل داد زد: «هی… هی…» صداش کمانه‌کمانه توی تاریکی گم شد. لحظه‌ای بعد از دل تاریکی کسی گفت: «دریا، حیدر رو پس داد.» ننه بزرگ از تو درگاهی سرک کشید، طوری که نصف بالا تنه‌اش از درِ انباری بیرون زد. انگاری می‌خواست تاریکی را بو کند. بعد گفت: «حیدر نصیحت هیچ کس رو قبول نداشت، دریا جادوش کرده بود.» ننه‌ام که پشت گردن بابام ایستاده بود گفت: «امروز جسد حیدر، فردا کسای دیگه، چه معلوم که سرنوشت صفر بهتر از بقیه باشه.» بابام گفت: «عسل، اگه دختر منه نون‌آورش باید مرد دریا باشه. تا وقتی که از دریا می‌خوریم سرنوشتمون رو پیشونیمون نوشته شده.» ننه‌ام گفت: «نمی‌خوام سرنوشت عسل رو پیشونی صفر نوشته بشه.» بابام گفت: «اجداد ما از دریا خوردن، توی رگ‌های ما جای خون، آب شور دریاست. ما دریایی‌ها برامون شرم‌آوره رو خشکی بمیریم.» گفتم: «بابا» بابام برگشت و نگاهم کرد. ستاره‌ای پهنای آسمان را نصف کرد و مثل آتش سیگار بابام پرت شد یک گوشه‌ای تو تاریکی. ننه‌ام سرم داد کشید و گفت: «بچه فسقلی، نگفتی پرت شی پایین؟» دوباره گفتم: «بابا» بابام گفت: «این دیگه چه مرگشه؟» گفتم: «آجی… در رفت.»