Een eeuwig kind wordt een halve eeuw oud en stelt vast dat alles en iedereen vertrekt rondom hem. Zijn zonen worden volwassen, het zorgeloze leven verdwijnt, zijn ouders worden zorgbehoevend. En dat alles terwijl zijn levensgezellin tussen de lijntjes ontbreekt.
Vertrekken. Zijn vader doet het letterlijk. Maar ook het geheugen van zijn moeder pakt zijn biezen. Niemand die nog de jongeman opmerkt die in hem woont.
Dit boek bevat een selectie uit de Middagjournaals die Johan Terryn schreef voor Radio 1 tussen 2018 en 2022. Tussen deze stukjes in lees je de tedere gesprekken die hij hield met zijn 85-jarige moeder, waarin hij naar een manier zoekt om samen te blijven, ook al gaat haar geheugen stilletjes weg.
Lap. Nu kan ik mijn tanden niet meer poetsen zonder aan Terryn te denken. Schone mens met schone woorden, daar niet van. Van alle markten thuis, en vooral van die waar niet geoordeeld wordt en dát doet deugd.
Eigenlijk is dit boek niet meer dan een samenraapsel over een periode van 2 à 3 jaar geschreven en van “zelfstoef” doorweven vertelsels voor het middagjournaal van Radio 1. Er zit geen samenhang in het geheel en het enige echt leeswaardige zijn de korte conversaties die Johan met zijn dementerende moeder houdt. Als je die vier intermezzo’s tussen de bladzijden en bladzijden vol zelfverheerlijking uit pulkt en er een minuutje of 10 (max) aan besteedt, heb je het beste uit het boek sowieso mee.