นี่เป็นรักในพรหมลิขิตยังไงล่ะ

by Kei Tsukimura, Aoi Hashimoto (Illustrator), Puifai Yang (Translator)

เวลาอยู่ในบริษัททาคุมิมักวางมาดเป็นหนุ่มเท่ตลอดเวลา แต่ความจริงเขาใฝ่ฝันอยากมี
ความรักโรแมนติกดรามาเหมือนในนิยายโรมานซ์ หลังตระหนักได้ว่าแค่รออย่างเดียว
ไม่ลงมือทำอะไร ตัวเองคงมีแต่แก่ขึ้นทุกปีโดยไม่ได้เจอใครดีๆ สักที ด้วยเหตุนี้ทาคุมิจึง
ตัดสินใจเข้าร่วมปาร์ตี้หาคู่เกย์ ทาคุมิได้จับคู่กับโฮโซยะ ทั้งสองเริ่มคบหาดูใจกัน ยิ่งได้
ออกเดตกันบ่อยครั้ง ทาคุมิก็ยิ่งรู้สึกว่าคนรักของตนทั้งใจดี ทั้งเป็นสุภาพบุรุษ ทุกวันของ
ทาคุมิเต็มไปด้วยความสุข แต่แล้ววันหนึ่งทาคุมิก็ได้รู้ว่าแท้จริงแล้วโฮโซยะไม่ใช่เกย์...?

242 pages, Paperback

About the author

Associated Names:
* Kei Tsukimura (Japanese)
* 月村奎 (Japanese)

Reviews

[เด็กแว่น]

ชื่อภาษาไทยคือ "นี่เป็นรักในพรหมลิขิตยังไงล่ะ" แอบตกใจว่าทำไหมดาวน้อยจัง ทั้ง ๆ ที่เรื่องราวสนุก และใส ๆ ตั้งแต่ต้นยันจบ อาจจะมีน่าเบื่อตอนกลาง ๆ เรื่องนิดหน่อย

เรื่องนี้นายเอกมีความ บอบบาง ร่างเล็ก ผมยาวเอวคอดมาก อารมณ์ หญิงสาวที่ถวิลหาแขนของคนรักที่มีมวลกล้ามเนื้อของชายชาตรีมาสวมกอดประมาณนั้น ตอนที่อ่าน อะไรมันจะขนาดนั้น

เปิดเรื่องมาก็คือ นายเอกไปงานหาคู่ แล้วดันไปถูกใจกับพระเอกที่ไปงานหาคู่เหมือนกัน (แต่พระเอกเป็นชายแท้นะ ไปร่วมงานเพราะเหมือนจะไปเป็นเพื่อนรุ่นน้อง) ทีเนี้ยต่างฝ่ายต่างไม่ได้คุยกันในงาน และคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่สนใจกันและกัน ก็เลยเขียนชื่อของอีกฝ่ายไปในกระดาษ เพราะเกมหาคู่บังคับให้เขียน ถ้าใครส่งกระดาษเปล่า จะโดนลงโทษ ประมาณนี้

พระเอกเขียนชื่อนายเอก เพราะเข้าใจว่า นายเอกหน้านิ่ง เข้าถึงยาก โลกส่วนตัวสูง วางมาด
นายเอกเขียนชื่อพระเอก เพราะเข้าใจว่า พระเอกคงไม่สนใจตนเอง แต่ตนเองก็ดันแอบชอบพระเอกสะงั้น

ทั้งคู่เลยดันมาเดตและสานสัมพันธุ์กันต่อ โดยที่พระเอก ก็พยายามจะบอกนายเอกว่าฉันชอบผู้หญิงนะ แต่พอจะบอกก็มีเรื่องราวมาทำให้ไม่ได้บอก อย่างที่บอกไปว่า เรื่องนี้ใส ๆ ใสมาก ๆ อ่านไปเขิลไป แล้วก็มีคู่รุ่นน้องที่เป็นเพื่อนสนิทของพระเอกก็มีคู่ด้วยนะ ส่วนตัวชอบคู่รองมากกว่า 55555 เพราะคู่รองมันเรียลดี คู่หลักมันดูเพ้อฝันไปนิดหนึ่ง สรุป สนุกครับ

[JillV]

พล็อตเรียบง่ายมาก แค่อ่านเรื่องย่อก็เดาได้ตั้งแต่ต้นจนจบ แต่จริงๆนิยายของนักเขียนคนนี้ก็เป็นแบบนี้ทุกเรื่อง ส่วนตัวคิดว่าปัญหาของเรื่องนี้มันไม่ได้อยู่ตรงที่พล็อตเรียบ (เพราะนิยายพล็อตเรียบก็สนุกได้) แต่คิดว่าการเล่าเรื่องมันค่อนข้างวกวน นายเอกเอาแต่คิดว่าอยากมีความรักๆๆ พระเอกก็เอาแต่ว้าวุ่นใจแล้วก็คิดว่านายเอกช่างน่ารักๆๆ วนไปวนมาแล้วก็จบ แล้วจู่ๆก็ย้ายไปเล่าเรื่องของญาติพระเอกที่เป็นคู่รอง สุดท้ายเลยรู้สึกว่าทั้งคู่หลักคู่รองไม่มีอะไรน่าจดจำเป็นพิเศษ