Opowiadać dalej

by John Barth, Maciej Świerkocki (Translator)

Oto małżonkowie w tropikalnym kurorcie. Jedno z nich jest śmiertelnie chore. Mąż opowiada żonie, niczym Szeherezada, która chciała ocalić życie, historie, by odwlec moment nieuchronnego rozstania. Żona odbiera telefon i dostaje przerażającą wiadomość. Zanim przekaże ją mężowi, musi pokonać dzielącą ich odległość. Wtedy wszystko się skończy. A jeśli rację miał Zenon z Elei i drogę ich dzielącą można w nieskończoność szatkować na coraz mniejsze odcinki? Może dałoby się odsunąć kres w nieskończoność. Kres miłości, życia i opowieści. Dramaturgiem każdego opowiadania jest czas. Opowiadanie zaś czymś nieskończenie podzielnym, jak przestrzeń w paradoksie Zenona. Można więc snuć opowieść, która się nigdy nie skończy, opowieść, która się kończy…

O tym opowiada nam Barth. Bawi się formą, wciąga czytelnika zmysłowym językiem w zmyślone historie, których fikcyjność co rusz uwypukla. Historie powstają na naszych oczach. A dominującym wątkiem, równie efektownym, co losy bohaterów, jest refleksja nad istotą czynności opowiadania, nad wagą fikcji, bez której nie moglibyśmy poznać prawdy.

Amerykański pisarz, John Barth, znany jest w Polsce przede wszystkim z Bakunowego faktora. My wznawiamy dla Państwa, wydany w 1996 roku, zbiór Opowiadać dalej w znakomitym przekładzie Macieja Świerkockiego.

Genres: Fiction, Short Stories, Literature, The United States Of America, American, Literary Fiction

430 pages, Hardcover

First published January 1, 1996

About the author

John Barth briefly studied "Elementary Theory and Advanced Orchestration" at Juilliard before attending Johns Hopkins University, received a bachelor of arts in 1951 and composed The Shirt of Nessus , a thesis for a Magister Artium in 1952.
He served as a professor at Penn State University from 1953. Barth began his career with short The Floating Opera , which deals with suicide, and The End of the Road on controversial topic of abortion. Barth later remarked that these straightforward tales "didn't know they were novels."
The life of Ebenezer Cooke, an actual poet, based a next eight-hundred-page mock epic of the colonization of Maryland of Barth. Northrop Frye called an anatomy, a large, loosely structured work with digressions, distractions, stories, and lists, such as two prostitutes, who exchange lengthy insulting terms. The disillusioned fictional Ebenezer Cooke, repeatedly described as an innocent "poet and virgin" like Candide, sets out a heroic epic and ends up a biting satire.
He moved in 1965 to State University of New York at Buffalo. He visited as professor at Boston University in 1972. He served as professor from 1973 at Johns Hopkins University. He retired in 1995.
The conceit of the university as universe based Giles Goat-Boy , a next speculative fiction of Barth comparable size. A half-goat discovers his humanity as a savior in a story, presented as a computer tape, given to Barth, who denies his work. In the course, Giles carries out all the tasks that Joseph Campbell prescribed in The Hero with a Thousand Faces . Barth meanwhile in the book kept a list of the tasks, taped to his wall.
The even more metafictional Lost in the Funhouse , the short story collection, and Chimera , the novella collection, than their two predecessors foreground the process and present achievements, such as seven nested quotations. In Letters , Barth and the characters of his first six books interact.
Barth meanwhile also pondered and discussed the theoretical problems of fiction, most notably in an essay, "The Literature of Exhaustion," first printed in the Atlantic in 1967, widely considered a statement of "the death of the novel" (compare with Roland Barthes's "The Death of the Author"). Barth has since insisted that he was merely making clear that a particular stage in history was passing, and pointing to possible directions from there. He later (1979) a follow-up essay, "The Literature of Replenishment," to clarify the point.
Barth's fiction continues to maintain a precarious balance between postmodern self-consciousness and wordplay on the one hand, and the sympathetic characterisation and "page-turning" plotting commonly associated with more traditional genres and subgenres of classic and contemporary storytelling.

Reviews

[Tomasz · Rating 5 out of 5]

Nigdy nie czytałem niczego podobnego do „Opowiadać dalej”. Nie wiem, czy traktować tę książkę jak zbiór opowiadań, a może jak powieść, ale zatopiłem się w tej narracji i jak intruz przysłuchiwałem się kolejnym historiom, które rozgałęziały się w inne, coraz bardziej fascynujące. Świetna lektura, choć niewątpliwie wymagająca skupienia i zrozumienia konwencji.

[Nathan "N.R." Gaddis]

Somehow I stumbled upon this book at a library sale back in 1996. My first encounter with meta-fiction. 10 years later I finally got around to reading Barth's Sot-Weed Factor and subsequently blew through his entire life's work. Barth is a novelist of Smart Fat Tomes, foremost, but his short stories are an easy way to get a glimpse into what he's about.

[Rafal · Rating 4 out of 5]

Tłumaczem tej książki jest Maciej Świerkocki - tłumacz Ulissesa. Nawet mnie to nie dziwi, bo facet chyba nie lubi łatwych wyzwań.

Rzeczywiście trudno powiedzieć, czy jest to powieść, czy zbiór opowiadań.
W istocie jest to coś pomiędzy. I ta książka w perfekcyjny spełnia jedną z moich literackich fantazji: obcowanie z dopieszczoną formą. W tej książce formą można się delektować przez cały czas, bo forma jest jednym z głównych jej tematów a ostatni rozdział, który w wysublimowany sposób domyka rozpoczęte wcześnie formalne wzory, to po prostu intelektualna orgia dla takich formofilów, jak ja. Jeżeli ktoś lubi szukać w książkach tropów, kodów, łamigłówek - to ta książka spełni wymagania najbardziej wybrednych szukaczy.

Gdybym miał się czepiać, to bym powiedział, że tej formalnej uczcie, czasem gubi się opowiadanie, ale tylko czasem, więc nie jest to zarzut fundamentalny. A poza tym bardzo możliwe, że wcale się nie zgubiła, tylko mi nie udało się jej znaleźć, co jest wskazówką, że trzeba przeczytać to drugi raz. No, trzeba i na pewno to zrobię.

[Marcin · Rating 4 out of 5]

Kiedy sięgałem po Johna Bartha nie miałem zielonego pojęcia, że ojcami chrzestnymi tego tytułu są Zenon z Elei ze swymi paradoksami oraz Werner von Heisenberg z zasadą nieoznaczoności. Obawiałem się, że znów będę miał do czynienia z przeintelektualizowaną kombinatorką à la francuscy strukturaliści i poststrukturaliści na czele z Julią Kristevą, usiłującą na poważnie przeanalizować poezję Rimbauda i wpisać ją w ciąg matematycznych aksjomatów, co bezlitośnie wyszydzili Sokal i Bricmont w Fashionable Nonsense: Postmodern Intellectuals' Abuse of Science. Już pierwsze akapity prozy Barta rozwiały moje wątpliwości. Samo spostrzeżenie, na którym autor ufundował swój tytuł – zgodnie z którym prawa narracji podlegają równie ścisłemu reżimowi, co prawa fizyki, choć ich istnienia nie można potwierdzić doświadczalnie z taką samą precyzją – może nie jest wybitnie odkrywcze, ale sposób jego wykonania i „sprzedaży” tego czytelnikowi jest zgoła intrygujący i wysublimowany. Prozy Bartha (na temat kłopotów z ich gatunkową przynależnością rozpisuje się tłumacz w posłowiu) są misternie pokomplikowane, ozdobione nie tylko dygresyjnymi wygłupami, ale także szybkimi rzutami do przodu i alternatywnymi zwrotami akcji. Na przykład w Aż pewnego dnia… narrator przechodzi od obrazu umierającego starca obdarzonego talentem narracyjnym do opowieści o możliwych przyszłościach, jakie czeka jego córkę, pisarkę, która może, ale nie musi, zdobyć Nagrodę Nobla. Sprytna proza tytułowa wykorzystuje paradoks Zenona i zasadę nieoznaczoności Heisenberga, aby scharakteryzować relację zbiegów okoliczności pomiędzy autorem, czytającym swoją pracę w magazynie podczas lotu obok kobiety, która również czyta tę samą historię i dostrzegającą w doświadczeniach bohaterki wzór jej własnego życia. U Bartha jedna demonstracja po drugiej wiedzie do konkluzji, że zarówno w fizyce, jak i w fikcji alternatywne linie świata są nie tylko możliwe do wyobrażenia, ale całkiem możliwe. Teoretyczną i spekulatywną sztywność naukowego fundamentu na szczęście modyfikuje precyzja wypowiedzi i porywająco komiczna inwencja autorska. To prozy alternatywne, w pewnym sensie zaabsorbowane sobą, pozostające w nieustannym wzajemnym dialogu – niczym matematyczne fraktale - i wyjątkowo pomysłowe. Chciałoby się rzec, że to postmodernizm, jakiego wymagający czytelnik życzyłby sobie znacznie częściej. Calvino i inni OuLiPo-iści byliby bardzo ukontentowani.

Jednocześnie Łukasz Piskorek stanowi dla mnie prawdziwą enigmę. W dalszym ciągu nie mogę dociec przyczyny, jakim cudem obok tak przemyślanych i współgrających z treścią książki okładek, jak u Bartha czy Calvino, potrafi on dopuścić się, przy współudziale PIW-u, grzechu na estetyce, jak w przypadku ociekającej wściekłym, kiczowatym różem Wojny Céline’a.

[Jakub · Rating 4 out of 5]

A peculiar book for peculiar readers and I did peculiarly like it. This is an interesting metaread which concentrates on themes of creation, writing and storytelling and it does that not only using differing themes and modes but also from the inside.

[to.ostatnia.ksiazka · Rating 5 out of 5]

"Trzeba opowiadać dalej, a wtedy, być może, wszystkiego się dowiemy."

[Ania · Rating 4 out of 5]

Opowiadania mają to do siebie, że nie muszą mieć fabuły, nie muszą być logiczne i ułożone, mogą być po prostu opowieścią. A tę opowieść Bartha czyta się świetnie i nie miałabym nic przeciwko, żeby opowiadał mi dalej, dalej, dalej i dalej. A o czym autor nam mówi? Przede wszystkim właśnie o tym, jak opowiadać, jak pisać opowiadania i jak snuć opowieści. I chociaż teraz wychodzi z tego masło maślane, to ciężko mi w inny sposób przedstawić tę książkę. A to wszystko, przedstawia w świetnej formie – język jest delikatny, zabawny, płynny, powiedziałabym nawet, że melodyjny.
Nie wiem, czy wszystko tutaj zrozumiałam. Czasami coś było jasne i przejrzyste, czasami czułam się jakbym czytała w innym języku, ale w ogóle mi to nie przeszkadzało. „Opowiadać dalej” wymaga jednak dużo skupienia, bo bardzo łatwo pogubić się w różnych wątkach i zmianach narracji. Warto poświęcić Bathowi uwagę, skupić się i po prostu zanurzyć w jego świecie, bo tak dobre teksty o tekstach zdarzają się bardzo rzadko.
Świetne to było!

[Viktoria · Rating 5 out of 5]

Це збірка оповідань, яку важко назвати збіркою. Все поєднано, лінії сходяться і розходяться.
Пишуть, що On with the story - це підведення підсумків епохи пост модернізму. Хіба?
Барт показує вплив мистецтва на життя, і навпаки. Все поєднано. І все продовжується, як молекули у всесвіті, як розділові знаки у розповідях, як планети в галактиках.
Двоє людей у віці розповідають історії перед сном. Чоловік смертельно хворий і ці історії - це те, що мусить втримати його підряд із коханою. Життя не закінчиться доти, доки не поставлена крапка.
Я ше не читала аж такого емоційно забарвленого постмодерністського роману, чи то оповідань. Ну, так, ще Художниця Тіла Делілло.
Я точно хотіла б прочитати ще й такого Барта українською. Це дуже гарні розповіді, а стиль і форма, ммм. Ті переходи між розповідями, його: Поцілуй! Обійми! Розповідай далі! То цілуєш, чи ні - додає такого атмосферного забарвлення.

[Mike · Rating 4 out of 5]

After writing his famous door-stopper novels in the 60s, 70s, and 80s, Barth has returned to the short-story format with great success. Most of these stories were previously published in magazines, and as with all such collections, there are some repeated themes and ideas, but Barth handles this in a really lovely way. He frames the collection as the 12 stories an older couple tell each other near the end of their lives - one tale for each of the 12 nights of the last vacation they will take together. Rather than a weakness, then, the repeated themes become a moving example of the couple's connection. This collection was published in 1996 - I was surprised to find that Barth has published four more collections since then, almost under the radar.

[meep · Rating 5 out of 5]

Podeszłam do tej książki w 100% w ciemno i była to moja najlepsza książkowa decyzja w tym roku. Nie żartuję, mówiąc, że to najlepsza rzecz, jaką od lat przeczytałam. Ociągałam się z pisaniem tej recenzji, ponieważ bądźmy sobie szczerzy – pomimo paru tygodni, które minęły, odkąd skończyłam "Opowiadać dalej", nadal nie znalazłam słów, które potrafiłyby oddać w pełni to, co czułam czytając tą książkę, czy to, co czuję, patrząc na nią z nijaką perspektywą czasu. Nie jest to nawet w pełni zbiór opowiadań, a ambitny zbiór zabaw oraz niepowtarzalnych zabiegów narracyjnych zamkniętych w luźnej ramie opowieści, która jest zarówno przerywnikiem, podsumowaniem, jak i zapowiadającym elementem każdego opowiadania. Ekspercko splecione ze sobą nici tematyczne, które stopniowo coraz częściej się przenikają, tworząc wrażenie, że wszystkie te rzekomo nie związane ze sobą zabiegi literackie istnieją gdzieś na jednej płaszczyźnie, że wszystkie wzięły się z zalążków myśli i rozmów poprzedzających dane opowiadanie, że organicznie urosły do rangi osobnych bytów literackich, nadal pielęgnując swoje skromne korzenie. Nie jestem w stanie nawet stwierdzić, ile razy zatrzymywałam się w połowie akapitu, by w pełni wsiąknęło we mnie to, co przed chwilą przeczytałam. Ta książka fundamentalnie zmieniła sposób, w jaki myślałam o literaturze, o związku między narratorem a historią, którą opowiada, o tym, że istnieje czas poza tym, o którym w tej chwili czytelnik się dowiaduje, i że nieważne ile można się nim bawić i rozbierać go na kolejne coraz mniejsze cząstki, to kiedyś jego klepsydra się przesypie, i pozostanie z niego – a zatem również z każdego dzieła literackiego – tylko posmak w myślach. Każdy, powtarzam każdy powiniem chociaż raz w życiu to przeczytać. Po prostu coś niesamowitego, doznanie literackie unikające skategoryzowania. Mam ochotę żyć w tych słowach. ❤️

[Gary · Rating 4 out of 5]

It's John Barth. It's more about how stories can work than it is the actual story, but there's still a story involved, and it's a good story that you have to piece together as you go. I thought this was a collection of short stories, but it's more of a series of stories within stories, but like I said, it's Barth.

[David]

Barth actually reaches p.124 before he uses “faute de mieux” this time! I have lost much of my 1990s’ enthusiasm for Barth’s fictional/narratological obsessions and am beginning to wonder if he has not, in fact, been spinning his wheels on the same patch of marshland since The Last Voyage of Somebody the Sailor.

[Christopher Sutch · Rating 4 out of 5]

Doesn't quite have the panache or intensity of _Lost in the Funhouse_, and some of the stories fall flat. But the narrative frame is interesting, there's lots of interesting stuff about quantum mechanics, and some of the stories still have that Barth flair to them.

[Chris McCracken · Rating 5 out of 5]

There should be a six-star rating, seven, fifty-nine. I couldn't stop last night. Postmodern stuff is sometimes so cold -- all theory and no heart. This is just what I've been waiting for. I can tell this is going to go down as one of my all-time favorites.

[Logan Rosselli · Rating 4 out of 5]

"Our lives in general, then, it must go without saying... Waves, absolutely, as are all our actions for good or ill, dissipating over distance and time. Ditto to our stories, obviously; both our life-stories and (Shall we cross our fingers, dearest friend?) our made-up-and-maybe-even-publishable stories: waves waves waves, propagated from mind to mind and heart to heart through the medium of language via these particles called words."


Themes and Author's Style

Barth's On With The Story is a collection of short stories revolving around themes of life, love, fulfilment, end of life, and story telling. Prior to each of the 12 short stories, there are few pages dedicated to linking them all together through one cohesive story line. This story is that of an older couple who has resigned to die together while vacationing at a favored resort. The twelve short stories are told by the male of this couple to his partner on each of the twelve nights of their "last resort."

Being a young person with lots of questions about life, love, fulfilment, death, etc., these stories provide insight into knowledge or wisdom that I think is otherwise only accessible via lived tragedy or aging. At times, I found myself lost or confused. I think that readers who have experienced more of life will find themselves less so, but Barth's extensive vocabulary and digressive story-telling style are likely to throw most readers for a loop at times. Regardless, push through to the end of each story and allow yourself to sit on it for awhile and the meaning will become clear.

Another major theme of this collection is story-telling and, at times, metafiction. Barth spends considerable time discussing the practice of story-telling and its importance. The narrator of the story switches with no rhyme or reason from the male story-telling character to Barth himself. He makes points about how stories touch our lives and debates whether human lives are just stories or something greater. Barth frequently seems to decide that the answer doesn't matter, as everything is all so insignificant in the grand scheme of the universe. In this way, Barth also frequently includes discussions of physics, science, and math in the works.

Critiques

I don't know if I am in the correct tax bracket to read this book. Barth's stories heavily feature sailing, vacationing at fine resorts, relaxing in seaside country homes, and more activities that are only accessible to those who have accumulated wealth. Because of this, his characters were sometimes difficult to relate to and his examples could be difficult to understand.

I also don't have a degree in literature, which I think would be helpful for following some of Barth's prose. Only someone who has studied the subject will fully appreciate the depth of what Barth is trying to do in some of his stories. I prefer a story that can be admired by critiques while also enjoyed by the common-person such as myself.

Closing Thoughts

If you're interested in deeper considering the meaning of a life well-lived, then this is a book for you. I commend Barth for his choice to create this piece as a collection of short stories. This allowed him to cover all kinds of varying situations still relating to the same topic. For example, one story is about a man who lives alone but imagines the company of his neighbor and another story is about a happy couple who has been together 30 years. Both stories still investigate the same themes, but from completely different perspectives.

This is worth a read and for me personally, is a jumping off point into other books relating to human nature, life, death, and what it all means.



On with the story...

[Biblioteka Pingwina · Rating 5 out of 5]

O czym jest ta książka? Co autor miał na myśli? Te i wiele pytań nie mają racji bytu w tym przypadku...
Potok słów, który porywa mimo, że płynie powoli. Szumem zagłusza rzeczywistość. Niesie daleko w odmęty duszy i zatrzymuje czas. Odrywa od tu i teraz.

"Opowiadać dalej" dotyka czułych strun. Ostatnia kropka konczy książkę, ale rozpoczyna wewnetrzne poruszenie. Tego co się wydarzyło na przestrzeni tych kilkuset stron nie potrafię jeszcze wyartykułować i pewnie długo (jeśli kiedykolwiek) nie będę potrafiła.

Nie czytałam wcześniej nic tak mi bliskiego chociaż odrębnego. Chciałabym nauczyć się na pamięć wielu fragmentów bo boję się zapomnieć ważnych prawd odzianych w piękne słowa. Najchętniej wytapetowałabym nimi kawałek siebie od środka.

Książki z duszą mają u mnie swoją osobną półkę. I niebawem staną na niej opowiadania Johna Bartha bo ebooki lubię ale pewne książki żyją tylko na papierze.

[Tylkotrocheczytam · Rating 5 out of 5]

Przeglądając recenzje na LubimyCzytać natrafiłam na fragment określający tę ksiązkę Bartha jako "literacki absolut".

Trudno mi się z tym nie zgodzić. Przed przystąpieniem do tej lektury nic nie wiedziała ani o autorze, ani nawet o tym, jak bardzo podobają mi się dzieła postmodernistyczne.

W tym konkretnym przypadku byłam też zafascynowana odniesieniami do różnych nauk oraz ilością pojęć, które przyswoiłam przy okazji. Zdarzyło mi się też uśmiechnąć ze zrozumieniem w kilku miejscach (w końcu przez kilka miesięcy studiowałam na politechnice) i poczuć pewną dumę już ze znajomości niektórych paradoksów Zenona.

Podkreślę jednak, że - moim zdaniem - wszytkie zagadnienia są dość obszernie opisane, więc nie musi to wcale przerażać. A jeśli - tak jak ja - jesteście ciekawi świata to polecam też googlować niektóre terminy, by popisać się nimi na kolejnej imprezie przed znajomymi.

[Wiktoria Pietrzak · Rating 4 out of 5]

Świetna książka. Jeszcze nie spotkałam się z taką formą, więc trochę się obawiałam, ale jestem zdecydowanie pozytywnie zaskoczona. Czytało się wyjątkowo przyjemnie i szybko, a bohaterowie poruszyli moje serduszko. Fascynujące było dla mnie to, jak wszystkie pozornie niepowiązane historie na końcu splotły się w jedną - podziwiam kreatywność autora. Gdyby nie to, że momentami miałam wrażenie, że nie do końca rozumiem, byłoby 5 gwiazdek. Za jakiś czas na pewno do niej wrócę i zweryfikuję opinię po czasie.

[Cynthia]

i like barth a lot and i thought this book was going to be like my two favorites by him (chimera and tidewater tails). and it was but ... by the middle of the book the two plots just keep repeating and it got tedious and kind if depressing. so i stopped reading.

[Jesse Farmer · Rating 5 out of 5]

Best Barth I’ve ever read. Touching beyond words. Endlessly creative. The kind of book you can give to both your favorite jaded pomo enthusiast, and your mom.

[Brook · Rating 1 out of 5]

Post-modernism should be a crime. This was horrible.

[Renee · Rating 1 out of 5]

I can't remember when I've enjoyed a book less than On With The Story, by John Barth. You know it's not a good sign when you start a review that way. For a short book (257pp), it has taken me months to complete. Now to be fair, I'm not a big fan of short stories, but I'm willing to give them a chance.

The premise of this collection of short stories is that a married couple is on vacation or something, and is telling each other (or one is telling the other) a bunch of stories to pass the time during a thunderstorm. I think that's the premise. It seemed as though were written by an academic: pretentious and with many a GRE word, vacuous "stories" strung together with content-free banter segments. If that weren't irritating enough, none of the characters were sympathetic; that is, none of them were drawn (more like "sketched" like a stick figure) interestingly enough for the reader to care about them at all. This is a book of banality - overwhelming banality - with the possible exception of a certain criminal described towards the end of the book.

I'm so glad to have finished this book - for no other reason than to trash it publicly. Now, the reason I picked it up in the first place was that I'd read something of his in a literature class several years ago which I recalled enjoying at that time. Word to the wise, if you enjoy all those aspects of which I've described above as not enjoying; that is, if you are a dyed-in-the-wool academic sort, who happens to be teaching a literature class on short stories, you might indeed get something out of this book. Otherwise, don't bother.

[Cooper Cooper · Rating 3 out of 5]

In this book of stories postmodernist Barth parades his obsessions: life as a story, the story-within-the-story-within-the-story (à la Scheherazade), narrative technique, and contemporary science (especially quantum theory, Heisenberg’s Uncertainty Principle, chaos theory and Mandelbrot fractals). A longtime Johns Hopkins professor of creative writing, Barth knows how to write action, exposition, dialogue, etc., but to my mind he overintellectualizes: presqueezes the juice so there’s little left but the stringy intellectual fiber. Also he has some really annoying (to me) stylistic mannerisms, which collect under the heading “intellectual cutesiness.” For example: he loves to use ironic-pedantic words like “aforementioned” and “herward” and “home cookingwise”—words that clang the ear and don’t do much for the eye either. “Frank turns his head herward.” “Large surprises no longer either likely or hankered after, themby, at this stage of their game.” “…he was seized by an urgent diarrhetic spasm and dashed half-doubled toiletward.” Apparently such locutions amuse him. Not me. Still, Barth constructs very skillfully and some of the individual stories—they are all about intimate relationships—are quite interesting. And the book’s last lines stick in the mind. Neverthelesswardwise, I recommend this book mainly to writers and/or overintellectualizers and/or aficionados of postmodernism.
Note: Barth’s discussion of story-within-a-story-within-a-story inspired Chapter 13, “www.harem.com,” of Mister Right, my bawdy novel of literary games.

[Cielo · Rating 5 out of 5]

I had to read this book in segments, as the hashing of dialogue can get disorienting. The increasingly heavy knowledge that the end is imminent (of the book, of the story, of the storyline, of the character's lifeline) made for a delectably-paced, though tragic, tale. The tragedy is also the beauty, however as Barth tackles the reality of our limited time on Earth, interspersing the story-lines with parallels of the the cyclical nature of the universe wholly. In this story of stories, Barth explained to me the beauty of domesticity. (A formerly repulsive idea, that is slowly becoming more appealing.) Although I simultaneously wanted it to end and never to end, (knowing the ending would be no real ending anyway, only a leaving-off point) the book always seemed to have twenty more pages left, allowing me to wander away and contemplate the science and rhythm of life as we know it.

[Brendan · Rating 5 out of 5]

This is a beautifully sad collection of stories. Hardly a gimmicky post-modern construct, the interwovenness of the tales here, combined with the brief framing sections, is intricate, expertly constructed, and engrossing. Even the sadness of endings and rapidly-approaching tragedies woven into most narratives only add to the gorgeousness. One of the best pieces of Barth's work I've read, for sure.

[Matt · Rating 3 out of 5]

I'll be honest . . . I didn't finish this collection, even though at first I was intrigued by the analysis of the emotional-minutiae-of-a-moment method. I thought that brief purgatory between calm and grief that Barth explores was beautifully written, but I just couldn't read a series-worth in that style.

[Dan · Rating 3 out of 5]

Acquired 1998
Crow Bookstore, Burlington, VT

[Ellen]

As seen here.

[A.M.]

Made it to p. 205/257 and decided I needed to get on with my life ...

[A L]

Kind of like domesticated postmodernism.