จบเล่มสี่ ก็ได้รู้สาเหตุโรคหวาดระแวงในใจเปราะบางดวงน้อยๆ ของพี่กู้กันแล้ว น่าสงสารเหลือเกิน แม่เสิ่นเองก็มีอดีตขมๆ อยู่เหมือนกัน ถึงจะขมไม่เท่าพี่กู้ก็เหอะ
สรุปว่า พล็อตของทั้งเรื่องนี้ไม่มีอะไรมากเลย ทุกอย่างวนเวียนอยู่ที่เรื่องราวความสัมพันธ์ของสองคนนี้แหละ เจอกัน รักกัน แล้วแยกจาก วนไปๆ จนกระทั่งพี่กู้เป็นโรคใจ ทุกครั้งที่ได้เจอแม่เสิ่น ก็จะเกิดหวาดระแวง เพราะกลัวถึงตอนที่จะต้องแยกจากกันอีก เฮ้อมม ชีวิต
เล่มนี้จะมีฉากละครโรงเล็กอีกสองเรื่อง ครึ่งแรก เคลียร์ภารกิจที่โลกมนุษย์ยุคปัจจุบันกันต่อ เราว่าช่วงนี้อ่านเพลินดีนะ ดราม่าไม่มาก แป๊บเดียวก็เคลียร์จบแล้ว ยังมีเวลาเสพสุขกันอีกกว่าครึ่งชาติเหลือๆ จบแฮปปี้ ว่าแต่ ไอ้ละครฉากนี้คสพมันก็จะผิดศีลธรรมกันอยู่หน่อยนะ ใครที่มีปัญหากับคสพแบบ พ่อลูกบุญธรรมไรงี้ อาจต้องพิจารณาเปิดข้ามแหละ
ครึ่งหลัง คือเข้าห้วงจิตพี่กู้ ขุดคุ้ยอดีตต้นกำเนิดเงามืดในใจพี่กู้กันต่อไป ดราม่าเยอะหน่อยอันนี้ แต่ก็หนุกดี ยังคงอ่านง่ายไปได้เรื่อยๆ แต่ในส่วนฉากหวีท เรารู้สึกว่ามันยัดเยียดแบบมักง่ายไปหน่อยอ่ะ ไม่มีชั้นเชิงใดๆ ทั้งสิ้น และความน้ำท่วมทุ่งนั้น ก็ยังคงท่วมสูงเช่นเดิม จบฉากนี้ก่อนจบเล่ม มีเฉลยที่มาของศิษย์คนแรกของแม่เสิ่น กับเจ้ามังกรทองน้อยด้วย นับว่า พยามหาเหตุเชื่อมโยงกันได้น่ารักดี
ก่อนจะไปต่อ ยังเหลือปมสุดท้ายคือจุดประสงค์แท้จริงของม้วนคัมภีร์หยกขาวแดง เอ้อ วนออกทะเลไปมา ดันวกกลับมาถึงจุดนี้ได้ นับว่าไม่เลวเลยในส่วนของพล็อตหลักล่ะนะ เอาใจช่วยพี่กู้กันต่อไป ฮึบๆ