Willemijn heeft anorexia. Dat komt niet zo handig uit, want ze staat net op het punt om volwassen te worden. Waar iedereen om haar heen naar feestjes gaat, de liefde ontdekt en losbreekt van zijn ouders, gaat Willemijn van psycholoog, naar psycholoog, naar psycholoog en moet ze leren dealen met een ziekte die voor de mensen om haar heen maar moeilijk te begrijpen is. Wat doe je als je eigen gedachten soms je grootste vijand zijn? Bij wie zoek je hulp als je je eigen ouders constant wegduwt en als je leeftijdsgenoten tegelijkertijd eeuwen ouder en jaren jonger lijken te voelen? En hoe keer je terug in een wereld waar de tijd door is gegaan, terwijl de jouwe zo lang stilstond?