What do you think?
افسانۀ فردگرایی: نیروهای اجتماعی چگونه ما را شکل میدهند
«جرالد آلن کوهن» در کتاب «چرا سوسیالیسم نه؟» مثالی را دربارهی وضعیت بحرانی پیش میکشد که در وضعیت بیآبی در یک فاجعهی طبیعی، شخصی صاحب منبع آبیست و حاضر به شریک شدن منبع آبش با دیگران نیست! آیا آن شخص کار اشتباهی میکند؟ ناراحتکننده است؟ عشاق فردگرایی و آزادی، چرا ناراحت میشوید؟ منبع آب خودش است و دوست ندارد به شما آب بدهد و شما هم ضمن حفظ احترام به آزادیهای فردی و حق مالکیت خصوصی، میتوانید با مرگ خود و عزیزانتان کنار بیایید!
البته کوهن در ادامه تأکید میکند که مسئله بسیار پیچیدهتر و بغرنجتر از این مثال است، ولی خب، همین هم خود آغازیست بر اینکه چرا باید برابر این افسانهی فردگرایی و عدم وابستگی متقابل فرد و جامعه ایستاد.
«پیتر ال. کالرو» ماجرای فردگرایی و توهماتش را در کتاب درخشانش «افسانهی فردگرایی» بسیار عمیقتر بررسی کرده و تاریخ و جامعهشناسی را پیشرو گذاشته و نشان میدهد که ایدهی اولیهی فردگرایی و «آزادی» انتخاب، بیان و اندیشه چهقدر متعالی و بزرگ و تأثیرگذار است و چه تفاوت عمیقی دارد با آنچه شهروند امروزی میخواهد: آزادی گشتزنی در فروشگاهها، پاساژها، مالها و خریدکردن و مصرف. کتاب همهی جنبههای فردگرایی و داستانسراییهای پیرامونش را با مداقه و ایجازی کمنظیر بررسی کرده و بر نکتهی مهم اهمیت جامعهشناسی و مباحث جامعهشناختی تأکید میکند. افسانهی فردگرایی، توان عظیم این افسانه را واکاوی کرده و نشان میدهد چهگونه ایستادن بر سر یک توهم پوشالی، ما را از قدرت کنش جمعی دور کرده و زمان آن رسیده که بپذیریم راهی جز ایستادن بر سر حرکت درست از من به ما، نداریم.
البته کوهن در ادامه تأکید میکند که مسئله بسیار پیچیدهتر و بغرنجتر از این مثال است، ولی خب، همین هم خود آغازیست بر اینکه چرا باید برابر این افسانهی فردگرایی و عدم وابستگی متقابل فرد و جامعه ایستاد.
«پیتر ال. کالرو» ماجرای فردگرایی و توهماتش را در کتاب درخشانش «افسانهی فردگرایی» بسیار عمیقتر بررسی کرده و تاریخ و جامعهشناسی را پیشرو گذاشته و نشان میدهد که ایدهی اولیهی فردگرایی و «آزادی» انتخاب، بیان و اندیشه چهقدر متعالی و بزرگ و تأثیرگذار است و چه تفاوت عمیقی دارد با آنچه شهروند امروزی میخواهد: آزادی گشتزنی در فروشگاهها، پاساژها، مالها و خریدکردن و مصرف. کتاب همهی جنبههای فردگرایی و داستانسراییهای پیرامونش را با مداقه و ایجازی کمنظیر بررسی کرده و بر نکتهی مهم اهمیت جامعهشناسی و مباحث جامعهشناختی تأکید میکند. افسانهی فردگرایی، توان عظیم این افسانه را واکاوی کرده و نشان میدهد چهگونه ایستادن بر سر یک توهم پوشالی، ما را از قدرت کنش جمعی دور کرده و زمان آن رسیده که بپذیریم راهی جز ایستادن بر سر حرکت درست از من به ما، نداریم.
337 pages, Paperback
First published November 16, 2009
About the author
Peter L. Callero
4 books2 followersPeter Callero is Professor of Sociology, Western Oregon University (Monmouth, OR).
http://www.wou.edu/~callerp/
http://www.wou.edu/~callerp/
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 23 of 23 reviews
September 9, 2026
از بچگی داستانی رو یادمه که توش پدری نقشهی جهان رو تکهتکه میکنه و به پسرش میده تا درستش کنه. چند دقیقه بعد بچه برمیگرده و نقشه رو کامل کرده. وقتی پدر میپرسه چطوری تونستی این کار رو بکنی، بچه پشت قطعات رو نشون میده؛ اون طرف نقشه تصویر یک آدم بوده. میگه من تصویر آدم رو درست کردم، جهان هم خودش درست شد.
پیام این داستان همیشه برای من این بود: اگه میخوای دنیا رو تغییر بدی، از خودت شروع کن.
اما بعد از خوندن این کتاب، فکر میکنم این جمله فقط نصف حقیقته.
کالرو در طول کتاب نشون میده که ما هیچوقت کاملاً جدا از جامعه انتخاب نمیکنیم. خانواده، طبقهی اجتماعی، اقتصاد، دولت، رسانه، فرهنگ، زبان و گروههایی که توشون زندگی میکنیم؛ روی چیزهایی که میبینیم و باور میکنیم و حتی گزینههایی که اصلاً پیش رومون قرار میگیرن اثر میذارن. ممکنه فکر کنیم کاملاً آزادانه انتخاب کردیم، در حالی که «منوی انتخابهامون» قبل از اینکه خودمون انتخاب کنیم، توسط شرایط اجتماعمون ساخته شده.
یکی از مهمترین چیزهایی که از این کتاب یاد گرفتم همین بود: اینکه ما یک نیروی اجتماعی رو نبینیم یا نشناسیم، از قدرتش کم نمیکنه.
یکی از مثالهایی که خیلی توی ذهنم موند، داستان چند نفری بود که کنار رودخونه ایستاده بودن و مدام آدمهایی رو که آب با خودش میآورد نجات میدادن. یکی از اونها یه جایی از بقیه جدا شد و رفت بالادست. فهمید مشکل فقط آدمهایی نیستن که توی رودخونه افتادن؛ یه پل خراب شده و آدمها و ماشینها دارن از اونجا سقوط میکنن. پس به جای اینکه تا ابد آدمهای بیشتری رو از آب بیرون بکشه، رفت سراغ ریشهی مشکل. کالرو میگفت اگر این مشکل ادامه پیدا میکرد و هیچکس نمیرفت تا ریشهاش رو پیدا کنه، احتمالا بعد از مدتی افرادی پیدا میشدن تا شنا آموزش بدن، افرادی پیدا میشدن تا مسئولیت غرق شدن رو به عهده افراد بسپارن و فلسفهی یا شنا کن یا غرق شو رو جا بندازن و افرادی هم پیدا میشدن که خدمات بعد از ترومای ایجاد شده در حادثه به آسیبدیدهها بدن.
این داستان برای من خیلی جالب بود، چون به نظرم دقیقاً تفاوت بین «حل کردن مشکل فردی» و «دیدن مسئلهی اجتماعی» رو نشون میده. گاهی تمام تمرکزمون رو میذاریم روی اینکه به آدمها یاد بدیم چطور با شرایط بد کنار بیان، قویتر باشن یا انتخابهای بهتری داشته باشن، در حالی که شاید باید یک لحظه عقب بریم و ببینیم اصلاً چرا اینهمه آدم دارن توی این رودخونه میافتن.
با این حال، کالرو در پایان کتاب از یک جبرگرایی ساده هم دفاع نمیکنه. جامعه قرار نیست عروسکگردانی باشه که تمام حرکات ما رو از پشت پرده کنترل میکنه. اگه جامعه روی افراد اثر میذاره، افراد هم میتونن روی جامعه اثر بذارن. و اینجاست که کتاب از «من» به «ما» میرسه: تغییر اجتماعی زمانی قدرتمند میشه که آدمها آگاهی و دغدغههای مشترکشون رو به سازمانیابی و کنش جمعی تبدیل کنن.
در بسیاری از بخشهای کتاب با کالرو موافق بودم و واقعاً ازش کلی یاد گرفتم؛ مخصوصاً در نقد این تصور که موفقیت یا شکست آدمها رو میشه فقط با تلاش و انتخابهای شخصی توضیح داد. بحثش دربارهی طبقهی اجتماعی، سرمایهی اقتصادی و فرهنگی، خانواده، بازار کار، جهانیشدن، دولت و قدرت رسانهها باعث شد به چیزهایی که قبلاً «ویژگی شخصی» یا «انتخاب شخصی» میدیدم، از یه زاویهی دیگه نگاه کنم.
اما مهمترین چیزی که از کتاب با خودم میبرم این نیست که «جامعه همهچیز رو تعیین میکنه»؛ بلکه دقیقاً برعکسه:
ما محصول جامعهای هستیم که قبل از ما وجود داشته، اما محکوم نیستیم همون جامعه رو بدون تغییر به نسل بعد تحویل بدیم.
شاید نسخهی کاملتر همون داستان کودکی این باشه:
از خودت شروع کن، اما در خودت متوقف نشو...
________________
ترجمه کتاب واقعا خوب بود👌🏻
پیام این داستان همیشه برای من این بود: اگه میخوای دنیا رو تغییر بدی، از خودت شروع کن.
اما بعد از خوندن این کتاب، فکر میکنم این جمله فقط نصف حقیقته.
کالرو در طول کتاب نشون میده که ما هیچوقت کاملاً جدا از جامعه انتخاب نمیکنیم. خانواده، طبقهی اجتماعی، اقتصاد، دولت، رسانه، فرهنگ، زبان و گروههایی که توشون زندگی میکنیم؛ روی چیزهایی که میبینیم و باور میکنیم و حتی گزینههایی که اصلاً پیش رومون قرار میگیرن اثر میذارن. ممکنه فکر کنیم کاملاً آزادانه انتخاب کردیم، در حالی که «منوی انتخابهامون» قبل از اینکه خودمون انتخاب کنیم، توسط شرایط اجتماعمون ساخته شده.
یکی از مهمترین چیزهایی که از این کتاب یاد گرفتم همین بود: اینکه ما یک نیروی اجتماعی رو نبینیم یا نشناسیم، از قدرتش کم نمیکنه.
یکی از مثالهایی که خیلی توی ذهنم موند، داستان چند نفری بود که کنار رودخونه ایستاده بودن و مدام آدمهایی رو که آب با خودش میآورد نجات میدادن. یکی از اونها یه جایی از بقیه جدا شد و رفت بالادست. فهمید مشکل فقط آدمهایی نیستن که توی رودخونه افتادن؛ یه پل خراب شده و آدمها و ماشینها دارن از اونجا سقوط میکنن. پس به جای اینکه تا ابد آدمهای بیشتری رو از آب بیرون بکشه، رفت سراغ ریشهی مشکل. کالرو میگفت اگر این مشکل ادامه پیدا میکرد و هیچکس نمیرفت تا ریشهاش رو پیدا کنه، احتمالا بعد از مدتی افرادی پیدا میشدن تا شنا آموزش بدن، افرادی پیدا میشدن تا مسئولیت غرق شدن رو به عهده افراد بسپارن و فلسفهی یا شنا کن یا غرق شو رو جا بندازن و افرادی هم پیدا میشدن که خدمات بعد از ترومای ایجاد شده در حادثه به آسیبدیدهها بدن.
این داستان برای من خیلی جالب بود، چون به نظرم دقیقاً تفاوت بین «حل کردن مشکل فردی» و «دیدن مسئلهی اجتماعی» رو نشون میده. گاهی تمام تمرکزمون رو میذاریم روی اینکه به آدمها یاد بدیم چطور با شرایط بد کنار بیان، قویتر باشن یا انتخابهای بهتری داشته باشن، در حالی که شاید باید یک لحظه عقب بریم و ببینیم اصلاً چرا اینهمه آدم دارن توی این رودخونه میافتن.
با این حال، کالرو در پایان کتاب از یک جبرگرایی ساده هم دفاع نمیکنه. جامعه قرار نیست عروسکگردانی باشه که تمام حرکات ما رو از پشت پرده کنترل میکنه. اگه جامعه روی افراد اثر میذاره، افراد هم میتونن روی جامعه اثر بذارن. و اینجاست که کتاب از «من» به «ما» میرسه: تغییر اجتماعی زمانی قدرتمند میشه که آدمها آگاهی و دغدغههای مشترکشون رو به سازمانیابی و کنش جمعی تبدیل کنن.
در بسیاری از بخشهای کتاب با کالرو موافق بودم و واقعاً ازش کلی یاد گرفتم؛ مخصوصاً در نقد این تصور که موفقیت یا شکست آدمها رو میشه فقط با تلاش و انتخابهای شخصی توضیح داد. بحثش دربارهی طبقهی اجتماعی، سرمایهی اقتصادی و فرهنگی، خانواده، بازار کار، جهانیشدن، دولت و قدرت رسانهها باعث شد به چیزهایی که قبلاً «ویژگی شخصی» یا «انتخاب شخصی» میدیدم، از یه زاویهی دیگه نگاه کنم.
اما مهمترین چیزی که از کتاب با خودم میبرم این نیست که «جامعه همهچیز رو تعیین میکنه»؛ بلکه دقیقاً برعکسه:
ما محصول جامعهای هستیم که قبل از ما وجود داشته، اما محکوم نیستیم همون جامعه رو بدون تغییر به نسل بعد تحویل بدیم.
شاید نسخهی کاملتر همون داستان کودکی این باشه:
از خودت شروع کن، اما در خودت متوقف نشو...
________________
ترجمه کتاب واقعا خوب بود👌🏻
July 18, 2025
من رشته ی دانشگاهیم حقوق بود و هست( دارم دکتری میخونم) یکی از علایقم جامعه شناسی هست. قطعا اگه این رشته رو دوست دارید این کتاب براتون خیلی جذاب هست. برای درک بهتر افراد برای قانون گذاری جامعه شناسی خیلی خیلی کمک میکنه.اینجور کتاب ها باعث میشه به این فکر کنی موقع قانون گذاری در جوامع به چه المان هایی باید دقت کنی و قانون گذاری باید چه شکلی باشه.
جامعه شناسی خیلی با حقوق عجین هست همیشه از خوندن چنین کتاب هایی به وجد میام.
جامعه شناسی خیلی با حقوق عجین هست همیشه از خوندن چنین کتاب هایی به وجد میام.
May 16, 2022
شاید بهترین کتاب نظری ای که در ردّ محافظه کاری فردگرایانه و دفاع از جامعه شناسی خونده م.
مشابه کتابهای ایگلتون و گاهاً ژیژک، فقط با انسجام بیشتر و مراعات بیشتر حال خواننده.
مشابه کتابهای ایگلتون و گاهاً ژیژک، فقط با انسجام بیشتر و مراعات بیشتر حال خواننده.
April 9, 2014
I totally agree with the general message (the American values of individualism and meritocracy and self-sufficiency are BS because of the immense impact that social structure has on our lives), but I didn't enjoy actually reading this book. Some of the examples and anecdotes Callero uses to support a broader idea seem like a stretch, and sometimes the connections are explained very poorly or glossed over. The first chapter of Allan Johnson's The Forest and the Trees explains social structure better than this entire book, in my opinion (sorry, Callero). Benefit of the doubt - someone who is not already familiar with sociology might find it much more engaging.
July 28, 2023
بخش اول کتاب در واقع داره جامعه آمریکایی رو بهخاطر شکوهمندسازی (glorify) ارزشهای فردگرایانه نکوهش میکنه. واقعیتش من اونقدری سواد جامعهشناسی ندارم که متوجه تمایل زیرپوستی نویسنده به سوسیالیسم شده باشم. ولی میتونم بگم از مزایای فردگرایی کمتر از معایبش میگه.
June 12, 2011
This book reads more like a promotion and defense of the sociology field. Peter Callero’s real arguments are muddy and his glaring appeals to Marxists, Feminists, African Americans and Jewish are a distraction from the true social science in this book. Early on, he sets up a colorful dichotomy between Skinner’s utopian collective world of unity in Walden Two and Orwell’s dystopian collective world of unity in 1984. I would have liked to see more of this comparison. Some of Callero's economic argument makes sense in that there is a dark side to individualism linked to egoism and selfishness that corporate leaders and international banks have used to promote their economic means, but I’m not convinced that individual thought and self reliance are responsible. That would be a matter of greed.
Callero steps way off when he equates individualism with the most extreme example possible: the Unabomber. Ted Kaczynski is used an extreme example of someone who believed in individualism, but this is a stretch and weak analogy. Most people, radical thinker or not, do not kill people for satisfaction. If we use this same line of thinking we should point to the mob mentality of mafias and gangs. They act in groups; should we assume all collectiveness is evil?
Callero even recognizes that “modest expressions of individualism can be beneficial and constructive” and that “social isolation can facilitate self-reflection and a sense of inner peace.” but who’s really advocating the Unabomber’s sense of isolation? Thoreau certainly doesn’t push us towards violence, yet in an act that almost sent this book to the shredder, Callero states “Ted Kacynski has eerie parallels to that of Henry David Thoreau” (p. 23). In the very next line, he writes, “Like Kacynski, Thoreau also attended Harvard.” This is like saying the Craig’s List killer attended Boston College, so anyone else at that institution has a potential to kill prostitutes.
With numerous examples of deviant behavior and conformity and questions about why so many obey immoral orders, the reader is led to the obvious answer of lack of individualism, but is this what Callero is trying to show? Why? No one ever said we are a society of individuals. Is Callero just trying to show that it doesn’t exist at all, for better or worse? He doesn’t reveal his thesis until page 164: “a sociological perspective represents a shift in perception away from the dominant individualistic point of view and toward an orientation that sees social relationships and social forces as primary and fundamental.” So this is it? Individualistic perspective is selfish? The book points at people who are not living like individuals and even points out the problems with people who conform and don’t question authority, yet Callero claims in the final chapter that individualism is the problem.
His call to action: “Removing the blinders of individualism is a first step toward achieving this change [stopping harm, inequality, and discrimination]” (p. 166). Yet there’s no real argument or examples of why and how individualism causes harm, inequality, and discrimination. Instead we have generalizations, stretched analogies, and a litter of logic fallacies. Even still, Callero’s book is a well worth read that will help you think about the complexities involved with individualism and opens up more inquiry into the group vs. individual crux.
Callero steps way off when he equates individualism with the most extreme example possible: the Unabomber. Ted Kaczynski is used an extreme example of someone who believed in individualism, but this is a stretch and weak analogy. Most people, radical thinker or not, do not kill people for satisfaction. If we use this same line of thinking we should point to the mob mentality of mafias and gangs. They act in groups; should we assume all collectiveness is evil?
Callero even recognizes that “modest expressions of individualism can be beneficial and constructive” and that “social isolation can facilitate self-reflection and a sense of inner peace.” but who’s really advocating the Unabomber’s sense of isolation? Thoreau certainly doesn’t push us towards violence, yet in an act that almost sent this book to the shredder, Callero states “Ted Kacynski has eerie parallels to that of Henry David Thoreau” (p. 23). In the very next line, he writes, “Like Kacynski, Thoreau also attended Harvard.” This is like saying the Craig’s List killer attended Boston College, so anyone else at that institution has a potential to kill prostitutes.
With numerous examples of deviant behavior and conformity and questions about why so many obey immoral orders, the reader is led to the obvious answer of lack of individualism, but is this what Callero is trying to show? Why? No one ever said we are a society of individuals. Is Callero just trying to show that it doesn’t exist at all, for better or worse? He doesn’t reveal his thesis until page 164: “a sociological perspective represents a shift in perception away from the dominant individualistic point of view and toward an orientation that sees social relationships and social forces as primary and fundamental.” So this is it? Individualistic perspective is selfish? The book points at people who are not living like individuals and even points out the problems with people who conform and don’t question authority, yet Callero claims in the final chapter that individualism is the problem.
His call to action: “Removing the blinders of individualism is a first step toward achieving this change [stopping harm, inequality, and discrimination]” (p. 166). Yet there’s no real argument or examples of why and how individualism causes harm, inequality, and discrimination. Instead we have generalizations, stretched analogies, and a litter of logic fallacies. Even still, Callero’s book is a well worth read that will help you think about the complexities involved with individualism and opens up more inquiry into the group vs. individual crux.
July 27, 2023
من مشتاقانه به دنبال کتابهایی میگردم که خوندن جامعهشناسی غیرآکادمیک رو برام راحت کنن و میتونم بگم این کتاب نمونهی خوبی براش بود.
به طور کلی کتاب در تلاشه روی اثر متقابل فرد و جامعه بر هم و جدانشدنی بودن این دو مفهوم تاکید کنه و به فردگرایی رادیکال غرب نقد داره؛ اما این مژده رو بهتون میدم که قرار نیست با یه مانیفست کمونیستی روبرو بشید. :))
همه فصلهای کتاب با مثالهای اجتماعی و نمونههای تاریخی -بیشتر در حوزه ایالات متحده- پیش میره و این دنبال کردن خط فکری نویسنده رو برام آسونتر میکنه.
من نسخه صوتی کتاب رو با صدای مهران نوروزی از طاقچه گوش کردم که اگرچه گیرا بود، اما متاسفانه ایرادات زیادی توی لحن و خوانش به گوش شنونده میاد.
به طور کلی کتاب در تلاشه روی اثر متقابل فرد و جامعه بر هم و جدانشدنی بودن این دو مفهوم تاکید کنه و به فردگرایی رادیکال غرب نقد داره؛ اما این مژده رو بهتون میدم که قرار نیست با یه مانیفست کمونیستی روبرو بشید. :))
همه فصلهای کتاب با مثالهای اجتماعی و نمونههای تاریخی -بیشتر در حوزه ایالات متحده- پیش میره و این دنبال کردن خط فکری نویسنده رو برام آسونتر میکنه.
من نسخه صوتی کتاب رو با صدای مهران نوروزی از طاقچه گوش کردم که اگرچه گیرا بود، اما متاسفانه ایرادات زیادی توی لحن و خوانش به گوش شنونده میاد.
August 18, 2025
خواستن توانستن نیست. این خلاصهی همهی آن چیزیست که کتاب میخواهد توضیح بدهد و الحق که چقدر درستحسابی توضیحش میدهد. اینطور نیست که بخواهیم و بشود، حداقل به این آسانیها نیست: واقعیتهای اجتماعی، سفت و محکم و قاهر، بیرون ما جا خوش کردهاند و تکلیف خیلی چیزها را خودشان برایمان معلوم کردهاند و معلوم میکنند. کتاب در هشت فصل، تروتمیز و بی پیچاندن قضیه، با ارجاع به پژوهشهای جامعهشناختی، از نیروهای اجتماعیای میگوید که به ما و زندگیهایمان میدهند: «[خودِ] افسانهی فردگرایی»، «نمادها»، «گروه»، «طبقهی اجتماعی»، «سرمایهداری»، «دولت»، «رسانههای جمعی» و «جنبشهای اجتماعی». نتیجهگیری آخر کتاب هم مختصر و جمعوجور یک بار دیگر ایدههای کتاب را یادآوری میکند و از آن نتیجهگیریهاییست که هرازچندی آدم باید برود کتاب را دست بگیرد و دوباره بخواندش. در عنوان و زیرعنوان کتاب نیامده که «درآمدی»ست بر جامعهشناسی، «مقدمهای»ست بر جامعهشناسی یا از این دست چیزها (و چه بهتر که نیامده) اما بهحق از بهترین گزینهها برای آشنایی با علم جامعهشناسی و بینش جامعهشناختیست. کتاب خالی از اسم نظریهها و اسم نظریهپردازان است و پُر از ایدههای جامعهشناسانهی درخشان. از ترجمهی یکدست و باکیفیت کتاب هم نباید گذشت.
Read
February 8, 2019**Read for SOCI 110 and SOCI 499**
July 3, 2024
نویسنده قدرت روایت خوبی داره و این باعث شده با کتابی به شدت روان برای خوندن مواجه باشیم اما چند ایراد رو بر اثر وارد میدونم. اول اینکه در بخشهایی احساس کردم متوجه نمیشم به چه دلیل به یک مبحث پرداخته میشه و مسئلهای که گفته میشه در زنجیره کلی روایت کتاب چه نقشی رو ایفا میکنه.
ایراد دوم (شاید هم برای برخی حسن) مربوط به رویکرد نویسنده در نگارش کتابیه که میخواسته مخاطب عمومی داشته باشه. البته اینکه کتاب رو طوری نوشته که همهفهم باشه ایراد نیست اما در تببین مسئله کلی کتاب یعنی رد فردگرایی افراطی، مشکل ایجاد کرده. مثالهای جزئی که زده میشه همگی درست هستن و اتفاقا نتیجهگیری درستی هم از اونها میشه اما اگر عدهای با رویکردهای مقابل نویسنده، بخوان ایدههای کتاب رو رد کنن و از مزایای بازار آزاد و نظام سرمایهداری بگن، این کتاب قدرت چندانی برای مقابله با استدلالهای غلط اونها نداره. در واقع کتاب نقدهایی بر فردگرایی افراطی مطرح میکنه که درست هستن اما در مراحل ابتدایی نقد قرار دارن.
ایراد دوم (شاید هم برای برخی حسن) مربوط به رویکرد نویسنده در نگارش کتابیه که میخواسته مخاطب عمومی داشته باشه. البته اینکه کتاب رو طوری نوشته که همهفهم باشه ایراد نیست اما در تببین مسئله کلی کتاب یعنی رد فردگرایی افراطی، مشکل ایجاد کرده. مثالهای جزئی که زده میشه همگی درست هستن و اتفاقا نتیجهگیری درستی هم از اونها میشه اما اگر عدهای با رویکردهای مقابل نویسنده، بخوان ایدههای کتاب رو رد کنن و از مزایای بازار آزاد و نظام سرمایهداری بگن، این کتاب قدرت چندانی برای مقابله با استدلالهای غلط اونها نداره. در واقع کتاب نقدهایی بر فردگرایی افراطی مطرح میکنه که درست هستن اما در مراحل ابتدایی نقد قرار دارن.
March 16, 2019
My ratings of books on Goodreads are solely a crude ranking of their utility to me, and not an evaluation of literary merit, entertainment value, social importance, humor, insightfulness, scientific accuracy, creative vigor, suspensefulness of plot, depth of characters, vitality of theme, excitement of climax, satisfaction of ending, or any other combination of dimensions of value which we are expected to boil down through some fabulous alchemy into a single digit.
December 14, 2022
کتابی بسیار مهم و پر نکته. من آشنایی با جامعهی آمریکایی ندارم. ولی به شدت جامعه را نیازمند مطالعهی این کتاب میدانم. کتابی دیر ویرایش و دیر چاپ. نکات بسیار جالبی در جبههی درست گرفتن در برابر فردگرایی ارائه میدهد که شاید باب میل جامعهای با ذهنیت آمریکایی نباشد. حقیقتی که نیاز با مطالعه و برسی بیشتر دارد. بنظرم برای تغییر و ساخت جامعهی ایرانی، به پِی ریزی این کتاب نیاز خواهیم داشت.
این کتاب من ره علاقهمند به جامعه شناسی کرد.
این کتاب من ره علاقهمند به جامعه شناسی کرد.
Read
October 7, 2025کتابی بسیار تأثیرگذار و تیزی است.
کالرو با زبانی روشن نشان میدهد چطور «فردگرایی» محصول نیروهای اجتماعی، فرهنگی و نهادی است.
خواندنش باعث شد خیلی از باورهای رایج دربارهی اختیار، انتخاب و موفقیت رو از زاویهی تازهای ببینم.
خیلی پیشنهادش میکنم، مخصوصاً برای کسانی که به جامعهشناسی یا روانشناسی اجتماعی علاقه دارند
کالرو با زبانی روشن نشان میدهد چطور «فردگرایی» محصول نیروهای اجتماعی، فرهنگی و نهادی است.
خواندنش باعث شد خیلی از باورهای رایج دربارهی اختیار، انتخاب و موفقیت رو از زاویهی تازهای ببینم.
خیلی پیشنهادش میکنم، مخصوصاً برای کسانی که به جامعهشناسی یا روانشناسی اجتماعی علاقه دارند
June 22, 2026
محوریت موضوعی کتاب حول پیشنهاد عینکی برای دیدن جهان میچرخه. نگرش جامعهشناختی. هر فصل با مثالی و نگاهی به مسئلهای با دیدگاه اجتماعی پیش میبره. دیدگاهی که نقشِ الان بسیار پررنگ «فرد» رو کمتر نشون میده و بر اهمیت جامعه و اجتماع در شکلگیری داستانها، اتفاقات، ادراکات، فرهنگ و کنش افراد و فردها تاکید میکنه. قوی.
December 1, 2022
At the end Callero is just trying to say that American society is full of sh*t lol. He does contradicts himself while trying to condemn and justify the reasons why this society is so individualistic.
April 17, 2024
I agree with Callero. Individualism is a myth. I’ve never been exposed to this type of thinking before and reading this book enlightened me. I highly recommend reading this because it really makes you think about and ask the central question in sociology: why?
August 22, 2026
کتاب کلاً حرف خاصی نمیزد، عمق خاصی نداشت. یک سری جملات تکراری، بدون مطالعهی دقیقتر و ریشهشناسی. به صورتی که انگار فردگرایی از آسمان آمده وسط ما به صورت یک شهاب سنگ خورده، نه این که برساختی اجتماعی باعث این فردگرایی شده.
Read
June 21, 2022for soc class
December 29, 2022
افسانه فردگرایی درباره اثر جامعه و دیگران بر فرد مثالهای زیادی میزند. فردگرایی هرچند بسیار تبلیغ میشود، ولی در عمل همه ما تحت تاثیر رسانه، خانواده، مدرسه و طبقه اجتماعی خودمان هستیم.
June 14, 2024
زور ساختار و رابطه ی بین افراد از خود اعضاء مهم تر و بیش تر است . پس زیاد به خودمون سخت نگیرم وقتی به خیلی از اهدافمون نمیرسیم .
October 14, 2025
Good but not great. It was a required read for my sociology class, I thought were things about it that could’ve been done better but overrall an okay book with okay messaging etc.
December 10, 2014
Very interesting read. The author is not denying that individuals & individual acts don't happen or don't make a difference he simply explains that they do not happen in a vacuum. He explores even what we consider the process of private thinking & feeling is often structured by social forces. His thoughts on the power of mass media is helpful & shows the wide range of effects, not just the obvious. A good book to help broaden your perspective.
September 14, 2014
I throughly enjoy this book. Learned a lot from reading it.
Displaying 1 - 23 of 23 reviews