Wat als je nergens veilig bent? Als elke beweging die je maakt in de gaten wordt gehouden? Als er een vijand is die meer over je weet dan jijzelf?
Herinneringen van vroeger heeft Ithana niet. Ze woont in een kamp, afgescheiden van de rest van de wereld door een muur van vuur. Daar wordt ze getraind, heeft ze een dak boven haar hoofd en genoeg voedsel. Toch gaat ze zich steeds meer een gevangene voelen. Op een kansrijk moment glipt ze er tussenuit. Onmiddellijk verschijnt er een teken op haar hand van een blauwe ijskraag, waarna ze wordt gesnapt door een kampgenoot. Hij belooft niets tegen de meester te zeggen als ze hem helpt bij zijn missie. Ze stemt toe en ontdekt dat iets naar haar op zoek is. Iets duisters. Een wezen dat een gevaar vormt voor heel Sondar.
Chaos breekt uit en de jacht op haar wordt ingezet.
Ithana woont in een kamp, afgescheiden van de rest van de wereld. Wanneer ze er op een dag tussenuit glipt, verschijnt er een teken op haar hand van een blauwe ijskraag. Ze gaat samen met Skay op een missie en komt door allerlei bijzondere landstreken. Van lieverlee herinnert ze zich weer wat er vroeger met haar gebeurde en dat is gruwelijk. Ze blijkt op een lijst te staan van gezochte personen. Dit boek zit vol met actie, gruwelijkheden en smerigheid. Het volgt elkaar snel na elkaar op. Vijanden weten meer over haar dan Ithana zelf. Ze wordt in de gaten gehouden en vertrouwt niemand meer. Ze heeft zoveel gruwelijkheden meegemaakt in haar jeugd dat ze moeite heeft om haar gevoelens te uiten. Haar uiterlijk houdt ze zoveel ze kan verborgen onder haar kap en mantel. Haar beste vriend in het kamp heeft ze achter moeten laten. Ze krijgt van meester Farzu twee oerags mee en geeft ze een naam. Langzamerhand worden het nieuwe vrienden. Er is haar iets opgedragen, maar kan ze dat wel doen? Ze blijkt deel uit te maken van een patroon, waar nog meer mensen bij horen. Uiteindelijk lijkt ze toenadering te zoeken, maar dan gebeuren er weer hele nare dingen. In dit boek komen allerlei verzonnen wezens voor die haast nergens iets bekends hebben, behalve misschien de wevers die magie kunnen gebruiken. Het feit dat ik geen houvast had aan bestaande fantasyfiguren zorgde ervoor dat ze vaag bleven, maar niet als ik heen en weer ging bladeren. Dat heb ik echter niet gedaan omdat het me te veel uit het verhaal zou trekken. Ik vond het dus lastig om er een goed beeld bij te vormen. Het horrorgehalte in dit verhaal lag hoog en het waarvoor blijft lang onduidelijk. Doordat Ithana haast geen herinneringen heeft en haar gevoelens ver weg stopt, kon ik haar niet echt sympathiek vinden. Wat haar overkomt, lijkt me voor een gewoon mens niet te verduren en het wordt daardoor al gauw overkill, ook al is het fantasy en zou ik me daar overheen hebben moeten zetten. Er zit een flinke vaart in het verhaal, acties volgen elkaar snel op. Wat er met Ithana gebeurd is, komt gedoseerd naar voren en pas helemaal aan het einde komt de aap uit de mouw. Ik ben nieuwsgierig geworden naar het patroon en naar wat er gebeurt als het patroon compleet zal zijn. Daarom ga ik het volgende boek later zeker ook lezen.
Dianne Arentsen benaderde mij met de vraag of ik haar boek ‘Ithana, het patroon boek 1’ wilde lezen en recenseren. Ik had het boek eerder al voorbij zien komen en aan mijn wil ik lezen lijst toegevoegd dus zei ik natuurlijk geen nee tegen het aanbod. De achterflaptekst waarin enigszins verteld wordt wie Ithana is en de opvallend groene cover met in het midden de knappe stoere boogschutter die zij is, de loerende ogen in de bomen waardoor ze omringt wordt, alles bij elkaar zorgt er bij mij voor dat ik het boek gelijk wil lezen. Ik had het boek meegenomen om in mijn vakantie te lezen. Helaas werd ik toen behoorlijk ziek waardoor het iets later is geworden dan gepland. Maar hier ben ik dan met mijn recensie.
In dit Fantasy Young Adult verhaal volgen we de sterke maar jonge Ithana. Zij woont in een soort van opleidingskamp omringt door een muur van vuur. De dagen rijgen zich aaneen van heftige trainingen, eten en slapen. Uiteraard niet het meest interessante bestaan voor een jonge vrouw. Daarnaast herinnert zij zich helemaal niets van haar jongere jaren voor het kamp. Wie is ze, waar komt ze vandaan? Is er een leven buiten de muur en kan ze zichzelf hervinden? Zou jij opzoek gaan als de kans zich ineens voordeed om te ontsnappen?
Het duurde eventjes voordat het verhaal mij volledig in zijn greep had. Ik moest echt even door het begin heen dat voor mijn gevoel wat traag opgang komt, ook moest ik wennen aan de personages en de wereld waarin zij leven. Voorin het boek is een getekende kaart te vinden waardoor de wereld verduidelijkt wordt. Op zich zijn dit allemaal aspecten die ik als lezer bij elk Fantasy boek tegenkom, of het nu YA is of niet. Zeker als ik fysiek niet in orde ben wordt dit neurologisch gezien meer een uitdaging voor mij haha! Toch krijgt het geheel uiteindelijk vaart en gaat het juist op sommige plekken in het verhaal weer heel rap. Dan verspringt de tijd en zijn we ineens een paar weken of dagen verder. Dus zoals wellicht duidelijk mag zijn, het is zaak je koppie erbij te houden als je dit boek gaat lezen. Dianne’s schrijfstijl is laagdrempelig genoeg om binnen het YA genre te vallen (uiteraard wordt dit ook benadrukt door de jonge leeftijd van het hoofdpersonage) maar is ook prettig om als volwassenen te lezen en van te genieten. De karakters zijn interessant neergezet, veelzijdigheid in wezens en geheel eigen karaktereigenschappen zorgen voor een verassende verzameling. Door wat ze allemaal meemaken leer je ze kennen maar heel diepgaande psychologie zou niet passen in dit verhaal. De omgevingsbeschrijving zorgt voor een gave verbeelding in de fantasie, hier en daar ook zeker wel luguber wat de spanning verhoogt. Ik kon mij uiteindelijk goed verplaatsen in de wereld van Ithana en haar kompanen. Het plot zorgt voor genoeg verrassing en laat ruimte over voor het vervolg. Die er overigens al is onder de naam ‘Kimoh’ra, het patroon boek 2’ en ik ook absoluut graag wil lezen.
De cover is erg mooi gedaan en past perfect bij het verhaal.
Het boek gaat over Ithana die in een kamp woont, waar ze luistert naar haar meester. Aan het begin van het verhaal ontsnapt ze met behulp van een vriend. Zodra ze ontsnapt krijgt ze vreselijk veel pijn in haar hand en ontstaat er een teken op haar hand, een blauwe ijskraag. Vlak daarna wordt ze gesnapt door een kampgenoot, Skay. Hij belooft haar niet te verraden als ze hem helpt bij zijn missie. Ze wil niet dat de meester er achter komt dus stemt ze toe en samen gaan ze naar het stadje vlakbij. Daar ontdekt ze dat er iets naar haar op zoek is, iets duisters. Een wezen dat een gevaar vormt voor heel Sondar. Samen met Skay gaat ze op missie.
In het begin had ik veel moeite om in het boek te komen. Er zit vanaf het begin al veel actie in en ik was af en toe echt de weg kwijt. Toen ik eenmaal wat verder geraakte kwam ik wel iets meer in het verhaal, maar doordat ik moeite heb om me in het hoofdpersonage te verplaatsen raakte ik niet helemaal in het verhaal.
Het verhaal is goed ontworpen, is heel origineel en de wereld zit goed in elkaar. Ik vond het verhaal ook heel erg boeiend, ondanks dat ik me niet helemaal kon verliezen in het verhaal.
Ik geef het boek 3 sterren, omdat ik moeite had om me in het hoofdpersonage te verplaatsen maar het verhaal wel goed in elkaar zit. Ik ben zeker benieuwd naar deel 2.
De allerleukste leeservaringen van het afgelopen jaar waren zonder twijfel Mystanica en Fort Enigma. Twee verhalen die enorm tof in elkaar zaten, enorm veel plezier gaven door de puzzels en keuzes die gemaakt moesten worden en daarnaast ook nog eens een tof plot en toffe personages hadden. Ik wilde daarom meer lezen van de auteur en besloot op Fantasy Fest de eerste drie delen in deze serie te bestellen. Met hele hoge verwachtingen begon ik te lezen.
Nu het boek uit is, probeer ik te achterhalen waarom dit boek voor mij niet zo goed werkte als de andere twee. Ik denk dat het met name persoonlijke smaak is. Ook dit boek is namelijk heel goed geschreven en zit goed in elkaar. Ondanks het feit dat er elementen in het verhaal zaten die me wat minder goed lagen, vloog ik alsnog door het verhaal. Ik ben vrijdagavond begonnen en in minder dan vier uurtjes was het boek uit.
Ik denk dat het grootste issue is dat de hoofdpersoon en ik geen klik hadden. Ik wil natuurlijk niet te veel weggeven, maar de hoofdpersoon in dit verhaal is nogal opvliegend, afstandelijk en bij vlagen gewoon gemeen. Daar zit een reden achter en uiteindelijk wordt haar persoonlijkheid en waarom ze zo is heel goed uitgelegd, maar ik ben zelf een emotioneel gevoelsmens en dus irriteerde ik me helaas bij vlagen wel echt aan Ithana.
En omdat we dit hele verhaal door de ogen van Ithana beleven, is haar verhaal ook ietwat afstandelijk opgeschreven. De echte emoties ontbreken. Nogmaals, volstrekt logisch en goed uitgelegd, maar voor mij als emotielezer wel een beetje jammer. Daarnaast was dit boek ook minder geschikt voor mensen die geen beeldlezers zijn, juist door het ontbreken van die echte emoties. Gevechten gaan bij mij altijd het ene oog in en het andere weer uit. En gevechten? Daar zat dit boek vol mee.
Hopelijk sluiten de andere twee boeken iets meer bij me aan. Jullie horen het zodra ik ze gelezen heb!
‘Ithana’ van Dianne Arentsen is een uitstekend debuut in meerdere opzichten. Niet alleen vanwege haar verkenning van kleursymboliek, maar ook haar personages, het verhaal en fantasie, maken dit boek uitermate boeiend. In het verhaal speelt groen een belangrijke betekenis. Volgens de christelijke symboliek is groen een kleur, die tussen het blauw van de hemel en het rode van de hel zit. Ook is het de kleur van hoop, verbinding, rust, vrede en jeugd. In de Middeleeuwen schreef Hildegard van Bingen over viriditas (= groenheid). Zij gebruikte het als vergelijking voor geestelijke en lichamelijke gezondheid. De auteur verkent al deze aspecten van groen op een creatieve wijze: traditioneel of contrasterend. Ook bevat ‘Ithana’ intrigerende personages. Het boeiende van Ithana is dat ze niets meer weet van haar verleden. In het kamp waar ze leeft, volgt ze zware gevechtstrainingen. De queeste van Ithana dwingt haar uit haar kleine, veilige wereld te gaan, waardoor er veel gebeurtenissen in gang worden gezet. De ontwikkeling die Arentsen haar hoofdpersonage laat doormaken is heftig, maar levert heerlijke coming of age fantasy op. Verder verdient de fantasie van deze schrijver een compliment. Sondar, de wereld die ze met haar verbeelding geschapen heeft is prachtig. De oerags, wevers, morijzen en farzels zijn enkele bewoners van Sondar, die door de auteur overtuigend worden neergezet in het verhaal. Tot slot wil ik dit prachtige, creatieve boek met geweldige personages aanraden aan de fans van coming of age fantasy, die nieuwsgierig zijn naar werk van eigen bodem.
Ithana is mijn eerste poging om wat meer Nederlandse boeken te lezen. Ik heb in het verleden boeken van Anne West gelezen, maar ik was al bekend met deze auteur en had daar leuke jeugdherinnering aan.
Jammer genoeg is het een van de vele ‘oké’ fantasie boeken die ik de laatste maanden gelezen heb. Ik vind de wereld fascinerend en ik was ontzettend nieuwsgierig tijdens het lezen van dit boek. Zo heeft dit boek 3.5 sterren gekregen en niet maar 3.
Het is makkelijk om de negatieve dingen te praten, wat ik ook ga doen. Ik liep tegen twee problemen aan die voor mij het boek minder leuk maakte. De karakters en het verhaal. Toen ik de omslag zag, met de groene kleuren, haar pijl-en-boog en de mantel dacht ik gelijk aan de grijze jager serie bij John Flanagan. Ik ben die serie voor het eerst aan het lezen (in het Engels) en ik geniet er veel van. Maar de karakters in dit boek waren niet te tippen aan die van de grijze jager. Ik vond Ithana niet echt een leuk hoofdpersoon. Ik vond haar erg nors en lomp en ze is niet echt tot leven gekomen in het verhaal. Skay vond ik een veel leuker persoon, maar omdat we Ithana volgde konden we hem alleen maar vanuit Ithana’s oogpunt zien. Het feit dat we Ithana volgde hielp ook niet met het verhaal. Ik had hele andere verwachtingen dan wat er uit kwam. Omdat de volgende twee boeken andere karakters gaat volgen dacht ik dat dit boek het verhaal zou afronden, maar dat was niet zo. Het boek, tot zekere zinnen, voelde doelloos. De karakters rende maar in het rond en het was niet echt duidelijk wat de bedoeling was. Ik had het gevoel dat de auteur te veel in te korte tijd wilde waardoor sommige dingen erg plotseling waren. Zoals dat er zeven helden zijn, en er zijn maar een paar bekend en ‘plotseling’ duiken twee op uit het niets. Het voelde alsof de auteur niet goed wist hoe ze de karakters moest toevoegen.
Maar, dit is een debuut boek en ik heb slechtere gelezen. Ik heb intresse om met de serie verder te gaan, maar ik heb geen haast ermee.
In het eerste deel van Het patroon speelt Ithana de hoofdrol. Een stugge jongedame die zich niets over haar verleden herinnert. Twee elementen die haar een heerlijk personage maken. Fijn om eens vanuit een sarcastisch en bot personage te lezen. Hoewel het hoofdpersonage zich verre van hartverwarmend gedraagt, ben je toch met haar begaan. De vreselijke herinneringen die beetje bij beetje haar geschiedenis inkleuren, laten zien waarom Ithana is zoals ze is. Deze invulling van haar achtergrond wordt goed gedaan. Stukjes informatie worden op de juiste momenten weggeven en zorgen voor diepgang. De andere personages zijn eveneens goed uitgewerkt. Hun beweegredenen liggen er niet te dik bovenop, maar blijken uiteindelijk wel logisch. Arentsen slaagt erin om je van ieder personage te laten houden, hoe klein diens rol ook is. Dat heeft ze heel knap gedaan, zelfs nadat het boek uit is, laten ze je gedachten niet helemaal met rust.
Wat Ithana ook een geweldig boek maakt, is de wereldbouw. De landschappen die beschreven worden zijn divers. Ze geven het verhaal een eigen karakter en vormen een geweldige setting waarin de scènes zich afspelen. De auteur heeft tevens veel aandacht besteed aan de verschillende rassen. Dat het Arentsen niet aan originaliteit ontbreekt, blijkt hier ook uit. Ze zorgt ervoor dat de wereld gaat leven en dat de wezens loskomen van het papier. Het verhaal leest lekker door en wist mij meermaals te verrassen. De spanning bouwt zich op tot verschillende hoogtepunten en de laatste bladzijden van het boek hebben me een diepe indruk op me gemaakt. Ithana is het begin van een fantastisch avontuur dat al je emoties oproept. Ik heb gelachen, op het puntje van mijn stoel gezeten en traantjes weggepinkt.
Ithana is een boek met een vlot tempo. De hoofdpersoon, Ithana, is jarenlang getraind in de vechtkunst en heeft een hard karakter. Ze leeft in een kamp, afgeschermd van de rest van de wereld en herinnert zich niet veel van haar verleden. Doordat ze haar meesters waarschuwing negeert, wordt ze gedwongen om op reis te gaan. Eén van haar reisgenoten is Skay. Hij lijkt totaal niet op Ithana en probeert tot haar door te dringen, wat vaak tot grappige en confronterende conversaties leidt, want Ithana is daar niet van gediend. In het verhaal worden rust en spanning gebalanceerd afgewisseld, waardoor je steeds meer mee gaat leven met de karakters. Toch voert de missie en de jacht op het gezelschap de boventoon. Het einde van het verhaal is verrassend en zo ingestoken dat de lezer snakt naar meer.
De schrijver weet het opgejaagde gevoel dat Ithana heeft goed over te brengen. Ze heeft geen rust, de vijand achtervolgt haar en ze wordt geplaagd met beelden uit haar verleden. Door alle beproevingen heen zie je haar langzaam veranderen en steeds meer gaan geven om haar reisgenoten. Ook de andere karakters zijn goed ingevuld, vooral Skay en Chiku, een klein wezentje met een grote mond en een klein hartje.
Sondar, de wereld waarin Ithana zich afspeelt, is uniek vormgegeven. De wezens en rassen die op Sondar leven zijn goed doordacht, evenals de plekken waar het verhaal zich afspeelt. Met name de windvallei spreekt tot de verbeelding; een plek waar machines stampen, de wieken van grote windmolens krakend ronddraaien en cilindervormige treinen voorbij schieten.
Geweldig fantasy boek! Om te beginnen heeft de auteur er voor gekozen om niet een blik met cliché fantasie figuurtjes los te trekken. In plaats daarvan heeft ze zelf compleet nieuwe creaturen in het leven geroepen en dat maakt het boek meteen vanaf het begin erg interessant. Als de hoofdrolspelers op een gegeven moment komen op een plaats met bijen, kippen, schapen, geiten en varkens zijn juist dát de opmerkelijke wezens in het boek.
Naast fantasie bevat dit boek ook een flinke dosis psychologie omdat we als lezer worden meegenomen in de innerlijke strijd van een jonge vrouw die worstelt met haar identiteit. Het plot van het verhaal en deze innerlijke worsteling zijn nauw met elkaar verbonden. Dit creëert de nodige suspense die je verwacht van een in kwaliteit bovengemiddeld fantasy boek. Naarmate het verhaal vordert wordt deze innerlijke strijd intenser en emotioneler. Parallel daaraan wordt ook de spanning opgevoerd, erg goed gedaan!
De auteur heeft een unieke schrijfstijl en creëert daardoor ook een unieke sfeer. Als ik toch een vergelijking zou moeten maken met een andere reeks kom ik uit bij de 'Poort des Doods' reeks van Margaret Weis en Tracy Hickman. Of de 'Het Patroon' trilogie van Dianne Arentsen dezelfde epische status kan bereiken als de genoemde reeks van Weis & Hickman zal moeten blijken uit het tweede en derde deel, maar ik twijfel er eigenlijk niet aan dat zit zeker gaat gebeuren!
P.s. Voor de visueel ingestelde lezers zoals beelddenkers en dergelijke is een sterke maag handig, want her en der krijg je ook met een vleugje horror te maken.
De boeken van Dianne intrigeren me al een tijdje en nu heb ik ze eindelijk gekocht.
Het eerste hoofdstuk greep me direct, maar daarna werd het lastiger om het verhaal te volgen. Ithana is een jonge vrouw, die in en kamp leeft met strikte regels. Leuke mooie dingen zijn niet toegestaan. Toch schuilt er iets van een rebel in haar, en verlegt ze (letterlijk) haar grens. Haar reisgezel Skay heeft ongelofelijk veel geduld met haar, want oei wat irriteerde ik me aan het gedrag van Ithana. Op zich is dat niet verkeerd, een HP hoeft niet altijd aardig of lief te zijn, het doet in ieder geval iets met me, genoeg om door te lezen.
Het verhaal staat soms stil bij dingen die gebeuren, maar gaat er af en toe ook zo snel doorheen dat ik dacht: wat gebeurde er?
Toch is de basis van het verhaal goed, slim bedacht en zijn de wezens in Ithana's wereld Sondar niet 'standaard'. Gaandeweg het verhaal begrijp ik waarom Ithana zo is zoals ze is en de laatste hoofdstukken hadden me totaal in de greep. Ik kijk dan ook uit naar de volgende delen!
Ik heb Ithana binnen een week op mijn vakantie uitgelezen. Het verhaal zoog me mee, en ik wilde telkens verder lezen om te weten hoe het verhaal verder gaat. Vooral de interactie tussen Ithana en Skay sprong er voor mij, je wordt helemaal meegenomen in hun denken en handelen, en je gaat van ze houden.
+ actionpacked ( stays interesting ) + very creative and original concept + made me interested in the next part - too little character / plot development before start of action