Red

by John Logan

"Smart and scintillating. Red deftly conjures what most plays about artists don' The exhilaration of the act." The New YorkerUnder the watchful gaze of his young assistant and the threatening presence of a new generation of artists, Mark Rothko takes on his greatest challenge to create a definitive work for an extraordinary setting.A moving and compelling account of one of the greatest artists of the 20th century whose struggle to accept his growing riches and praise became his ultimate undoing.Nominated for 7 Olivier Awards (2009) and winner of 6 Tony Awards (2010) including Best New Play, Red is published in Methuen Drama's Modern Classics series, featuring a new introduction by Michael Grandage.

Genres: Plays, Drama, Theatre, Art, Fiction, Audiobook, Book Club

78 pages, Kindle Edition

First published May 1, 2010

About the author

Logan was a successful playwright in Chicago for many years before turning to screenwriting. His first play, Never the Sinner, tells the story of the infamous Leopold and Loeb case. Subsequent plays include Hauptmann, about the Lindbergh baby kidnapping, and Riverview, a musical melodrama set at Chicago's famed amusement park.

His play Red, about artist Mark Rothko, was produced by the Donmar Warehouse, London in December 2009, and on Broadway, where it received six Tony Awards in mid-June, 2010, the most of any play, including best play, best direction of a play for Michael Grandage and best featured actor in a play for Eddie Redmayne. Redmayne and Alfred Molina had originated their roles in London and brought them to New York for a limited run ending in late June.

Logan wrote Any Given Sunday and the television movie RKO 281, before gaining an Academy Award nomination for co-writing the Best Picture-winner, Gladiator in 2000. He gained another nomination for writing 2004's The Aviator, starring Leonardo DiCaprio and directed by Martin Scorsese.

Other notable films written by Logan include Star Trek: Nemesis, The Time Machine, The Last Samurai, and the Tim Burton-directed musical, Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street, for which he received a Golden Globe Award.

Logan's most recent feature films include Rango, an animated feature starring Johnny Depp and directed by Gore Verbinski, the film adaptation of Shakespeare's Coriolanus directed by and starring Ralph Fiennes, and the film adaptation of The Invention of Hugo Cabret directed by Martin Scorsese. Logan co-wrote the scripts to the James Bond films, Skyfall and Spectre.

Reviews

[Bill Kerwin]

Red, a short play by John Logan, is based on an incident in the life of abstract painter Mark Rothko. His 1958 commission to complete a series of paintings—each in shades of red, brown and black) for Manhattan’s Four Seasons restaurant—and his subsequent “honoring” of that commission—occupy the forefront of the action, but the dialogue between the two characters (Rothko and his assistant) ranges wide, as the prickly painter, reluctantly adopting the role of the mentor, holds forth on a variety of topics from the technique of painting to the struggle between the death principle (“black”) and the life principle (“red”) that is at the heart of artistic expression.

The character Logan draws of Rothko—his fierce independence, his anti-commercialism--is compelling throughout, although it does helps to know a little about the painter beforehand (his lifelong rivalry with Jackson Pollock, his contempt for Warhol, his eventual suicide come immediately to mind). And Rothko’s assistant Ken—a young painter who prepares the canvases—makes sure the old man’s diatribes don’t become monologues: he gives as good as he gets. (Oh, how I wish I could have seen Alfred Molina and Eddie Redmayne in the original production!)

The play isn’t without defects. The color symbolism (black = death, red = life) is simplistic, and the ending is too formulaic, too pat. But the issues the play raises—about art, life, the responsibility to oneself and one’s audience) are real and relevant, and Logan handles them well.

I like the central conceit of the staging too: the fourth wall—the open space through which the audience views the action--is the wall which holds the painting on which Rothko is currently working. As a consequence, Rothko and his assistant Ken are continually examining and appraising the evolving work of art, which—to all appearances—is the audience itself.

We exist—all of us, for all time—in a state of perpetual dissonance . . . We long for the raw truth of emotion but can only endure it with the cold lie of reason . . . We seek to capture the ephemeral, the miraculous, and put it onto canvas, stopping time but, like an etymologist pinning a butterfly, it dies when we try . . . We’re foolish that way, we human beings . . . we try to make the red black . . . . But still we go on, clinging to that tiny bit of hope—that red—that makes the rest endurable . . .

[Ardavan Bayat]

فکر نمی‌کردم اینقدر جذاب باشه، خیلی عالی بود، قطعا دوباره سراغش میرم... گرچه درباره‌ی هنر و فلسفه‌ی هنر بود ولی جدا از مسائل اجتماعی روز هم نبود.
حتما نیاز نیست که دانشجوی فلسفه‌ی هنر باشی تا این نمایشنامه رو بخونی و ازش لذت ببری.

نسخه‌ی شنیداری با صدای محسن نامجو (پادکست‌واره‌ی در قرنطینه‌ی 3)
از کانال تلگرام میتونید بشنوید:
https://t.me/MohsenNamjooFan/986
https://t.me/MohsenNamjooFan/987


بریده‌ای از کتاب (از ترجمه‌ی آراز بارسقیان):
هیچی برای تو کافی و خوب نیست! نه! حتا آدمایی که کارتو می‌خرن! موزه‌ها که یه مشت مقبره‌ی بزرگن، گالری‌ها هم زیردست یه مشت آدم عوضیه و کلکسیونرها هم هیچی نیستن جز یه مشت آدم تازه‌به‌دوران‌رسیده. خب بگو کی برای داشتن کار هنری تو لیاقتش رو داره؟! اصلا کسی هست؟! یا شاید سوال اصلی این باشه: کسی پیدا میشه که حتا لیاقت تماشای کارای تو رو داشته باشه؟ ممکنه هیچ آدمی ارزش نگاه کردن به کارای تو رو نداشته باشه؟ همینه، درسته؟ ما همگی «به تعادل رسیدیم ولی هنوز هم طلب داریم»
می‌گی تمام عمرت رو صرف پیدا کردن «انسان» واقعی کردی، آدمایی که بتونن به کارات با شفقت نگاه کنن. اما تو درون خودت دیگه اعتقاد نداری که همچین آدماییی وجود دارن... به خاطر همین ایمانت رو از دست دادی... پس امیدت رو از دست دادی... پس سیاه قرمز رو می‌بلعه.
دوست من گمون نمی‌کنم دیگه بتونی یه انسان واقعی رو تشخیص بدی ولو اینکه جلوت وایستاده باشه.

[مهسا]

یه دو پرسوناژیِ تروتمیز راجع به هنر و هنرمند و نقاشی
روایت جریانِ مدرنی که توسط جریانی مدرن‌تر کنارگذاشته می‌شه و سلیقه‌ی عوام و هنرمندا هم به این کنارگذاشته‌شدن کمک می‌کنه
نقاشِ مسنّی که معتقده :"فرزند باید پدر رو بفرسته بره،بهش احترام بذاره اما بکشتش." و با همین عقیده و به کمک نقاش‌های همدوره‌ی خودش،کوبیسم رو نابودکرده و بازارِ سوررئالسیم رو داغ کرده. اما الان خودش طاقت دیدن تصاحب جایگاهِ اکسپرسیونیسم آبستره توسط پاپ آرت رو نداره و با تندی بهش واکنش نشون می‌ده
نمی‌شه گفت یه نمایشنامه‌ی تخصصی راجع به هنر و نقاشی یا همچین چیزیه،می‌شه با کمترین درک از نقاشی،خوندنش و ازش لذت برد(درمورد خودم همینطور بود)

نمایشش رو دوماه پیش دیدم؛بازیِ نور و موسیقی روی صحنه،ذوقِ هنریِ نداشته‌م رو بسیار تحریک کرد : ) و جالب اینجا بود که خوندنِ نمایش هم به اندازه‌ی دیدنش،به وجدم آورد(در مورد نور و دکور به‌خصوص)



بریده:

"یه زندگی وقتی عالیه که بتونش توش تعادل ایجاد کنی. ابدی بودنِ زندگی، روی نقطه‌ی اتکا وایسادنشه. ولی تراژدی ما اینجاست که هیچ‌وقت نمی‌تونیم به اون تعادله برسیم.
ما وجود داریم؛ هممون برای همیشه تو یه موقعیتِ همیشگیِ ناهماهنگ
ما مشتاقانه منتظر احساساتِ حقیقی خالص هستیم ولی فقط می‌تونیم اونو با دروغِ آرامشبخشِ دلایل،تحمل کنیم
دنبال به دست‌آوردن ابدیت تو یه لحظه‌ی کوتاه هستیم...معجزه‌‌آسا و اونو بیاریمش روی بوم...زمان رو نگه داریم؛ عین یه حشره‌شناس که یه پروانه رو برای تحقیق با یه سوزن نگه‌داشته، وقتی بیشتر تلاش می‌کنه،پروانه می‌میره!
خودمون رو اینطوری گول می‌زنیم. ما... ما انسان‌ها سعی می‌کنیم "قرمزِ سیاه" درست کنیم
...
هر چیز باارزشی تموم‌ می‌شه. ما امروز تو یه فرایند تغییرناپذیریم: خلق،نبوغ،خاتمه

[Fatima]

نمایشنامه ی خیلی خاصی بود هم از این جهت که فضای کارگاه نقاشی روتکو رو یه چیزی شبیه کارگاه نقاشی استاد خودم تصور میکردم و هم از این نظر که اولین بار بود یک نمایشنامه با جوهره ی هنر و نقاشی رو میخوندم . روتکو و کن دو شخصیت اصلی این نمایشنامه گاهی باهم کل کل های پر معنی ای در مورد نقاشی های روتکو میکنند و غرور و وراجی های سوزنده ی روتکو و خشمش در مورد اینکه هیچ آدمی وجود نداره تا نقاشی هایش و احساس آنها رو درک کنه گاهی منو یاد استاد خودم و یا حتی خودم که شاگردش هستم و سعی میکنم با او وارد بحث های اینچنینی نشم میندازد . دنیای هنر و نقاشی جدای از رنگی و احساسی و پر از سبک و عشق بودنش گاهی خیلی غمگین هم میتونه باشه . از این نظر که آدم های هنر پسند هم شاید نتونن حس یک نقاش و نقاشی خاصش رو اونقدر که خالقش میفهمه و لمسش کرده درک کنن و این یک نفرین ابدی برای تمام ما نقاش ها و هنر دوست هاست ...

[Mohajerino]

حتما نباید هنرمند باشی نقاش باشی تا بری سراغ این نمایشنامه
من ،کسی که تا حالا سراغ هنر نرفتم ودور بودم ولی این نمایشنامه منو به هیجان آوورده
حتی اسم تمام نقاش‌هایی که اسم آوورده رو یادداشت کردم تا سری بهشون بزنم

[sAmAnE]

-ببین، تو محتاجی، خیلی زیاد، درست،؟
من بهش نیازی ندارم . من به نیازت نیازی ندارم.
نمایشنامه‌ای فلسفی که گفتگو محور است میان هنرمندی مشهور و دستیار جوانش روتکو که هنرمندی مشهور است و با بحرانی درونی دست و پنجه نرم می‌کند؛ دستیارش او را به چالش می‌کشد و در این میان گفتگویی بسیار جذاب درباره مرگ هنر رنگ‌ها طرز و احساسات و غیره را خلق می‌کنند...

[Dream.M]

اصلا حوصله نوشتن ریویوو ندارم .
کاش میشد اینجا ریویوو صوتی گذاشت T_T

[Hesam]

"قرمز" جان لوگان در عین سادگی درخشان است. اگر بخواهم صادق باشم سادگیش بیشتر از درخشانی اش توی چشم می آید، اما اگر بخواهم رُک باشم فکر نکنم به اندازه شهرتش ارزش داشته باشد.

[محمدقائم خانی]

.


در اولین مواجهه‌های روتکو با کن، استاد از پرده نقاشی که روبه‌رویشان هست می‌پرسد. شاگرد می‌گوید: «قرمز!»
استاد نقاشی برمی‌آشوبد که در نقاشی ما چیزی به نام «قرمز» نداریم؛ سرخ داریم، آتشین داریم، ارغوانی، شاتوتی، زرشکی، شرابی، گل‌بهی، جگری، مرجانی، آجری یا هر چیز دیگه‌ای داریم. گفتن «قرمز» نشانه نشناختن رنگ است، مثل مردم عامی.
کن باز حرف‌هایی غیرفنی و عوامانه می‌زند؛ قرمز مثل طلوع خورشید!
استاد برمی‌آشوبد. چه طور دستیارِ یک نقاشِ بزرگ می‌تواند چنین حرف‌هایی بزند؟
اما کن دارد از ذاتی غیر قابل انکار حرف می‌زند. از آن چیزی که «همه» درک می‌کنند. دقیقاً همین‌جاست که بخش ابتدایی داستان با نیمه‌ی انتهایی، گرهی دراماتیک می‌خورد. وقتی پای سرمایه‌داری و جنبش‌های اعتراضی به میان می‌آید، وقتی از چین و شوروی و آلمانِ نازی سخن گفته می‌شود، چیزی بیرون از روند دراماتیک قصه وارد آن نشده است، دارد از جنبش‌های بزرگ غرب حرف می‌زند علیه سرمایه‌داری، که سعی می‌کردند نمیانده «همه» باشند، چیزی که از ذات برآمده باشد.
به همین دلیل، مهم‌ترین اتفاق نمایش، همان اخراج دستیار است. استاد می‌خواهد او را از افتادن به دامی که خودش گرفتارش شده، نجات بدهد. برای این که اسیر سرمایه‌داری نشوی، قبل از هنر، باید زندگی‌ات را نجات بدهی. باید «جایی میان همه» زندگی کنی تا چیزهای ذاتیِ «همه‌فهم»، خودشان را در هنرت نشان بدهند.

این سخن، جان‌مایه حرف #تولستوی در کتاب #هنر_چیست؟ است.




گویا می‌گه: «هنر برای اینه که حقیقت فاسدمون نکنه.»

تو زندگی فقط از یه چیز می‌ترسم دوست من... یه روز سیاهی سرخی رو می‌بلعه.

[Miss Ravi]

شخصیت کِن در کنار روتکو، بیش‌تر از این‌که بخشی از نمایش باشه، صدای ذهنی هنرمندیه که به انتهای خودش رسیده و حالا می‌خواد خودش رو واکاوی کنه. نیرویی که هنرمند رو در لحظه وادار می‌کنه به نقد خود. آن‌چه که پیش سر گذاشته و آن‌چه که پیش‌رو داره.
با صدای محسن نامجو شنیدمش و لذتی مضاعف بردم

[Amir]

داستان توی کارگاه روتکو اتفاق میفته. با دو شخصیت: روتکوی پنجاه و خرده ای ساله و شاگرد جوانش کن. روتکو باشگاهی رو اجاره کرده که سفارش رستوران چهارفصلِ برج سیگرم رو انجام بده. این سفارش که بزرگترین قراردادیه که تا اون موقع با یه نقاش مدرن داده میشد روتکو رو به چالش میکشونه. روتکو درنهایت کارهارو که تموم میکنه از تحویل دادن پشیمون میشه و کارها رو با شرایط خاصی که قبول کردنش حدود یک دهه طول میکشه به گالری تیت لندن می‌سپره.

کاش هنوز فرصت بود و میگفتم برین اون تابلوی روتکو رو تویاون گالری موزه ی هنرهای معاصر ببینین. حیف. علاقه ی من به روتکو ازون گالری کم نور شروع شد. عصر جمعه‌ای بعد دیدن قسمت هشتم«قدرت هنر» بی‌بی‌سی داشتم میچرخیدم توی اینترنت که اتفاقی این نمایشنامه رو پیدا کردم. با ترجمه آراز بارسقیان. چیز شگفت انگیز این نمایش نقل و قولهاییه که جاهای دیگه هم از روتکو شنیده بودم. اگه به روتکو علاقه دارین برای شناختنش و بهتر دونستن یکی از عجیبترین وقایع هنری تاریخ این نمایشنامه رو بخونین.

[Cloudy]

| روتکو: ... ما ملت لبخندهای رضایتیم، زندگی در قلمرو خودکامگی «خوب». حالتون چطوره؟ خوبم. روزتون چطور گذشت؟ خوب. چطوری؟ خوبم. نقاشی‌ها چطور بودن؟ خوب. شام می‌خوری؟ خوبه... خب، بذار بهت بگم که هیچ چیز خوب نیست!
حالت چطوره؟!... روزت چطور گذشت؟!...
چطوری؟ متعارض. دگرگون. آشفته. بیمار. نابود. من خوب نیستم. ما خوب نیستیم. هر چیزی هستیم جز خوب. |

حدود پنج صبح می‌خوندمش که خوابم برد ولی طوری بود که باعث شد از هشت صبح بیدار شم و توی نت بچرخم و نقاشی ببینم. سوای اینکه نمایشنامه رو خیلی دوست داشتم و مسئله‌ی سرمایه‌داری و هنر و هنرمند و چه و چه، راجع به روتکو بودنش هم برام جالب بود. چرا تا حالا نخونده بودمش؟

[Ramin Azodi]

دم آقای نامجوی عزیز گرم و سرش خوش باد که در این ایام قرنطینه با خوندن این نمایشنامه دریچه‌های جدیدی به روم باز کرد.
این رو هم بگم که نمایشنامه به نوعی برخوردِ دو تفکر سنتی (پدرسالار) و مدرن (فرزندسالار) در حوزهٔ نقاشیه ولی اگر نیک بنگرید دیالوگ‌ها نه تنها در کل هنر بلکه در همه جوانب زندگی صادقه.
دیگه بیشتر از این گفتن نداره. برید و بشنوفید یا بخوانید.

[Banafsheh]

بسیار نمایشنامه جذابی هست
شاید بشه گفت موضوعش فلسفه هنره
ولی خیلی از مسائل روانشناسی رو هم شامل میشه
داستان در آتلیه نقاشی به نام روتکو میگذره. جایی که روتکو مشغول کار روی پروژه جدیدش هست که نقاشی برای دیوار های یک رستورانه. برای این کار نیاز به دستیاری داره که این دستیار یک نقاش جوان تازه کار هست که زندگی براش قرمزه درست برعکس روتکو که زندگی رو سیاه میبینه.
شاید تعداد زیاد اسامی نقاشها و سبکهای مختلف نقاشی برای کسی مثل من که چیزی از نقاشی نمیدونه کمی گیج کننده بود ولی به هیچ وجه باعث نشد خط داستان رو گم کنم و حتی باعث شد تحقیق کنم و با چندتا نقاش و چند سبک نقاشی آشنا هم بشم.
بحثهایی که بین نقاش با سابقه و دستیارش بوجود میاد در طول داستان من رو یاد بحثهای کالیگولا و هلیکون مینداخت یه جاهایی😊
بسیار بسیار خوندنی بود و بسیار بسیار لذت بردم از خوندنش. لذت خوندنش برام شبیه لذت خوندن کالیگولا بود با اينکه کلا ازش متفاوته. البته رفت جزو لیست دوباره خوانی. حس میکنم هنوز درست توی جونم نشسته باشه😉

[Pep]

Mene, Mene, Tekel, Upharsin.

Cuvinte de judecată. Cuvinte care vestesc sfârșitul. Privim o pânză roșie și ne întrebăm: Ce vedem de fapt? Primul răspuns este simplu - roșu. Dar e și cel mai adevărat?

În artă, roșul nu este doar o culoare: este un verdict. Poate însemna sânge sau carne sau foc, furie sau pasiune, moarte sau viață. Poate fi lava care erupe sau inima care bate. Poate fi steagul unei națiuni sau semnul unui regim. Poate fi STOP-ul unui semn rutier sau telefonul roșu care decide soarta lumii.

În piesa Red, roșul capătă greutatea acestor sensuri adunate, devine o lume în sine. Este ceea ce Rothko pune pe pânză, dar și ceea ce simte că pierde. Așa cum cuvintele scrise la început anunță sfârșitul unui imperiu, tot așa roșul lui Rothko anunță sfârșitul propriei dominații în artă.

Roșul devine astfel simbolul central al piesei: un ecou vizual al judecății, al trecerii timpului, al unei epoci care se încheie. Culoarea lui Rothko nu mai este doar pictură - este Mene, Mene, Tekel, Upharsin înscris pe zidul artei.

[Mehrsa]

فضاسازی نمایشنامه فوق‌العاده بود، طوری‌که هرلحظه خودمو وسط صحنه حس می‌کردم. وسط سفیدی و برف، وسط رنگ‌ها، وسط قرمزهای پخش شده تو دلِ نمایش.
این‌که نمایش درباره روتکو و شاگردش، و تجاری‌سازی هنر بود، حرفی توش نیست؛ اما فقط درباره تجاری‌سازی هنر میشه حرف زد؟ یا امکان تعمیم هست؟
چند درصد ما آدما، توی این دنیایی که داریم زندگی می‌کنیم، غرقِ تجارت با روح و روانمون شدیم؟
چند درصدمون از این تجارت آگاهیم و حاضر به پذیرشش هستیم؟
پذیرش عنصر اصلی تو داستانه. تا قبول نکنی، اتفاقی نمیوفته، صرفا خودتو گول می‌زنی!
اول قبول کن! بعد برو جلو!

[Miriam]

I had the opportunity of witnessing Red as a play acted out, and it was bloody spectacular!!! The acting was perfect and there was nothing I could find wrong about anything!

So I think it's safe to say that Red by John Logan is one of the most fascinating plays I've come across. It doesn't reach up to the standards of Shakespeare; rather the play creates its own standards to be judged with, because it's just that compelling.

A note to other people, this play is actually based on a real person: Mark Rothko, who was one of the most famous American abstract painters. Amazing, isn't it? That some of these events may have actually happened!

Red documents the progress of the relationship between two men and their realization that to achieve true artistry, an artist must first rid himself of visions of fame and fortune. The play is about Mark Rothko who hires Ken as an assistant to help him in completing the murals Rothko was commissioned to finish for the restaurant, The Four Seasons.

Featuring Mark Rothko as an opinionated, self-centred dedicated artist while portraying Ken as a youthful, aspiring painter, the play is placing a direct contrast between these two characters. Already, the tension is building up before Ken starts to inquire about Rothko’s decision to paint for a restaurant, earning fame and fortune. Ken also goes so far as to imply that that decision itself does not make Rothko a ‘true artist’.

Already there's this strain on the relationship between these two characters and they start lashing out at each other. Ken implying that Rothko's ideas were outdated. Rothko, by insinuating that Ken had it all easy from the start.

“When I was your age, art was a lonely thing: no galleries, no collecting, no critics, no money. We didn't have mentors. We didn't have parents. We were alone. But it was a great time, because we had nothing to lose and a vision to gain.”

The concepts and themes discussed within the play were very interesting to learn about, some of which include: art (obviously!), psychological trauma, self-expression, tragedy, self-awareness, ego, the relationship between the master and the protege and lastly, fame and fortune vs. true artistry. John Logan explained each one of the concepts carefully to me through the play and it was so subtle that I didn't even realize I was being slightly educated.

Very impressive, *claps*

[Rozhan Sadeghi]

اگر مجالی بود و توانی، میام از قرمز و مهم‌تر از اون، از روتکو می‌نویسم.

[Theo Logos]

”WHAT DOES RED MEAN TO ME? Oh, you mean scarlet? HUH? Do you mean crimson? Do you mean plum? Mulberry? Magenta? Burgundy? Salmon? Carmine? Carnelian? Coral? ANYTHING BUT RED! WHAT IS RED?

Ken: ”You ever get tired telling people what art is?”
Rothko: No. Not ever. Until they listen. What — better you should tell me? Fuck off!”

Pugnacious. Opinionated. Arrogant. Egotistical. Brilliant. Tragic. Verbose.
Very verbose. Brilliantly verbose.
That is American painter, Mark Rothko, in this short, dynamic, sometimes riotous two man play. It revolves around the period when he was working on a commission for a series of paintings for the new, Four Seasons restaurant in Manhattan in 1958. As the play commences, Rothko is hiring an assistant, a young painter named Ken, to help him prepare his canvases, and to listen to his ranting. He ruthlessly tells the young man all that will be expected of him, and what he should expect, finishing with:

”Consider — I’m not your rabbi, I’m not your father, I’m not your shrink, I am not your friend, I’m not your teacher, I am your employer, you understand?

But of course, Rothko is not consistent with any of that. He pontificates to his assistant constantly on subjects ranging from making great art, to life and death, to how unworthy those who collect art, sell art, well, really almost everyone, including Ken, are to view his art. But though young, Ken sharply challenges Rothko, often by puncturing his pretensions. When he finds Rothko chanting a litany of great artists (his own name included) over and over to himself:
”Rothko and Rembrandt and Turner”
Ken cheekily inserts Oh my!

The dialogue and interplay between the artist and his assistant is sharp, fast, furious, funny, wounding, and revealing:
Ken: ”The Chinese place is closing.”
Rothko: Everything worthwhile ends. We’re in the perpetual process now — creation, maturation, cessation…”
Ken: ”There’s another Chinese around the corner.”
Rothko: ”Cycles grind on. Generations pass away. Hope turns arid. But there’s another Chinese around the corner.”
Ken: ”Not much for small talk?”
Rothko: ”It’s small.”


Ken: ”You ever paint outdoors?”
Rothko: ”You mean in nature?
Ken: ”Yeah.”
Rothko: ”Nature doesn’t work for me. The light’s no good.”

Red is a kinetic romp of a play. Humor and conflict are in constant motion around this unequal but fascinating duo as they verbally fence for our amusement and edification. I absolutely loved it. If at all possible, listen to the outstanding LA Theater Works audio production of the play with Alfred Molina as Rothko and Jonathan Groff as Ken.

[محمد فرد]

بار اول این نمایشنامه رو توی دوران سربازی مطالعه کردم
اون موقع حتی نمی‌دونستم که روتکو واقعا یه نقاش بوده.
بار دوم هم به خاطر یه اشتباه مطالعه‌اش کردم. به سراغ کتابخونه‌ام رفته بودم و برای انتخاب کتاب چندتا کتاب رو تا نصفه بیرون کشیدم. اسم این کار«قرمز» جذبم کرد. یادم نبود قبلا خوندمش و این شد که برای بار دوم دستم رسید.
به هر حال با وجود اینکه می‌دونستم قبلا خوندمش ولی برای بار دوم هم مطالعه‌اش کردم.
غافلگیر شدم.
نمی‌دونستم خوندن یه کتاب برای بار دوم می‌تونه واقعا لذت‌بخش باشه.

خلاصه بگم که روتکو سفارش گرون‌ترین نقاشی تابلو برای یه رستوران خیلی خیلی مجلل رو می‌گیره. قراره نه‌تا نقاشی برای این رستوران بکشه و بعدا مشخص می‌شه که قصدش فقط آزار طبقه ی بورژوازی بوده و می‌خواسته با تابلوهاش که ترکیب رنگ قرمز با باقی رنگ‌ها بوده و البته یه ته‌مایه سیاه هم توشون دمیده، اونا رو اذیت کنه. اشتهاشون رو کور کنه و ساعتی که کلی پول دادن تا توی اون رستوران غذا بخورن رو براشون تبدیل به یه جهنم واقعی کنه.
ولی خب یه اتفاقایی میفته و این سرنوشت تغییر می کنه.

نمایشنامه اشارات زیبایی به این ماجرا و شرگذشت خود روتکو داره. و لذت‌بخشه حتی اگه نمایشنامه‌خون نباشید.

[Abolfazl]

با صدای نامجو در پادکست سوم در قرنطینه که هر شب بیرون میده گوش کردم. هر چند زیاد اهل کتاب صوتی نیستم ولی اینقدر خوب اجرا کرده که کلی لذت بردم. خود نمایشنامه هم عالی است. فایل های نامجو رو پیشنهاد میدم گوش کنید.

[Brad]

Tell me Good Woman & Good Man, are we supposed to hate the mad artists who do things we don't understand? Are we supposed to scoff at their arrogance and their clear stupidity? Or are we supposed to worship them blindly? To look at their work, and even if we don't have a clue what they are doing, should we say "Yes! This is genius," even if it is genius we don't understand?

I don't know. I can't tell you.

Mark Rothko may or may not have had something to say about this, but under the creative fictionality of John Logan, Rothko had something definite to say, and that was that we -- all of us who are not initiated, and even some who are -- are unworthy of his greatness.

That may be.

But maybe we should hate Rothko. After all, he painted colours in geometric shapes. Surely our two-year-olds can do the same?! But no. No we shouldn't hate Rothko. And no ... our two-year-olds can't. We should celebrate Rothko because no two-year-old could do what he did. Watch the light. See what it does. Watch the darkness and shadows, see how they play with the light, see what they do to his shapes and his colours and his Red. Wonder what it means. Be angry at his arrogance, but consider it, wrestle with it, embrace it, make love to it, make hate to it, and see the greatness we are lucky enough to touch, even if it is through the extra filter of a playwright and only with our eyes and ears but not our fingers.

There is no shame in that.

[Elly Tarahimofrad]

این نمایشنامه رو با صدای محسن نامجو گوش دادم. به قدری دیالوگ‌های دو کاراکتر اصلی یعنی مارک روتکو و کِن، خوب بود و ترجمه روان و گیرایی داشت که خوانش نامجو رو چند برابر جذاب‌تر می‌کرد. گویی که نمایشنامه کاغذی رو خودم دست گرفته باشم و خونده باشم. یه نمایشنامه تأثیرگذار با بازی بی‌نظیر رنگ‌ها و نقاشی‌ها.
داستان حول برخورد یک نقاش آمریکایی ۵۰ ساله ( مارک روتکو ) و دستیار جدیدش ( کن ۲۰ ساله ) سپری می‌شه. سوال‌هایی که دستیار جوان از نقاش می‌پرسه و کارها و نظراتش رو به چالش می‌کشه.

[Farin]

برای من نقاش و عاشق نامجو و رنگ قرمز چه ترکیبی دلنشین تر از این.
شنیدن این نمایشنامه فوق‌العاده در مورد روتکوی نابغه با صدا و نمایشنامه خوانی بی‌نظیر نامجو با آنهمه دیالوگ‌های عالی ، آنهم وقتی به طور اتفاقی پشت تابلوی نقاشی نیمه کاره‌ام با تم رنگ قرمز بودم لذت‌بخش‌ترین اتفاق ایام قرنطینه بود.

[Hadi]

دعوتتون میکنم به شنیدن این نمایشنامه زیبا با صدای " محسن نامجو " تو پادکستای در قرنطینه‌اش.

[John Pappas]

Logan's play, winner of six Tony awards including Best Play, is no less than a dramatic discourse on the meaning of meaning. Certainly by having one of the characters in this two character play be the Abstract Expressionist Mark Rothko, the play is largely about the meaning of art, integrity, commerce and audience and who has the power to determine the meaning or role of each. But it is also about how individuals make meaning in their lives and how individuals and civilizations progress and change. Logan's tight structure and acerbic, but moving, dialogue pushes both characters to confront their fears or irrelevance and meaninglessness as each struggles to discover his place in the shifting cultural and political world of the late 1950s. Every artist should read or see this play.

[Haman]

راتکو معتقد است تراژدی بشر در اینجاست که هیچگاه بین عقل و احساس نمی‌تواند تعادل برقرار کند و از منظر او رنگ قرمز تکه کوچک امیدی است که همواره به آن می‌چسبیم. و در ادامه به جکسن پولاک اشاره می‌کند چون همه چیز برایش غیر قابل تحمل شده به بهانه رانندگی و تصادف خودش را کشته است. بنابراین راتکو به کن می‌گوید: اجازه بده چیزی در مورد قهرمانت بهت به گم، اون مرد واقعن با تراژدیش روبه رو شد. در مواجهه با اون شجاع بود، تا اون جا که می تونست اون رو تحمل کرد، بعد سعی کرد از زندگی کنار بکشه، اما چطور تونست؟ اون جکسن پولاک بود.

[Astiazh]

اول بگم چقدر حیف شد که ترجمه ی جناب بارسقیان رو نداشتم و مجبور شدم ترجمه ی دیگه ای بخونم.
چند سالی میشه به هنر رو آوردم و متوجه شدم برای خوب شدن حالم نقاشی و موسیقی بهتر از چیزای دیگه بلدن کار خودشون انجام بدن .
گاهی فکر میکنم فلسفه ی هنر واقعا چیه؟
و این کتاب تا حدی کمک میکنه که بهتر درکش کنی و بهش توجه بیشتری داشته باشی.
******بخشی از کتاب که من رو عاشق خودش کرد.

روتکو: و زندگی تمام و کمال روی این تکیه‌گاه تا ابد به تعادل میرسه و تراژدی اینجاست که ما هیچوقت نمیتونیم به این تعادل برسیم.
ما وجود داریم،هممون،همیشه.در وضعیتی از ناهماهنگی مدام.ما دنبال حقیقت محض هستیم که فقط کنار دروغ بی‌شرمانه عقل میتونیم تحملش کنیم.
میخواهیم موقتا و به طرزی معجزه‌آسا بهش دست پیدا کنیم و روی بوم بیاریمش.میخواهیم زمان رو متوقف کنیم اما مثل حشره‌شناسی که پروانه‌ها رو سنجاق میکنه وقتی داریم این کارو میکنیم اون میمیره!
ما چنین احمق‌هایی هستیم.ما آدم‌ها قرمز رو سیاه میکنیم.
به تاریخ 1400/06/12

[Jill]

An interesting portrayal of the artist, Mark Rothko. I wish I'd seen Red onstage.

[SMehdi Razavi]

صدای محسن نامجوی عزیز حال و هوایی به این نمایشنامه داد که قطعا وقتی خودت میخونی اینقد بهت نمیچسبه
مرسی نامجوی عزیز