Zo hoog de zon stond

by Simone Atangana Bekono

Als kunstenares Sonny in de zomer naar haar geboortedorp terugkeert om aan een fotoreeks te werken, nodigt basisschoolvriendin Myrthe haar uit om samen op haar ouderlijk huis te passen. In villa In ’t huuske, waar ramen met afstandsbedieningen opengaan en een virtuele assistent antwoord geeft op al je vragen, schuilen ze voor de hittegolf die het land teistert. De vraag is of het buiten aangenamer is dan binnen in de huiveringwekkende koelte. Langzaam raakt Sonny de grip op de realiteit kwijt – door de vele wijn, de slapeloze zomernachten, Myrthes onvoorspelbare gedrag en die unheimische villa die een eigen wil lijkt te hebben en die weigert Sonny te laten vertrekken.

Genres: Fiction, Literature, Read For School, Horror, Contemporary

96 pages, Paperback

First published January 1, 2022

About the author

Simone Atangana Bekono (1991) studeerde in 2016 af aan Creative Writing ArtEZ. Ze publiceerde op De Optimist, Samplekanon en in De Gids. Ze droeg voor op de Nacht van de Poëzie, Read My World, het Wintertuinfestival en vele andere podia. Simone werd geselecteerd voor het Slow Writing Lab van het Nederlands Letterenfonds en voor CELA, een ontwikkeltraject voor schrijvers en vertalers in zes Europese landen. Momenteel werkt ze aan een roman die bij Lebowski zal verschijnen. Simone zit in een talentontwikkeltraject van Productiehuis De Nieuwe Oost.

Reviews

[Marcia · Rating 4 out of 5]

Zo hoog de zon stond is een absurde en vervreemdende novelle vol onderhuidse spanning. Is het horror? Een psychologische thriller? Waar gaat het verhaal naartoe? Ik weet het niet zo goed, maar onder de indruk ben ik des te meer.

’Sonny was klaar met de zelfkastijding. Ze werd die dag wakker en voelde: genoeg. Ze zou niet verdwijnen.’

Het verhaal begint herkenbaar: een zoekende jonge kunstenaar lijkt haar identiteit kwijt te zijn, alsook een levensdoel. Ze wil relevant blijven, maar gaat gebukt onder het stempel ‘een veelbelovende’ kunstenaar te zijn. Wat als ze haar momentum heeft verloren? Wat als de residenties niet brengen wat ze ervan verwacht? Wat als haar inspiratie opdroogt? Is het woede of teleurstelling? Sonny heeft meer vragen dan antwoorden en zoekt haar heil in verdovende middelen.

In een (laatste?) poging nieuw creatief werk te starten belandt Sonny bij jeugdvriendin Myrthe die op het ultraluxe huis van haar ouders aan het passen is.

’Sonny, die kistjes droeg onder een bruine, knielange linnen rok en een verwassen tanktop van haar vader, voelde zich totaal uit de toon vallen, alsof de smetteloosheid van het huis en zijn gastvrouw ook om smetteloosheid van haar bezoekers vroeg en Sonny dat had moeten weten. Het was een gevoel dat ze wel vaker had op plekken waar de ongeschreven regels van de rijken golden.’

Een hittegolf, overmatig drank- en drugsgebruik en de grote tegenstellingen met haar eigen thuis: Sonny kan de realiteit niet meer van haar nachtmerries onderscheiden. Datzelfde geldt na een tijdje voor de lezer. Ik werd helemaal meegesleurd in dit duistere verhaal op de grens tussen vriendschap en jaloezie, tussen verliefdheid, verafgoding en haat. Met bonkend hart heb ik de laatste pagina’s gelezen.

In deze stilistisch erg sterke novelle weet Simone Atangana Bekono de lezer mee te nemen in een huiveringwekkende trip. Ondanks de onsympathieke personages hoop je op een goede afloop.

Bijna net zo goed als het kortverhaal ‘Zaad’ dat Simone Atangana Bekono voor de publicatie Over over morgen schreef. Ik houd wel van haar gedachtenspinsels, de kracht om buiten gebaande (genre)hokjes te schrijven en te kiezen voor eigengereide hoofdpersonages!

[Loes de Nijs · Rating 2 out of 5]

I don’t even know where to begin. What did I just read? The beginning wasn’t even that bad. I thought it had the possibility to be a good book. But when Sonny entered Myrthe’s house everything changed. I guess she had a lot of hallucinations that didn’t really make any sense to me. Tbh I didn’t understand much of it, besides the fact that Myrthe is really crazy.

[Niki Vervaeke · Rating 3 out of 5]

ik las het boek op een avond uit
ik snap waar het heen wil
een jonge kunstenares Sonny keert terug naar haar ouderlijke huis en geboortedorp
komt nergens toe en wil zich terug herbronnen, herstarten
werk en therapie wordt het motto
de realiteit wordt alcohol, drugs, hitte en een soort van (be)vreemde(nde) roes van waaruit het verhaal wordt verteld
contrast, warm koud, helder flou en toch
het boek was ahw 'vluchtig'
https://bazarow.com/recensie/zo-hoog-...

[Nicole · Rating 5 out of 5]

Read February 20023
Mijn eerste 5-sterren boek van het jaar.
Ik weet niet of dit een officiële term is, of dat ik het zojuist verzonnen heb, maar dit boek is er het perfecte voorbeeld van. Hittegolf fictie; Het is heet, tijd en realiteit lijken hun betekenis te verliezen, het is beklemmend, duister en er is een gevoel van vervreemding. Waarschijnlijk is hier een veel simpelere benaming voor, maar hoe dan ook, ik houd ervan..

Dit is nu het derde boek dat ik van Simone Atangana Bekono heb gelezen en ik denk dat ik wel kan concluderen dat ze behoort tot mijn favoriete auteurs.

[Guus van der Peet]

De villa met een defecte AI-assistent is een leukgevonden 21e-eeuwse update voor een gotisch spookhuis. Jammer dat zulke genre-deconstructies uiteindelijk in dienst staan van een twee bordkartonnen personages en wat halfgebakken sociaal commentaar op klassenverschillen, waarbij de hallucinaties (?) vooral een excuus lijken te zijn om geen einde te hoeven bedenken.

[Loes van Kreij · Rating 2 out of 5]

2,5

[Veerle · Rating 3 out of 5]

Ik had hier nog geen review op gegeven dus bij deze. Ik ben blij dat ik dit met mijn schrijfklas heb mogen lezen en bespreken, de vele verschillende interpretaties kan een verhaal zoveel meer waard maken. Ik heb er, met reden van mijn schrijfklas, dan ook beter van kunnen genieten omdag het in een bepaalde context stond (ik heb dit blok veel les over modernisering, het 'vooruitgangsdenken' en algoritmes). Deze lessen en context gecombineerd met het feit dat ik sowieso al van science fiction/magisch realisme houd, maakt dat ik dit verhaal erg spannend vond.

Ik moet altijd bibberen wanneer ik moderne termen lees zoals 'instagram' en 'mcdonalds', ik weet niet goed waarom. Ik denk dat ik toch meer fan ben van het magisch dan het realisme. Desalniettemin neemt het verhaal, naarmate het verstrijkt, een toon aan met meer metaforische scenes en lugubere gedachtes die het tot een heel rond verhaal maken. Aan te raden om met een groepje te lezen, vooral omdat het nog geen 100 blz is!

Groetjes

[Paulien · Rating 3 out of 5]

Wow, wat was dit? Vrijwel meteen werd duidelijk dat de hoofdpersoon niet helemaal helder was en dit escaleerde naarmate het boek verder ging volledig. Ik ben heel erg in de war over wat er in dit boek gebeurde en heb geen idee wat echt gebeurde en wat alleen in het hoofd van de hoofdpersoon gebeurde. Ik heb nog heel veel vragen die niet beantwoord zijn, maar van de antwoorden op de vragen die wel beantwoord zijn weet ik ook niet zeker of dat echt zo was of dat het allemaal in haar hoofd gebeurde. Oftewel volledige verwarring, maar het was wel vet hoe je helemaal meegezogen werd in de gedachtes, gebeurtenissen en nachtmerries van de hoofdpersoon.

[Jip · Rating 3 out of 5]

3.5 sterren

ik ben per toeval in een soort sci-fi streak van boeken terechtgekomen (een genre wat ik hiervoor amper las) en ik moet zeggen dat het een leuke afwisseling is.

in dit boek heerst een heel specifieke sfeer. de setting: een hittegolf, twee oud-vriendinnen, een hypermoderne villa. je kunt het je allemaal moeiteloos voorstellen. het verhaal begint rustig, maar krijgt geleidelijk aan een bijna hallucinante sfeer. veel interessante details en thema’s, waar ik eigenlijk nog wel meer over had willen weten. ik weet dat het een novelle is, maar had van mij wel ietsje langer mogen zijn.

[Rebecca · Rating 4 out of 5]

Een novelle vol met mooie zinnen, drank, drugs en hitte. Sonny neemt ons mee in een leven waarin alles wat stroef loopt en de gebeurtenissen surrealistisch overkomen. Duimen die verdwijnen, handen, benen, alles lijkt te verdwijnen tot het onzichtbare.
Heel benieuwd naar andere boeken van deze auteur!

[Carmijn Gerritsen · Rating 3 out of 5]

Dit korte verhaal leest als een soort warrige droom waarin het plot, de karakters en setting moeilijk te grissen zijn. Ik vond bepaalde thema's wel interessant, maar het boek had meer potentie gehad als het een directe focus had. Het AI element had bijvoorbeeld verder onderzocht kunnen worden, door inspiratie te nemen van Klara and the Sun.

[Ka Vee · Rating 3 out of 5]

3,5*

[Marit · Rating 3 out of 5]

Een hoogst merkwaardig verhaal. Toch intrigeerde het me ergens ook wel. Het sci-fi-element deed voor mij wel afbreuk aan het verhaal.

[Selma Lønne · Rating 2 out of 5]

Geen idee wat ik net heb gelezen?


Bekono heeft duidelijk talent om te verhalen; haar proza leerde ik reeds appreciëren in ‘Confrontaties’. Echter kon dit boekje mij niet raken noch smaken.

Deze novelle had voor mij meer pagina’s mogen tellen. Ik ben ervan overtuigd dat, wanneer de personages en de dreigende sfeer meer uitgediept zouden zijn, het verhaal potentieel zou hebben om een vernieuwende psychologische thriller te zijn…

[Martijn Nicolaas · Rating 3 out of 5]

Opnieuw een verhaal over een soort opsluiting, net als Atangana Bekono’s debuut ‘Confrontaties’. Maar daar houdt de overeenkomst wel op, want deze novelle heeft een geheel eigen sfeer. Mooi hoe de auteur een geladen spanning opbouwt tussen de twee vrouwen in de luxueuze, spookachtige villa. Een bijna toneelmatige eenheid van tijd plaats en handeling. Toch vond ik het slot wat teleurstellend.

[Benthe · Rating 1 out of 5]

Ik vraag me oprecht af wat ik zojuist heb gelezen. Het voelt een beetje als een bad trip en koortsdroom tegelijkertijd.

[Christine van der Veer · Rating 3 out of 5]

Leest als een trip. Geschikt voor een middagje lezen in de zon.

[Zoé Komkommer · Rating 3 out of 5]

“Ze rennen de straat door, de stille straat die niets anders lijkt dan het voorprogramma voor de hoofdact: het huis. Ze zijn weer negen, ze zijn weer dertien, ze zijn achttien maar minder kwaad. Sonny rent op de spierwitte villa af waar ze de afgelopen dagen heeft geslapen, rent harder en harder, nog voorbij Myrthe, die een kreet slaakt als ze haar inhaalt, maar als ze dan eindelijk het grindpad bereikt voelt ze die moeheid weer, een moeheid als een teken, een teken van haar lijf, van het universum, dat haar ervan probeert te weerhouden opnieuw naar binnen te gaan.”

[Rui Jun · Rating 3 out of 5]

Het begon interessant, daarna werd het wat langdradig en saai. Ik wist niet waar het verhaal naartoe ging, er werd steeds herhaald. De dagen die lang duren, met dromen, veel drank, weinig eten. Het was wat warrig en er zat voor mij niet veel spanning in. Het huis dat leefde en Sonny op een gegeven moment heeft gepakt werd steeds duidelijker op het einde. Dat vond ik wel mooi geschreven, maar alsnog was het wat vaag voor mij.

[Amanda Adam · Rating 2 out of 5]

Hoewel vlot leesbaar, had dit boek weinig wat de lezer aanzette tot betrokkenheid. Vooral het plot en de personages nodigden niet uit tot een voeling met deze novelle. De sterkste fragmenten waren de droomsequenties waarbij Bekono inzette op elementen die reeds typerend zijn voor haar schrijven, zoals de horror en verorbering van relaties met anderen en de maatschappij. Ik kan echter niet wachten om te zien hoe de schrijfster deze kenmerken verder zal uitbouwen in volgende werken.

[Rinske · Rating 2 out of 5]

2,5⭐️

[Sasha · Rating 3 out of 5]

3.5 sterren. Een koortsdroom

[Esmé Boom · Rating 4 out of 5]

3,5. Lekker griezelen.

[RLJ · Rating 5 out of 5]

Sterk, een van de betere boeken die ik gelezen heb recent

[alexandra · Rating 3 out of 5]

Versta er eerlijk gezegd geen fluit van

[Maaike van Stratum · Rating 4 out of 5]

Een hallucinant koortsdroom (of is dat dubbelop?). Hoe dan ook, lekker beklemmend boekje.

[Roxana · Rating 4 out of 5]

What did I just read? Not sure, but I liked it!

[Jana van der Hak · Rating 3 out of 5]

heel onheilspellend. door dit boek heb je bijna het idee zelf in een roes te belanden, alsof je langzaam opgegeten wordt vanbinnenuit en begint te verdwijnen.
(Ik voel me nu een beetje naar. Knap gedaan door de schrijver wel)

“ze graait naar haar buik en en graait door zichzelf heen en even is ze niets dan flitsend licht, is ze iets en dan niets en dat niets is als de hel en ze is zo bang dat ze moet gaan zitten, maar ze vreest de grond”

[Florieke · Rating 2 out of 5]

Geen idee wat ik hier van moet denken? Luisterde wel lekker weg, maar snap er niks van. Ook best spannend maar geen idee waar t eindigt.. 2,5 uurtjes luisteren was wel prima

[Puck · Rating 3 out of 5]

"Soms moet iets waardevols van je worden afgepakt. Soms moet je om jezelf rouwen."

Een heerlijk onheilspellend en bevreemdend verhaal: het doet denken aan The Haunting of Hill House gemixt met Black Mirror in een Nederlandse villawijk. Sonny voelt gelijk vanaf het begin als een levensechte jong vrouw, die koppig blijft volhouden 'dat ze niet zal verdwijnen' terwijl het om haar heen steeds donkerder wordt. Sommige scenes voelde iets té dik aangezet, maar het verhaal had een sterk begin en einde; het had niet langer gehoeven dan dit. 3,5 sterren.