3 ☆
Ik vond het moeilijk om in te komen, want de hoofdpersoon was simpelweg vreemd. Maar naar mate het verhaal doorliep, en Simon en Lizzie steeds meer met elkaar omgaan, begreep ik beter waar het verhaal over ging. Het gaat over twee mensen waarvan hun liefde voorgestemd is om te mislukken. De lezer ziet dit langzaam gebeuren. Beide zijn het mensen met fouten. Simon geobsedeerd met hoerenwerk en Lizzie die haar problemen probeert te ontwijken. Ze sleuren elkaar mee naar beneden, naar isolement, liegen, wantrouwens, jaloezie en woede.
Er zitten een paar mooie zinnen in, verdriet en verlangen worden hierin heel mooi omschreven.
"Het verbijsterende was dat het zich allemaal open baarde als puur fysieke ontreddering . Je las wel eens dat degene die wordt verlaten zich geamputeerd voelt - maar dat was het niet , ontdekte hij . Amputatie viel tenslotte ogenblikkelijk te lokaliseren , nietwaar ? Bij Simon had het gemis zich over heel zijn lichaam verspreid . Het was alsof hem zijn opperhuid was ontnomen of dat zijn weefsel dan toch ten prooi was gevallen aan een onover komelijk gebrek aan weerstand . Het was opdringerig en bedrieglijk : te pas en te onpas verspreidde zich een jeu kende kilte over en ook vlak onder zijn huid , te beginnen bij zijn bovenarmen . Maar telkens als hij armen en benen inspecteerde , was er geen kippevel te zien , terwijl hij te gelijkertijd wel degelijk kon rillen en trillen als een jonge juffrouw . Zijn lichaam ontbeerde vorm en omtrek , zijn huid liet het afweten , hij vervloog waar hij bij stond , en dat kwam allemaal omdat hij niet meer werd geaaid , ge koosd , gekoesterd . Het verlangen aan te raken zonk in het niet bij het verlangen aangeraakt te worden . O , hoe hij haar huid en handen miste ... zij had hem ermee ge vormd , tot bestaan gestreeld . Nu zij weg was , bestond hij zelf ook niet meer . Hoe kon hij , om maar iets te noemen , nu in zijn eentje treintje zijn ? Hij was : niets . Hij was al leen , amorf , ontgrensd , zijn lichaam de spreekwoordelij ke zak met botten , en zelfs dát misschien niet eens . Wan neer hij op bed lag ( en niet slapen kon ) , overviel hem soms het huiveringwekkende gevoel ter plekke op te los sen , tot niets dan een lichaamsgrote Rorschach - vlek op het laken . Dát was de angst : nu zij hem had verlaten , ging hij haar achterna en verliet hij van verdriet zichzelf ."
"Pas in de trein naar Amsterdam bedacht hij dat hij het verkeerde woord had gekozen voor het juiste gevoel . Hij was naar Nijmegen gegaan , niet uit zelfkwelling of de wens haar terug te winnen maar om haar verdriet te staven en het te vergelijken met het zijne . Misschien had zij die dag ervoor wel uit eenzelfde verlangen zo gemak kelijk ingestemd met zijn bezoek . En áls er dan ergens in moest worden berust , dan toch in de wetenschap dat zij eendrachtig waren in hun rouw ; dat zij eindelijk van el kaar wisten dat zij niet treurden om de afloop en het scheiden maar al hadden getreurd vanaf het eerste begin . Die synchroniciteit was troostend ."