Robinson

by Aram Pachyan

Robinson is the first book by Aram Pachyan, which earned him the highest governmental award in Armenia, The Presidential Prize for Literature. The volume is made up of 16 short stories; each story is like a small but sharp painting of various characters. The faces in these paintings look very familiar, like someone you know, or someone hiding deep inside you. An inescapable loneliness of people in the modern world is the main topic of the stories by Pachyan.


This book was published with the support of the Ministry of Culture of the Republic of Armenia under the “Armenian Literature in Translation” Program.

Genres: Short Stories

122 pages, Kindle Edition

First published March 11, 2011

About the author

Aram Pachyan is an acclaimed writer of new generation, with several awards and prizes, including the honorable Presidential Prize for Literature. His first novel Goodbye, Bird has become a national bestseller in 2012 and is still in the top lists of bestselling literature. Currently he is a journalist and columnist at "Hraparak" newspaper. The play I am a vegetarian was staged recently based on his novel Goodbye, Bird and a musical piece Pachyan Frangments by composer Aram Hovhannisyan, based on Pachyan’s flash fiction book was written and performed in the US.

Reviews

[Hákon Gunnarsson · Rating 3 out of 5]

Robinson is a collection of 16 short stories by the Armenian writer Aram Pachyan. Disconnected people seems too be the main topic, or perhaps it is loneliness, or even being pushed or going willingly to the edge of society. It’s mostly about people in a bad place in their lives.

If that sounds depressing, it actually is. Most of the stories left me feeling depressed, but that is not to say it is badly written. It’s not. There is for example a story were we follow a boy to adulthood watching his dad slowly lose control of his addiction. That is such a strong story, and one that no writer without some serious talent could write. So few words, and at the same time such a strong a picture. So I’m convinced Aram Pachyan is a good writer.

However, there are also stories in this collection where I’m left feeling completely unsure of what the writer was trying to say. I’ve never been to Armenia, and this is only the second book by an Armenian writer I’ve ever read, which means I can’t say I’m knowledgeable about the culture there. Because of that I get the feeling that something is lost in translation in some of these stories, that there may be something there that I’m just not understanding.

On the whole, I can’t say I enjoyed reading this book. There are too many stories that left me feeling lost and depressed. I still may read something else by this writer because there are other stories that are really strong, stories like the one about addiction, another one about an unsuccessful bookseller, or the one about the young man that is alienated from his family. All of these are really strong, and have an interesting perspective.

[Siranush · Rating 3 out of 5]

Վատն էր, ձգած երեք, մենակ մի պատմվածքի հաշվին։ Ես սիրում եմ, որ գրողների կոմպլեքսները երևում են գրքում, պերսոնաժներին բացահայտելով, ըթերցողին ապրումակցել ստիպելով, իսկ իր մոտ ուղղակի հա գոռում ա՝ ես էս խնդիրն ունեմ ու տակն եմ մնացել, հեսա, հեսա, ու պրծ․․․ Գռեհիկ թող հնչի, բայց ոնց որ երկար մաստուրբացիա անի, վերջում, էն որ պիտի նիրվանա լինի, շեղվում ա, տեխնիկան հարամում ու սկսում ա լոմկված կարտոֆիլ մաքրել։

[arsen hakobian. · Rating 4 out of 5]

ահավոր լավն էր։ վաղուց էի ուզում կարդալ։ պաչյանից սպասում էի։ կազմը ամենահասարակներից ա ու լավագույններից մեկը։ ամեն ինչով լավն էր. սարսափ էր, վախեցնում էր, ճնշում էր, սպանում էր, խղճահարություն էր առաջացնում։ մի խոսքով՝ իմ սրտի գործերից էր։ վստահեք պաչյանին <3

[naisokram · Rating 4 out of 5]

Ձգձգում էի էս գիրքը ձեռքս վերցնելը, որովհետև վերջին գիրքն ա Պաչյանից, որ չէի կարդացել (ու իր առաջին տպագիր ժողովածուն): Բայց հենց ձեռքս վերցրի, կարդալը ձգձգել չստացվեց, որովհետև էնքան տխրություն կա էս պատմվածքներում, որ պիտի մազոխիստ լինես, որպեսզի ուզենաս երկարացնել էդ պրոցեսը:

Ընթացքում մտածում էի ժողովածուի վերնագրի մասին, որը հենց առաջին պատմվածքի վերնագիրն ա: Բոլոր պատմվածքներում ընդհանուր մի բան կար, որ թույլ էր տալիս զգալ էս վերնագրի տեղինությունը: Ոնց Ռոբինզոն Կրուզոն էր արկածների հետևից գնալով հայտնվել անմարդաբնակ կղզում (կղզին իր պատիժն էր), նենց էս պատմվածքների հերոսներն են օտարացած իրենց շրջապատից, աշխարհից, չեն գտնում իրենց տեղը, տարբեր են, «տարօրինակ», միայնակ: Ամենաշատ հավանել եմ վերջին պատմվածքը` «Ու՞ր էիր, Լյով», որը կարդալիս ուզում էի հոնգուր-հոնգուր լացել))

[Davit Barseghyan · Rating 2 out of 5]

Գրքին ոչ թե մեկ, այլ երկու աստղ միայն Շախմատային նովել պատմվածքի համար։

[Patrick J. Salem · Rating 5 out of 5]

Aram Pachyan is an amazingly gifted writer. This short story collection is probably even better in his own tongue, but even in translation, you will be thinking about these stories for days.

[Oleksandr Fediienko · Rating 3 out of 5]

Ці оповідання нагадують сни - такі ж випадкові надприродні речі нізвідки, така ж відірваність картинок одна від одної. Загальне враження - погана проза. Читати можна хіба що два оповідання про кохання.

[VYacheslav · Rating 3 out of 5]

Це літературне непорозуміння таке ж глибоке, як усе сучасне мистецтво. Це безглуздий перформанс, в якому легко знайти таємний сенс, якщо намагатись його вигадати. Але чи потрібно це робити? Сумніваюсь. І нехай вас не вводять в оману численні премії, книга ні про що!

[Iryna · Rating 2 out of 5]

Особливою рисою молодих письменників є намагання вкласти в текст усі свої думки. Інколи абсурдно спонтанні і сумбурні. Часто, це абсолютно заважає сприймати основну лінію тексту...
Але, щоб мене не закидали докорами, то обгрунтую свою оцінку відмінностями в українській та вірменській ментальності...

[Maria · Rating 4 out of 5]

світлий смуток

Герої Арама шанують досвід життя, але ледве тримаються землі і все пориваються відірватися і полетіти.

"...сідаю в машину і знову продовжую себе. Ми вище від землі - на рівні дахів висотних будинків. Їдемо по електричних дротах. Я зупиняюся над морем, виходжу і сідаю посеред хвиль..."

Перефразовуючи слова з книжки,
"Чому люди сумують?
сумують, бо не можуть не сумувати."
_______________________

"смуток схожий на печиво, що колись роздавали у школі: ти радісно кусаєш його, і зуб лишається в ньому..."
_______________________
світлий, тихий смуток

і багато daddy issues!!!

5 з 5, 9 з 10 - книжка прийшла до мене в правильний момент і настрій

[Marie Davtyan · Rating 4 out of 5]

Կարդալուց անընդհատ Լանտիմոսի կինոների կադրերն էին աչքերիս առաջ գալիս (Lobsterից, the Killing of a Sacred Deerից, Dogtoothից, ու մնացածից էլ)։ Լիքը նմանատիպ սյուռ ու աբսուրդ պահերի հանդիպեցի՝ անգամ տեղ-տեղ հոգեհարազատ: Լավն էր ընդհանուր առմամբ:

[Մարիամ Հարությունյան · Rating 4 out of 5]

Որոշ պատմվածքներ կարելի էր կրճատել կիսով չափ առնվազն, բայց ընդհանուր առմամբ տպավորիչ էր, Պաչյանին հատուկ մթնոլորտով։

[Arpi Ghazarian · Rating 4 out of 5]

«Դեղին» գրքից ավելիին էի սպասում:🙄
Գրավիչ, մտածելու տեղիք տվող, երբեմն խորթ մտքեր, ինչ խոսք, կային, բայց միևնույնն ա մի բան պակասում էր:
Ավելի շատ 3,5-ի էր:

[Anny Inspired]

Нехай прочитання цієї книги буде нагадуванням про те, що ніхто не зобов'язаний шукати приховані сенси у неблизьких для себе текстах.

[Ivan Domaretskyi · Rating 2 out of 5]

Короткі, часто депресивні оповідки. Якщо у вас сумний настрій - то може і знайдете щось цікаве для себе. Але політ фантазії часто переливається з пустого в порожнє. Не зайшло, одним словом.

[Grandma · Rating 2 out of 5]

Прочитала 50 сторінок і вирішила не мучить себе. Настільки не важливо все те про що я осилила прочитати, що аж прикро
Навіть химерність першого оповідання не логічна, химерність заради химерності
Два бали за ті декілька речень, які спонукали мене продвинутися на третину в пошуках чогось, за що можна зачепитися

[Imandes · Rating 2 out of 5]

Գուցե պարզապես այն չէր, ինչ սիրում եմ կարդալ: