Ésta es una historia de amor en la que tres personajes se aman hasta hacerse daño, hasta romperse en mil pedazos y recomponerse sólo para volver a amar de nuevo. Ella, Ruth, es una mujer de treinta y tres años, directora de cine y guionista, famosa a su pesar y cuya vida amorosa, promiscua y leve, esconde una historia secreta y oculta. Él, Juan, ocho años más joven, becado en Madrid, conservador y ambicioso, quiere ser escritor y anhela una gloria literaria que aún no ha alcanzado. El tercer personaje: la Fama, una diosa caprichosa que esquiva a quienes la persiguen y se entrega a quienes menos la desean.
Lucía Etxebarria de Asteinza is a Spanish writer. She was born in Valencia in 1966, of Basque parents as her name suggests, the youngest of seven children. The Basque surname Etxebarria has no diacritics, although its Spanish version Echevarría has. Etxebarría was a typo that she liked and adopted as a nom de plume, though it is not used in all her books.
Her first book was Kurt Cobain and Courtney Love’s biography: La historia de Kurt y Courtney: aguanta esto (1996). Her first novel, Amor, curiosidad, prozac y dudas (1997) received Ana María Matute's support, and situated her in the Generacion Kronen scope. The following year her second novel, Beatriz y los cuerpos celestes, won the Nadal prize.
With De todo lo visible y lo invisible (2001) she won the Primavera Prize. With Un milagro en equilibrio, she obtained the 53rd Planeta Prize in 2004. In addition to these books and many other titles she has published poetry; her collection Actos de placer y amor won the Barcarola Poetry Prize in 2004. She has published two collections of feminist essays, and has also worked as a scriptwriter.
In 2011, Etxebarria said she would stop writing, claiming that digital piracy of her books had made writing not worth the effort.
Un libro que narra los procesos por los que pasan sus protagonistas a lo largo de una relación tóxica, y de cuáles son los pensamientos que envuelven a cualquiera que haya pasado por una situación similar. Es un libro con reflexiones muy buenas sobre la posición de la mujer, tanto dentro de una relación, como dentro de la sociedad. Sin embargo esa intención reflexiva, que intenta ahondar en el proceso de pensamiento, que tanto los personajes de esta novela como los humanos compartimos, se pierde entre los detalles prescindibles que saturan y enlentecen la lectura.
Pagine intense, racconto di una passione travolgente che nel giro di pochi mesi si inceppa diventando distruttiva. Ruth è una regista di successo poco più che trentenne, passionale, anticonformista. Juan è più giovane, poeta, e il successo lo insegue. Si conoscono per caso e subito il loro incontro sfocia in una storia d'amore, non semplice perché Juan è fidanzato, ma intrigante, coinvolgente. Ruth mette tutta se stessa in questo rapporto, sicura che diventerà stabile e duraturo, ma Juan cambia atteggiamento, diventa respingente, svalutante, lasciando una Ruth straziata che tenta il suicidio. Man mano che il racconto prosegue emergono le sofferenze che Ruth e Juan portano nel loro intimo e pesano come fardelli: il rapporto con le rispettive madri, morta in modo misterioso quella di Ruth quando lei era molto piccola, invadente e possessiva quella di Juan; il complesso di inferiorità di lui, l'insicurezza e i dubbi di lei. Due persone che si attraggono e si respingono, incapaci di stare insieme e incapaci di restare separati. Gli avvenimenti e i luoghi restano quasi sempre sfumati, in primo piano tutti gli stati d'animo, le emozioni, le sofferenze dei protagonisti. La scrittrice indaga con molta abilità tutti gli aspetti di un amore "tossico" dai più seducenti ai più ingannevoli. Forse il libro non è facilissimo da leggere, il dilungarsi di alcune parti potrebbe rallentare la lettura, ma rimane una preziosa immersione a 360 gradi nelle pieghe più intime di un amore malato e del male che può infliggere agli altri e a se stessi.
Muy pocas veces, poquísimas en realidad, puede interesarme una historia de amor porque el romance, como suelen plasmarlo en la literatura, me aburre y me resulta literalmente increíble. Pero cuando este tipo de relación saca de nosotros las partes más negras y obsesivas, los miedos y la vulnerabilidad más sincera, es decir, cuando habla de lo que de verdad hacemos y de cómo nos comportamos en el amor, es cuando puede despertar mi interés. De todo lo visible y lo invisible no espachurró mi corazón como lo hizo Beatriz y los cuerpos celestes pero Ruth me pareció un personaje hermoso y en las manos de Lucía Etxebarría cobró vida del modo que más me gusta, honesto e imperfecto .
Storia prevedibile. Autrice esageratamente prolissa, quasi maniaca nel voler a tutti i costi psicanalizzare (sommariamente) qualsiasi particolare, dal modo di vestirsi ai fatti gravi della vita dei personaggi. Ok approfondire, ma il troppo palesemente detto toglie, anziché lasciare intuire e capire le personalità dei personaggi stessi. Mi sono impuntata nel terminarlo, ma è il primo e l'ultimo libro di questa autrice che leggerò.
La escritora describe tan bien la personalidad de sus protagonistas que casi los conoces mejor que a ti mismo. No solo físicamente, sino mentalmente, su personalidad, sus pensamientos más profundos, recorre esos bosques de la conciencia y la subconciencia de forma cómica y cercana a veces, pero sin dejar un ápice sin describir. Un libro que sin duda a marcado un antes y un después en mí.
Най-малко ми хареса отвореният край. Или поне аз го приех като отворен. Като че ли очаквах и исках някакво завършено окончателно събитие на финала, което да не дава никакъв мегдан за тълкуване от страна на читателя. Не хепиенд, разбира се, защото при такава една бурна и обречена още в зародиш любов, няма как да има „три дни яли, пили и се веселили“. Не и точно най-черното – Ромео и Жулиета умират, за да живее любовта им за вечни времена. Но нещо средно – между смърт и намиране на себе си, на някакво щастие – в кариера, в друг човек… Обратно на сандвич-модела описах какво не ми допадна. Всъщност романът е доста пленяващ. Държи те от самото начало и не те пуска до края. Искаш да разбереш какво става, как става, защо не става… Удивително добри анализи на разнообразни теми: общество, лицемерие, възпитание, подрастване, себеизразяване, опит за бягство от себе си, отчаян стремеж към себепознание, самоубийство – опити за него и разликата между опит и не съвсем опит за самоубийство, литература, кино, живопис… Нишката на сюжета се усуква ту около главния герой, ту около главната героиня. Покрай тях двамата са увлечени и някои второстепенни герои, чиято роля еволюира дотолкова, че някои от тях се изравняват по важност с двамата влюбени. Призракът на покойната майка на главната героиня добива дори повече плътност и краски на образа от мнозина второстепенни (живи) герои. Стилът е доста приятен. Напомня малко на Исабел Алиенде, малко на Гарсия Маркес, доста на Макюън, че дори на Йенсен (в „Ние, удавниците“). Нямам търпение да прочета още от Л. Ечебария!
Simplemente no puedo.. no pude llegar ni a la mitad. Probablemente le de una segunda oportunidad algun dia.. por el momento no me encuentro entre tanta palabrería, simplemente no es mi idioma..
No creí nunca ponerme a leer un libro de este estilo, sin apenas diálogos (los adoro, pues me ayudan a conocer mejor al personaje y la acción y son ligeros), de un desamor bastante feo y con dos personajes a veces desagradables para mí, como agradables, y es que es eso lo que les hace ser más humanos, más reales y que la historia tenga un ritmo único. Me encanta la forma en la cual está escrita está novela, conoces a los personajes por momentos pasados que surgen conforme la trama avanza y vas adentrándote en esa relación insana e insostenible que mantienen. Si algo negativo debería destacar serían precisamente la pérdida gradual del ritmo en el desarrollo y esas escenas mencionadas, que no todas, pues al igual que punto fuerte también son un punto flojo en la trama. Por momentos se pierde en detalles que aportan poco o nada, incluso un capítulo entero se me atragantó por ese hecho... ¿estaba de relleno? Dejando a un lado esto último, la novela es disfrutable, he podido salir de mi zona de confort en la literatura y me ha encantado, me ha dolido a ratos, he logrado empatizar con personajes cuyas personalidades no tienen ni un punto de relación con la mía y he sentido con ellos. Recomendable como lectura diferente.
No puedo darle menos nota porque el libro me ha enganchado en ciertos momentos, pero en otros ha sido demasiado extenso en descripciones y pensamientos. Es cierto que ayudan a entender a la protagonista, Ruth, quien tiene una personalidad compleja y cambiante, pero frenaban demasiado el ritmo de la acción y exasperan un poco. Sin llegar a desvelar el final: me he quedado a cuadros. He sentido que he leído para nada, quería algo más definitivo después de tantas vueltas, la verdad. Por otra parte y por decir cosas positivas: me ha animado a seguir leyendo otros libros de la autora, creo que tiene una sensibilidad y unas referencias buenísimas. Mi calificativo para este libro sería "libro de verano". Novela extensa, fácil de encariñarse con el personaje pero sin trama ardua.
Me ha parecido un poco cargante la relación tanto pasional como tóxica entre Ruth y Juan por ser demasiado repetitiva en el libro haciendo que te aburras un pelín. La parte interesante a mí parecer es que el libro muestra sobre todo a unos personajes (de los que te encariñas) muy débiles, sensibles, llenos de dudas sobre ellos mismos, sus vidas, futuro, pasado, planteando bastante bien los problemas mentales por los que se puede llegar a pasar en una vida y advierte de sus consecuencias si no se atajan o se tratan.
3+ ka 4 Da sam mlađa pretpostavljam da bi mi se ova knjiga više svidjela, sada su mi neki postupci glavih likova išli na živce.... u smislu: "Pa kako ne vidi.... " Ali tu ujedno leži i vrijednost ove knjige. Etxebarria lijepo gradi svoje likove pa se doimaju stvarnim i punokrvnim. Ima i dosta ponavljanja pa to usporava ritam, ali je svakako knjiga vrijedna čitanja.
Libro que habla sobre las relaciones tóxicas y lo difícil que es salir de ellas, así como el peso de la infancia en tu vida, a mi me ha encantado la historia a veces un pelin pesada pero al final un libro recomendable, casi todos los libros de Lucia Etchevarria me gustan bastante.
Historia de una pareja muy muy tóxica. Me ha gustado mucho cómo está escrito, cómo describe sensaciones, pensamientos... Pero me he sentido muy poco identificada con los personajes y su forma de ver la vida y ver su relación.
Muy interesante como trata las relaciones tóxicas y los efectos que pueden producir. "Los recuerdos no desaparecen, ...se guardan allí, en el subconsciente, en lo que habita debajo del olvido"
La verdad es que siempre que me he acercado a Lucía Etxebarría he terminado satisfecha y fascinada. Este libro también me emocionó, excitó y cautivó como otros suyos. Recuerdo las épocas de mi vida en las que sus libros me acompañaron y también la manera en que transformaron algo en mí, no sé si para bien o para mal, pero sí que movieron cosas.
Etxebarria know how to use words, and she is extremely good in this book. She "play" well with the characters, no matter that for my taste are way too long and sometimes dull. What is a great discovery for me is how well Etxebarria know psychological terms and conditions. Recommendation if you haven't read anything from this writer.