Er staat een stikstoftank vol zaad in de bezemkast van mijn schoonouders. Zorgvuldig geselecteerd na een Tindertocht langs slappe rukkers, lucky losers en superdonoren. Geïmporteerd uit Denemarken en meer waard dan menig spaarrekening. De kans op slagen is klein, de kinderwens groot.
De ik-persoon in Geacht lesbisch paar worstelt zich een weg door het moeras van de Nederlandse voortplantingssector voor same-sekskoppels. Zonder blad voor de mond en met humor als wapen beschrijft ze de pijnlijke misvattingen van artsen en naasten en haar plek als toeschouwer bij de ontwikkeling van haar eigen kind.
En dat gaat niet zonder slag of stoot. Een falend lichaam, een prenatale depressie - zonder zwangerschap -, groeiende eenzaamheid, met als klap op de vuurpijl de angst om haar partner te verliezen.
Mashall neemt de lezer mee in een beknopte samenvatting van hun drie jaar durende fertiliteitstraject als toekomstige ouders, lesbische ouders. Het boek is geschreven in dagboekstijl en bevat korte blokjes tekst over de belangrijke, of onbelangrijke maar met gevoelens overladen dagen in hun traject. Hun weg naar het geluk, hun weg naar 3 in plaats van 2.
Initieel kan de schrijfster me niet echt bekoren, haar uitdrukkingen kwamen boers en bij tijd erg negatief over. Natuurlijk als je dan doorbijt en verder leest kan je dat cynische wel begrijpen. Ook dat er een flinke dosis humor nodig is om dit traject te doorlopen lijkt me vanzelfsprekend, ik deel enkel haar gevoel voor humor niet. Wat ik wel deel is hoe ze staat tegenover het traject waarbij je door hoepels moet springen, goedgekeurd moet worden, vooraleer je eigenlijk en EINDELIJK echt kan starten.
Het boek leest enorm vlot weg, is toegankelijk eerlijk en oprecht geschreven en is duidelijk van inhoud. Er wordt niet hard ingegaan op het praktische, het is veelal met gevoelens beladen en ikzelf miste soms wat achterliggende informatie, wat ruggengraat om de gevoelens aan te hechten.
Hoewel ik het heel interessant vond om te lezen hoe hun reis was, voelde dit niet als een boek. Eerder iemand die alle gedachten heeft opgeschreven en samengevoegd. Zeker in zo'n traject denk ik dat het heel goed is om dat te doen, maar dat maakt het nog niet een goed boek. Persoonlijk sprak de tone of voice mij ook niet aan, eerder tegen. Alsnog is het heel goed en belangrijk dat dit boek bestaat, want let's be honest: hier is bijna niks over te lezen voor zover ik weet. Dus complimenten en dank dat ze haar heftige verhaal wilde delen.