Kom mee naar de Balkan. En ga in de scheerstoel van uw onwaarschijnlijke hotel zitten. Daar begint het spannendste avontuur van uw leven. Een boeiende roman lang heet u Erwin Raine en bent u een Engels geoloog, die olie zoekt en de bloedwraak der Malissoren ontmoet. U maakt mee, hoe om de eer van zijn familie een vijftienjarige jongen de minnaar van zijn zuster doodt en wat er dan met hem gebeurt. u wordt een reiziger in het wildste gebied van Europa. A. den Doolaard neemt u ermee heen.
A. den Doolaard was the pen name of Cornelis Spoelstra, Dutch author, died in Hoenderloo in 1994. Among other things, Den Doolaard was a travelling journalist for the socialist newspaper Het Volk.
Loved re-reading this book, a classic in Dutch literature! It's a book about 'blood revenge' in Albania, the book was written in 1933. The language is sort of ancient style Dutch, loved it, beautiful. The story in large lines: A Dutch mining engineer and geologist, Erwin Raine, leaves for the Albanian mountains to look for copper layers in the mountains. Instead he enters into a scene of a local tradition, blood revenge, where a small boy takes revenge on the lover of the wife of his brother, having stolen Erwin's gun. It's a brooding, atmospheric story in a contradictory beautiful nature setting. The title translated is about the hostel where Erwin stays and first meets the boy: 'the tavern with the horseshoe'. I read this book 'obligatory' for my Dutch literature lessons at highschool and remember liking this book then too. I have to reread and read other books of A. den Doolaard.
Erwin Raine wordt door zijn baas naar Albanië gestuurd om research te doen naar ertsen in de bergen. Hij vindt onderdak in de herberg met het hoefijzer. Een vijftienjarige jongen, Leonard, werkt daar als hulpje van alles. Raine raakt in gesprek met Leonard, en komt te weten dat die zijn pony wil verkopen. Hij heeft blijkbaar geld nodig. De volgende dag is Leonard verdwenen, alsook het pistool van Raine. Maar de jongen heeft 3 dollar, een paar centen en een briefje achtergelaten, met de belofte het pistool terug te bezorgen. Dan blijkt dat Leonard uit is op bloedwraak, want zijn schoonzus heeft zijn broer, die in het buitenland werkt, bedrogen. Leonard was belast met het toezicht op de vrouw. Zoals een echte Malissoor wil hij nu de minnaar doden. Dat doet hij ook en er wordt een klopjacht ingezet. Ondertussen is Raine met een gids op onderzoek in de bergen. De gids vertelt hem over de gewoonten van de Malissoren, en hoe de regering daar paal en perk aan wil stellen. Raine kan overnachten bij pater Jozef, die hem nog meer vertelt nadat hij te weten is gekomen dat Raine Leonard ontmoet heeft. Leonard is even gevangen genomen omdat hij verraden is. Met de hulp van andere Malissoren is hij kunnen ontsnappen en heeft nu ook de verrader gedood, waarna hij weer op de vlucht gegaan is. Door zijn gesprekken met pater Jozef beseft Raine dat er veel meer zit achter het geval dan op het eerste zicht lijkt. De pater heeft lang met morele twijfels gekampt: moet hij de bloedmoordenaars van de vele gevallen aangeven bij de politie, of zal hij de tradities van de Mallisoren respecteren en een oogje toeknijpen, ze zelfs helpen? Hij heeft reeds lang voor de tweede mogelijkheid gekozen, in het geheim.
Toen ik nog naar school ging, was dit boekje aanbevolen lectuur. Ik had het echter nooit gelezen en wist totaal niet waarover het ging. Ik werd dus aangenaam verrast. Er zit enorm veel diepgang in het verhaal.
Dit boek heb ik voor mijn boekenlijst gelezen,maar het staat me nog helder voor de geest. Ik vond het een heel mooi maar vooral goed geschreven boek. Het was geen straf om 'verplicht' te lezen. En dat wilde toen wat zeggen op mijn 16e. Dus nogmaals ter hand genomen toen ik het geschonken kreeg voor de huisbibliotheek.
Het is een geweldig verhaal over de bloedwraak van de Malissoren op de Balkan. Iets wat totaal buiten onze begrips- normen valt wat toen maar zeker ook nu, enorme indruk op mij maakte.
Het is en het blijft een mooi boek waarin innerlijke strijd en traditie prachtig zijn beschreven. De beschrijving bijvoorbeeld van de manier van leven in de jaren ' 30 in het ruige landschap van Albanië, dit geeft namelijk een schitterend tijdsbeeld!
A. den Doolaard is zo'n schrijver die ooit veel werd gelezen, maar inmiddels grotendeels is vergeten. In ieder geval leest zijn korte novelle 'De herberg met het hoefijzer' lekker weg, zelfs in deze (waarschijnlijk laatste) druk in oude spelling. De actie begint meteen en op de tweede bladzijde zitten we al op de plaats van actie, het plaatsje Scutari (het huidige Shkodër) in Albanië, alwaar de Britse geoloog Raine koperertsen moet onderzoeken, maar waar hij al snel verwikkeld raakt in een bloedwraak van het nogal tribale bergvolk dat daar leeft, de Malissoren (malësorët).
Uit details blijkt dat de schrijver duidelijk weet waar hij het over heeft en de novelle tovert in korte tijd een waarschijnlijk inmiddels grotendeels verloren wereld tevoorschijn, maar de novelle verliest halverwege zijn vaart en overtuigt uiteindelijk niet erg. Niettemin is het boekje vlot genoeg geschreven dat je het zó uit hebt en het is nog steeds leuk voor mensen die naar Albanië gaan, denk ik.
Omdat ik naar Albanië ging leende een attente collega mij dit boekje. Interessant! Gaat over eerwraak begin 20e eeuw in de prachtige Theth-vallei waar ik er zelf de sporen van heb gezien.
Schoollectuur in het middelbaar, en dat is dodelijk natuurlijk. Ik vond er destijds maar niks aan, maar toen in de jaren '90 de Joegoslavische burgeroorlog woedde, doken plots flarden van het boek weer in mijn actief geheugen op. Wat me vooral bijbleef was de tomeloze bewondering van de auteur voor de nobele wilde in de Balkan. Leek me niet erg geloofwaardig.
Mooi geschreven novelle over zwerven door de Balkan in de jaren 1930 en vooral over hoe bloedwraak zijn plek heeft binnen een cultuur: "Wanneer hij uittrekt om bloedwraak te volvoeren, is hij niet langer de kleine zwoegende bergboer met een verscheurd hemd en een huidziekte, maar een adelaar op roof, en wanneer hij op zijn prooi neerschiet, is een oogenblik lang aarde en hemel van hem. Hij is groot in zijn slechtheid!"
Meer dan veertig jaar geleden lazen we dit boekje in de les Nederlands. Behalve de titel kon ik er mij niets meer van herinneren. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik bij de voorbereiding van een wandelvakantie in de Albanese bergen plots las dat dit boekje zich daar afspeelde. Een reden om dit boek uit de bib te halen. En waarempel, dit bleek - in tegenstelling tot mijn herinnering - een fijn boek te zijn, goed geschreven, vlot leesbaar,…ondanks de zware thematiek van de bloedwraak.
Dit boek heb ik herlezen. De schrijver was me al aangeraden op de middelbare school door mijn leraar Nederlands. Heb meer van zijn boeken in mijn boekenkast. Het is een pareltje. Prachtig taalgebruik. Bloedwraak in de Balkan waarover in dit geval met een boel compassie wordt geschreven.
Leest makkelijk weg, ondanks het oude taalgebruik en een te beperkt aantal personages. Het thema, bloedwraak, is boeiend en nog steeds actueel op de Balkan.
Dit verhaal is beknopt, en daarmee is het meeste gezegd. Enerzijds is dat prettig, omdat de aandacht nu onverdeeld naar de belangrijke gebeurtenissen kan gaan. Anderzijds ontzegt het de karakters echte diepgang en dwingt het de schrijver tot een wel heel toevallig verloop van omstandigheden. Daarnaast zou het verhalende deel van dit boek twee keer zo lang kunnen zijn als Doolaard niet op elke bladzijde had willen beschrijven hoe het Albanese berglandschap er op dat moment uitzag.
Raine, de hoofdpersoon, is van weinig belang - zijn beroep, geschiedenis en karakter spelen een totaal onbelangrijke rol. Hij is de karakterloze aanleiding om het verhaal te vertellen. Leonard, de Malissoor-jongen, heeft eerder het karakter van een omstandigheid dan dat van een personage - hij symboliseert de trots en het belang van eer bij de Malissoren, wat vooral indruk wekt door zijn jeugdige mannelijkheid. En het enige narratieve doel van de gids die Raine begeleid is het introduceren van de Malissoren en hun cultuur, wat hij dermate grif doet dat het qua conversatie weinig om het lijf heeft. De Malissoren, tenslotte, lijken zich veel te bewust van hun vreemdheid ten opzichte van Raine's westers-zijn. Hun narratieve verschijning lijkt daarom te ontspruiten aan een schrijver die, hoewel híj in feite de vreemde is, zichzelf als uitgangspunt neemt en vervolgens het bewustzijn van die vreemdheid in de mond van de 'normale', lokale meerderheid legt. Dat maakt het al met al weinig geloofwaardig.
Maar gelukkig gaat het boek daar niet om. Het boek gaat namelijk vooral om pater Jozef. Pas wanneer deze lichtelijk excentrieke man zijn opwachting maakt (helaas pas op tweederde van het boek), begint het verhaal zich werkelijk af te spelen. Pater Jozef belichaamt de spanning tussen verschillende zeden - die van bloedwraak en die van vergeving. Hij ís die spanning, op meeslepende wijze. Daarnaast is hij authentiek, vrij grappig, en deelt hij een aantal prachtige menselijke inzichten.
Hoewel het boek zeker ontroert, doet het dat op een vrij onoriginele manier: een vroegrijpe jongen die aan zijn moed ten onder gaat. Maar voordat het verhaal daar komt, moet de lezer zich nog door vele bladzijden worstelen waarin de grootste rol is weggelegd voor het veranderende zonlicht. Pater Jozef weet de ziel van het boek behoorlijk te redden, maar goed, dat is dan ook zijn missie hier op aarde.
De bullshit die op deze plek bij dit boek staat doet er niet toe. Niemand is Erwin tenzij den doolaard zelf. Hoewel dit een Nederlands boek is, is het niet realistisch in de typisch Hollandse zin. Dit verhaal stat in een andere werkelijkheid. Niettemin was dit de werkelijkheid van den doolaard die naar het schijnt ooit de minnaar van zijn vrouw zou gedood hebben. Lees dit dus maar met afstand. Je zult waarschijnlijk de trek voor meer te pakken krijgen. Ik alvast wel
40 jaar nadat Den Doolaard dit schreef was ik in het toen Stalinistische Albanië, ook in Scutari - en nu is het weer 40 jaar later. Wat is de wereld veranderd. Maar de menselijke gevoelens die Den Doolaard met omtrekkende beweging tekent zullen altijd en overal hetzelfde blijven: eer, zelfkennis, berouw, spijt, schuld, ..