Το "Blue Monday" είναι πραγματικά το καλύτερο ντεμπούτο αστυνομικού θρίλερ που θα ονειρευόταν ένας φανατικός του είδους! Η σειρά βιβλίων των συγγραφέων Nicci French δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει καλύτερα, πιο δυναμικά, πιο εντυπωσιακά..
Στο βιβλίο αυτό γνωρίζουμε την ψυχοθεραπεύτρια Φρίντα Κλάιν και τον κόσμο που την περιβάλλει -ανθρώπους από το χώρο της δουλειάς, φίλους και γνωστούς της. Είναι οι άνθρωποι εκείνοι που, μαζί με την πρωταγωνίστρια, θα αναπτυχθούν και θα εξελιχθούν και στα επόμενα βιβλία, οπότε έχουν ήδη από την αρχή ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον κι εκείνοι. Κανένας τους δεν είναι βαρετός ή επίπεδος ώστε να τον προσπεράσεις, όλοι μοιάζουν με σκορπισμένα -προς το παρόν- κομμάτια παζλ που ενωμένα παρουσιάζουν ένα αρμονικό σύνολο.
Κυρίαρχο πρόσωπο όλων βέβαια η Φρίντα, μια ηρωίδα αρκετά ιδιαίτερη, με μια πολύπλοκη προσωπικότητα που φαντάζομαι θα ξεδιπλωθεί σταδιακά και στα επόμενα βιβλία, και τότε ο αναγνώστης θα μπορέσει να βγάλει την τελική του απόφαση για το αν τη συμπαθεί ή όχι, όταν θα έχει μπροστά του μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα. Στο πρώτο βιβλίο της σειράς εμένα μου άφησε μια ουδέτερη εντύπωση, δεν μπορώ να πω πως είναι και κανένα τέρας συμπάθειας αλλά οπωσδήποτε σε τραβάει να διαβάσεις την συμπεριφορά της, τον τρόπο σκέψης της και τις ενέργειές της. Σε ενδιαφέρει και σε ιντριγκάρει το τι κάνει, πώς το κάνει και γιατί, το πώς δουλεύει... Και μιας και αναφερόμαστε στο επάγγελμά της, στο παρόν βιβλίο η Φρίντα βρίσκεται ξαφνικά ανανεμειγμένη σε μια εξαφάνιση ενός παιδιού και προσπαθεί να βοηθήσει την αστυνομία να βρει τον ένοχο. Ταυτόχρονα, ο υπεύθυνος επιθεωρητής της έρευνας ανακαλύπτει πως ίσως η υπόθεση αυτή σχετίζεται με μια άλλη εξαφάνιση παιδιού, που συνέβη 22 χρόνια πριν. Έχουν όντως σχέση οι δύο υποθέσεις, κι αν ναι, ποια είναι αυτή; Θα καταφέρουν να σώσουν το μικρό αγόρι εγκαίρως και να βρουν το δράστη;
Το βιβλίο ξεκινά με χαλαρούς ρυθμούς είναι η αλήθεια,και αρχικά αναρωτιέσαι πότε θα μπεις στο...ζουμί. Είναι βέβαια απόλυτα λογικό, μιας και στήνεται ολόκληρος σκελετός για μια σειρά βιβλίων και, όπως συμβαίνει σε κάθε καλό 'οικοδόμημα', τα θεμέλια πρέπει να μπουν σωστά από την αρχή. Θέλει λοιπόν κι αυτό το χρόνο του. Κι όταν έρθει η ευλογημένη ώρα που θα βουτήξεις στα βαθιά της υπόθεσης...αυτό ήταν! Δεν βγαίνεις πια στην επιφάνεια, παρά μόνο όταν θα έχεις φτάσει στην τελευταία σελίδα! Ανατροπές επί ανατροπών, η μία θεωρία να διαψεύδει την άλλη, και το συγγραφικό δίδυμο να καταρρίπτει με σκανδαλιστική εξυπνάδα ο,τιδήποτε έχεις θεωρήσει δεδομένο, μετά από κοπιαστική ανάγνωση και σκάψιμο στην ιστορία. Μέχρι και το τέλος, κάθε γεγονός είναι συναρπαστικό. Φτάνοντας στην τελευταία σελίδα, απλά ευχαριστείς το Σύμπαν που τα υπόλοιπα βιβλία είναι ήδη στη διάθεσή σου, γιατί κανενός το τέλος δεν είναι οριστικό, αλλά δίνουν 'πάτημα' ήδη για το επόμενο.
Εννοείται πως ξεκίνησα ήδη το "Tuesday's Gone",το δεύτερο της σειράς, το οποίο αναμένεται εξίσου συναρπαστικό κι ενδιαφέρον! Και προτείνω τη συγκεκριμένη σειρά βιβλίων σε όλους τους φανατικούς του είδους, ανεπιφύλακτα και με άκρατο ενθουσιασμό!