Yaban Çilekleri - Aynadaki Gibi

by Ingmar Bergman, Tezer Özlü (Translator)

Elinizde tuttuğunuz derlemede, modern sinemaya mührünü vurmuş yönetmenlerden Ingmar Bergman’ın en kalıcı eserlerinden ikisinin, 1957 yapımı Yaban Çilekleri ile 1961 yapımı Aynadaki Gibi’nin senaryo metinlerini bir araya getiriyoruz. Her ikisi de kabaca yirmi dört saat gibi kısa bir zaman dilimi içinde geçen, ilkinde ölümün kıyısında arayış içindeki bir profesörün, ikincisindeyse bir ailenin trajik serüvenini tüm girdaplarıyla sergileyen bu filmler, bizleri diyalogları ve yönetmenin notlarıyla bir okuma serüvenine davet ediyor.

Üstelik, Tezer Özlü’nün kıymetli çevirisiyle.

“Düşler bir cins delilik, delilik de bir cins düştür ve yaşam da bir düş olmalı.”.

184 pages, Paperback

Published January 1, 2022

About the author

Ernst Ingmar Bergman was a nine-time Academy Award-nominated Swedish film, stage, and opera director. He depicted bleakness and despair as well as comedy and hope in his explorations of the human condition. He is recognized as one of the greatest and most influential filmmakers in cinematic history.

He directed 62 films, most of which he wrote, and directed over 170 plays. Some of his internationally known favorite actors were Liv Ullmann, Bibi Andersson, and Max von Sydow. Most of his films were set in the stark landscape of his native Sweden, and major themes were often bleak, dealing with death, illness, betrayal, and insanity.

Bergman was active for more than 60 years, but his career was seriously threatened in 1976 when he suspended a number of pending productions, closed his studios, and went into self-imposed exile in Germany for eight years following a botched criminal investigation for alleged income tax evasion.

Reviews

[Sümeyra]

Halen daha favorim Yaban Çilekleri.
İnsanların ölüm, yaşlılık korkularını anlayabiliyorum. (-Upps, yaşlanıveriyor olduğumdan olmasın?)
Anne-baba travmalarını ise anlamlandırmak biraz zor.(-Aynadaki Gibi’dense Güz Sonatı’nı tercih ederdim elbette!)
Binlerce yıldır yaşayan insan soyu ne ara bu kadar kırılgan hale geldi? (-Belki de hep mi öyleydiler?)
Majör travmalar dışında erişkin bir insanın; anne-baba sevgisizliği, ilgisizliliği, fakirliği, anlam arayışı, çocuklukta gerçekleştiremediği hayalleri ve benzerlerini bir yaştan sonra artık kendi başına aşması gerek yahu.
Bunun arkasına sığınmadan köklerine tutunmayı bilmeli. (-Çok acımasız ve iddialı mı oldu ne? Psikiyatristlerin ekmek teknelerini taşladık.)
Kök dediysek genetik kök değil, epigenetik olan. Açma kapama işi sende biten hani. (-Bu da fazla megalomanca oldu ya neyse!)
Bir ortası yok bu işin Sayın Bergman.
Persona, Yedinci Mühür, Yaban Çilekleri, Güz Sonatı, Aynadaki Gibi…
Ne yazarsanız yazın, ne çekerseniz çekin, çektiğinizle kalıyorsunuz. (-Kendi kendine çektiğin! Ya da çekmemek için kendine direndiğin. *bkz. Bir Evlilikten Manzaralar’ı izlemeye direniyorum ben.)
Boşlukta duyguların yeri yok, haklısınız. (-ve sigara bir kusur sayılabilir, yine haklısınız.)
Bu sebepten dolu dolu yaşamalı ve hayatının, yaptıklarının, yapamadıklarının, geçmişinin, geleceğinin, şimdinin, kararlarının ve kararsızlıklarının, inandıklarının, inanmadıklarının ve dahi inanamadıklarının, sevdiklerinin, nefretlerinin, başarılarının ve başarısızlıklarının sorumluluğunu ‘tevazu’ ile üstlenmeli insanoğlu. (-oğlu dediysek de, daha kırılganlıkları ile kadınlar da dahil bu insan soyuna)
Kırılmayınız.