De zevenslaper is een relmuis: relmuizen slapen 7 maanden per jaar. Het is meer bepaald de relmuis uit het nummer White Rabbit van Jefferson Airplane – waarin Grace Slick er ons op het einde aan herinnert dat die muis “feed your head” zei. Jean-Marie Berckmans was verslingerd aan muziek, maar in zijn 2e debuut uit 1989 is het veelal toch wat minder swingend & free dan in zijn latere werk.
Nadat hij in 1977 op 24-jarige leeftijd had gedebuteerd met zijn enige roman Geschiedenis van de Revolutie verdween hij van het literaire toneel. In 1980 verhuist hij met zijn vrouw Lut van Dijck naar Bari, Italië om er handelaar in goedkope schoenen te worden. Hij verdient sloten geld en betrekt er een villa. De eerste drie jaren verlopen relatief normaal, maar vanaf 1983 begint de psychiatrische onrust weer in hem te roeren – de zelfmedicatie met alcohol, cannabis en een intense fascinatie met seks volgt.
Hij begint terug te schrijven, en wanneer het koppel in december 1986 terug naar België komt, zijn zo goed als alle verhalen uit Vergeet niet wat de zevenslaper zei af. Sommige stukken uit de bundel stammen zelfs van voor Italië, uit 1978 en 1979, en de volgorde in het boek is min of meer chronologisch: oudste verhalen eerst. Enkel het korte De meisjes van Superga, en de twee laatste, wat langere verhalen Ray & Cecilia, Hoogzomer 1985 en Met Jan in de metropool of De Ballade van Wasted Youth zijn in Antwerpen geschreven. Langzaamaan vindt Berckmans zijn stijl, en die 2 laatste zijn wellicht de beste uit deze bundel.