‘Ik begin voorzichtig te geloven dat ik het leraarschap ooit onder de knie zal krijgen.’
Op het hoogtepunt van haar carrière besluit Merel van Vroonhoven haar hart te volgen en de bestuurskamer voor het klaslokaal te verruilen. Met de slagvaardigheid en tomeloze inzet waar ze in haar vorige werk bekend om stond, hoopt ze als leraar veel te bereiken. In haar columns koppelt ze haar ervaringen aan haar vorige leven en grotere vraagstukken. Op een school voor speciaal onderwijs leert ze – met vallen en opstaan – in de praktijk dat leidinggeven aan kinderen niet eens zo anders is dan aan directeuren, en dat het zeker niet makkelijker is. Ook ontdekt ze van dichtbij dat niet elk kind dezelfde kansen krijgt. En dat je met kleine stapjes ontroerend mooie dingen kunt bereiken. Voor de klas is dan ook een boek vol inspirerende, aangrijpende en kritische verhalen, die het enorme belang van goed onderwijs en de waarde van het leraarschap onderstrepen.
Tja, ik keek enorm uit naar het boek en het had zeker ook echt goede stukjes (mijn favoriete waren als ze voor de klas stond en vertelde over haar leerlingen en over hoe haar schooltijd ging), maar helaas was er ook genoeg waar ik me echt doorheen moest slepen. Zoals politiek, of reisjes, of saaiere onderwijsstukken (niet voor de klas), of *kots* corona. Ik snap het al, we komen er nooit vanaf. Ben je in de echte wereld al wat beterder aan het voelen en komt het leven ietwat op gang, kom je het in boeken steeds weer tegen. :|
Merel van Vroonhoven ruilt op 51 jarige leeftijd de wereld van het bedrijfsleven in voor een baan in het speciaal onderwijs. Los van het feit dat ik dit een moedige stap vind, heb ik haar boek met veel interesse gelezen. Haar columns uit de krant zijn gebundeld in dit boek.
Tussendoortje, in twee uurtjes uitgelezen. Een wat onevenwichtige bundel columns over onderwijs, bezien vanuit het perspectief van een zij-instromer en eerder verschenen in De Volkskrant. Sommige columns zijn ijzersterk, vooral die met een duidelijke boodschap. Andere zijn wat tam en flauw. Vroonhoven is geen sterke stiliste en de tekst bevat nogal wat clichés (manlief, zoonlief … brrrr). Een extra ster voor de belangrijke boodschap en voor de auteur zelf, die na een succesvolle carrière de overstap naar het primair onderwijs maakte en er overduidelijk op haar plek zit.
De bestuursvoorzitter van vooraanstaande bedrijven en organisaties wordt zij-instromer in het basisonderwijs. Zij beschrijft inlevend hoe het er naar toe gaat in de schoolklas. Soms schrijnende verhalen over kinderen die dreigen vast te lopen. Maar ook voorbeelden van jongeren die opbloeien. Uit het leven gegrepen.
De stukjes over de kinderen vond ik heel leuk, maar er waren ook veel columns bij met een wat klagerige en vooral prekerige inhoud. Misschien toch proberen om de ongetwijfeld ware problemen in het onderwijs op een andere manier onder de aandacht te brengen.