What do you think?
Rate this book
Le Prieuré de Crest
Sandrine Destombes continue d'explorer le territoire du fait divers avec Le prieuré de Crest, une enquête où les femmes sont coeur de l'intrigue.
" Madame, je vais vous demander de sortir du véhicule, s'il vous plaît. "
Le sous-lieutenant Benoit se remémorera longtemps cette scène avec une seule question en tête : aurait-il agi différemment s'il avait su ce que déclencherait ce simple contrôle routier ?
Une enfant de huit ans tourmentée.
Une mère disparue à cause du 6-6-B.
Une conductrice qui finit sa course dans le fossé.
Un cadavre aux yeux énuclés.
Telle une comptine macabre, voilà les quelques mots qui se trouveraient dans le rapport du gendarme avant que les Experts du Pôle judiciaire de la Gendarmerie nationale ne débarquent à Crest.
Toute cette agitation vient troubler cette commune tranquille de la Drôme. La tranquilité, c'est aussi ce que sont venues chercher la hiératique Joséphine et ses protégées ; ces femmes du prieuré, sorte de gynécée où les hommes n'ont pas droit de cité.
368 pages, Pocket Book
First published January 1, 2018
9 people are currently reading
262 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 70 reviews
July 11, 2020
No me ha convencido, bastante simple, lo fácil sería decir que sirve para pasar el rato, y sí, pasas el rato, pero a los dos minutos de acabar el libro ya se te ha olvidado. Es un thriller que parece más una novela costumbrista, van apareciendo cadáveres pero parece que se han muerto ellos mismos en la cama. La razón de todo ese desaguisado no se lo cree ni la autora pero bueno...eso es harina de otro costal. Por cierto, sale a relucir con gran misterio al comienzo del libro el "6-6-B" que o me he quedado dormido en alguna página o al final nadie explica qué coño era eso. Apto para piscineros sin más pretensiones.
February 8, 2021
Thriller que nos ha encantado tanto a mí como a Sandra, con la que he leído esta LC. Me parece uno de los thrillers policiales más realistas que he visto, en cuanto a que me parece una investigación muy natural, encontrando poco a poco soluciones al enigma.
Me han gustado mucho los personajes, y especialmente, la relación entre los policías, el trato de los superiores con Benoit. Un trato humano, colaborando como muy buenos compañeros en todo momento, y esto, a mí me parece algo muy positivo. Estamos hartos de ver egos y competitividad insana en todo, y esto muestra una versión que me encanta.
La trama también me parece muy buena. No comentaré mucho para no entrar en spoiler, pero el libro consigue atrapar muy pronto con la fuga de una mujer con una niña y la aparición de un cadáver, y te hace querer ayudar a Benoit y sus compañeros en la investigación en todo momento, para intentar llegar a la solución final.
Algo muy positivo es, que hasta muy cerca del final no tienes ni idea de por donde pueden ir los tiros. Te va dando miguitas de pan, pero sólo eres un espectador acompañando en la investigación. Y el final me ha convencido mucho, no contaré más.
Y todo esto, además, tocando temas importantes como la violencia de género, el machismo y las enfermedades mentales.
✨Totalmente recomendable. Gracias a reservoirbooks por el libro. Nos habéis hecho disfrutar y mucho✨
Me han gustado mucho los personajes, y especialmente, la relación entre los policías, el trato de los superiores con Benoit. Un trato humano, colaborando como muy buenos compañeros en todo momento, y esto, a mí me parece algo muy positivo. Estamos hartos de ver egos y competitividad insana en todo, y esto muestra una versión que me encanta.
La trama también me parece muy buena. No comentaré mucho para no entrar en spoiler, pero el libro consigue atrapar muy pronto con la fuga de una mujer con una niña y la aparición de un cadáver, y te hace querer ayudar a Benoit y sus compañeros en la investigación en todo momento, para intentar llegar a la solución final.
Algo muy positivo es, que hasta muy cerca del final no tienes ni idea de por donde pueden ir los tiros. Te va dando miguitas de pan, pero sólo eres un espectador acompañando en la investigación. Y el final me ha convencido mucho, no contaré más.
Y todo esto, además, tocando temas importantes como la violencia de género, el machismo y las enfermedades mentales.
✨Totalmente recomendable. Gracias a reservoirbooks por el libro. Nos habéis hecho disfrutar y mucho✨
July 7, 2020
El año pasado leí El doble secreto de La familia Lessage y me gustó bastante así que cuando vi que publicaban nuevo libro de la autora me decidí a leerlo.
En esta ocasión, nos encontramos con una historia que toca temas bastante interesantes y con elementos que me han gustado mucho, como la asociación se Josephine que me ha parecido muy interesante desde el principio.
Pero es cierto que la trama en sí, tiene poco misterio desde el principio, al menos para mi gusto. Ha tenido pocos giros que me dejen con la boca abierta y he echado en falta algo más de acción.
Así pues, el fuerte de esta historia no reside, para mi en la acción, si no en los temas que trata de fondo, gracias a la desaparición de Léa.
Tampoco me ha convencido el final, ya que se queda bastante abierto y no sé si la autora tiene pensado alargar más esta trama.
Aun así, me ha entretenido y no ha estado mal del todo, pero no ha sido el thriller adictivo y trepidante que quizás esperaba.
En esta ocasión, nos encontramos con una historia que toca temas bastante interesantes y con elementos que me han gustado mucho, como la asociación se Josephine que me ha parecido muy interesante desde el principio.
Pero es cierto que la trama en sí, tiene poco misterio desde el principio, al menos para mi gusto. Ha tenido pocos giros que me dejen con la boca abierta y he echado en falta algo más de acción.
Así pues, el fuerte de esta historia no reside, para mi en la acción, si no en los temas que trata de fondo, gracias a la desaparición de Léa.
Tampoco me ha convencido el final, ya que se queda bastante abierto y no sé si la autora tiene pensado alargar más esta trama.
Aun así, me ha entretenido y no ha estado mal del todo, pero no ha sido el thriller adictivo y trepidante que quizás esperaba.
July 6, 2022
Tras el primer libro de esta autora, que me gustó mucho, esperaba su nueva entrega con ilusión. Pues bien, mi gozo en un pozo. Es con diferencia la peor novela que llevo leída este año.
Lo único que se salva es el principio. Es muy potente. Te engancha. El problema es cuando sigues avanzando. Comienzas encontrando inconsistencias que, aunque cantosas, se quedan en meras anécdotas comparadas con ese un punto en el que la novela va cuesta abajo y sin frenos.
A partir de ahí la cosa ya no tiene remedio. La trama se desboca y se convierte en un despropósito. El final, a tono con la novela, es disparatado. Los personajes, con la excepción de los policías, no resultan creíbles.
Entiendo que para gustos hay colores, pero yo no lo recomiendo en absoluto. En mi caso un libro para olvidar.
Lo único que se salva es el principio. Es muy potente. Te engancha. El problema es cuando sigues avanzando. Comienzas encontrando inconsistencias que, aunque cantosas, se quedan en meras anécdotas comparadas con ese un punto en el que la novela va cuesta abajo y sin frenos.
A partir de ahí la cosa ya no tiene remedio. La trama se desboca y se convierte en un despropósito. El final, a tono con la novela, es disparatado. Los personajes, con la excepción de los policías, no resultan creíbles.
Entiendo que para gustos hay colores, pero yo no lo recomiendo en absoluto. En mi caso un libro para olvidar.
October 28, 2021
Résumé : Le sous-lieutenant Benoît, chargé de banals contrôles routier, aperçoit une vieille 205 qui conduit dangereusement. Il décide de l'arrêter afin de vérifier que tout va bien. À bord de la voiture, une femme, nerveuse, et une fillette de huit ans. Tout semble normal, jusqu'à ce que la petite déclare que la conductrice n'est pas sa mère, que celle-ci à disparu à cause du 6-6-B. Soudain, la femme prend la fuite, et termine sa course dans un fossé, morte sur le coup. La fillette, dans un état grave, est amenée à l'hôpital.
Dans la même journée, un cadavre énucléé est repêché. Dans la petite commune de Crest, ça fait sacrément d'agitation d'un coup... Y a-t-il un lien entre les deux affaires ?
Mon avis : J'ai découvert Sandrine Destombes l'année précédente, et c'est à chaque fois une très bonne surprise. Ce livre ne fait pas exception ! J'ai été happée rapidement par l'histoire, intriguée par ce mystérieux 6-6-B, et cette communauté de femmes ravagées par la vie. La recherche de la petite Léa est haletante, et donne un sentiment d'urgence à la lecture. J'ai beaucoup aimé le sous-lieutenant Benoît, un peu candide, mais foncièrement gentil, professionnel, et qui ne rêve que d'une chose : intégrer un jour l'équipe des experts, qu'il admire. Ça change des flics un peu anti-héros, ayant un vice caché ou des blessures enfouies.
Par sa plume, Sandrine Destombes à le talent de mettre en avant certains problèmes de société, mais sans être moralisatrice, plutôt en nous amenant à nous questionner. C'est documenté, instructif.
Seul petit point négatif, mais ça n'engage que moi, j'ai assez rapidement un fort soupçon sur le "qui". Par contre, je n'avais aucune idée du pourquoi ! Une très bonne lecture, qui me donne hâte d'en commencer un autre de cette autrice !
Dans la même journée, un cadavre énucléé est repêché. Dans la petite commune de Crest, ça fait sacrément d'agitation d'un coup... Y a-t-il un lien entre les deux affaires ?
Mon avis : J'ai découvert Sandrine Destombes l'année précédente, et c'est à chaque fois une très bonne surprise. Ce livre ne fait pas exception ! J'ai été happée rapidement par l'histoire, intriguée par ce mystérieux 6-6-B, et cette communauté de femmes ravagées par la vie. La recherche de la petite Léa est haletante, et donne un sentiment d'urgence à la lecture. J'ai beaucoup aimé le sous-lieutenant Benoît, un peu candide, mais foncièrement gentil, professionnel, et qui ne rêve que d'une chose : intégrer un jour l'équipe des experts, qu'il admire. Ça change des flics un peu anti-héros, ayant un vice caché ou des blessures enfouies.
Par sa plume, Sandrine Destombes à le talent de mettre en avant certains problèmes de société, mais sans être moralisatrice, plutôt en nous amenant à nous questionner. C'est documenté, instructif.
Seul petit point négatif, mais ça n'engage que moi, j'ai assez rapidement un fort soupçon sur le "qui". Par contre, je n'avais aucune idée du pourquoi ! Une très bonne lecture, qui me donne hâte d'en commencer un autre de cette autrice !
September 16, 2020
Een auto wordt tijdens een snelheidscontrole aan de kant gezet. De bestuurster gedraagt zich vreemd en het kind dat ook in de auto zit misschien nog wel vreemder. Het meisje roept dat de bestuurster niet haar moeder is en dat haar echte moeder verdwenen is omdat ze haar 6-6-B gevonden heeft. Op het moment dat de jonge tweede luitenant Benoît de vrouw verzoekt uit de auto te stappen rijdt ze vol gas weg om even later te verongelukken. De vrouw overleeft het ongeluk niet en het meisje wordt buiten bewustzijn naar het ziekenhuis gebracht. Als er dan ook nog een lijk gevonden wordt in de buurt kan de plaatselijke politie het onderzoek niet meer aan en worden de 'echte' professionals ingevlogen.
Benoît is een originele hoofdpersoon. Een agent die niet cynisch is, de regels niet aan zijn laars lapt en geen alcoholprobleem heeft, die open is en graag wil leren. Dat is een zeldzaamheid binnen dit genre. Toch heb ik mij voornamelijk aan hem geërgerd. Naar mijn idee keek hij teveel op naar anderen en was hij echt aan het hielen likken. De man voelde meer als een net beginnend stagiair en aan zijn ontwikkeling werd ook teveel aandacht besteed.
De andere personages in het verhaal konden mij ook niet geheel overtuigen. Het waren er veel en ze werden geen van allen echt goed uitgewerkt. Over de achtergronden van de karakters en redenen van handelen werd te kort gesproken. Hierdoor ging bijna geen van de personages echt voor mij leven. De toevoeging van de ervaringen van de 8-jarige Lea in de tweede helft van het boek maakten van haar voor mij een favoriet personage. Haar leerde ik het beste kennen.
Het plot is goed en prima opgebouwd. Je komt steeds ietsje meer te weten over het raadselachtige meisje in de auto en over de mannen die vermoord en verminkt gevonden worden. De manier van informatie verzamelen voelt heel echt en geeft een leuk inkijkje in het leven van een rechercheur.
Destombes begint het verhaal krachtig. Direct zit je middenin de actie en het mysterie. De hoofdstukken zijn kort en volgen elkaar heel natuurlijk op, hierdoor leest het boek als een trein. Helaas zakte de spanning al vrij snel weg en ging het verhaal te veel over de samenwerking tussen de verschillende agenten en de leerweg van Benoît. Daarnaast heeft de titel mij ook op het verkeerde been gezet en verwachtte ik een totaal ander verhaal. Hoewel het klooster een rol speelt in het verhaal was deze minder groot dan de titel deed vermoeden. Vooral in combinatie met het woord kinderen is de titel naar mijn idee verkeerd gekozen. Ik weet nog steeds niet welke kinderen er bedoeld worden.
Het meest positieve vond ik het einde van het verhaal. Dit was onverwacht en niet keurig afgeleverd met een strik erom. Dapper als je als schrijver zo'n einde aan je verhaal durft te geven. Ik hou er wel van.
De kinderen van het klooster is voor mij een #metoo verhaal waarin vrouwen deze beweging tot in het uiterste doorvoeren, maar waarin de personages helaas niet helemaal goed uit de verf kwamen en de spanning niet hoog genoeg opliep. Wel zie ik een mogelijkheid voor het begin van een serie over de ambitieuze Benoît. Als je dit boek ziet als zijn ontwikkeling tot een zichzelf respecterende rechercheur dan heeft een volgend boek misschien iets meer te bieden.
Benoît is een originele hoofdpersoon. Een agent die niet cynisch is, de regels niet aan zijn laars lapt en geen alcoholprobleem heeft, die open is en graag wil leren. Dat is een zeldzaamheid binnen dit genre. Toch heb ik mij voornamelijk aan hem geërgerd. Naar mijn idee keek hij teveel op naar anderen en was hij echt aan het hielen likken. De man voelde meer als een net beginnend stagiair en aan zijn ontwikkeling werd ook teveel aandacht besteed.
De andere personages in het verhaal konden mij ook niet geheel overtuigen. Het waren er veel en ze werden geen van allen echt goed uitgewerkt. Over de achtergronden van de karakters en redenen van handelen werd te kort gesproken. Hierdoor ging bijna geen van de personages echt voor mij leven. De toevoeging van de ervaringen van de 8-jarige Lea in de tweede helft van het boek maakten van haar voor mij een favoriet personage. Haar leerde ik het beste kennen.
Het plot is goed en prima opgebouwd. Je komt steeds ietsje meer te weten over het raadselachtige meisje in de auto en over de mannen die vermoord en verminkt gevonden worden. De manier van informatie verzamelen voelt heel echt en geeft een leuk inkijkje in het leven van een rechercheur.
Destombes begint het verhaal krachtig. Direct zit je middenin de actie en het mysterie. De hoofdstukken zijn kort en volgen elkaar heel natuurlijk op, hierdoor leest het boek als een trein. Helaas zakte de spanning al vrij snel weg en ging het verhaal te veel over de samenwerking tussen de verschillende agenten en de leerweg van Benoît. Daarnaast heeft de titel mij ook op het verkeerde been gezet en verwachtte ik een totaal ander verhaal. Hoewel het klooster een rol speelt in het verhaal was deze minder groot dan de titel deed vermoeden. Vooral in combinatie met het woord kinderen is de titel naar mijn idee verkeerd gekozen. Ik weet nog steeds niet welke kinderen er bedoeld worden.
Het meest positieve vond ik het einde van het verhaal. Dit was onverwacht en niet keurig afgeleverd met een strik erom. Dapper als je als schrijver zo'n einde aan je verhaal durft te geven. Ik hou er wel van.
De kinderen van het klooster is voor mij een #metoo verhaal waarin vrouwen deze beweging tot in het uiterste doorvoeren, maar waarin de personages helaas niet helemaal goed uit de verf kwamen en de spanning niet hoog genoeg opliep. Wel zie ik een mogelijkheid voor het begin van een serie over de ambitieuze Benoît. Als je dit boek ziet als zijn ontwikkeling tot een zichzelf respecterende rechercheur dan heeft een volgend boek misschien iets meer te bieden.
September 22, 2022
Entretenido
January 12, 2022
Un thriller policíaco que no me ha gustado nada. Muy previsible y la trama a veces enganchaba y otras me aburría como una ostra.
Para los fans del género seguramente les guste. En mi caso no, ya que se centra exclusivamente en la investigación policial.
Al final le dedica unas seis páginas a desarrollar la historia de sufrimiento de las mujeres protagonistas.
Para los fans del género seguramente les guste. En mi caso no, ya que se centra exclusivamente en la investigación policial.
Al final le dedica unas seis páginas a desarrollar la historia de sufrimiento de las mujeres protagonistas.
August 14, 2021
Finalizado. El relato empieza muy fuerte, pero es un espejismo. Desde ese momento empieza a decaer y ya no tiene salvación. Sintiéndolo mucho no me ha enganchado ni la historia, ni los personajes, ni la trama, ni nada de nada. Uno de los pocos giros que tiene, lo ves venir desde bien lejos. Esta novela no es para mi. Una pena.
November 27, 2020
Cuando vi la sinopsis de este libro, y vi que era un thriller que parecía diferente me interesé mucho por el y la verdad que, aunque haya habido cosas que me hayan chirriado un poco, me ha gustado mucho, y me ha tenido enganchada todo el libro
La historia empieza fuerte, y con una velocidad abrumadora, no dejan de pasar cosas a cada página que vas leyendo. La novela comienza con nuestro protagonista Benoit, este persigue a un coche (el cual ha salido escapando tras hablar con la mujer que conducia) por una carretera y tiene un accidente, la mujer resulta muerta y la niña en coma.
Tras unos días, aparece un hombre muerto, de una forma muy extraña, aparece sin ojos, y con unas marcas en la frente.
Ambos casos, parece que no están relacionados, pero según vas leyendo la historia van coincidiendo muchas cosas, que hace pensar que todo finalmente estará relacionado…
A partir de aquí, no dejan de pasar cosas y cosas, solo hay que decir que la trama se desarrolla en siete días, con un narrador omnisciente que se centra en la investigación, pero hay algunos capítulos que son contados en primera persona, la cual no voy a desvelar porque podría ser spoiler.
Los capítulos son muy cortos, lo que hace que sea lea en un suspiro y es algo que me encanta, porque quieres más y más, no habia leido nada de la autora y me ha gustado la verdad, tengo otro de sus libros en mis estanterías, el cual quiero leer también.
Respecto a los personajes, tengo que decir, que salen muchos personajes, y eso me ha liado un poco, al ser un libro tan corto y tan rapido creo que algunos pueden sobrar, pero en general, nuestro protagonista me ha gustado, me ha gustado la personalidad que tiene, y al que le encanta aprender de los superiores que trabajan con el.
Como ya he dicho es un thriller muy rapido, con muchos giros, y quizá eso haya hecho que el final se desarrolle de una manera tan rápida que deje cosillas sueltas. El tema que trata, me ha parecido muy impactante, que me ha dejado en shock y sin saber que pensar varias veces.
En conclusión, un thriller que te mantiene enganchado hasta el final, muy entretenido y porque no, con ganas de que pueda escribirse una serie sobre nuestro protagonista.
Recomendado como lectura fresca, y rápida.
La historia empieza fuerte, y con una velocidad abrumadora, no dejan de pasar cosas a cada página que vas leyendo. La novela comienza con nuestro protagonista Benoit, este persigue a un coche (el cual ha salido escapando tras hablar con la mujer que conducia) por una carretera y tiene un accidente, la mujer resulta muerta y la niña en coma.
Tras unos días, aparece un hombre muerto, de una forma muy extraña, aparece sin ojos, y con unas marcas en la frente.
Ambos casos, parece que no están relacionados, pero según vas leyendo la historia van coincidiendo muchas cosas, que hace pensar que todo finalmente estará relacionado…
A partir de aquí, no dejan de pasar cosas y cosas, solo hay que decir que la trama se desarrolla en siete días, con un narrador omnisciente que se centra en la investigación, pero hay algunos capítulos que son contados en primera persona, la cual no voy a desvelar porque podría ser spoiler.
Los capítulos son muy cortos, lo que hace que sea lea en un suspiro y es algo que me encanta, porque quieres más y más, no habia leido nada de la autora y me ha gustado la verdad, tengo otro de sus libros en mis estanterías, el cual quiero leer también.
Respecto a los personajes, tengo que decir, que salen muchos personajes, y eso me ha liado un poco, al ser un libro tan corto y tan rapido creo que algunos pueden sobrar, pero en general, nuestro protagonista me ha gustado, me ha gustado la personalidad que tiene, y al que le encanta aprender de los superiores que trabajan con el.
Como ya he dicho es un thriller muy rapido, con muchos giros, y quizá eso haya hecho que el final se desarrolle de una manera tan rápida que deje cosillas sueltas. El tema que trata, me ha parecido muy impactante, que me ha dejado en shock y sin saber que pensar varias veces.
En conclusión, un thriller que te mantiene enganchado hasta el final, muy entretenido y porque no, con ganas de que pueda escribirse una serie sobre nuestro protagonista.
Recomendado como lectura fresca, y rápida.
December 28, 2020
Verwachting helemaal ingelost.
Vlot geschreven, goede spanning opbouw.
Karakters goed uitgewerkt met een plot om u tegen te zeggen
Case closed with a bit of frustration 😉
Vlot geschreven, goede spanning opbouw.
Karakters goed uitgewerkt met een plot om u tegen te zeggen
Case closed with a bit of frustration 😉
July 3, 2020
Ben ietwat teleurgesteld..
Had me zo verheugd op dit 2de boek van Sandrine Destombes.
Maar het heeft me niet diezelfde voldoening gegeven als haar 1ste boek.
Voor mij komen er veel te veel personages in voor wat soms voor verwarring zorgt.
En het verhaal is op bepaalde ogenblikken ook langdradig.
Voor mij 3 *
Had me zo verheugd op dit 2de boek van Sandrine Destombes.
Maar het heeft me niet diezelfde voldoening gegeven als haar 1ste boek.
Voor mij komen er veel te veel personages in voor wat soms voor verwarring zorgt.
En het verhaal is op bepaalde ogenblikken ook langdradig.
Voor mij 3 *
April 28, 2019
C'est le troisième roman de Sandrine Destombes que je lis, et je crois que ce sera le dernier. Son écriture ne me marque absolument pas, pire, elle m'empêche de rentrer dans l'histoire. Quelques fautes de ponctuation, de mauvais dialogues, passent encore ; mais en plus de ça, on ne ressent strictement aucune empathie pour les personnages, quels qu'ils soient ! Et elle a le don, il faut le reconnaître, de rendre ses enquêteurs à la fois mous et déplaisants, même si c'était moins marqué dans ce roman.
L'histoire est cependant assez sympathique, dynamique puisqu'elle écrit volontairement des paragraphes et des phrases courts, des rebondissements à la fin de chaque chapitre pour que l'on s'empresse de lire la suite. Et ça ne marche pas forcément bien pour moi : j'aime prendre le temps de découvrir le récit en même temps que les personnages, de me creuser les méninges, de savourer ma lecture. Ce n'est malheureusement pas le cas dans ce genre de roman policier qui veut aller vite, de révélation en révélation et oublie l'essentiel : des personnages intelligents dans leur construction et une histoire qui tient la route. Dommage.
L'histoire est cependant assez sympathique, dynamique puisqu'elle écrit volontairement des paragraphes et des phrases courts, des rebondissements à la fin de chaque chapitre pour que l'on s'empresse de lire la suite. Et ça ne marche pas forcément bien pour moi : j'aime prendre le temps de découvrir le récit en même temps que les personnages, de me creuser les méninges, de savourer ma lecture. Ce n'est malheureusement pas le cas dans ce genre de roman policier qui veut aller vite, de révélation en révélation et oublie l'essentiel : des personnages intelligents dans leur construction et une histoire qui tient la route. Dommage.
July 27, 2020
Tenía muchas ganas de leer esta historia después de ver muchas opiniones positivas de su anterior libro, quizás por eso tenía las expectativas altas... Me ha gustado, me ha parecido entretenido, pero ya está. Es un historia sin misterio, transcurre de forma plana, sin giros y el final se queda tan abierto que he tenido la sensación no tener explicación para algunas cosas que se supone que deberían de haber quedado cerradas y por supuesto, explicadas.
Quizás en algún momento lo intente con el anterior y a lo mejor así me quito la espinita que se me ha quedado con este. Aún así para toda aquella persona a la que le guste entretenerse con un thriller sin ponerse en tensión, este puede ser el suyo.
Quizás en algún momento lo intente con el anterior y a lo mejor así me quito la espinita que se me ha quedado con este. Aún así para toda aquella persona a la que le guste entretenerse con un thriller sin ponerse en tensión, este puede ser el suyo.
July 24, 2020
Had ik meer van verwacht...
January 13, 2021
Me decepcionó!!!
June 17, 2020
“Ognuno sa, nel suo intimo, quello che lo fa star male. Direi inoltre che ognuno conosce la soluzione per evitare quel male.”
Tutto inizia con un controllo di routine ad un posto di blocco. Il tenente Benoit ferma una vettura con a bordo una donna ed una bambina di otto anni che fin da subito comunicano, anche dapprima di parlare, qualcosa di strano. Una situazione incerta. La donna, poi, invece di rispettare gli ordini del gendarme tenta la fuga causando la propria morte e mettendo in pericolo la bambina che finisce in coma.
A poche ore di distanza viene ritrovato il cadavere di un uomo portato dalle acque del fiume.
Non sarebbe un azzardo ipotizzare che i due eventi siano collegati ed è così che si finisce risucchiati da un’indagine che sembra tentennare ma che finisce per condurci esattamente tra le pareti dove tutto ha avuto inizio.
Un romanzo che si interroga sul peso e sul valore da attribuire alla legge e alla giustizia. Dove la vendetta scorre sotterranea crepando anche la più solida delle pareti. Laddove il sopruso è perpetrato e non può essere perdonato. Né dimenticato.
“Non avevo scelta.”
“Si può sempre scegliere.”
Tutto inizia con un controllo di routine ad un posto di blocco. Il tenente Benoit ferma una vettura con a bordo una donna ed una bambina di otto anni che fin da subito comunicano, anche dapprima di parlare, qualcosa di strano. Una situazione incerta. La donna, poi, invece di rispettare gli ordini del gendarme tenta la fuga causando la propria morte e mettendo in pericolo la bambina che finisce in coma.
A poche ore di distanza viene ritrovato il cadavere di un uomo portato dalle acque del fiume.
Non sarebbe un azzardo ipotizzare che i due eventi siano collegati ed è così che si finisce risucchiati da un’indagine che sembra tentennare ma che finisce per condurci esattamente tra le pareti dove tutto ha avuto inizio.
Un romanzo che si interroga sul peso e sul valore da attribuire alla legge e alla giustizia. Dove la vendetta scorre sotterranea crepando anche la più solida delle pareti. Laddove il sopruso è perpetrato e non può essere perdonato. Né dimenticato.
“Non avevo scelta.”
“Si può sempre scegliere.”
April 30, 2021
En esta novela negra, la autora nos introduce en una gran trama, intensa, que se desarrolla en pocos dias. Un control rutinario de carretera provoca un accidente en el que una joven conductora muere y una niña, Lea, resulta herida de gravedad. Se le traslada al hospital y desaparece al poco tiempo, sin dejar rastro.
Nos introduce en la investigación como si estuvieramos participando.
Se lee rápido y aporta entretenimiento. Todo el comienzo de la investigación, se desarrolla muy bien con lo que te mantiene en interes en todo el libro.
Nos introduce en la investigación como si estuvieramos participando.
Se lee rápido y aporta entretenimiento. Todo el comienzo de la investigación, se desarrolla muy bien con lo que te mantiene en interes en todo el libro.
February 17, 2025
Un thriller para descansar la mente suele ser buena idea. En este caso, capítulos cortos, un caso absorbente y bastante entretenido, que a veces no hace falta mucho más.
Como nota particular, es increíble cómo en Francia, incluso para ambientar una novela en provincias con gendarmes en vez de policía nacional, París sigue siendo el metro patrón, la aspiración máxima. No lo digo con tono de maravilla, es que este tipo de relación hegemónica de París sobre el resto del Hexágono (no digamos ya los territorios de ultramar) es un lastre para Francia.
Como nota particular, es increíble cómo en Francia, incluso para ambientar una novela en provincias con gendarmes en vez de policía nacional, París sigue siendo el metro patrón, la aspiración máxima. No lo digo con tono de maravilla, es que este tipo de relación hegemónica de París sobre el resto del Hexágono (no digamos ya los territorios de ultramar) es un lastre para Francia.
June 15, 2022
Mater Alma Sanctissima
March 19, 2025
0.25/5⭐️
« Le prieuré de Crest », ou « Comment faire part de sa misogynie intériorisée et de sa haine du féminisme en 366 pages ».
Y a une seule femme dans ce roman qui n’essaie pas de tuer de pauvres hommes innocents : la collègue flic, mais c’est une connasse. Donc je sais pas trop quoi en penser …
Bon, c’est vrai que je suis pas super sympa. Les femmes tuent bien deux hommes innocents, deux victimes qui étaient là au mauvais moment, et pour le coup, c’est vraiment triste. Je le dis sans aucune ironie, j’ai été la première à déplorer leur mort.
Mais quand l’auteure écrit que ces femmes ont tué leur père incestueux, des pédocriminels et des meurtriers, je n’arrive pas à dire si elle a voulu qu’on plaigne les victimes de ces hommes, ou qu’on plaigne ces criminels …
Clairement, il n’y a pas de plot. ‘Fin si, il y en a : les méchantes bonnes femmes tuent des hommes parce qu’elles ont eu une vie de merde. Voilà, c’est ça, le plot.
« Le futur sera féminin ou il ne sera pas. », c’est sur ça que termine la coupable de l’histoire. Zéro blague.
Il faut tuer tous les hommes, et créer une femme qui sera pure et qui n’aura jamais à avoir peur de se faire souiller par un homme.
Sur le papier, c’est plutôt noble. Enfin, pas le fait de tuer tous les hommes. Celui de protéger les femmes. Mais ? L’auteure se rend-elle compte que la cause féministe ne veut pas la mort des hommes ? Je n’ai pas l’impression.
J’aurais retenu de ce roman que l’auteure déteste les femmes — plutôt ironique —, que l’écriture était plus que moyenne, et que franchement, on aurait pu s’en passer.
Seule la fin vient plus ou moins relever le niveau, puisqu’on nous laisse sur une fin ouverte, ce que je pourrais attendre d’un thriller.
0.25/5 pour l’effort que j’ai fourni à terminer le livre.
« Le prieuré de Crest », ou « Comment faire part de sa misogynie intériorisée et de sa haine du féminisme en 366 pages ».
Y a une seule femme dans ce roman qui n’essaie pas de tuer de pauvres hommes innocents : la collègue flic, mais c’est une connasse. Donc je sais pas trop quoi en penser …
Bon, c’est vrai que je suis pas super sympa. Les femmes tuent bien deux hommes innocents, deux victimes qui étaient là au mauvais moment, et pour le coup, c’est vraiment triste. Je le dis sans aucune ironie, j’ai été la première à déplorer leur mort.
Mais quand l’auteure écrit que ces femmes ont tué leur père incestueux, des pédocriminels et des meurtriers, je n’arrive pas à dire si elle a voulu qu’on plaigne les victimes de ces hommes, ou qu’on plaigne ces criminels …
Clairement, il n’y a pas de plot. ‘Fin si, il y en a : les méchantes bonnes femmes tuent des hommes parce qu’elles ont eu une vie de merde. Voilà, c’est ça, le plot.
« Le futur sera féminin ou il ne sera pas. », c’est sur ça que termine la coupable de l’histoire. Zéro blague.
Il faut tuer tous les hommes, et créer une femme qui sera pure et qui n’aura jamais à avoir peur de se faire souiller par un homme.
Sur le papier, c’est plutôt noble. Enfin, pas le fait de tuer tous les hommes. Celui de protéger les femmes. Mais ? L’auteure se rend-elle compte que la cause féministe ne veut pas la mort des hommes ? Je n’ai pas l’impression.
J’aurais retenu de ce roman que l’auteure déteste les femmes — plutôt ironique —, que l’écriture était plus que moyenne, et que franchement, on aurait pu s’en passer.
Seule la fin vient plus ou moins relever le niveau, puisqu’on nous laisse sur une fin ouverte, ce que je pourrais attendre d’un thriller.
0.25/5 pour l’effort que j’ai fourni à terminer le livre.
March 28, 2023
Es la segunda novela que leo de esta autora y como en la anterior, ha creado una historia con una ambientación increíble.
El comienzo del relato es totalmente impactante, y después va creando una historia llena de matices que ha conseguido envolverme por completo.
Últimamente creo que me estoy volviendo un poco adicta a los autores franceses, creo que tienen una forma muy singular de escribir. Esta autora tiene una forma de escribir que transmite tranquilidad, a pesar de estar en una novela de suspense con buen ritmo es como si todo estuviera bien ordenado. Además, este libro es una clara muestra de una novela policiaca completa, el proceso de investigación y todo el trabajo policial está descrito hasta el más mínimo detalle, y creo que esto es lo más destacable y lo que más me ha gustado.
Sin ser la mejor novela que he leído, creo que merece mucho la pena y que es un buen libro para los amantes de este tipo de literatura.
El comienzo del relato es totalmente impactante, y después va creando una historia llena de matices que ha conseguido envolverme por completo.
Últimamente creo que me estoy volviendo un poco adicta a los autores franceses, creo que tienen una forma muy singular de escribir. Esta autora tiene una forma de escribir que transmite tranquilidad, a pesar de estar en una novela de suspense con buen ritmo es como si todo estuviera bien ordenado. Además, este libro es una clara muestra de una novela policiaca completa, el proceso de investigación y todo el trabajo policial está descrito hasta el más mínimo detalle, y creo que esto es lo más destacable y lo que más me ha gustado.
Sin ser la mejor novela que he leído, creo que merece mucho la pena y que es un buen libro para los amantes de este tipo de literatura.
July 5, 2020
Pude a duras penas con el primero y con este me ha pasado igual. Quizás las tres estrellas son más por lo rápido que se lee (así puedes terminarlo e ir a por otro), y porque hacia la mitad de la historia me interesaba un poco qué le había pasado a Lèa -“predecible” también y con final abierto...-.
Pasa por mi kindle sin pena ni gloria...
Pasa por mi kindle sin pena ni gloria...
January 24, 2021
[RECENSIE] De kinderen van het klooster van Sandrine Destombes
DESTOMBES LEGT EEN CONTROVERSIEEL ONDERWERP OP TAFEL
++ ‘Die informatie drong niet goed tot zijn hersens door. Hij had de woorden en de betekenis wel gehoord, maar hij kon dat gegeven niet in zijn totaliteit opnemen’ ++
Oorspronkelijke titel: Le prieuré de Crest
ISBN: 978 94 016 1261 6
Uitgegeven door: Xander Uitgevers
Pagina’s: 302
Vertaling: Aniek Njiokiktjien
Beoordeling: ⭐️⭐️⭐️, ½ ⭐️
De Française Sandrine Destombes (1971) studeerde film en televisie, werkt al vijfentwintig jaar als evenementmanager en gebruikte haar vrije tijd om te schrijven. Ze woont in Parijs. Het dubbele geheim van de familie Lessage is haar doorbraakthriller en een bestseller in Frankrijk en winnaar van Beste Franse thriller 2018. Haar tweede thriller, De kinderen van het klooster, is onlangs verschenen.
In het plaatsje Crest is tweede luitenant Parzival Benoit druk met een snelheidscontrole. Een oude Peugeot 205 valt op door het rijgedrag en hij laat de bestuurster de auto aan de kant zetten. De vrouw laat haar papieren zien en haar jonge passagier vertelt hem dat ze Léa heet, 8 jaar is en dat de vrouw achter het stuur niet haar moeder is.
Na controle laat Benoit de auto doorrijden maar die accelereert zo snel dat het op vluchtgedrag lijkt. Enkele minuten later is de auto bij een eenzijdig ongeluk betrokken waarbij de bestuurder om het leven komt en Léa gewond naar het ziekenhuis wordt vervoerd.
Op hetzelfde moment is de JENG (Justitiële Eenheid van de Nationale Gendarmerie) met een onderzoek bezig naar de doodsoorzaak van de voortvluchtige crimineel Christophe Huguet die in het water in Drôme is gevonden.
Snel groeit het vermoeden dat beide zaken verband hebben met elkaar en gaat Benoit assistentie verlenen aan het team van de JENG.
++ ‘Zaken waarbij kinderen zijn betrokken zijn vanzelfsprekend het moeilijkst om mee om te gaan, maar die vragen ook juist al onze aandacht en verplichten ons om onze gevoelens op zij te zetten’ ++
In de plotopbouw staat de zoektocht naar de verdwenen Léa centraal. Destombes vertelt het verhaal vanuit het perspectief van het politiekorps en de mensen die door hun worden benaderd in het kader van het onderzoek. Langzaam, na talrijke hypothetische standpunten wordt het beeld over de oorzaak duidelijker. De diepste oorzaak ligt bij het gedrag van mannen en een aantal vrouwen wapent zich hiertegen.
De plot is volledig dialoog-gedreven, geen snelle acties maar steeds overheerst het geschreven, respectievelijk gesproken woord. Er worden moorden gepleegd maar als dat wordt ontdekt is dat in de vorm van gevonden lichamen.
De personages zijn talrijk, zijn wel verdiept maar dat gebeurt door de kennis dat het politieonderzoek gaandeweg oplevert. Omdat de basis van het verhaal wordt gevormd door het politieonderzoek spelen de personages waar het om draait, feitelijk een indirecte rol. Hun levens zijn het onderzoeksresultaat van de gendarme. Blijft onverlet dat hetgeen de vrouwen hebben moeten doorstaan, dramatische vormen heeft.
Samengavat is De kinderen van het klooster een subliem opgezette misdaadroman waarin het maatschappelijk probleem tot de kern wordt geanalyseerd. Met gevoel geschreven door een vrouwelijke auteur die ook nauwgezet de vrouwelijke emoties weet te verwoorden. Geen snelle actiethriller, wel een beeldend neergezet onderwerp om eens over na te denken. Een verhaal bijna in de geest van de Vlaamse Hercule Poirot, zij het dat in dit geval het geen privédetective betreft maar een gedreven politieteam.
Eindoordeel: 3,5 sterren
Spanning: 3 sterren
Plot: 3 sterren
Leesplezier: 3 sterren
Schrijfstijl: 4 sterren
Originaliteit: 4 sterren
Psychologie: 4 sterren
DESTOMBES LEGT EEN CONTROVERSIEEL ONDERWERP OP TAFEL
++ ‘Die informatie drong niet goed tot zijn hersens door. Hij had de woorden en de betekenis wel gehoord, maar hij kon dat gegeven niet in zijn totaliteit opnemen’ ++
Oorspronkelijke titel: Le prieuré de Crest
ISBN: 978 94 016 1261 6
Uitgegeven door: Xander Uitgevers
Pagina’s: 302
Vertaling: Aniek Njiokiktjien
Beoordeling: ⭐️⭐️⭐️, ½ ⭐️
De Française Sandrine Destombes (1971) studeerde film en televisie, werkt al vijfentwintig jaar als evenementmanager en gebruikte haar vrije tijd om te schrijven. Ze woont in Parijs. Het dubbele geheim van de familie Lessage is haar doorbraakthriller en een bestseller in Frankrijk en winnaar van Beste Franse thriller 2018. Haar tweede thriller, De kinderen van het klooster, is onlangs verschenen.
In het plaatsje Crest is tweede luitenant Parzival Benoit druk met een snelheidscontrole. Een oude Peugeot 205 valt op door het rijgedrag en hij laat de bestuurster de auto aan de kant zetten. De vrouw laat haar papieren zien en haar jonge passagier vertelt hem dat ze Léa heet, 8 jaar is en dat de vrouw achter het stuur niet haar moeder is.
Na controle laat Benoit de auto doorrijden maar die accelereert zo snel dat het op vluchtgedrag lijkt. Enkele minuten later is de auto bij een eenzijdig ongeluk betrokken waarbij de bestuurder om het leven komt en Léa gewond naar het ziekenhuis wordt vervoerd.
Op hetzelfde moment is de JENG (Justitiële Eenheid van de Nationale Gendarmerie) met een onderzoek bezig naar de doodsoorzaak van de voortvluchtige crimineel Christophe Huguet die in het water in Drôme is gevonden.
Snel groeit het vermoeden dat beide zaken verband hebben met elkaar en gaat Benoit assistentie verlenen aan het team van de JENG.
++ ‘Zaken waarbij kinderen zijn betrokken zijn vanzelfsprekend het moeilijkst om mee om te gaan, maar die vragen ook juist al onze aandacht en verplichten ons om onze gevoelens op zij te zetten’ ++
In de plotopbouw staat de zoektocht naar de verdwenen Léa centraal. Destombes vertelt het verhaal vanuit het perspectief van het politiekorps en de mensen die door hun worden benaderd in het kader van het onderzoek. Langzaam, na talrijke hypothetische standpunten wordt het beeld over de oorzaak duidelijker. De diepste oorzaak ligt bij het gedrag van mannen en een aantal vrouwen wapent zich hiertegen.
De plot is volledig dialoog-gedreven, geen snelle acties maar steeds overheerst het geschreven, respectievelijk gesproken woord. Er worden moorden gepleegd maar als dat wordt ontdekt is dat in de vorm van gevonden lichamen.
De personages zijn talrijk, zijn wel verdiept maar dat gebeurt door de kennis dat het politieonderzoek gaandeweg oplevert. Omdat de basis van het verhaal wordt gevormd door het politieonderzoek spelen de personages waar het om draait, feitelijk een indirecte rol. Hun levens zijn het onderzoeksresultaat van de gendarme. Blijft onverlet dat hetgeen de vrouwen hebben moeten doorstaan, dramatische vormen heeft.
Samengavat is De kinderen van het klooster een subliem opgezette misdaadroman waarin het maatschappelijk probleem tot de kern wordt geanalyseerd. Met gevoel geschreven door een vrouwelijke auteur die ook nauwgezet de vrouwelijke emoties weet te verwoorden. Geen snelle actiethriller, wel een beeldend neergezet onderwerp om eens over na te denken. Een verhaal bijna in de geest van de Vlaamse Hercule Poirot, zij het dat in dit geval het geen privédetective betreft maar een gedreven politieteam.
Eindoordeel: 3,5 sterren
Spanning: 3 sterren
Plot: 3 sterren
Leesplezier: 3 sterren
Schrijfstijl: 4 sterren
Originaliteit: 4 sterren
Psychologie: 4 sterren
May 21, 2019
Après avoir lu Les jumeaux de Piolenc, je n’avais qu’une envie, pouvoir à nouveau lire cette auteure.
Pour moi, le point fort de ce thriller, c’est le fait que Sandrine Destombes met en avant certains problèmes de société, qu’elle met en avant des thèmes peu utilisés et pourtant tellement réels. Son point fort, c’est qu’elle ose, et qu’elle fait bien d’oser car le résultat est bien présent. Le fait que j’ai moins accroché que lors de ma précédente lecture, n’empêche en rien que je continue d’être sous le charme de cette plume clairement faite pour le thriller, elle ne peut que ravir les amateurs du genre, et moi, c’est la deuxième fois qu’elle me régale.
Mon principal regret est que j’ai trouvé que parfois les passages plus techniques prenaient un peu trop de place, mais ce n’est bien entendu que mon ressenti, peut-être que cela ne sera pas votre cas et que vous ne verrez pas d’inconvénients à cela. Cela a ralenti un peu ma lecture alors que sur d’autres passages les pages s’enchaînaient sans que je ne puisse m’arrêter. En fin de lecture, et en y réfléchissant, je me dis que finalement ces passages techniques ont leurs importances, qu’ils sont bien là où ils sont, qu’au final ce n’est pas un réel point négatif, mais que c’est vraiment une sensation qui m’est personnelle.
Bien que les personnages soient parfois nombreux, je n’ai pas eu de difficultés pour m’y retrouver, même si je trouve que c’était parfois un peu trop, ils ont tous un rôle à jouer dans l’intrigue.
Un autre point fort, un point que j’aime souligner lorsque c’est le cas, c’est qu’on sent que l’auteure maîtrise réellement son sujet, elle ne lâche pas des infos en veux-tu en voilà et n’importe comment. Chaque chose est à sa place, chaque détail à son importance, peut-être pas sur le moment, mais il servira peut-être plus tard. Que ce soit dans l’intrigue elle-même, ou dans tout ce qui est technique, tout est clair et travaillé. Elle ne se limite pas à nous sortir des récits dont elle tire des infos dans des séries à succès, non, on sent vraiment qu’il y a de la recherche et que cela a pris du temps à mettre en place. C’est en cela que j’aime les thrillers de cette auteure, et pourtant c’est seulement le deuxième que je lis d’elle.
J’ai adoré me perdre dans les méandres des interrogatoires, des investigations, dans les suppositions, mais surtout dans ce contre la montre qui a su mettre mes sens en éveil de par son ambiance prenante avec laquelle j’ai frissonné d’angoisse à plusieurs reprises. Et cette fin… ma première réflexion en la découvrant fut : non, pas possible, elle est sérieuse ? Eh oui, c’est clair que je ne m’attendais pas à cela, mais dans un sens, elle est logique et en adéquation avec l’intrigue.
Pour moi, le point fort de ce thriller, c’est le fait que Sandrine Destombes met en avant certains problèmes de société, qu’elle met en avant des thèmes peu utilisés et pourtant tellement réels. Son point fort, c’est qu’elle ose, et qu’elle fait bien d’oser car le résultat est bien présent. Le fait que j’ai moins accroché que lors de ma précédente lecture, n’empêche en rien que je continue d’être sous le charme de cette plume clairement faite pour le thriller, elle ne peut que ravir les amateurs du genre, et moi, c’est la deuxième fois qu’elle me régale.
Mon principal regret est que j’ai trouvé que parfois les passages plus techniques prenaient un peu trop de place, mais ce n’est bien entendu que mon ressenti, peut-être que cela ne sera pas votre cas et que vous ne verrez pas d’inconvénients à cela. Cela a ralenti un peu ma lecture alors que sur d’autres passages les pages s’enchaînaient sans que je ne puisse m’arrêter. En fin de lecture, et en y réfléchissant, je me dis que finalement ces passages techniques ont leurs importances, qu’ils sont bien là où ils sont, qu’au final ce n’est pas un réel point négatif, mais que c’est vraiment une sensation qui m’est personnelle.
Bien que les personnages soient parfois nombreux, je n’ai pas eu de difficultés pour m’y retrouver, même si je trouve que c’était parfois un peu trop, ils ont tous un rôle à jouer dans l’intrigue.
Un autre point fort, un point que j’aime souligner lorsque c’est le cas, c’est qu’on sent que l’auteure maîtrise réellement son sujet, elle ne lâche pas des infos en veux-tu en voilà et n’importe comment. Chaque chose est à sa place, chaque détail à son importance, peut-être pas sur le moment, mais il servira peut-être plus tard. Que ce soit dans l’intrigue elle-même, ou dans tout ce qui est technique, tout est clair et travaillé. Elle ne se limite pas à nous sortir des récits dont elle tire des infos dans des séries à succès, non, on sent vraiment qu’il y a de la recherche et que cela a pris du temps à mettre en place. C’est en cela que j’aime les thrillers de cette auteure, et pourtant c’est seulement le deuxième que je lis d’elle.
J’ai adoré me perdre dans les méandres des interrogatoires, des investigations, dans les suppositions, mais surtout dans ce contre la montre qui a su mettre mes sens en éveil de par son ambiance prenante avec laquelle j’ai frissonné d’angoisse à plusieurs reprises. Et cette fin… ma première réflexion en la découvrant fut : non, pas possible, elle est sérieuse ? Eh oui, c’est clair que je ne m’attendais pas à cela, mais dans un sens, elle est logique et en adéquation avec l’intrigue.
January 29, 2021
Sandrine Destombes, geboren in 1971 in Marseille en woonachtig in Parijs, werkte 25 jaar lang in de evenementen branche. Tegenwoordig is ze fulltime schrijfster en met Kinderen van het klooster is haar tweede roman van het Frans naar het Nederlands vertaald.
Perceval Benoît, tweede luitenant van de gendarmerie van Crest, houdt op een dag een verdacht rijdende Peugeot 205 aan. De vrouw achter het stuur gedraagt zich raar, het meisje wat op de achterbank zit zegt dat de vrouw niet haar moeder is. Haar moeder is namelijk dood, omdat ze 6-6-B had gevonden. Genoeg signalen voor Benoît om op scherp te staan. Waneeer Benoît de vrouw vraagt uit de auto te stappen, slaat ze op de vlucht en verongelukt. Het meisje overleeft de crash maar raakt in een coma.
Benoît raakt samen met zijn collega’s verzeild in een van de grootste zaken van zijn leven, waarbij het klooster waar alleen maar vrouwen wonen een belangrijke rol speelt. De lugubere waarheid van het klooster lijkt een link te hebben met het verminkte lichaam dat langs de oevers van de rivier de Drôme wordt gevonden. Maar wat die links precies is…
Sandrine Destombes begint de Kinderen van het klooster meteen ijzersterk. De spanning zit er goed in en je wilt als lezer alleen maar doorlezen. De korte hoofdstukken bouwen de spanning in het verhaal nog verder op. Helaas kabbelt het verhaal in het middenstuk wat voort, gelukkig maakt Destombes dat in het slot weer goed.
Luitenant Benoît speelt een belangrijke rol in het verhaal en staat aan het begin van de zijn carrière bij de lokale politie. Sandrine Destombes werkt de verschillende personages goed uit, echter wordt het aantal personages op een gegeven moment wel veel. Dit is in het begin wat verwarrend, omdat niet meteen de rol van elk personages duidelijk is. Wat wel opvalt is dat de meeste personages vrouwelijk zijn, niet raar als je bedenkt dat het klooster bewoond wordt door alleen maar vrouwen. Probeert Destombes hier een statement mee te maken, dat vrouwen er ook mogen zijn in de mannelijke wereld van gruwelijkheden?
Sandrine Destombes heeft met Kinderen van het klooster een goede thriller geschreven. De landelijke omgeving, duistere sfeer van het vrouwen klooster en het plot maken alles tot een goed geheel.
Perceval Benoît, tweede luitenant van de gendarmerie van Crest, houdt op een dag een verdacht rijdende Peugeot 205 aan. De vrouw achter het stuur gedraagt zich raar, het meisje wat op de achterbank zit zegt dat de vrouw niet haar moeder is. Haar moeder is namelijk dood, omdat ze 6-6-B had gevonden. Genoeg signalen voor Benoît om op scherp te staan. Waneeer Benoît de vrouw vraagt uit de auto te stappen, slaat ze op de vlucht en verongelukt. Het meisje overleeft de crash maar raakt in een coma.
Benoît raakt samen met zijn collega’s verzeild in een van de grootste zaken van zijn leven, waarbij het klooster waar alleen maar vrouwen wonen een belangrijke rol speelt. De lugubere waarheid van het klooster lijkt een link te hebben met het verminkte lichaam dat langs de oevers van de rivier de Drôme wordt gevonden. Maar wat die links precies is…
Sandrine Destombes begint de Kinderen van het klooster meteen ijzersterk. De spanning zit er goed in en je wilt als lezer alleen maar doorlezen. De korte hoofdstukken bouwen de spanning in het verhaal nog verder op. Helaas kabbelt het verhaal in het middenstuk wat voort, gelukkig maakt Destombes dat in het slot weer goed.
Luitenant Benoît speelt een belangrijke rol in het verhaal en staat aan het begin van de zijn carrière bij de lokale politie. Sandrine Destombes werkt de verschillende personages goed uit, echter wordt het aantal personages op een gegeven moment wel veel. Dit is in het begin wat verwarrend, omdat niet meteen de rol van elk personages duidelijk is. Wat wel opvalt is dat de meeste personages vrouwelijk zijn, niet raar als je bedenkt dat het klooster bewoond wordt door alleen maar vrouwen. Probeert Destombes hier een statement mee te maken, dat vrouwen er ook mogen zijn in de mannelijke wereld van gruwelijkheden?
Sandrine Destombes heeft met Kinderen van het klooster een goede thriller geschreven. De landelijke omgeving, duistere sfeer van het vrouwen klooster en het plot maken alles tot een goed geheel.
March 29, 2019
Ce que j’aime chez Sandrine Destombes c’est son habilité à nous planter un scénario en province. Ce côté provincial a toute son importance et rend les personnages accessibles et attachants et étrangement pas mal complexés. Cela semble être le cas du gendarme Benoît qui s’ennuie à mourir lors des contrôles routiers qu’il doit effectuer. Mais un jour tout change et c’est lors d’un énième contrôle routier que va débuter une enquête incroyable. Des meurtres, un kidnapping vont conduire les gendarmes du cru et les fameux Experts envoyés en secours vers un magnifique prieuré qui semble renfermer bien des secrets. Tenu par Joséphine, ce lieu accueille des femmes et uniquement des femmes en souffrance pour les aider à repartir du bon pied. Le sujet évoqué ne me laisse jamais indifférente et pourtant je n’ai pas accroché plus que ça avec ce groupe de « victimes » tel que nous le présente l’auteure, mais peut-être était-ce le but recherché. L’enquête en elle-même doit beaucoup au petit jeunot Benoît qui a été l’un de mes personnages préféré. Toujours partant et soucieux de bien faire, si seulement cela pouvait le sortir de ce trou… Les experts et leur professionnalisme semblent être le phare qui le guide. Le rythme est plutôt lent au début et ce n’est pas plus mal, on prend son temps pour comprendre et pour se faire sa propre idée. Les personnages féminins sont à découvrir avec leur psychologie, leur déviance, leur passé bref de quoi les étoffer et en analyser le comportement. Petit à petit la mise en tension s’installe et nous réserve de belles surprises. J’ai particulièrement aimé le choix du final fait pas l’auteur qui pourrait presque nous faire espérer une suite. Il faut dire que le sujet était original et peu abordé ce que rend ce polar tout à fait plaisant à découvrir ; je serai heureuse de suivre l’évolution de Sandrine Destombes qui ne manque ni d’imagination ni de talent. Bonne lecture.
April 11, 2019
Un livre comme un puzzle. C'est assez habituel dans le polar me diras-tu, certes, mais là c'est encore plus marqué et il m'est difficile de te dire pourquoi sans spoiler. Tu vas devoir me faire confiance sur ce coup-là 😜
Tu vas clairement aller de révélations en révélations pour que l'idée même de l'intrigue prenne forme sans qu'à aucun moment tu n'aies l'image finale.
Des chapitres courts qui maintiennent une très bonne tension.
Un sous-lieutenant Benoit qui fait ses premiers pas sur une enquête criminelle qui lui change bien des infractions routières. Au côté de Vernet, il apprend et apprend vite, peut-être un peu trop vite, d'ailleurs.
Le sujet est dur, par moment, bouleversant et Sandrine a su habilement le traiter en mettant le doigt, au travers de ses différents personnages, sur des points extrêmement sensibles.
L'histoire est clairement originale, j'ai passé un très bon moment de lecture, mais j'avoue être restée un poil frustrée.
Il manquait juste ce petit truc dans les personnages qui te fait entrer en empathie avec eux. Ce petit quelque chose dans l'atmosphère qui te permet de ressentir le poids des choses. J'ai eu cette sensation de rester un peu en dehors de l'intrigue et c'est bien dommage, car tout le reste est vraiment bon et vaut plus que largement le détour.
Il aurait suffi de très peu pour en faire un truc de ouf mais quoi qu'il en soit, cela reste un très bon moment de lecture que je te recommande 🙂
Tu vas clairement aller de révélations en révélations pour que l'idée même de l'intrigue prenne forme sans qu'à aucun moment tu n'aies l'image finale.
Des chapitres courts qui maintiennent une très bonne tension.
Un sous-lieutenant Benoit qui fait ses premiers pas sur une enquête criminelle qui lui change bien des infractions routières. Au côté de Vernet, il apprend et apprend vite, peut-être un peu trop vite, d'ailleurs.
Le sujet est dur, par moment, bouleversant et Sandrine a su habilement le traiter en mettant le doigt, au travers de ses différents personnages, sur des points extrêmement sensibles.
L'histoire est clairement originale, j'ai passé un très bon moment de lecture, mais j'avoue être restée un poil frustrée.
Il manquait juste ce petit truc dans les personnages qui te fait entrer en empathie avec eux. Ce petit quelque chose dans l'atmosphère qui te permet de ressentir le poids des choses. J'ai eu cette sensation de rester un peu en dehors de l'intrigue et c'est bien dommage, car tout le reste est vraiment bon et vaut plus que largement le détour.
Il aurait suffi de très peu pour en faire un truc de ouf mais quoi qu'il en soit, cela reste un très bon moment de lecture que je te recommande 🙂
Displaying 1 - 30 of 70 reviews