What do you think?
Rate this book
Mijn lieve jongen
Mijn lieve jongen is het relaas van een grootvader die zijn herinneringen – steeds minder zijn er dat – bij zich probeert te houden door ze te vangen in woorden.
Het is de zoektocht van een oude man in zijn verwarde geheugen. Maar bovenal is het een doorleefd verhaal, dat oplaait uit het diepst van zijn hart.
Het is de zoektocht van een oude man in zijn verwarde geheugen. Maar bovenal is het een doorleefd verhaal, dat oplaait uit het diepst van zijn hart.
84 pages, ebook
Published October 6, 2023
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 26 of 26 reviews
December 23, 2024
Wonderschone tragische novelle. Twee maal gelezen, zo schoon. Het kan je zomaar overkomen. “Ik moet even rusten. Maar ik blijf waken. Altijd zal ik blijven waken. Nooit meer doe ik mijn ogen toe” (pg 27). Liefde, schuld en boete poëtisch verwoord, ook in de stilte tussen de regels. De verwarring van een oude dementerende man die wanhopig zijn liefde voor kleinzoon, dochter en zijn vrouw levend probeert te houden. Prachtig.
Read
September 30, 2025Is het ongepast van je eigen werk te zeggen dat je het goed vindt? Indien ja, dan moet ik zwijgen.
Twee jaar na het verschijnen van Mijn lieve jongen nam ik het boek voor het eerst als lezer ter hand. En ik was onder de indruk. Ik was verdorie zwaar onder de indruk. En ontroerd.
Ik ben een strenge, kritische lezer. Ik verwacht van een boek dat het me én omarmt én onderuithaalt. Een boek moet me doen vergeten dat er een wereld buiten het boek bestaat. Tijdens het lezen van Mijn lieve jongen stond ik met mijn broekspijpen opgerold in het zeewater. En dat is precies waar ik wil zijn: in hetzelfde water.
"Oma wachtte op het strand tot ze ons, twee mannen van de golven op zoek naar het ruime sop, vanuit de vaargeul de zee op zag komen. Dan stapte ze het schuimende water in. 'Om dichter bij jullie te zijn,' zei ze, 'en in hetzelfde water.'"
Duizendmaal dank voor al jullie lovende woorden! Ik geloof dat ik kan zeggen: dit is het boek dat ik wou schrijven ...
Twee jaar na het verschijnen van Mijn lieve jongen nam ik het boek voor het eerst als lezer ter hand. En ik was onder de indruk. Ik was verdorie zwaar onder de indruk. En ontroerd.
Ik ben een strenge, kritische lezer. Ik verwacht van een boek dat het me én omarmt én onderuithaalt. Een boek moet me doen vergeten dat er een wereld buiten het boek bestaat. Tijdens het lezen van Mijn lieve jongen stond ik met mijn broekspijpen opgerold in het zeewater. En dat is precies waar ik wil zijn: in hetzelfde water.
"Oma wachtte op het strand tot ze ons, twee mannen van de golven op zoek naar het ruime sop, vanuit de vaargeul de zee op zag komen. Dan stapte ze het schuimende water in. 'Om dichter bij jullie te zijn,' zei ze, 'en in hetzelfde water.'"
Duizendmaal dank voor al jullie lovende woorden! Ik geloof dat ik kan zeggen: dit is het boek dat ik wou schrijven ...
December 29, 2023
Sublieme afsluiter voor het literaire jaar 2023. Een korte maar bijzonder krachtige novelle waarmee Nele Baplu imponeert. Een oude, demente man mijmert aan de kust, de enige plek waar zijn herinneringen nog niet helemaal verbleekt zijn. En die herinneringen zijn niet noodzakelijk leuk... Bijzonder ontroerend verhaal.
November 15, 2024
Klein maar ontroerend mooi en vol pareltjes die ik in een prachtig versierd doosje wil bewaren.
“zonder het donker zouden we het licht niet zien schitteren.”
“Dan was de hemel een golvende deken, met in zijn plooien de echo van de dag.”
“Een tijd waarin ze nog niet besefte dat groot worden niets anders is dan de prinses of prins uit je kleine zelf zien wegdraven.”
“Wij keken met ons hart. Als iemand die elk pigmentvlekje op de huid van een geliefde liefheeft.”
“Dan was de hemel een golvende deken, met in zijn plooien de echo van de dag.”
“We maken onszelf maar wat wijs, jongen: herinneringen zijn slechts illusies die we zelf krijten op het bord van ons geheugen.”
“Maar het leven is zoveel voller als je het van de poëtische kant bekijkt. Oma was poëzie en wij lazen haar en werden dronken.”
“Zei ik al dat zand een geheugen heeft? Dat in elke korrel een eeuwigheid aan herinneringen opgeslagen ligt?”
“zonder het donker zouden we het licht niet zien schitteren.”
“Dan was de hemel een golvende deken, met in zijn plooien de echo van de dag.”
“Een tijd waarin ze nog niet besefte dat groot worden niets anders is dan de prinses of prins uit je kleine zelf zien wegdraven.”
“Wij keken met ons hart. Als iemand die elk pigmentvlekje op de huid van een geliefde liefheeft.”
“Dan was de hemel een golvende deken, met in zijn plooien de echo van de dag.”
“We maken onszelf maar wat wijs, jongen: herinneringen zijn slechts illusies die we zelf krijten op het bord van ons geheugen.”
“Maar het leven is zoveel voller als je het van de poëtische kant bekijkt. Oma was poëzie en wij lazen haar en werden dronken.”
“Zei ik al dat zand een geheugen heeft? Dat in elke korrel een eeuwigheid aan herinneringen opgeslagen ligt?”
April 1, 2026
Het verhaal gaat over een man, die praat tegen zijn kleinzoon, de lieve jongen.
Na een tijdje blijkt dat de jongen al lang dood is. Wat is er gebeurd, en wat herinnert de man zich nog? Hij is een beetje verward en herkent soms zijn eigen dochter niet.
Hij wil de jongen redden. Heden en verleden lopen in elkaar over.
De novelle bevat heel veel witregels, ... naar het einde toe meer en meer.
Is dat een metafoor voor het steeds maar zwakker wordende geheugen van de man?
Er blijft zo veel ongezegd. Dat is de kenmerkende stijl van deze auteur, maar dit verhaal is, naar mijn gevoel, net iets té vaag. Nergens houvast. Alsof je zelf verdrinkt, niet in een teveel aan woorden, maar in een te weinig.
De taal is mooi, doch op een of andere manier pakte het verhaal mij niet.
Na een tijdje blijkt dat de jongen al lang dood is. Wat is er gebeurd, en wat herinnert de man zich nog? Hij is een beetje verward en herkent soms zijn eigen dochter niet.
Hij wil de jongen redden. Heden en verleden lopen in elkaar over.
De novelle bevat heel veel witregels, ... naar het einde toe meer en meer.
Is dat een metafoor voor het steeds maar zwakker wordende geheugen van de man?
Er blijft zo veel ongezegd. Dat is de kenmerkende stijl van deze auteur, maar dit verhaal is, naar mijn gevoel, net iets té vaag. Nergens houvast. Alsof je zelf verdrinkt, niet in een teveel aan woorden, maar in een te weinig.
De taal is mooi, doch op een of andere manier pakte het verhaal mij niet.
August 30, 2025
Een droevig verhaal vol prachtige zinnen. Een parel (in de zee).
October 29, 2023
Een klein en krachtig verhaal dat lang blijft nazinderen
Mijn lieve jongen is de nieuwe novelle van bezige bij Nele Baplu, dat in eigen beheer werd uitgegeven. Met een gevoelige en poëtische pen schreef ze een verhaal over opa Arthur, Tuur voor de vrienden, die in een gevorderde fase van dementie zit. In de mist van zijn geheugen haalt hij herinneringen op aan de boottochten op zee met zijn kleinzoon.
Ook al heeft hij die kleinzoon aan de zee moeten afgeven, betekent die zee nog steeds veel voor hem. Natuurlijk loopt hij er ook zo vaak vertwijfeld langs om terug te vinden wat hij er verloren is. Hij probeert zich zo vast te klampen aan zijn herinneringen waarbij hij heden en verleden steeds meer door elkaar begint te mengen. Zijn dochter, de moeder van de kleinzoon, probeert op hem te letten en er voor hem te zijn.
Nele Baplu is opnieuw erg goed in het poëtisch suggereren van haar verhaal, en laat naast haar prachtige zinnen ook de witzinnen in haar novelle overduidelijk spreken, en gunt ze deze de lezer om ons zo de tijd te geven het verhaal in ons op te nemen en voor onszelf te interpreteren. Zoals schrijfster Maud Vanhauwaert het zich in haar lezing in het Antwerpse Letterenhuis ook liet ontvallen, zijn witzinnen vaak hiervoor van belang in een sterk boek.
Korte zinnen en weinig woorden brengen een klein verhaal waarin velen zich zullen herkennen. Ze maken dat je wordt meegenomen in het verdriet van opa Arthur, en wakkeren je empathie voor hem aan. De beelden uit dit kortverhaal blijven lang aan je plakken, daar mag je zeker van zijn. Opnieuw een aanrader van formaat.
Mijn lieve jongen is de nieuwe novelle van bezige bij Nele Baplu, dat in eigen beheer werd uitgegeven. Met een gevoelige en poëtische pen schreef ze een verhaal over opa Arthur, Tuur voor de vrienden, die in een gevorderde fase van dementie zit. In de mist van zijn geheugen haalt hij herinneringen op aan de boottochten op zee met zijn kleinzoon.
Ook al heeft hij die kleinzoon aan de zee moeten afgeven, betekent die zee nog steeds veel voor hem. Natuurlijk loopt hij er ook zo vaak vertwijfeld langs om terug te vinden wat hij er verloren is. Hij probeert zich zo vast te klampen aan zijn herinneringen waarbij hij heden en verleden steeds meer door elkaar begint te mengen. Zijn dochter, de moeder van de kleinzoon, probeert op hem te letten en er voor hem te zijn.
Nele Baplu is opnieuw erg goed in het poëtisch suggereren van haar verhaal, en laat naast haar prachtige zinnen ook de witzinnen in haar novelle overduidelijk spreken, en gunt ze deze de lezer om ons zo de tijd te geven het verhaal in ons op te nemen en voor onszelf te interpreteren. Zoals schrijfster Maud Vanhauwaert het zich in haar lezing in het Antwerpse Letterenhuis ook liet ontvallen, zijn witzinnen vaak hiervoor van belang in een sterk boek.
Korte zinnen en weinig woorden brengen een klein verhaal waarin velen zich zullen herkennen. Ze maken dat je wordt meegenomen in het verdriet van opa Arthur, en wakkeren je empathie voor hem aan. De beelden uit dit kortverhaal blijven lang aan je plakken, daar mag je zeker van zijn. Opnieuw een aanrader van formaat.
March 2, 2026
Klein,prachtig tussendoortje dat recht naar je hart gaat.
March 18, 2026
Een tussendoortje maar zo mooi! Khouvanjouuuuuuu
March 17, 2026
Prachtig geschreven. Niet enkel de woordkeuze, ook de bladspiegel maakt het tot poëzie.
Een zeer droevig verhaal neergeschreven zonder tranerigheid of vals medelijden...
Van Nele Baplu wil ik nog meer lezen.
Een zeer droevig verhaal neergeschreven zonder tranerigheid of vals medelijden...
Van Nele Baplu wil ik nog meer lezen.
October 22, 2023
4,5* Ontroerende woorden, stuk voor stuk. Zo graag en traag gelezen.
October 6, 2023
De liefde van een grootvader, ontroerend verwoord in een poëtisch pareltje. Hij zoekt op het strand herinneringen die langzaam wegebben. Het drama dat zich afspeelde op zee komt in zachte golven op en trekt terug. De diepblauwe ogen waarin hij zo vaak verdronk... Het wegebbend verleden dat hij in woorden tracht te vangen . Het zeiljacht met zijn kleinzoon, zijn vrouw ... Zijn gedachten ontglippen hem zoals het zand tussen zijn vingers. Er rest hem zijn dochter met dezelfde diepblauwe ogen die hem herinneren aan wat is geweest. Zijn laatste houvast in de mist van zijn gedachten. Aanrader!
January 15, 2026
Dit is het tweede boek dat ik lees van Nele Baplu en ga zeker de andere ook nog lezen!! Wat een talent om met zo weinig woorden zoveel emoties los te maken. Heb dit boek met een krop in de keel gelezen. Wat een verhaal en toch zoveel stilte, bijna tastbaar. Wou dat ik meer dan 5 sterren kon geven !! SCHITTEREND
June 2, 2025
Prachtig geschreven. Poëzie. Ontroerend zonder meligheid. Ik ga ook de andere boeken van Nele lezen.
February 16, 2025
Ontroerend verhaal, prachtig verteld. 4,5*
November 2, 2025
Met ‘Jij bent mijn vingers’ ontdekte ik Nele Baplu.
Met deze novelle schrijft Nele opnieuw een aangrijpend en bij momententen ontroerend verhaal waarbij ik toch even moest slikken. Herkenning.
Deze novelle heeft alles voor een theatermonoloog.
Ook Jij bent mijn vingers leent zich tot het theater.
Opnieuw een warme aanbeveling!
Met deze novelle schrijft Nele opnieuw een aangrijpend en bij momententen ontroerend verhaal waarbij ik toch even moest slikken. Herkenning.
Deze novelle heeft alles voor een theatermonoloog.
Ook Jij bent mijn vingers leent zich tot het theater.
Opnieuw een warme aanbeveling!
December 12, 2025
2nd reading
4.5*
4.5*
December 29, 2023
Ontroerend verhaal maar geen tranentrekker. Het duurde even eer ik erin kwam. Mooie, rake beschrijvingen. De pacmangolven ❤️
February 26, 2026
Mijn Lieve Jongen is een korte maar bijzonder aangrijpende novelle die nog lang blijft nazinderen. Het is zo’n verhaal dat je niet zomaar dichtklapt — het blijft stil in je gedachten aanwezig.
We ontmoeten Tuur op het strand, de enige plek waar zijn herinneringen aan zijn kleinzoon nog helder zijn. Tuur leeft met dementie, en net dat gegeven maakt het verhaal extra indringend. Zijn wereld brokkelt langzaam af, herinneringen vervagen, momenten glippen weg. Maar op het strand lijkt de tijd even stil te staan. Daar vindt hij houvast. Daar voelt zijn kleinzoon nog dichtbij.
De zee en het zand vormen meer dan een decor; ze worden een veilige plek in een hoofd dat steeds minder zekerheid biedt. De kwetsbaarheid waarmee Tuur wordt neergezet, raakt diep. Zijn verwarring, zijn verdriet, zijn vastklampen aan wat nog wél blijft — het voelt levensecht en puur.
De auteur schrijft in korte, sobere zinnen die recht naar het hart gaan. Geen overbodige woorden, geen grote dramatiek, maar ingetogen taal die des te harder binnenkomt. Mijn hart voelde met Tuur mee, bij elke gedachte en elke herinnering die hij probeert vast te houden.
We ontmoeten Tuur op het strand, de enige plek waar zijn herinneringen aan zijn kleinzoon nog helder zijn. Tuur leeft met dementie, en net dat gegeven maakt het verhaal extra indringend. Zijn wereld brokkelt langzaam af, herinneringen vervagen, momenten glippen weg. Maar op het strand lijkt de tijd even stil te staan. Daar vindt hij houvast. Daar voelt zijn kleinzoon nog dichtbij.
De zee en het zand vormen meer dan een decor; ze worden een veilige plek in een hoofd dat steeds minder zekerheid biedt. De kwetsbaarheid waarmee Tuur wordt neergezet, raakt diep. Zijn verwarring, zijn verdriet, zijn vastklampen aan wat nog wél blijft — het voelt levensecht en puur.
De auteur schrijft in korte, sobere zinnen die recht naar het hart gaan. Geen overbodige woorden, geen grote dramatiek, maar ingetogen taal die des te harder binnenkomt. Mijn hart voelde met Tuur mee, bij elke gedachte en elke herinnering die hij probeert vast te houden.
December 10, 2023
Ik houd niet van poëzie, daarvoor is mijn natuur te ongedurig. Ik houd wel van de prachtige poëtische taal die Nele Baplu hanteert. De eenvoudige schoonheid ervan, in ritmisch mooie en doorlopende zinnen met de nodige wituimte ertussen, weet me steeds opnieuw te bekoren. Het verhaal gaat niet alleen over een dementerende grootvader op het strand die herinneringen ophaalt maar telkens de draad kwijtraakt. Het gaat om zoveel meer. Wat dat is, laat ik de lezer maar ontdekken. Bij mij veroorzaakte het alvast een stevige stomp in de maag, een brok in de keel en brandende ogen. Voor deze literaire novelle heb ik maar twee woorden: fenomenaal prachtig. Lees deze literaire novelle en vervolgens al het andere werk van Nele, want altijd even sterk, taalkundig én inlevend. Kers op de taart? Het diepdiepblauw in de plooien van de (vooral Griekse) zee is ook mijn favoriete kleur. Mijn verslag van haar vorige "Jij bent mijn vingers" vind je hier in blogvorm: https://c-bon.org/jij-bent-mijn-vinge...
May 4, 2025
'Mijn lieve jongen' van Nele Baplu is het mooiste verhaal dat je kan wensen voor een weekend aan zee. Het strand, de golven, de nacht: hoe die hier omschreven zijn en vorm krijgen, het is een waar genot.
De novelle is kort, dramatisch en oh zo heerlijk geschreven.
Prachtige zinnen om van te snoepen. Vanaf de eerste bladzijden raken de woorden je en treffen ze je in je hart. Het hart van de zee.
Werkelijk wonderlijk schoon.
Een grootvader en een kleinzoon, de zee en de liefde, meer had Nele Baplu niet nodig voor een boekje dat je voor altijd zou willen koesteren.
De novelle is kort, dramatisch en oh zo heerlijk geschreven.
Prachtige zinnen om van te snoepen. Vanaf de eerste bladzijden raken de woorden je en treffen ze je in je hart. Het hart van de zee.
Werkelijk wonderlijk schoon.
Een grootvader en een kleinzoon, de zee en de liefde, meer had Nele Baplu niet nodig voor een boekje dat je voor altijd zou willen koesteren.
March 9, 2025
Dun boekje. Zeer mooi taalgebruik, echt prachtig en deugddoend om te lezen.
Het verhaal is ontroerend, verdrietig, ook heel mooi.
Het verhaal is ontroerend, verdrietig, ook heel mooi.
November 9, 2025
mooi poëtisch boekje over grootvader en relatie kleinzoon. de tragiek word je langzaam duidelijk. Tragisch en verdrietig. ook wel mooi maar wat fladderig.
March 9, 2026
Het duurde heel even voor ik er in kwam maar daarna raakte het me erg.
Ontroerend verhaal over een grootvader, die zijn einde voelt naderen en daardoor over zijn leven nadenkt. Hij voelt de behoefte er met zijn kleinzoon over te spreken.
Ontroerend verhaal over een grootvader, die zijn einde voelt naderen en daardoor over zijn leven nadenkt. Hij voelt de behoefte er met zijn kleinzoon over te spreken.
Displaying 1 - 26 of 26 reviews