“Nigdy nie zapomnę tej historii. Uwielbiam ją. Każdą scenę z tej książki znam na pamięć. High school drama, wredne koleżanki, wytatuowany bad boy i popularna dziewczyna. Dokładnie te same emocje towarzyszyły mi, kiedy czytałam Dręczyciela Penelope Douglas”.
Gorące Book Story
Idealna dla fanów Punk 57!
Nagle chłopak, którego nienawidziła, wydaje się jedynym, z którym coś ją łączy.
Jaymerson Holloway posiadała wszystko, o czym może marzyć nastolatka. Cieszyła się urodą oraz popularnością, chodziła z najgorętszym kolesiem w szkole i była cheerleaderką. Wszystko było idealne, poza bratem jej chłopaka, Hunterem Harrisem. Jaymerson nie potrafiła go znieść i to ze wzajemnością. Stanowił kompletne przeciwieństwo jej ukochanego Coltona. Wytatuowany, otaczał się dziwnymi ludźmi, nikogo nie słuchał i ciągle sprawiał kłopoty. Nienawidziła go, od kiedy pamięta.
Stacey Marie Brown is a lover of hot fictional bad boys and sarcastic heroines who kick butt. She also enjoys books, travel, TV shows, hiking, writing, design, and archery. Stacey swears she is part gypsy, being lucky enough to live and travel all over the world.
Un new-adult di quelli belli, con personaggi ben caratterizzati che ti trascinano tra le pagine. Jayme ha la vita che ogni ragazza americana sogna: è carina, è fidanzata con il ragazzo più popolare della scuola, è una cheerleader...insomma lo stereotipo della perfetta ragazza americana.
"Ma la vita aveva le proprie idee, con curve e immersioni che neanche si possono immaginare."
Anche per Jamye la vita aveva in serbo altro: prove difficili, dolori inaspettati e inimmaginabili, delusioni. Come spesso accade, però, quando si pensa di essere andati a fondo, può subentrare una scintilla che dà la forza di reagire e nel caso di Jamye, quella scintilla è la rabbia per aver compreso che ciò che reputava il mondo idilliaco e perfetto, in realtà era fasullo. Falsi i rapporti, false le persone, anche quelle che all'apparenza erano irreprensibili e perfette. Ma, come si dice, nulla accade per caso...la vita toglie la vita dà!
Mi è piaciuto molto, peccato però lasci una porta aperta che non mi convince fino in fondo, perché, anche se il finale appare frettoloso, la storia la considero bella che conclusa e ho capito invece che ci sarà un secondo volume. Staremo a vedere....
Arriva in Italia Stacey Marie Brown con una serie potente, la Blinded love Series. Questo primo capitolo è uno Young Adult doloroso ed emotivamente importante, Jaymerson e Hunter, i protagonisti, ci accompagneranno in questo intenso viaggio, la loro storia si concluderà nel secondo volume della serie.
Jaymerson Holloway non potrebbe chiedere di più dalla vita, è una cheerleader invidiata ed è la ragazza del capitano di football della scuola. Colton Harris è il ragazzo d’oro che tutti vorrebbero come figlio e come fidanzato, è il gemello buono sempre sorridente e accomodante. Mentre l’altro gemello, Hunter, è una mina vagante, il bad boy per definizione che frequenta gente più grande di lui, losca e le dicerie su di lui non si fermano qui purtroppo. Alla festa di inizio anno e per l’esattezza l’ultimo anno di liceo, tutto cambia e due persone così estranee e agli antipodi come Jaymerson e Hunter si troveranno incatenate per sempre.
‘Il mio cuore si spezzò in tanti piccoli frammenti, ognuno dei quali esplose, ferendomi come lame. Volevo toccarlo, implorarlo di dirmi di stare zitta, di lottare per me. Per noi.’
Non voglio spoilerarvi niente ma se l’inizio del libro sarebbe già motivo di gran trambusto e turbamento niente ci prepara a una narrazione serrata, piena di colpi di scena e colpi al cuore purtroppo. La narrazione è tutta dal punto di vista di Jaymerson e nonostante l’abbia adorata e abbia sofferto con lei le pene dell’inferno il pov di Hunter mi è mancato come l’aria. Partiamo da lei, la mia eroina, Jayme all’inizio non è sicuramente una ragazza degna di nota ma è quando tutto succede che lei cambia e alla tenera età di diciassette anni si ritrova con il mondo contro. I genitori la vogliono pacifica e arrendevole come era prima ma lei è cambiata, ha tirato fuori le unghie e i denti e per fortuna. Mi sono ritrovata di nuovo a quell’età, alle incomprensioni dell’adolescenza, al bullismo che mi ha disgustato, agli amici che non sono mai stati tali per lei e poi c’è Hunter.
‘La sensazione delle sue labbra che si muovevano affamate sulle mie mi fece sentire pervasa di desiderio, come un vortice febbricitante. Eppure era mischiato a dolore, odio, biasimo, senso di colpa e rabbia. Più che baciarci, ci stavamo consumando a vicenda, cercando di dimenticare il nostro dolore infinito.’
C’è un mondo dietro questo ragazzo a cui sembra non importare niente di nessuno e di cosa la gente pensi di lui, odiato dagli stessi genitori scoprirete nella rocambolesca narrazione che nasconde un carattere e un’umanità senza eguali. Il loro rapporto è un sali scendi di emozioni senza fine, lei lo odia e poi lo rincorre mentre lui sembra così distante invece... Il finale è aperto e ho finito il libro con lo stomaco sotto sopra, l’autrice è stata bravissima a farmi provare tutto un ventaglio di emozioni positive e negative tanto che sono un po’ preoccupata su cosa ci riserverà ancora il prossimo e ultimo capitolo su di loro. Sembra che verrà pubblicato molto presto e forse questi giorni mi serviranno per metabolizzare e prepararmi al peggio ma anche e soprattutto al loro, e mai come in questo caso meritato, lieto fine.
‘Eppure, nel profondo del mio cervello, le sue parole risuonavano a ripetizione. Noi lotteremo di più.’
Un personaggio che ha dato una grande forza alla protagonista e ha arricchito la narrazione di umorismo e spavalderia è l’amica Stevie che sarà protagonista del terzo libro della serie e io non vedo già l’ora. Lo straconsiglio, preparatevi però a una lettura per niente semplice, sicuramente non distensiva ma molto galvanizzante.
Zaczęło się naprawdę obiecująco. Opis i tematyka całej historii była strasznie ciekawa. Podobało mi się jak autorka opisuje żałobę i cały okres rehabilitacji.
Ale tak naprawdę im dalej tym gorzej. To wszytko zrobiło się nijakie. Bohaterowie grali w kotka i myszkę, ale w tak prosty i irytujący sposób ze maskara.
W tej książce nie ma taj naprawdę nic ciekawego i wyróżniającego, a wręcz wszytko było nie tak. Nie polecam
-To dlaczego pozwalasz ludziom tak myśleć? -Bo nie obchodzi mnie, co ludzie o mnie myślą – To dlaczego mi o tym mówisz? – Bo przy tobie nagle zaczęło mi zależeć.
SKOŃCZYŁAM i totalnie nie spodziewałam się tego, że tak bardzo POKOCHAM tę książkę. W tej książce jest tyle bólu i niesprawiedliwości, że na samą myśl o niej, kraje mi się serce. Błagam was, czytajcie to cudo, bo wydaje mi się, że ta książka nie otrzymała wystarczająco dużego rozgłosu, na jaki moim zdaniem bezapelacyjnie zasługuje.
Ero a un bivio. Potevo schiacciare questa nuova me e tornare a essere quello che loro volevano, oppure potevo lasciarla uscire. Il problema era che lei era arrabbiata, forte, agguerrita, e non cercava di rabbonire le persone. Ne ero terrorizzata.
Di recente sono fortunata con i new adult, perché pur avendo sempre come sottotraccia qualche lutto o drammone presentano poi una storia solida e personaggi dotati di un certo spessore. Lo confermo anche per il primo volume di questa serie, ambientata in una high school, dove la ragazza più invidiata della scuola (bella, brava, fidanzata con il golden boy/atleta del cuore, con una famiglia giovane e affettuosa, ecc.) incappa nel classico incidente stradale, frutto di alcol e sconsideratezza, che manda letteralmente in pezzi la sua vita.
L'incidente segna una sorta di spartiacque e quando Jaymerson si risveglia è davvero un'altra, fa fatica a riconoscere la 17enne solare che portava il suo nome in precedenza, quella che si accontentava di amici superficiali e di un fidanzato che la esponeva in vetrinetta come ragazza per bene e che piaceva tanto a mamma e papà.
In aggiunta, mentre sta cercando di ricomporre il puzzle della sua esistenza, deve fare i conti con i sentimenti contrastanti per il gemello sopravvissuto del suo ex. E se Colton era luce, successo, ammirazione, Hunter è ombra, spigoli, diffidenza, pregiudizi, esattamente il ragazzo che nessun genitore vorrebbe per la propria figlia. Ma allora cos'è meglio? La Jaymerson di prima o quella attuale, il fidanzato rassicurante o quello che ti spiazza?
Devo ammettere che pure io non pensavo di farmi travolgere così dalla storia, ma in realtà mi è davvero piaciuta parecchio: ho letto il primo capitolo velocemente perché scorre, avvince, appassiona. Quindi ve lo consiglio. E ora attendo il secondo, sperando che mi regali il giusto sviluppo per due personaggi in grado di scatenare molte emozioni.
PS. A margine, rimango sempre perplessa su come venga idealizzato l'anno sabbatico prima dell'università, mania tipicamente americana, che può permettersi soltanto chi è davvero ricco ricco e non ha problemi con borse di studio che scadono e rette al ritorno (l'ultima che ricordo è stata la figlia di Obama, per dire). Non capisco perché le autrici facciano a gara a menzionarlo come possibile progetto, quando è abbastanza irrealizzabile.
Czuję się oszukana 😩😩😩 mamy info, że dla fanów „Punk 57”, a to nawet nie było nic w tym stylu! Bo co, brat umarł w wypadku i trochę się nie lubią? ://// Może jakbym się nie nastawiała na styl „Punk 57” to by mi się bardziej podobała, ale tak to jestem strasznie zawiedziona. I dodatkowo nie było żadnego smutu, więc co to za reklamowanie książki nazwiskiem Penelope Douglas jak nie ma w niej scen smutowych 😡😡😡
Początek był nijaki, potem powoli zaczęłam się wkręcać w fabułę. Ostatecznie, w moim mniemaniu, relacja Jaymerson i Huntera była… nijaka? Wzięła się trochę z niczego. Nagle laska zaczęła się nim bardziej interesować. Zakończenie zdecydowanie za szybkie i gwałtowne. Książka podobno idealna dla fanów Punk 57. W sumie się zgadzam. Ale ta pozycja była o wiele lepsza niż Punk, którego nie mogłam przełknąć.
Wow! Tyle bylam w stanie powiedzieć po przeczytaniu tej historii. Choć młodzieżowej to niesamowicie dojrzałej. I to od razu przykuło moją uwagę.. Ich dojrzałość. Autorka ma genialny styl, a książka czyta się sama wywołując w czytelniku ogrom emocji, u mnie najwięcej smutku. Dawno nie wylałam tylu łez i to już od pierwszych stron. Jaymerson miała wszystko. Wspaniałego chłopaka, który był przeuroczy. Colton miał brata bliźniaka- Huntera. Z nim jej się nie układało ale udawali, że dla siebie nie istnieją. Miała też grono przyjaciół, była piękna i utalentowana. Jeden wypadek przekreślił jej dawne życie. Straciła wszystko co miała. Prawdziwą miłość. Jej życie po jego śmierci nie miało sensu, a najbliższą osobą z którą nawiązała nić porozumienia był Hunter.. Nie jest łatwo podnieść się po takim ciosie, jak poradzi sobie JayJay? Czy Hunter to jej przepustka do normalności?
"Wiedziałam, że nigdy nie będę tak się śmiała jak ona. Ta wersja mnie nie chciała wychodzić poza utarty schemat, wolała pozostać w bezpiecznym miejscu i żyć bez komplikacji. A teraz wspomniany system rozpadł się całkowicie, a ja wałęsałam się po tym ogromnym świecie z uczuciem zagubienia, samotności i przerażenia".
Jaymerson musiała zaczął od nowa, powstać na nogi, złapać wiatr w żagle. Nie pomagało jej złamane serce i widok Huntera, który wyglądem przypominał jej Coltona. To piękna historia o odnajdywaniu swojego nowego ja. Autorka krok po kroku pokazuje przemianę głównej bohaterki w sposób bardzo emocjonalny i pełen uczuć, których Jaymerson nie bała się okazywać. Tutaj czuć złość, smutek i zawiedzenie. Życie ją zawiodło ale dało też szanse na zmianę, dało szanse zacząć od nowa ale zanim to zrozumiała musiała przejść trudną drogę. Drogę pełną bólu, zwątpienia i nieodwracalnych zmian.
JayJay na zajęciach rehabilitacji poznała Stevie, jedną z niewielu osób, które potrafiły być naprawdę sobą. Bardzo ją polubiłam i miałam nadzieję, że się zaprzyjaźnią. Jej poczucie swojej wartości, podejście do życia i związków podobało mi się. Jeśli chodzi o przyjaciół których "miała" główna bohaterka przed wypadkiem to w idealny sposób została pokazana dwulicowość ludzi, chęć przyjaźni tylko po to aby czerpać korzyści i mieć z tego poklaski u innych. Bardzo było mi żal głównej bohaterki, musiała się zmagać i pomału żegnać z każdą częścią jej życia, ale w końcu musiało wyjść słońce. Wierzyłam w to. Miała wsparcie w rodzinie, choć i tam dramatu i sekretów nie zabrakło.
Przy tej książce nie da się nudzić. Czy Jaymerson znajdzie swoje miejsce na ziemii? Jakie zmiany ją czekają i jaki udział będzie miał w tym Hunter... Przekonajcie się. Myślę, że się nie zawiedziecie. To nie jest romans, to piękna i zarazem trudna historia o osobach, które szukają swojej nowej drogi po stracie dawnego życia. To też książka z pięknym przesłaniem, aby nie oceniać ludzi po pozorach. Nie mogę się doczekać kolejnych książek autorki.
Nonostante questo sia un primo libro, la fine non ti lascia "appesa", infatti si capisce perfettamente che la storia non finisce qui e che c'è ancora tantissimo da raccontare, la scena finale tra Jaymerson e Hunter è comunque di quelle che lasciano il segno perché racchiude tutto quello che è in sostanza l'essenza di questa storia
czy to była dobra rozrywka? tak czy mnie wciągnęło? tak ale przy tym wszystkim było to trochę niemoralne, niby miłość nie wybiera, ale still lekko dziwne. Dużo wątków mi się ze sobą gryzło.
Historia niby banalna, ale świetnie się czytało. Jednak język, może to kwestia tłumaczenia, niekiedy wołał o pomstę do nieba. Zdarzało się, że musiałam czytać pewne zdanie kilka razy, żeby zrozumieć, co autor miał na myśli. I dialogi (tutaj nawaliło wydawnictwo) są napisane tak, że niewiadomo kto się kiedy wypowiada, co też nieco utrudnia zrozumienie sytuacji. Jednak mimo tego wszystkiego na pewno sięgnę po drugą część, bo bohaterowie i fabuła - dla mnie genialne.
To było to czego potrzebowałam w tym momencie. Trochę kontrowersyjne, ale nie dark, niby spokojne ale jednak się dzieje. Liceum, skomplikowane relacje, problemy, szukanie zrozumienia, miłość, strata, drama… Jeżeli szukacie czegoś z wyżej wymienionych, to ta książka będzie idealna. Polecam! 🫠
mam strasznie dziwną relacje z tą książką bo cała ona taka była - najzwyczajniej w świecie „dziwna” (a już najbardziej dziwna jest relacja głównych bohaterów, to jak się zachowują względem siebie i jakie decyzje podejmują)
wiem, że czytam książkę z wydawnictwa niezwykłego więc to już o czymś świadczy, ale kurde ta bohaterka jest ultra głupia (najbardziej rozbawiło mnie to, że po tym jak zrobiła sobie tatuaż każdy się jej pytał czy laska jest świadoma że to jest na całe życie- cóż jej rodzina i znajomi mają o niej podobne zdanie do mnie)
Hunter za to jest aż do bólu systematycznym klasycznym bad boyem. tatuaże, ciemne włosy, wyalienowany, plotki o nim są jeszcze ciekawsze niż na pudelku, ale w gębi serca to skrzywdzony chłopak - I ŻEBY NIE BYŁO - ja wiem że tak wygląda 3/4 bohaterów ale w tym przypadku wyjątkowo tego nie kupuję. czemu ? bo to było koszmarnie napisane
a jeśli jesteśmy już przy stylu pisania autorki to wiele można powiedzieć, ale z pewnością nie to, że umie ona pisać. kochanie nie baw się w jakieś poetyckie bajdurzenie bo ty nawet prostolinijnym językiem nie umiesz. mój ulubiony przykład to cytuję „Do tego znalazłam jego. Moją rzeczywistość i prawdę. Powód, dla którego zrzuciłam pióra, mogłam wzbić się w niebo i latać.” hm no nie wiem, może się nie znam, ale jak na moje to jeśli ptak zrzuci pióra to poleci, ale no najwyżej na ziemię i zdechnie.
mogłabym tak pisać i pisać, ale szczerze nie chce mi się tracić na to czasu i energii, dlatego też pewnie nie sięgnę po drugi tom
In realtà 4 stelle e 1/2 CLICCA SULL'IMMAGINE PER LEGGERE LA RECENSIONE COMPLETA: Arriva in Italia Stacey Marie Brown con una serie potente, la Blinded love Series. Questo primo capitolo è uno Young Adult doloroso ed emotivamente importante, Jaymerson e Hunter, i protagonisti, ci accompagneranno in questo intenso viaggio, la loro storia si concluderà nel secondo volume della serie. Jaymerson Holloway non potrebbe chiedere di più dalla vita, è una cheerleader invidiata ed è la ragazza del capitano di football della scuola. Colton Harris è il ragazzo d’oro che tutti vorrebbero come figlio e come fidanzato, è il gemello buono sempre sorridente e accomodante. Mentre l’altro gemello, Hunter, è una mina vagante, il bad boy per definizione che frequenta gente losca e le dicerie su di lui non si fermano qui purtroppo. Alla festa di inizio dell’ultimo anno di liceo, tutto cambia e due persone così estranee e agli antipodi come Jaymerson e Hunter si troveranno incatenate per sempre.
Non voglio spoilerarvi ma se l’inizio del libro sarebbe già motivo di gran trambusto e turbamento niente ci prepara a una narrazione serrata, piena di colpi di scena e colpi al cuore. La narrazione è tutta dal punto di vista di Jaymerson e nonostante l’abbia adorata e abbia sofferto con lei le pene dell’inferno il pov di Hunter mi è mancato come l’aria. Partiamo da lei, la mia eroina, Jayme all’inizio non è sicuramente una ragazza degna di nota ma è quando tutto succede che lei cambia e alla tenera età di diciassette anni si ritrova con il mondo contro. I genitori la vogliono pacifica e arrendevole come era prima ma lei è cambiata, ha tirato fuori le unghie e i denti, e per fortuna. Mi sono ritrovata di nuovo a quell’età, alle incomprensioni dell’adolescenza, al bullismo che mi ha disgustato, agli amici che non sono mai stati tali e poi c’è Hunter.
C’è un mondo dietro questo ragazzo a cui sembra non importare niente e nessuno e di cosa la gente pensi di lui, odiato dagli stessi genitori scoprirete nella rocambolesca narrazione che nasconde un carattere e un’umanità senza eguali. Il loro rapporto è un sali scendi di emozioni senza fine, lei lo odia e poi lo rincorre mentre lui sembra così distante, invece...
Sięgając po tą książkę spodziewałam się, czegoś lekkiego. Trochę też obawiałam się tej lektury. Jednak „The boy she hates” niesamowicie mnie zaskoczyło, zmiażdżyło moje serce, wywołało gonitwę myśli i serię niedowierzeń. Nie jest to historia idealna, ale zmiażdży Was emocjonalnie.
„The boy she hades” to bardzo smutna historia o dwójce zagubionych nastolatków, którzy odgrywali rolę jakich oczekiwało od nich otoczenie. W tej książce nic jest takie, jakim się wydaje. Zwrot akcji jest zaskakujący, nieprzewidywalny i niesamowicie szokujący. Niecierpliwie czekam na drugi tom, bo ta historia nie może się tak skończyć. Jaymerson i Hunter zasługują na ciąg dalszy.
Jaymerosn jest bohaterką trochę naiwną, patrzy na świat przez różowe okulary, żyje ideałami i spełnia oczekiwania otoczenia. Nie jest to bohaterką, którą lubi się odrazu. Jednak dziewczyna z czasem zmienia się. Ludzie, którymi zaczyna się otaczać sprawiają, że otwierają się jej oczy. Hunter jest bohaterem, do którego nie pała się sympatią od pierwszych stron, tylko po to, żeby rozkochać w sobie czytelnika pod koniec. Jest to też bohater, którego historia łamie serce, którego chce się przytulić i powiedzieć „że wszystko będzie dobrze”.
Książką zdecydowanie warta uwagi, się jeśli choć przez chwile zastanawiał*ś czy ją przeczytać, to zrób to. Gwarantuje, że się na niej nie zawiedziesz.
To była... męcząca przeprawa. Relacja między głównymi bohaterami po prostu się zaczęła, bez żadnego powodu, nie sprawiała że im kibicowałam. Miałam wrażenie, że jest to trochę bawienie się w kotka i myszkę, kiedy jedno chce z tego zrobić "coś więcej" to drugie nie chce, i na odwrót. Relacja bohaterki z rodzicami, ciągnięta przez całą książkę, również była męcząca. Radzenie sobie z żałobą w tej książce również przebiegło w jakiś dziwny sposób, nie sprawiło że cierpiałam razem z główną bohaterką, prędzej mnie to irytowało. Nie wiem czy trafił się bohater w tej książce, którego naprawdę bym polubiła. Jedno muszę przyznać - punkt kulminacyjny mnie zaskoczył, tymbardziej że wyszły dwie sprawy naraz. Ale to była jedyna dobra rzecz w tej książce, i myślę że nie jeden czytelnik wpadł na rozwiązanie, którego użyła autorka. Cieszyłam się kiedy dotarłam do jej końca i stwierdziłam że na pierwszej części przygodę z tą serią zakończę.
JAKIE TO BYLO DOBRE I CAN'T Pomysł na książkę świetny, wykonanie OGIEŃ. Jedynym problemem było to że trochę ciężko było się połapać w tym co kto mówił.
Książkę przeczytalam w 3 dni, pochłonęła mnie totalnie, nie potrafiłam się od niej oderwać. Poruszone są tutaj ważne i istotne tematy, bohaterzy dobrze wykreowani, przywiązałam się do nich. Każdy niósł za sobą inną historię.
Śmierć Coltona pomogła Jaymerson odkryć siebie, dziewczyna która żyła rutynowo, odkryła siebie, nie bała się ryzyka i spontaniczności.
Hunter niby taki straszny i okropny, ale ma dobre serce i pomaga innym. Nie przejmujący się opinią innych i dbający o wybrane przez niego osoby. Niby taki imprezowicz, a tak naprawdę to wszystko było plotkami, w które ludzie ślepo wierzyli.
Za niedługo łapię drugą część i nie mogę się doczekaaać❣️
Questo forbidden romance con al centro il tema del lutto è abbasta prevedibile, ma riesce comunque a tenerti incollato alle pagine. La coppia mi è piaciuta, però arrivata alla fine mi sono resa conto che hanno una base abbastanza debole da cui iniziare una relazione. Tratta argomenti molto delicati e se in alcune scene sono stati trattati a dovere in altre un po' troppo all'acqua di rose. Però bisogna ammettere che ero qui per il dramma e di quello ne ho avuto a bizzeffe.
Na początku miałam mieszane uczucia co do tej książki, ale później nie mogłam się od niej oderwać. Może nie była to jakaś nadzwyczajna historia, ale śledziłam losy bohaterów z zapartym tchem. Byłam ciekawa jak wszystko się skończy, a plot twist (pomimo przewidywalności) bardzo mnie zaskoczył i cieszyłam się, że autorka poszła właśnie w tym kierunku.
3⭐️ mam bardzo mieszane odczucia, bo tak naprawdę 60% mi się podobało, a 40% nie mogłam zdzierżyć. Podjazdu do Punk 57 to nie ma. Książka była bardzo wattpadowa, i raczej nie była niczym porywającym. Mimo to, bardzo, ale to bardzo chcę przeczytać drugi tom.