Το νέο βιβλίο θεατρικών κειμένων, Μπίτερ Λοβ και Μαύρες Γάτες της Γεωργίας Σύκα από τις εκδόσεις Βακχικόν, παρουσιάζει ποικίλες μορφές του έρωτα σαν πικρή σοκολάτα. Πρόκειται για θεατρικά κείμενα, τα οποία όμως παρουσιάζουν και κάποια δόση λογοτεχνικότητας, αλλά στην πραγματικότητα, έχουν διαμορφωθεί για να αναπαρασταθούν στη σκηνή, να παιχτούν μπροστά σε κοινό και να ζωντανέψουν μεταφέροντας τα δικά τους μηνύματα για την αγάπη και τον έρωτα τη σημερινή εποχή.
4,5 αστεράκια. Μια όμορφη συλλογή θεατρικών κειμένων με θεματικούς άξονες τον έρωτα, την μοναξιά, την καθημερινότητα και την ενηλικίωση. Η συγγραφέας με παραστατικό λόγο μας κάνει να φανταζόμαστε τα κείμενα της παιγμένα στο θεατρικό σανίδι (εύχομαι να γίνει σύντομα πραγματικότητα γιατί το αξίζουν) και το πόσο λυρικό πάντρεμα δημιουργεί η λογοτεχνία με την υποκριτική. Προσωπικά με άγγιξαν πολύ το "Γυναικείο ανάφορο", "Πηνελόπης podcast" και το "Μπίτερ λοβ και μαύρες γάτες" για το συναίσθημα που απέπνεαν. Η αίσθηση που αφήνει είναι γλυκόπικρη όπως και ο τίτλος μα και πολλά υποσχόμενη ότι η πικρία μπορεί να μετατραπεί σε γλύκα αν το αποφασίσουμε. Οι λάτρεις του θεάτρου σίγουρα θα το αγαπήσουν!
Το νέο βιβλίο θεατρικών κειμένων, Μπίτερ Λοβ και Μαύρες Γάτες της Γεωργίας Σύκα από τις εκδόσεις Βακχικόν, παρουσιάζει ποικίλες μορφές του έρωτα σαν πικρή σοκολάτα. Πρόκειται για θεατρικά κείμενα, τα οποία όμως παρουσιάζουν και κάποια δόση λογοτεχνικότητας, αλλά στην πραγματικότητα, έχουν διαμορφωθεί για να αναπαρασταθούν στη σκηνή, να παιχτούν μπροστά σε κοινό και να ζωντανέψουν μεταφέροντας τα δικά τους μηνύματα για την αγάπη και τον έρωτα τη σημερινή εποχή.
Δώδεκα μεταμοντέρνα θεατρικά μονόπρακτα για τον έρωτα, τη μοναξιά, τη φιλία και την αγάπη στη σύγχρονη εποχή, όπου επικρατεί ο αποπροσανατολισμός και η αλλοτρίωση της ατομικότητας σε πολλαπλά επίπεδα, βάζουν τον αναγνώστη ή τον δυνητικό θεατή σε ένα παιχνίδι αναζήτησης όλων των χαμένων ή των περασμένων, που θυμίζει αρκετά ποίηση...
Μια γλυκόπικρη επίγευση μου άφησε η ανάγνωση των δώδεκα θεατρικών κειμένων της Γεωργίας Σύκα, όπως εξάλλου υποδηλώνει και ο τίτλος του βιβλίου της. Υπάρξεις εγκλωβισμένες μέσα στο ίδιο τους το σώμα, αντιμέτωπες με την επιθυμία. Υπάρξεις οι οποίες έχουν προσευχηθεί αμέτρητες φορές να μετατραπούν οι ίδιες σε επιθυμία. Να αφήσουν την επιθυμία να τις κατασπαράξει ολόκληρες. Η νύχτα διαδέχεται το πρωί. Το πρωί διαδέχεται άλλη μία μοναχική νύχτα μέσα σε δωμάτια ημιφωτισμένα, κλειστά από μέσα και από έξω. Ποιός/ποιά κρατάει άραγε το πολυπόθητο κλειδί που θα τα ξεκλειδώσει; Υπάρξεις που αδυνατούν να συνδεθούν συναισθηματικά ενώ επιθυμούν να αγαπηθούν πραγματικά και να αγαπήσουν. Έρωτες εφήμεροι της μίας βραδιάς, με την επίγνωση την προγενέστερη, πως όλο αυτό δεν θα καταλήξει πουθενά, κι ας είναι κι από επιλογή στην τελική. Κι αυτή η πάλη με το εσωτερικό κενό. Η μόνιμη πάλη. Σώματα λαβωμένα. Αντρικά και γυναικεία μέλη αγκιστρωμένα. Προσπαθεί το ένα να λυτρωθεί από το άλλο, μες στην αέναη πάλη των σωμάτων που πονάνε και κουβαλάνε αβάσταχτα φορτία, μέσα σε ένα όνειρο ή σε μια ουτοπική πραγματικότητα. Απώλεια. Κενό. Μοναξιά και μοναχικότητα. Δυστυχία. Αποξένωση. Μιζέρια. Ματαιοδοξία. Αποτυχία αυτοεκπλήρωσης μύχιων πόθων και τροφοδότηση εσωτερικών κενών μέσα από άκρατες υλικές απολαύσεις και ανούσιες συνυπάρξεις. Τυρρανισμένες υπάρξεις που παλεύουν με το παρελθόν, τις τραυματικές μνήμες και τα τραγικά προσωπικά και συλλογικά πάθη και λάθη. Τα αρχέγονα πάθη και λάθη. Περσεφόνες και Πηνελόπες, απελπισμένες, σε κατάσταση διαρκούς ματαίωσης, να απαιτούν την χειραφέτηση τους. Γυναίκες εκμαυλισμένες που προσεύχονται για την εξιλέωση. Την εξιλέωση άραγε ποιανού; Θύματος ή θύτη; Άντρες άκρως κακοποιητικοί, που αντιμετωπίζουν τις γυναίκες ως σκεύη ηδονής και μηχανές αναπαραγωγής, που ποσώς ενδιαφέρονται για τέτοια υψηλά ιδανικά, όπως αυτά που γεννά η αληθινή αγάπη. Και τελικά, πόση μοναξιά μπορεί να αντέξει ένα άψυχο αντικείμενο όπως μία παραμελημένη οδοντόβουρτσα; Μήπως και τα άψυχα αντικείμενα δεν είναι κι αυτά φορείς αναμνήσεων; Ευτυχισμένων στιγμών που έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί και δεν πρόκειται να ξαναγυρίσουν; Πόσα παλιά σημειώματα και τσαλακωμένα χειρόγραφα πρέπει να ξεφορτωθεί κανείς από τις αποθήκες του μυαλού του ώσπου να ελευθερωθεί; Πόσα άχρηστα αντικείμενα-βαρίδια πρέπει να κάψει ή να σπάσει, μέχρι να φτάσει μέσα του σε εκείνο το απόλυτα λευκό χαρτί-tabula rasa που ισοδυναμεί με την αποτίναξη απ' τα δεσμά του παρελθόντος, στην αποδόμηση-αναδόμηση του εαυτού και στην πολυπόθητη απελευθέρωση/εσωτερική λύτρωση, επάνω στο οποίο κάποια στιγμή ίσως και να γράψει 'happy' και όχι 'lonely' end;
Το καλαίσθητο βιβλίο "Μπίτερ λοβ και μαύρες γάτες" της Γεωργίας Σύκα περιλαμβάνει 12 λιλιπούτεια, καλογραμμένα θεατρικά έργα, τα οποία βλέπουμε να ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια μας, χάρη στη πένα της συγγραφέως, η οποία άλλοτε με χιουμοριστικό-σατιρικό τρόπο και άλλοτε με έντονο συναισθηματισμό και διάχυτο το λογοτεχνικό στοιχείο, μάς μεταφέρει στο θέατρο και μάς καθιστά θεατές δώδεκα ιστοριών, που φαινομενικά μπορεί να μη σχετίζονται μεταξύ τους, ωστόσο, ο προσεκτικός αναγνώστης-"θεατής" θα ανιχνεύσει τον συνδετικό κρίκο που τα ενώνει, καθώς θα απολαύσει την ευχάριστη και γλυκόπικρη επίγευσή τους. Συνιστάται ανεπιφύλακτα!!
Μια συλλογή 12 σύντομων θεατρικών έργων. Τα θέματα διάφορα: ο μονόλογος μιας οδοντόβουρτσας, της Περσεφόνης και της Πηνελόπης (ως podcast!), τέσσερις πρώην καλόγριες νυν πόρνες, μια αποθήκη και φυσικά οι ανθρώπινες σχέσεις. Η συγγραφέας έχει σπουδάσει θέατρο και σκηνοθετεί παραστάσεις, οπότε ξέρει τι κάνει. Βλέπω κι εγώ πολύ θέατρο και θα ήθελα να τα δω στην σκηνή. Ειδικά την οδοντόβουρτσα μπαίνω στον πειρασμό να τη γυρίσω σε βίντεο, αλλά μου λείπει αυτήν τη στιγμή το μπάνιο με παράθυρο (και μάλιστα σε πάρκο!) και... μερικοί κομπάρσοι (😉😉😉). Ποια ήταν η τελευταία θεατρική παράσταση που είδατε;