Έπειτα από τριάντα περίπου χρόνια, ο Νίκος μπορούσε πια να το ομολογήσει: Η ζωή του ήταν λειψή. Άδεια από συγκινήσεις, στερημένη από έρωτα και βαθιά ερημική σαν την πλατεία της κοιμωμένης πόλης το πρωί, εκεί όπου περνούσε τις μέρες και τις νύχτες του, πίσω από τον πάγκο του "Ηλιοτρόπιου". Δε γνώριζε αν χρειαζόταν μιαν αφορμή, μια πρόφαση ή μιαν αιτία για να αλλάξει κάτι. Άλλωστε, υπήρχαν και άλλα πράγματα που αγνοούσε: όπως το επικείμενο τέλος του. Πώς θα το εμπόδιζε; Διαστρεβλώνοντας ίσως τη μοίρα του; Αποτρέποντας τη γέννησή του; Ή αναζητώντας την εκδίκηση στο παρελθόν; Ένα ταξίδι στο χρόνο έμοιαζε αναπόφευκτο για κάποιον σαν αυτόν, που επιθυμούσε να ξεκαθαρίσει μια για πάντα τους λογαριασμούς του με την ανθρώπινη φύση. Για έναν μοναχικό αντιήρωα, που καταλάβαινε, έστω και αργά, ότι η Ιστορία διαβάζεται συχνά και ως ιστορία της απροσεξίας.
Ένα βιβλίο που με κούρασε πολύ. Η λύτρωση ήρθε στην τελευταία παράγραφο που τελείωσε. Καλύτερα να μην σχολιάσω το τι αποκόμισα και τι αίσθηση που μου άφησε.. Ας αφανιστώ και εγώ σαν τον ήρωα του βιβλίου για να το ξεχάσω.
Ωμό, σκληρό, αλλά αληθινό. Χωρίς να χαϊδεύει τ'αυτιά, με γράψιμο που σου κρατάει το ενδιαφέρον, χωρίς να ωραιοποιεί τίποτα και χρησιμοποιώντας πολύ πετυχημένα σχήματα λόγου και περιγραφές
Μέχρι να τελειωσει μαζι με την ψυχή του Νίκου βγήκε και η δική μου ....αγαπώ κορτω αλλα όχι αυτο του το έργο.τι να κανει και αυτός και η τελειότητα εχει ορια
Πολλά συναισθήματα και πολλές σκέψεις. Όλα είναι ακόμα μπερδεμένα. Σίγουρα, σαν λάτρης της επιστημονικής φαντασίας, λάτρεψα το ταξίδι στο χρόνο και σε μια παράλληλη διάσταση.
Δε θα μπορούσα ποτέ να πιστέψω ότι κάποιος μπορεί να μισήσει τον εαυτό του τόσο πολύ που να μπει σε τόσο κόπο να διαγράψει την ίδια του την ύπαρξη πριν καν αυτή υπάρξει ως ιδέα.
Η ιδέα έξυπνη (μια queer back to the future ιστορία) - το αποτέλεσμα σχεδόν απογοητευτικό. Ο τρόπος που ο ήρωας του Κορτώ επιλέγει την μοναχικότητα και την αυτόαπορριψη είναι ελάχιστα πειστκός. Οι περιγραφές δε των ασθενειών του ήρωα ανακριβείς.